Draw Breath Cry Out

Θυμάσαι τα '90s; Όταν οποιοδήποτε 15χρονο με κιθάρα ήθελε να γίνει ο Thurston Moore; Έλα που δεν θυμάσαι. Είναι βέβαιο ότι σου έτρεχαν τα σάλια όταν έπεφτες σε καμιά διαφήμιση της Fender στο Guitar Player. Αυτές οι Jaguar και οι Jazzmaster, αριστουργήματα, καλά δεν λέω; Καλά λέω. Θυμάσαι τι άλλο είχε αυτή (η καλύτερη) η δεκαετία για τον κιθαριστικό ήχο; Όχι, όχι, δεν μιλάω για τα εύκολα από Αγγλία μεριά, αν και ούτε αυτά έμειναν ανεπηρέαστα. Η εξάχορδη έγινε ναός, πάνω του οριοθετούνταν νέα δόγματα, ανοίγονταν δρόμοι, κόσμοι εκφραζόταν διαφορετικά, νέες προσεγγίσεις, νέες διδαχές, νέες δυσκολίες. Ποιοι ξεχώρισαν πρώτοι; Μα οι Sonic Youth φυσικά. Σε ποιους ήθελαν να μοιάσουν όλοι μα όλοι; Μην επαναλαμβάνομαι, το έπιασες. 

Από το πουθενά γέμιζες κασέτες με μπάντες που έμοιαζαν αρκετά με την αγαπημένη σου, κακόηχες, δύστροπες, labels γινόταν οι θεοί σου γιατί σου παρείχαν ακριβώς αυτό, σου κάλυπταν την ανάγκη να ανακαλύψεις πράγματα μέσα στη σύνθεση, δεν ήταν pop, έπρεπε να σκάψεις και να εντοπίσεις γιατί σε ανατριχιάζει αυτό που βγαίνει από τα ηχεία σου, άκουγες ξανά και ξανά και ξανά, ο Billy Corgan προσπαθούσε να σε κάνει να φύγεις από 'κει, μπορεί να το κατάφερνε, αλλά τον πρόδιδαν οι συλλογές με τα b-sides, είχε μπει και σ' εκείνον το μικρόβιο. Ακόμα και οι Αγγλάρες το είχαν καταλάβει, ο Graham ακόμα και πριν τη σόλο καριέρα, η Justine στριμώχνοντας τον Stephen σε ένα πάρτυ, ρε οι Napalm Death του Diatribes, κολλήσαν και οι μέτσολοι, τέτοια φάση. Κάλτσουραλ ινβέηζγιον.

Έσκασαν δεύτερες και τρίτες φρουρές, οι Girls Against Boys, οι ...and you will know us by the trail of dead, οι Cheer Accident, πόσοι ακόμα, εξέλιξαν τον ήχο μέχρι που έγινε φόρμα, περιόριζε, πως στο διάολο το έκαναν αυτό, οι ίδιοι οι πρωτεργάτες κράτησαν τη ροκ φάση για τις εταιρίες και για τα πειράματα έκαναν δικιά τους, μέχρι που το διέλυσαν, δυστυχώς επεισοδιακά. 

Σήμερα αυτός ο ήχος ελάχιστα εκφράζεται, ενώ η πληροφορία διαχέεται με εμετικούς ρυθμούς, κανείς δεν αγγίζει αυτές τις γραμμές κώδικα. Οι Fall και ακόλουθοί τους κυριαρχούν, οι Joy Division, οι My Bloody Valentine. Γάμησέ τα. Δύσκολα χρόνια, πέτρινα.

Και σκάνε από το πουθενά οι Godcaster και θυμίζουν στο περίπου όλα τα σωστά. Και θέλει δουλειά το πόνημα, δουλειά που δεν ξέρω αν μπορώ/θέλω να διαθέσω. Αλλά προσπαθώ. Και ανακαλύπτω. Μπορεί να μην μου αρέσει πάντα, αντιλαμβάνομαι όμως ότι έχουν διηθήσει το κέντρο, τη βάση των ιδεών, προσπαθούν με αυτό σαν μέσο να κάνουν κάτι δικό τους. Δεν ξέρω, εύχομαι να βρουν τα πρόθυμα αυτιά να τους ανοίξουν τις πόρτες.

My Luck ran out in the land of plenty

 (Ετούτο το είχα γράψει για το Lung προ αμνημονεύτων, αλλά δεν έλαχε δημοσίευσης. Είναι και μεγαλούτσικο. Τέλος πάντων, είναι μια συρραφή γεγονότων που αποδεικνύει πως μερικές φορές η κακή δημοσιότητα δεν είναι και τόσο καλή δημοσιότητα. Here Goes)

Ήταν μια ωραία μέρα του 2016 όταν η άλλη από τις υπερηρωίδες του Riot Grrrl κινήματος έκανε μια καινούρια Post Punk μπάντα, με εξαιρετικές συνθέσεις, στίχους στα γνωστά και πάντα ενδιαφέροντα, εξαιρετικούς συνεργάτες, μία δεύτερη τραγουδίστρια – χορογράφο και ανακοίνωσε το ντεμπούτο τους. Χρειάστηκαν μόνο λίγες μέρες και μια θεωρεία συνομωσίας βγαλμένη από τα τρίσβαθα της – φαινομενικά απύθμενης – αμερικάνικης βλακείας της προ-Trump εποχής και οι απίστευτες δυνατότητες του διαδικτύου στη διάδοση ψευδών ειδήσεων, για να καταστραφούν όλα.

Αν ζούσες στις Ε.Π.Α. το 1991 και ας πούμε σε ενδιέφερε το πανκ, ήταν πολύ πιθανό να έσκαγες σε κανένα υπόγειο να δεις τους Melvins και προ της εμφανίσεώς τους, να καταλάμβανε τη σκηνή ένα σχήμα, με μία κάπως όχι και τόσο HxC frontwoman, με πολύ γλυκούλικα φορεματάκια και τεράστια κοκάλινα γυαλιά. Πριν τελειώσουν το σετ τους καν, ενδεχομένως να είχες ξεχάσει το λόγο που σε έφερε εκεί μέσα. Ιδίως αν ήσουν κορίτσι.

Η Allison Wolfe ήταν η τραγουδίστρια των Bratmobile, μίας από τις πρώτες μπάντες/σημαίες του Riot Grrrl κινήματος. Μικρή η διάρκειά τους, μικρή σε ποσότητα και η παραγωγή τους, αλλά ο αντίκτυπος σε όλα όσα ακολούθησαν, ήταν δυσανάλογα μεγαλύτερος των προαναφερθέντων.

Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα ανακοινώνεται η δημιουργία των Sex Stains και η κυκλοφορία του ομώνυμου ντεμπούτο τους. Καθήκοντα στα φωνητικά έχουν αναλάβει, πλην της προαναφερθείσας και μία χορογράφος, η Mecca Vazie Andrews. Το κουιντέτο συμπληρώνουν κάτι αρσενικοί στους γνωστούς ρόλους, κιθάρα, μπάσο και ντραμς. Το αποτέλεσμα είναι έντονο. Αρκούντως μελωδικό, αλλά και ακραίο. Πανκ εν ολίγοις. Οι στίχοι είναι εξαιρετικοί. Η μπάντα ξεκινάει εμφανίσεις παντού. Η ανταπόκριση είναι αρκετά μεγάλη, δεδομένων των ετών της τεράστιας προσφοράς πληροφορίας και ήχου. Μία εκ των εμφανίσεων γίνεται στο Comet Ping Pong, μια πιτσαρία στην πρωτεύουσα. Κι εκεί κάπου το πράγμα μπερδεύτηκε. Επισημαίνεται εδώ, τα ανωτέρω και όσα ακολουθούν, λαμβάνουν χώρα στις Ε.Π.Α., το έτος 2016, λίγο πριν τις εκλογές που χάρισαν στην υφήλιο ένα Πλανητάρχη βγαλμένο από τις σκοτεινότερες γωνίες της φαντασίας συγγραφέων του 2000AD.

Το Comet Ping Pong, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, έφτιαχνε πίτσες και οργάνωνε και live από punk μπάντες κατά κύριο λόγο και με την ευρεία έννοια του όρου. Μεταξύ αυτών ήταν οι/η U.S. Girls, οι No Age, οι Guerilla Toss, η Alice Bag, ακόμα κι ο Calvin Johnson με κάτι φίλους του. Επίσης, από το όνομα μπορεί κάποιος να το αντιληφθεί, είχε (έχει) και τραπέζια για Πινγκ Πονγκ. Πήγαιναν γονείς με τα παιδιά και περνούσαν τέλεια, έτσι λέγεται τουλάχιστον. Μέχρι να το επισκεφτούν μέλη της alt-right αηδίας. Για κάποιο λόγο, αμέσως μετά, ξεκίνησαν μία συζήτηση στο 4chan, η οποία μεταφέρθηκε τάχιστα στο twitter, το facebook, παντού τέλος πάντων, γι’ αυτή τους την – υποτιθέμενη -  επίσκεψη. Κατά τη διάρκεια της οποίας κατάφεραν – μεταξύ άλλων – να αποκαλύψουν ότι το αρκετά δημοφιλές ως προορισμός εστιατόριο δεν ήταν παρά μια βιτρίνα ενός σκοτεινού δικτύου εμπορίας σαρκός και συγκεκριμένα αρκετά νεαράς. Πίσω απ’ όλο αυτό, εκτός του ιδιοκτήτη του μαγαζιού, κρυβόταν και αρκετά διάσημα, για τους Αμερικάνους πάντα, αριστεροστρόφως σκεπτόμενα άτομα, όπως ο τότε πρόεδρος Barack Obama και βεβαίως η Hilary Clinton. Αφορμή για την πέραν πάσης αμφιβολίας εμπλοκή της τελευταίας, ήταν ότι στα μηνύματα ενός συνεργάτη της επαναλαμβανόταν η λέξη ‘pizza’ και κάτι σήμαινε αυτό για τους παιδόφιλους. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Η κουβέντα πήρε μόνο λίγες μέρες να θεριέψει πραγματικά και να εξελιχθεί εν ριπή οφθαλμού σε μία αδιανόητα τεράστια θεωρία συνομωσίας. Οι συμμετέχοντες σε αυτή έβρισκαν «πραματάκια» στο οτιδήποτε. Μία στραβή ταμπέλα παρέπεμπε σε λατρεία στο Σατανά, ένα κομμάτι πίτσα με δυο πεπερόνι στο κέντρο ήταν φαλλικό σύμβολο μετά του λοιπού εξοπλισμού, αν είχε ένα μόνο παρέπεμπε σε σύμβολα Illuminati,  η δε πόρτα της κουζίνας ως άβατο για τους πελάτες, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την είσοδο στην απόλυτη κόλαση για τους κάτω των δεκαεπτά. Τύποι φωτογράφιζαν τα γεννητικά τους όργανα συνοδεία barbecue sauce και τάγκαραν το Comet Ping Pong ότι και καλά τραβήχτηκε εκεί η φωτό, «πρώην εργαζόμενοι» δημοσίευαν φωτογραφίες με παιδιά να παίζουν τυφλόμυγα και σχόλια του τύπου ‘βασανιστήρια, απάνθρωπες συμπεριφορές, αρρωστημένες ορέξεις’ και άλλα, δημοσιεύσεις επισκεπτών μεταφραζόταν/παραφραζόταν κατά τη βολή των πολέμιων του καταστήματος. Οι τρελαμένοι άρπαζαν καθετί ως απόλυτο αποδεικτικό στοιχείο, πετούσαν στο MS Paint και πέντε λέξεις με το σπρέυ (outrajuice, discosting, abwhorent και τα συναφή) και ούρλιαζαν μπροστά στις οθόνες. Να είχε καμία σημασία ότι ο ιδιοκτήτης του ήταν ανοιχτά gay; Τίποτα δεν μπορεί να αποκλεισθεί στον προεκλογικό πυρετό του 2016. Το πράγμα ξέφυγε πραγματικά όταν – κατόπιν προτροπής για δράση του πασίγνωστου conspiracy theorist Alex Jones, ένας Λιακόπουλος για τη χώρα που όπλα μπορούν να κουβαλάνε και τα πεντάχρονα - ένας τύπος μπούκαρε μια μέρα και άρχισε να πυροβολεί γιατί, κατά δήλωσή του, ήθελε να διερευνήσει μόνος του τι συνέβαινε εκεί μέσα. Θύματα δεν υπήρξαν και λογικά ακόμα φυλακή είναι αυτός, αφού έτυχε να κουβαλάει κι ένα οπλοστάσιο ολόκληρο στη σακαράκα του την ημέρα της έρευνας.

«Και που κολλάνε όλα αυτά με τους Sex Stains;», θα αναρωτηθεί κάποιος.

Πρώτον, οι Sex Stains είχανε παίξει εκεί κάποια στιγμή. Λίγο πριν, ή λίγο μετά, έβγαλαν κι ένα βίντεο, για το “Land of La La”, ένα από τα κομμάτια του ομώνυμου – και μοναδικού – δίσκου τους. Είναι ένα πολύχρωμο φιλμάκι, με κουτιά, περίεργα ρούχα, περίεργα γυαλιά, γενικά ό,τι φθηνό και χαρούμενο μπορούσε να εντοπισθεί την ημέρα του γυρίσματος και καθόλου πίτσα.

«Και τότε τι έγινε;», τα ερωτήματα πληθαίνουν. Πάμε καλά.

Το βίντεο, σκηνικά, ρούχα, όλα, τα είχε στήσει μία καλλιτέχνης, η σκηνοθέτης του, η Cassandra Lee Hamilton. Έχει κάνει κι άλλα, για τη La Sera, τους Allah Las, αλλά το ‘Land...’ έμελλε να είναι το τελευταίο της. Μάλλον. Ένα από τα προαναφερθέντα κουτιά, η CLH το ‘χε κοσμήσει με ένα σύμβολο, σαν σπείρα, όχι κυκλική όμως, τριγωνική. Αυτό, οι pizzagatorz και ίσως κι άλλοι εκτός αυτών υποστηρίζουν ότι είναι το απόλυτο αλληλο-αναγνωριστικό των παιδόφιλων στα σκοτεινά διαδίκτυα που αρέσκονται να συναθροίζονται. Μπουμ. Ψάχνοντας τα έργα της εν λόγω νεαράς, εντόπισαν κι άλλα αμφιλεγόμενα. Το πραγματικά εξαιρετικό εύρημά τους ήταν μία πίτσα ολόκληρη, με πιπεριές, λουκάνικα, σαλάμια, τα πάντα. Δεν ήταν κομμένη παραδοσιακά όμως, αλλά σαν πεντάλφα. Μπουμ κι άλλο.

Αυτά ενδεχομένως να φαίνονται αστεία, παρατραβηγμένα, όμως στο (μικρό σίγουρα) μυαλό του συνομωσιολάγνου διογκώνονται όταν το ταΐζει μέρες με απολύτως άχρηστη πληροφορία και θέλει να επιτεθεί αποδίδοντας δικαιοσύνη όπως μόνο αυτός ξέρει, ρίχνοντας τόνους λάσπης. Και σκάει στα σχόλια του ‘Land...” και αραδιάζει τις ανακαλύψεις του. Όταν τελειώνει απειλεί ζωές, οικογένειες, το πολίτευμα, τη Χίλαρυ. Μετά το κάνει κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος. Και τότε αρχίζει όλο αυτό να γίνεται τρομακτικό.

Τα σχόλια σε αυτό και σε άλλα βίντεο της μπάντας απενεργοποιήθηκαν, αντί αυτών τοποθετήθηκε ένα μάλλον απογοητευτικό κείμενο. Σ’ αυτό δεν πήραν θέση κατά της συνομωσίας, αφήνοντας εκτεθειμένους και το Comet Ping Pong και την καλλιτέχνη/σκηνοθέτη του ‘Land…’.

Όλα αυτά κάπως σκάνε επιβαρυντικά σε μια μπάντα μόλις στο ξεκίνημά της. Αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι οι αποχωρίσεις μελών. Να φέρεις στις πλάτες σου ένα όνομα συνυφασμένο με κάτι τόσο αηδιαστικό και καταδικαστέο είναι φορτίο βαρύ και τελείως άχρηστο. Ο καιρός περνάει, το pizzagate ξεχνιέται όταν σοβαρά μέσα ασχολούνται μαζί του και αποδεικνύουν ότι είναι τελείως αβάσιμο. Η Hilary παρόλα αυτά χάνει τις εκλογές, ο Trump γίνεται πρόεδρος, οι Sex Stains σε μια προσπάθεια να αρχίσουν ξανά γίνονται Ex Stains, συνεχίζουν για λίγο και μετά το διαλύουν κι αυτό. Ο κόσμος της πραγματικά περιπετειώδους μουσικής γίνεται για ακόμα μία φορά φτωχότερος.

Είχε ειπωθεί κάποτε το “even bad publicity is good publicity” ή κάπως έτσι. Πιθανόν πριν την έλευση του διαδικτύου και των ψευδών ειδήσεων. Ως αξίωμα, λοιπόν, είναι καλό να του προετοιμαστεί μια θέση σε κάποιο αντίστοιχο μουσείο, σε μια γυάλα καλύτερα, να μην μπαίνει οξυγόνο μέχρι να σκάσει.

Drinking Bottled Oi

 

Η προσπάθεια να κόψεις το κάπνισμα, δεν πρέπει να ξεκινάει όταν έχεις να πας σε live. Εκτός του ότι θα φρικάρεις μέσα και θα ψάχνεις για τσιγάρο, θα καπνίσεις σίγουρα και θα διακόψεις και κάποιον από τη φάση του για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες σου με την ποσότητα που διαθέτει και όχι, είναι μαλακία, είναι λάθος. Πήγα σε μερικά λάιβ τον τελευταίο καιρό, βγήκα, είδα κόσμο. Σε κανένα “μεγάλο” δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν ξέρω, νομίζω τα κλαμπζ με έχουν κουράσει. Πάντα γκρινιάζω για τον ήχο ας πούμε. Κακά τα ψέματα πλερώνω, θέλω να γουστάρω. Και για να γουστάρω πρέπει να έχω ήχο.  Αντίθετα, πας σε ένα DIY live και ακούγονται όλα αναπάντεχα δυνατά και σωστά. Και καλύτερα. Άσε τον κόσμο. Πλέον αισθάνομαι άνετα με το γεγονός ότι ανεβάζω το μέσο όρο ηλικίας, γιατί τα μικρά γουστάρουν. Δε συμμετέχω με το σώμα μου, αλλά δεν κολλάω να τα ρωτήσω ποιος παίζει τώρα. Πάντα ξέρουν, γιατί αυτόν/αυτούς έχουν πάει να δουν. Ζηλεύω και λίγο. Στα λάιβ της Faction ας πούμε, μου φαίνεται ότι το από κάτω κοινό συγκροτούσαν μεν συνομήλικοί μου, αλλά ήταν όλοι είτε χορτασμένοι, είτε παρααισθάνονταν ελίτ για να χορέψουν. Δεν πάει έτσι ο μουσικός μπροστά, παιδάκια. 

Είδα και το ντοκ για την Inner Ear. Αναγνωρίζω 1.000% την προσπάθεια που κάνει η εν λόγω Εταιρία να κυκλοφορήσει/σπρώξει τη μουσική που γουστάρει. Συμπάσχω με την αγωνία των συμμετεχόντων να υπάρξουν μέσα σε όλο αυτό, το της “εγχώριας σκηνής” και όχι μόνο. Πλην όμως σ’ εμένα έβλεπα όλο το κοινό μας στα λάιβ. Τελείως χορτασμένος από αυτή τη φάση ή τραγικά ελίτ για να χορέψω. 30something τύποι ή εκεί γύρω παράγουν εξαιρετική μουσική, αναμφισβήτητα, πλην όμως οι ακροατές πεινάνε για άλλα πράγματα. Το indie έλεγε πολύ παλιά κάτι στους έφηβους και κυρίως στην Αγγλία, όχι εδώ. Εδώ τα κυρίαρχα είναι το πανκ, το μέταλ και το χιπ χοπ. Αυτό είδα στις επισκέψεις μου στα DIY. Δεκάδες νεαρούς και νεαρές από κάτω όταν στη σκηνή παίζουν κάποιοι παντελώς άγνωστοι σ’ εμένα κι όμως τα μικρά ξέρουν όλους τους στίχους τους. Η εφηβεία τους σημαδεμένη από κάποιους που οριακά μπορώ να ανεχτώ. Αδέρφια, καλλιτέχνες, αποτύχαμε.

Από τις αρχές της χρονιάς έχω κρεμάσει την κιθάρα και σκέφτομαι. Μ’ αρέσει να το φιλοσοφώ το θέμα, πως να το κάνουμε. Έκανα ένα αρκετά αυστηρό διαχωρισμό στους μουσικούς της “σκηνής”, στα χρόνια που κι οι σκυλάδες δυσκολεύονται να βγάλουν τα προς το zine. Υπάρχουν αυτοί που κάνουν αυτό που γουστάρουν, κι υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν κάτι σημαντικό. Το να κάνεις εξαιρετική μουσική, είναι κάτι που γουστάρεις. Το να κάνεις κάτι όμως – ας είναι και σκατά – και να το τραγουδάει κόσμος, να μένει μέσα του, είναι σημαντικό. Ακραίο; Μπορεί. Ηλίθιο; Πιθανότατα. Η αποψάρα μου; Γιου μπέτσα.

Να διευκρινίσω εδώ ότι καμία φάση/στάση εκ των ανωτέρω είναι “κακή”. Γίνεται όμως όταν έχεις αυταπάτες. Δεν μπορείς να ανήκεις στη μία κατηγορία και να αισθάνεσαι ότι ανήκεις και στην άλλη. Αρχίζεις μετά να μην περνάς καλά όταν έρχεται η κριτική. Και στις μέρες μας είναι μπόλικη. Στην τελική δεν κερδίζεις ποτέ, τα μικρά ακόμα φοράνε μπλούζες Guns ‘n’ Roses και Metallica, ενώ στα χρόνια τους συμβαίνουν τα πάντα. Πόσο σκατά είναι αυτό; Άσε θα σου πω εγώ: πολύ. Οι παλιοροκάδες από τότε βλάκες μου φαινόταν, το τώρα έχει σημασία και αυτό είχε πάντα. Αρκετά όμως. Το κλείνω με μία παραβολή:

Θυμάμαι κάτι άρθρα του Κοντογούρη, ή συνέντευξη στο Fractal ήταν, μπορεί και τα δύο, που έλεγε σκατά το Foetus, το Grunge θόρυβο και άλλα τέτοια. Έτυχε να ξέρω όλους τους στίχους που βγήκαν από το Seattle μεταξύ 1989 – 1994 και να θεωρώ τον πρώτο το τελευταίο πραγματικά εξαντλητικά συγκλονιστικό που άκουσα. Στην πρώτη θέση των αγαπημένων μου όλων των εποχών, μία είναι οι Sonic Youth, μία ο Jim Thirlwell. Τι ξέρει αυτός, λοιπόν; Τίποτα.  

Black Bananas - Rad Time Xpress IV

Κεφάλαιο 1ο: Royal Trux

Αγόρασα το "Cats and Dogs" στην τρυφερή ηλικία των δεκαπέντε... Μέσα στην κόλαση του grunge και το χάλι που ακολούθησε την αυτοκτονία του Cobain. Δεν τον κατάλαβα το δίσκο. Κόλλησα με πέντε - έξι κομμάτια τα οποία και συμπλήρωσα σε μια εξηντάρα κασέτα για να μην έχει κενό μετά το "Venus Luxure No 1, Baby" των Girls Against Boys και έφυγα για διακοπές. Ικαρία με τους γονείς. Ξέρω...

Σ' εκείνη την ηλικία ερωτήσεις όπως "τι μουσική ακούς;", "ποια είναι η αγαπημένη σου μπάντα" είναι σημαντικές. Είχα από μικρός αυτό το κόλλημα να ξεχωρίζω, να διαφέρω, χωρίς όμως να προσπαθώ ιδιαίτερα (με μωβ μαλλί ήμουν σκατά άλλωστε) κι όταν μου έκαναν τη δεύτερη από τις δύο ερωτήσεις απάντησα με μια φυσικότητα "Μα οι Royal Trux". Δεν μπορούσα να πω ούτε για τους Sonic Youth, ούτε για τους Jesus and Mary Chain, ούτε καν για τους Ministry. Όλοι αυτοί ήταν καβατζωμένοι. 

Και μετά από τη βαρυσήμαντη δήλωση έπρεπε κατά κάποιο τρόπο να τους λατρέψω. Ξανάκουσα το δίσκο που ήδη είχα στην κατοχή μου μέχρι που τον αποστήθισα και άρχισα ν' αγοράζω κι άλλους... Ο πρώτος που πραγματικά λάτρεψα ήταν το "Singles, Live, Unreleased"  του 1997. Ενώ όλα τα υπόλοιπα έργα τους έπασχαν από την ασθένεια του concept, αυτό ήταν τελείως ελεύθερο, συλλογή άλλωστε. Είχε και το "Shockwave Rider" το οποίο, με ένα περίεργο τρόπο, αποδείκνυε ότι αυτή η μπάντα είχε απεριόριστες δυνατότητες, ενώ παράλληλα σημάδεψε το μέλλον τους όσο κανένα άλλο. Πως; Θα επανέλθω σ' αυτό.
Τελικά, κατάλαβα. Τι έκαναν, ποιοι ήταν, που πήγαινε όλο αυτό. Και δημιουργήθηκε μία "σχέση". Έντυνα στιγμές με τη μουσική τους, τα στρώματα με τις πάντα συγκλονιστικές κιθάρες του Hagerty και τον καπνό απ' τα τσιγάρα της Jennifer. Και έγιναν η "αγαπημένη" μου μπάντα. Και με το που κυκλοφόρησε το τρομερά προσβάσιμο "Pound for Pound" το διέλυσαν...Το "Small Thief" να φανταστείς, άρεσε και στον τότε συγκάτοικό μου, ο οποίος άκουγε μόνο Nick Cave...
Δε θα μπω στη μαλακισμένη φάση "αισθάνθηκα προδομένος που τα παράτησαν" και αηδίες. Μία πίκρα έμεινε, όπως και να το κάνουμε. Έβλεπα μέλλον ακόμα. Το οποίο ήρθε...


Κεφάλαιο 2ο: Neil Michael Hagerty
Σε όλες τις φωτογραφίες που τον είχα δει, είχε το στόμα πάντα κλειστό. Χρειάστηκε ένα βίντεο να μου δείξει το γιατί. Η πρέζα του 'χε πάρει τα μισά δόντια. Γαμώ; Ροκεντρόλ; Όχι και τόσο. Επίσης ήταν, και είναι φαντάζομαι, απίστευτα νευρωτικός, υπερπροστατευτικός με την κάποτε σύντροφό του σε όλα και γενικά όσο αντι-Rockstar γίνεται... Ηρωίνη έπαιρνε με το βιβλιαράκι το ιατρικό στο προσκεφάλι για παν ενδεχόμενο. Εντάξει, δεν το λες και κακό αυτό.
Μετά τους Trux βοήθησε τον Ian Svenonious να κυκλοφορήσει τον καλύτερο δίσκο της καριέρας του, έστησε τους Howling Hex μόνο για να του παρέχουν τελικά ένα ακόμα καλλιτεχνικό ψευδώνυμο και τα γάμησε όλα. Όλα. 
Προσπάθησα να γουστάρω, αλλά όλη αυτή η ελιτίστικη - παύλα - μαλακισμένη προσέγγιση στην οποιαδήποτε σύνθεσή του με ξενέρωνε γάματα. Παρόλα αυτά τα ακούω όλα όσα βγάζει. Και πάντα απογοητεύομαι. Πάντα όμως...
Δεν ξέρω... Ακόμα περιμένω να δώσει αυτό το τεράστιο Fucked-Up Έπος από το πουθενά που θα είναι για τα πάντα, που η ξεκούρδιστη κιθάρα του επιτέλους θα υποδείξει με σαφήνεια την αλήθεια, είναι πολύ μεγάλος μουσικός, ρε πούστη, και δεν του πάει η αφάνεια. Ή μπορεί η δημιουργική του δεινότητα να περιορίστηκε στα χρόνια που ήταν υπό την επήρεια... Όχι της πρέζας. Της άλλης...  Τον καταλαβαίνω. Οι εθισμοί είναι που μας κάνουν σημαντικούς καλλιτέχνες. Που εξελίσσουν αυτό που προϋπάρχει. Και δε μιλάω μόνο για ναρκωτικά, ποτά, τσιγάρα κλπ.


Κεφάλαιο 3ο:  Jennifer Herrema
Ένας φίλος είχε παρατηρήσει κάποτε πόσο καλά κρατιόταν παρά το προκεχωρημένο της ηλικίας της και το πολλαπλό των καταχρήσεων. Σήμερα έχει γενέθλια. Το 'πιασες; Δε μεγαλώνει τόσο γρήγορα ένας άνθρωπος που έχει γενέθλια κάθε τέσσερα χρόνια.
Αν έπρεπε να σταθώ στο πλευρό κάποιου μετά το χωρισμό, θα ήταν στο δικό της. Όχι από κάποια μαλακισμένη αίσθηση ιπποτιζμού, θεωρώ απλά ότι έχουμε περισσότερα κοινά. Τα εξής δύο. Είμαστε και οι δύο φανατικοί υποστηρικτές του καπνίσματος και ζωγραφίζουμε. Αυτή γαμάτα, εγώ όχι. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Ο μοναδικός άξιος λόγου δίσκος που έβγαλε με τους RTX είναι ο πρώτος τους. Στο οποίο επισκέπτεται ξανά το "Shockwave Rider", έστω κρατώντας μόνο τους στίχους του. Το αριστούργημα της χρήσης του τότε πρωτοποριακού ProTools (αφού μπορεί να το κάνει ο βλάξ ο Beck γιατί όχι κι εμείς;) γίνεται rrrrawk με το ζόρι. Γιατί; Γιατί μπορούσε.  
Δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω γιατί έπρεπε να γίνει η απόλυτη Glam Metal εκφραστής του σήμερα (το λέω με περίπλοκη ορολογία και καλά για να μην αρχίσω να ουρλιάζω πόσο σκατά μουσική βγάζει τα τελευταία χρόνια). Αυτό της έλειπε με τους Trux; Η ροκιά; Με την κακή έννοια κιόλας; Να κυλιέται στα πατώματα όσο μπετόβλακες σολάρουν ανελέητα πάνω σε αισχρά riffs κατακλεμμένα από τους ηλιθιοδέστερους, μακιγιαριζμένους, σεξιστές πανίβλακες που περπάτησαν στον πλανήτη; (Εεεεεε... Ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης φοράει animal print κολλάν, έχει ξασμένο ξανθό μαλλί, βάφεται σαν πουτάνα και γαμάει την Pamela Anderson. Μισό...  Ξερνάω. Νταξ, τι λέγαμε;). Δεν ξέρω. Και μόνο ότι παίζει να πηδιέται με κάποιον από τους κυρίους της φωτογραφίας πάνω ψηλά ανακατεύομαι. Τουλάχιστον ας μην είναι αυτός με τη μπαντάνα ρε... 
Το απόλυτο icon girl, μ' αρέσει να χρησιμοποιώ φωτογραφίες της στα τοπ κάθε χρονιάς, δες εδώ, εδώ κι εδώ για του λόγου το αληθές. Το junkie chic, εφεύρεση του Calvin Klein. Γαμώ; Όσο δεν πάει.
Και μετά την ασύλληπτη κατρακύλα με τα μαλακισμένα που 'χει μπλέξει έσκασε μ' αυτό το δίσκο...


Κεφάλαιο 4ο: Black Bananas
Και καλά μόνο το όνομα άλλαξε. Αυτό πρέπει να πιστέψει το κοινό. Πρωτοάκουσα αυτό το δίσκο μια μέρα που αποφάσισα να μην πάω για δουλειά. Χωρίς να ενημερώσω κανένα. Έτσι, μου έσκασε. Δεν το μετάνιωσα, έχω χύσει τόσο αίμα και σπέρμα σ' αυτό το σκατογραφείο ώστε να μην έχω κυρώσεις ό,τι και να κάνω... Και μπόρεσα να αφιερωθώ στην ακρόαση. Και δεν το μετάνιωσα.
Έχει αυτή τη γαμημένη "ποικιλία", τις δυνατότητες ξανά, το κάτι να περιμένω στο μέλλον. Σίγουρα παίζει αρκετό fretboard gymnastics από τα ζώα, αλλά το παραβλέπω. Η παραγωγή είναι τόσο γαμημένη, όπως τον παλιό καλό καιρό. Και η φωνή της... Θα μου πεις και στα άλλα εκεί είναι, εδώ όμως αποφασίζει να κάνει κάτι άλλο. Κάτι εμπνευσμένο. Αποφασίζει ξανά να καπνίσει, να μην ερμηνεύσει. να πάρει ότι μαλακία τη σημάδεψε στη ζωή της και να μπει από πάνω του υπερισχύοντας. Και να κάνει το "Shockwave Rider" δίσκο ολόκληρο, αφού μπορεί. Ακόμα. Να πειραματιστεί με τα πάντα γιατί της είναι τόσο γαμημένα εύκολο που καταντάει αστείο.  
Κόλλησε... Δεν ξέρω, ίσως να της χρωστάω ένα "δίσκος της χρονιάς"... Ίσως... Θα δούμε.


Σεντόνι, μαλάκα... Εντάξει, γενέθλια έχει. Γάμα το, της αξίζει.   

Crippled Black Phoenix - (Mankind) The Crafty Ape

Αυτοπροσδιορίζομαι: P-U-N-K. Αυτό. Πολιτικά, καλλιτεχνικά, ουσιαστικά. Σίγουρα ένας τύπος με μοϊκάνα και καρφιά θα θεωρούσε προσβολή να έχει την ίδια "ταυτότητα" μ' εμένα, αλλά αυτό είμαι. Για μένα. Τέλος. Σ' αυτή τη σκατοχώρα άλλωστε, όλοι υποστηρίζουν ότι είσαι ό,τι δηλώσεις. Κοίτα, το ξέρω ότι παίζει και να φαίνεται γελοίο στα τριάντα και δύο μου να ντύνομαι μια ταμπέλα που έχει ταυτιστεί με τα δέκα και έξι, εντάξει; Όλοι έχουμε δικαίωμα στη γελοιότητα. Καλύτερα θα ήταν να πλακώνομαι στα σπα, τα γυμναστήρια, τις αποτριχώσεις και τις κρέμες νυχτός; Δε νομίζω...

Λόγω αυτής μου της θέσης στην ευρύτερη υποκουλτούρα του αίσχους, θα έπρεπε να μισώ τους Pink Floyd. Είναι η αγαπημένη μπάντα του πατέρα μου, εννοείται ότι τους σιχαίνομαι. Τους σιχαινόμουν, πιο σωστά. Όχι, και μόνο στη σκέψη τους ξερνάω. Το δίλημμα παίζει γιατί έχω ακούσει - και λατρέψει - υπερβολικά πολλές μπάντες της Delerium που τους έχουν θεούς. Όχι τους Porcupine Tree, άλλες. Θες name-dropping; Μμμμμ... Dead Flowers, Wobble Jaggle Jiggle, Steppes, Kava Kava, Treatment... Και μερικές ακόμα. Ιδίως οι συλλογές της γαμούσαν. Και το Freakbeat, το φανζίν που έβγαζαν αυτοί οι φρίκουλες, από αισθητικής απόψεως ήταν εφάμιλλο οργασμού. Ρε πολλά τα καλά, τι να σου λέω, είναι "έπρεπε να ήσουν εκεί" κατάσταση.
Τώρα, αυτοί οι Crippled Black Phoenix... Ας πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο έχω συνδεθεί συναισθηματικά μαζί τους λόγω στρατού. Ναι, πάλι. Άκουγα το ντεμπούτο τους στη σκοπιά. Πάσχουν ακόμα από έλλειψη οικονομίας στις συνθέσεις τους, αλλά μ' αρέσει η φάση τους. Παρά τη ροκιά. Μπορεί να φταίνε και οι μουσάκλες δεν ξέρω. Αλλά θα μου πεις "κι άλλοι διαθέτουν". Γουστάρω και Kylesa ρε, θα απαντήσω. 
Δεν είναι κακός ο δίσκος. Πιστεύω αν τον ακούσω καμιά τριανταριά φορές ακόμα (όχι τις δύο κατά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) παίζει και να το λατρέψω. Και να ξεπεράσω και τη Floydίλα που εκπέμπει... Σα μυρωδιά δεν είναι; Η λέξη Floydίλα; Και άσχημη κιόλας. Γι' αυτό και τον Παπακωνσταντίνου το λέω "Βασίλα". Σκέτο. Σα δυσάρεστη οσμή είναι ο τύπος. Βλέπεις μπάντα να βαράει, ελληνόφωνη κι έτσι, και σου σκάει η Βασίλα. "Βρωμάει Βασίλα αυτή η μπάντα ρε". Και ορίστε. Δισκοκριτική. Στο Πυρ το Εξώτερον. 


Υ.Γ.: Το "The Astounding Wolfman" είναι καλύτερο απ' το "Invincible". ΚΑΙ από το "Walking Dead". Ω ναι.

The Big Pink - Future This

Διάλειμμα από τα άρθρα του ανθελληνιζμού - μισανθρωπιζμού. Καλά ήταν, δε λέω, αλλά ξεκαύλωσα. Ας δούμε κάτι πιο ευχάριστο.
Η  4AD  έχει ψοφήσει. Όχι γιατί δε βγάζει καλούς δίσκους, αλλά γιατί δεν ανακαλύπτει μπάντες πια. Τις παίρνει έτοιμες φτασμένες. Εκτός (το μάντεψες) από αυτούς εδώ. Είχα γράψει στις αρχές μια μαλακία για τον πρώτο δίσκο τους, τότε που δεν είχα αίσθηση κινδύνου, τότε που δε σκεφτόμουν ποιος, ποια διάβαζε, ούτε τώρα το σκέφτομαι για να είμαι ειλικρινής... Τότε που έγραφα ό,τι στον πούτσο μου κατέβαινε.

Νομίζω έχω μαλακώσει λίγο τελευταία, αλλά αυτό διορθώνεται. 

Πίσω στο τότε όμως...
Ή γάμα το μωρέ, ας μείνουμε στο τώρα. Ή θα πάω πέρα - δώθε. Ο δίσκος μου θύμισε κάτι φοβερά και τρομερά one hit wonders των '90s ή late '80s, συγκεκριμένα τους EMF και τους Jesus Jones. Τι; Τι ρε; Είπα κακιά λέξη; Τα γούσταρα ρε. Υπάρχει μεγαλύτερη κομματάρα που να σκάσει σε πάρτυ στο άσχετο, την ώρα που είναι όλοι πουτάνα και να τα κάνει ακόμα χειρότερα, και εννοώ γαμάτα φυσικά, από το Unbelievable; Ρωτάω ρε.
Πόσο ήμουν τότε; 10; 11; Προσπαθούσα τέλος πάντων να αποκωδικοποιήσω τι σκατά ήταν αυτό το "ροκ" για το οποίο μιλούσαν με νοσταλγία οι γονείς μου και οι φίλοι τους μέσα από βίντεο κλιπς στο MTV... Κι έσκαγαν οι δύο μπάντες που προανέφερα μαζί με κάτι KLF, κάτι Snap, κάτι 2Unlimited και κάτι Ace of  Base και άντε βγάλε άκρη. Και κάτι Nirvana. Και κάπως άρχιζε ν' αλλάζει το πράμα, αλλά δε θα επεκταθώ...
Η απόλυτη αφύπνιση νομίζω ήρθε με το Songs of Faith and Devotion των Depeche Mode, που μου είχε κάνει δώρο ένας συμμαθητής μου σε κάτι γενέθλιά μου. Σε κασέτα αντιγραμμέ. Πολύ Large τύπος. Ο οποίος σήμερα είναι μπάτσος. Και ήταν και πιο φλώρος από μένα. Και μάλλον είναι ακόμα. Βασικά ήταν το βίντεο του "I Feel You", στο οποίο η Lysette Anthony μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δει στη ζωή μου. Τέλειο σώμα, τέλειο μαλλί (γκρι, ήταν ασπρόμαυρο το βίντεο), τέλειο πρόσωπο, τέλειο βλέμμα. Και με το που την είδα, όπως καταλαβαίνεις, έλαμψαν τα πάντα. Η ύπαρξή μου απέκτησε ένα σκοπό. Οπωσδήποτε, ο γαμημένος κόσμος να χαλούσε, η Γη να γυρνούσε ανάποδα και να περπατούσαμε στα ταβάνια, έπρεπε να γαμήσω. Αυτό. Αυτή. Αυτό ήθελα να κάνω. Συνέβη, αλλά πολύ αργότερα... Δυστυχώς όχι με την τεράστια αυτή ηθοποιό.
Πίσω στο ρηβιού τώρα. Έτσι, back and forth είναι η φάση.
Ο δίσκος είναι υπέροχος. Είναι όλα αυτά. Άφησαν το "ψάξιμο" του πρώτου και πέταξαν δέκα ξεδιάντροπα pop συνθέσεις με τον αέρα της εποχής που προανέφερα. Και κατάφεραν το αποτέλεσμα να μην ακούγεται παλιό, αλλά ούτε και αυστηρά σημερινό. Να σου φτιάχνει εικόνες. Μαλάκα, αν κάτσω να μετρήσω πόσα "και" έχει το κείμενο, νομίζω θα σκάσει ο εγκέφαλός μου. Και τι έγινε;

Tom Waits - Bad As Me

Χριστούγεννα...

Ξυπνάς μόνος, βάζεις ουισκάρα, Waits, ανάβεις τσιγάρο και αράζεις στον καναπέ. Και να μη χιονίζει δεν πειράζει. Το 'χεις στήσει πολύ ωραία. Φτιάξε και καφέ. Βάλε την κούπα δίπλα από το ποτό και γέλα. Γέλα δυνατά όμως. Γέλα μέχρι να σ' ακούσει όλη η γειτονιά. Γέλα μέχρι δακρύων. Αλλά μόνο αν έχεις καταλάβει το αστείο. Αλλιώς μπορεί και να σε περάσουν για τρελό...
Κάνε δυο βόλτες πέρα δώθε. Πείσε τον εαυτό σου ότι στην παρούσα φάση δε θες ν' ακούσεις κανένα και σιχαίνεσαι τα πάντα. Τρέξε μόλις χτυπήσει το πρώτο τηλέφωνο. Μη ρωτήσεις ποιος είναι. Πες απλά "Χρόνια πολλά". Σου ανταποδίδουν την ευχή; Χαμογέλα. Πήγαινε πίσω στο ποτό. Πιες όσο έμεινε με μία γουλιά. Χαμογέλα ξανά. Σαν ηλίθιος. Ξαναγέμισε το ποτήρι. Όχι τόσο πάγο αυτή τη φορά.
Άραξε. Άνοιξε τηλεόραση. Όχι, μην ανοίγεις καλύτερα. Άνοιξε κάνα βιβλίο. Το ξέρω ότι βαριέσαι, αλλά θα χαρείς όταν σκεφτείς ότι πέρασες τη μέρα σου δημιουργικά. Διαβάζεις γιατί γράφεις, άλλωστε. Διαβάζεις για να γράφεις καλύτερα. Αυτό εννοώ. Τσιγάρο άναψες; Αν όχι, κάν'το.
Ελπίζω να μην έχεις φάει. Βάλε κάτι να παίζει. Κάτι που να ταιριάζει στη μέρα. Το "Blue Valentine". Είναι το αγαπημένο μου, το ξέρεις; Πιες κι άλλο. Κι άλλο. Και κάπνισε περισσότερο. Το σηκώνει η μέρα. Και ο δίσκος. Είναι απ' αυτούς που κάνουν κακό στην υγεία ρε. Αν δεν αντέχεις βγάλ'το. Μαλακίες. Αν δεν αντέχεις μην το βγάλεις. Άστο. Καλύτερα. Άστο να παίζει. Άστο να σε γαμάει. Πιες κι άλλο. Και κάπνισε. Και άσε τη μέρα να περάσει.   

HTRK - Work (Work, Work)

Η Αυστραλία δεν απογοητεύει ποτέ. Κάποτε φανταζόμουν το μέλλον μου εκεί, ποτέ δεν είναι αργά, βέβαια. Ούτε για όνειρα ούτε για τίποτα. Τι μου λείπει; Μια καλή γνωριμία, να μου βρει μια καλή δουλειά, μαλακίες, μια οποιαδήποτε δουλειά κι έφυγα. Και απλά πάω, πήζω όλη μέρα, αλλά ξοδεύω τις νύχτες μου ανακαλύπτοντας τέτοιες μπάντες. Παράδεισος.
Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα φανζίν μόνος μου, που θα γράφω μόνο για 'μένα, θα έχει μόνο δικές μου φωτογραφίες, σχέδια, τέτοια πράγματα. Και κείμενα προφανώς. Το blogging άλλωστε έχει πεθάνει, ώρα να μετακινηθούμε προς κάτι ακόμα πιο πεθαμένο. Ο σκοπός είναι να βρεθεί παρηγοριά στη ματαιοδοξία. Θα τυπώσω δέκα αντίτυπα, θα τ' αφήσω στο OMMU και γεια σας.  
Αν το έκανα τέλος πάντων και έπρεπε να γράψω για ένα δίσκο, θα ήταν αυτός εδώ. Εντάξει, μπορεί και των Prurient. Δύο δίσκοι δεν είναι πολλοί. Ένα έντυπο άλλωστε που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει γραφτεί με μουσική να παίζει από πίσω, σωστά; 
Οι HTRK θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ο ήχος του 2011. Ή μάλλον ο ήχος που θα επέλεγα εγώ να ντύσει αυτό το γαμωέτος. Με τις εκατοντάδες απογοητεύσεις του, με το άγχος, την ανασφάλεια, τις λίγες στιγμές που κατάφερες να κλείσεις την πραγματικότητα εκτός και να ζήσεις. Για λίγο. Για πάρα πολύ λίγο. Χωρίς να σκέφτεσαι. Να είσαι εκεί στη στιγμή. Σ' αυτό που συμβαίνει. Και να μπορείς ν' απλώσεις το χέρι σου και να το αγγίξεις. Το τώρα. 
Αλλά δε λειτουργεί έτσι ο χρόνος.
Βάλε μέσα και τη γαμημένη μοναξιά των μεγάλων αποφάσεων κι έχεις στα χέρια σου σατανικό cocktail.
Δεν κολλάει πουθενά η παραπάνω πρόταση ε; Νομίζεις...
Η αυτόματη γραφή παρασύρει, μη με παρεξηγείς... Γίνομαι γαμημένη drama queen άμα μ' αφήσεις, όπως όλοι. Όπως όλοι, έτσι κι εμείς. Αυτό λέω στον εαυτό μου το τελευταίο τρίμηνο. 
Έχω σταματήσει να βάζω τα αυστηρά "προσωπικά" κείμενα στο μπλογκ. Γιατί σχεδιάζω αυτό το έντυπο. Και τα "αστεία" τα 'χω κόψει, αλλά δεν ετοιμάζω κάτι γι' αυτά. Απλά δε μου βγαίνουν πλέον. Δε θέλω να γελάω. Κανένας δε θέλω να γελάει.
Έχω γράψει κάμποσες σελίδες για το "πείραμα" - έτσι το λέω - και, όπως ό,τι καλό έχω κάνει, δε μου αρέσει καθόλου. Αλλά είναι ειλικρινές και σκληρό. Και όσο το "βλέπω" σε χαρτί είναι και όμορφο. Δε θα 'θελα να γράψω βιβλίο, αλλά ένα φανζίν, ασπρόμαυρο, γεμάτο φωτογραφίες μου, εγώ, εγώ, εγώ, σε χαρτί που μυρίζει κάπως χάρτινα... Ναι... Θα ήταν ωραίο, πιστεύω. 
Είναι τα όνειρα που έχω. Αυτό και να πάω Αυστραλία να ζήσω... Κάποια στιγμή. Δεν ξέρεις...

Let's take a big pause, everyone...

Πάω διακοπές. Με βαριά καρδιά, ομολογουμένως, γιατί ο χειμώνας που έρχεται, έτσι πως πάνε τα πράγματα στη ζωή μου, θα είναι κάτι περισσότερο από εμετικός και δύσκολος. Αλλά, μέχρι τότε βλέπουμε.  Κάτι θα σκεφτώ πάλι. Νομίζω... Καλά μπορεί και όχι. Το να σκέφτομαι όλα αυτά τις μέρες που θα λιώνω σε κάποια παραλία παίζει και να με γαμήσει. Παίζει και όχι. Τέλος πάντων, θα δείξει...

Όπως και να 'χει, τα λέμε σε δεκαπέντε...

Useless Eaters - Daily Commute

Αυτή η μπάντα μου θύμισε μια στήλη στο φανζίν The Thing που λεγόταν NEAT NEAT NEAT... Με τη μία. Εκεί, λοιπόν, ο συντάκτης του οποίου το όνομα δε θυμάμαι, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι ήταν αρσενικός, παρέθετε τις πιο γαμάτες κυκλοφορίες από τις πιο άγνωστες πανκ μπάντες της υφηλίου...

Ξέρεις τώρα, κακοφωτοτυπημένα εξώφυλλα, χάλια κολλάζ, φωτογραφίες από τύπους του διπλανού δωματίου στην εστία με κιθάρες, πανκ όσο δεν πάει... Ήθελα να τα αποκτήσω όλα αυτά, φαινόταν οικεία και παράλληλα συναρπαστικά, ήξερα τι θα έβγαινε από τα ηχεία μόλις έβαζα κάποιο από αυτά να παίξει, όπως ήξερα κι ότι θα μου τίναζε το μυαλό στον αέρα αν το έκανα. Ο αυθορμητισμός, το "γίνεται για να γίνει" της φάσης, επειδή η σκατούπολη στην οποία ζω πρέπει επιτέλους ν' αρπάξει φωτιά και δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο τρόπο για να επιτευχθεί αυτό...

Θα 'θελα να διασαφηνίσω κάτι εδώ... Όπως είναι σαφές τόσο καιρό τώρα, ακολουθώ τον "γράφω όπως μιλάω" τρόπο γραφής. Έχω κατηγορηθεί, παράλληλα, για υπερβολική χρήση αποσιωπητικών. Ο λόγος που το κάνω είναι γιατί καπνίζω συνεχώς, καπνίζω όταν μιλάω και τα αποσιωπητικά συμβολίζουν την αναγκαία "παύση για τζούρα"...

Συνεχίζω...

...

Τέτοιες μπάντες βγάζεις να μεγαλώσεις ακούγοντας τα "Killed By Death"... Τους The Lewd μου θύμισαν. Και το proto - punk των Pagans... Η γοητεία της αμεσότητας. Η απλότητα σα μορφή τέχνης. Δε χρειάζεται τίποτα ουσιαστικά και τίποτα ουσιαστικό. Φρόντισε μόνο να είσαι νέος, να έχεις μια κιθάρα της πούτσας και να ακούς Emerson, Lake and Palmer και να ξερνάς ποτάμια... Και δε θα απογοητεύσεις. 

...

...

...

Πρέπει να ξεθάψω τα φανζίν μου οπωζζζδήποτε... 

...

   

Cults - Cults

Με το που το έβαλα μου 'σκασε μια φάση με κάτι κοριτσάκια στη γειτονιά που μένει η γιαγιά μου... Αυτά τότε διέμεναν στον πάνω όροφο απ' αυτή και τα έβριζε γιατί όλη την ώρα έκοβαν βόλτες με τα τσόκαρα, γνταπ, γντουπ, αυτός ο εμετικός, ξύλινος ήχος, όλη την ώρα... Αίσχος. Είχα καταλήξει ότι ο αποπάνω δεν είχε τηλεόραση γιατί είχε καταφέρει να παράγει τέσσερα τέτοια κακάσχημα πλάσματα με τσόκαρα. Καθηγητής σε Λύκειο. Φιλόλογος. Πολύς ελεύθερος χρόνος... 

Η φάση τώρα. Μετά το σχολείο έτρωγα στο σπίτι της γιαγιάς, γιατί ήταν πιο κοντά και βαριόταν να με τρέχουν στους γονείς μου, θα έπρεπε να κάτσουν κι αυτοί μέχρι να σχολάσουν οι σκλερά εργαζόμενοι άνθρωποι που, σε μια νύχτα πάθους, χάρισαν στον κόσμο τον υπέροχο άνθρωπο που διαβάζετε και, το ξέρω, αυνανίζεστε τακτικά με τις λίγες φωτογραφίες που σας έχει προσφέρει. Δε σας κατηγορώ.  

Μία μέρα, λοιπόν, τα τέσσερα τερατουργήματα είχαν βάλει τα καλά τους, είχαν κατέβει στην είσοδο της πολυκατοικίας και τραγουδούσαν χορωδιακά ένα πέρα από κάθε προσδοκία εμετικό τραγούδι, οι στίχοι του οποίου ήταν μόνο: "Άσ' το πιστολάκι, Λάκη, Λάκη, Λάκη". Περνώντας από μπροστά τους, οι δύο μεγαλύτερες, τα ονόματα των οποίων ήταν (δεν κάνω πλάκα) Τριανταφυλλιά και Κυράτσα, μου έκαναν κάτι σα... εχμμμμ... σκέρτσο να το πω; Μαύρη μαγεία να το πω; Απόπειρα βιασμού ίσως; Δεν ξέρω. Πλησίασαν προς το μέρος μου με τα τσόκαρά τους και άρχισαν να ουρλιάζουν αυτό το απαίσιο δίστιχο προκαλώντας μου τον τρόμο και την αηδία... Χτυπούσα το θυροτηλέφωνο σα μανιακός, αλλά έπρεπε να υποστώ τουλάχιστον τέσσερις φορές το ρεφραίν του Σατανά μέχρι να ανοίξει η πόρτα... Η μαλακία του να φοράς γυαλιά από την τετάρτη δημοτικού...
Μεγαλώνοντας, εκτίμησα την προσφορά στη μουσική της αοιδού που πρωτοερμήνευσε το εν λόγω άσ(θ)μα, κι ας μ' έλεγαν αδερφή οι μέταλλοι. Φαντάζομαι πόσο πρέπει να μπερδεύτηκε ένας απ' αυτούς όταν με πέτυχε με τη μούρη χωμένη στην κολπική χώρα της αδερφής του... Όχι, δεν έκανε τίποτα δραστικό, απλά έκλεισε την πόρτα φεύγοντας, έβλεπα ακόμα όμως τα ερωτηματικά να χώνονται στο δωμάτιο από την κλειδαρότρυπα. "Η Αδερφή; Με την Αδερφή μου; Άρα η Αδερφή μου είναι... Λεσβία;". Ή κάτι τέτοιο. Εντάξει, είναι βλάκες οι μέταλλοι ρε...
Μεγαλώνοντας, η εικόνα της ξανθούλας από την Αυστραλία μετατράπηκε από το χαριτωμένο χάλι που πρωτοπαρουσιάστηκε, σε κάτι που άνετα θα πάρκαρες το μόριό σου. Αλλά είχα σταματήσει να παρακολουθώ. Δε μου χάριζε εφιάλτες πια. Μάλλον ονειρώξεις θα τις έλεγα. Εξέλιξη... Ενδιαφέρουσα εξέλιξη, αν και η αθωότητα και συγκεκριμένα η βεβήλωση αυτής ήταν πάντα ο στόχος.
Αντί Επιλόγου: Το ομώνυμο των Cults με πήγε πίσω... Και το ότι με πήγε κάπου είναι πάντα καλό... Α, ναι. Και μ' άρεσε ρε.

The Death of a Disco Dancer...

Σήμερα κλείνω τα τριανταδύο. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ενδείκνυται να ρίξεις μια ματιά στη ζωή σου μέχρι σήμερα και να δεις αν πέτυχες όσα ονειρευόσουν. Ναι...
Λοιπόν, εν συντομία αυτό που ήθελα να πετύχω ήταν να έχω αρκετά φράγκα ώστε να μη χρειάζεται να δουλεύω. Για να δούμε... Σύνολο καταθέσεων: 1.764€. Που μεταφράζεται ως: ένας μήνας αυτάρκειας το πολύ. Αποτέλεσμα; Αποτυχία 100%.
Θα ήθελα επίσης να αναγνωριστώ ως καλλιτέχνης (γενικά) από το απειροκέφαλο θέατρο (φράση για να χώσεις σε έκθεση Τρίτης Λυκείου) που καλείται  μονολεκτικά "ανθρωπότητα". Χμμμμ... Δε θα το αναλύσω με νούμερα. Θα πω απλά: Σκατά κι εδώ.
Τσεκάρω τους πίνακες που κοσμούν τους τοίχους του σπιτιού μου, ο αρκετά μικρότερος αδερφός μου δεν τους ήθελε στο πατρικό μου γιατί του φαινόταν τρομακτικοί, και συνειδητοποιώ ότι θα έπρεπε να κοσμούν τους τοίχους κάποιου άλλου σπιτιού, αρκετών άλλων σπιτιών, μη λέμε και μαλακίες, κάτι που θα μου απέφερε αμύθητα πλούτη και, ναι, δόξα και αναγνώριση. Γιατί δε συνέβη; Γιατί, φυσικά, δεν είναι αρκετά καλοί.
Όταν η αυτοπεποίθησή μου ήταν στα πατώματα, ήλπιζα απλά να γίνω σχεδιαστής στη Vertigo ή το 2000AD. Έγινα; Όχι βέβαια...
Ωραία μέχρι εδώ...
Για να δούμε τώρα τι έχω πετύχει...
Πρώτα, βέβαια, έρχεται αυτό το απαίσιο μπλογκ, το καμάρι μου, που διαβάζει ένας σεβαστός αριθμός ατόμων, σύμφωνα πάντα με το Google Analytics. Δεν ξέρω γιατί, απλά συμβαίνει...
Μετά έρχεται η μπάντα μου, που μπορεί να μην είμαστε οι επόμενοι Sonic Youth, αλλά με ευχαριστεί πολύ το αποτέλεσμα που βγαίνει... Γουστάρω και να παίζω με τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Και έχω και την κιθάρα των ονείρων μου...
Ακολουθούν οι πίνακες που προανέφερα, για τους οποίους είμαι πραγματικά περήφανος κι ας τους έχουν δει μόνο όσοι έχουν επισκεφτεί το μπουρδέλο μου... Εντάξει, ένας φίλος μου 'χει ζητήσει να αγοράσει ένα συγκεκριμένο, αλλά αδυνατώ να τον αποχωριστώ... Καλά, ίσως το κάνω κάποια στιγμή. Χωρίς φράγκα εννοείται.
... Και τελικά είναι κι αυτή η γαμημένη ύπαρξή μου η ίδια. Ο φαινότυπός μου πρώτα και κύρια και μετά η ζωή μου. Αισθάνομαι ευλογημένος που μου δίνεται η δυνατότητα να είμαι τόσο μίζερος, να σιχαίνομαι την κάθε μέρα που ξημερώνει περισσότερο από την προηγούμενη και να συνεχίζω. Ελπίζοντας σε κάτι νέο. Κάτι που θα τα αλλάξει όλα προς το χειρότερο, που θα με ισοπεδώσει, ώστε να ξυπνήσω μια μέρα καινούριος. Και όλα να είναι γαμημένα, όλα να είναι τέλεια...
Να τα εκατοστήσω, ρε μουνιά! 

Architecture In Helsinki - Moment Bends

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

υποτίθεται ότι είμαι σε διακοπές την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές... Ότι έχω πάρει άδεια από τη δουλειά και οφείλω στον εαυτό μου να "ξεκουραστώ". Αλλά αρχίδια. Έβγαλαν δίσκο οι Architecture in Helsinki και κάτι μέσα μου λέει ότι πρέπει να γράψω πέντε μαλακίες γι' αυτό...

Πρέπει επίσης να τσεκάρω αν πρέπει να περάσει το Corsa KTEO, πρέπει να κόψω το κάπνισμα, και να δω τι σκατά θα κάνω με όλα αυτά τα παλιά τεύχη της Βαβέλ και του Παρά Πέντε που συγκεντρώνονται σε σεβαστές ποσότητες στο πατρικό μου... Οι γονείς απειλούν ότι θα πετάξουν την εφηβεία μου στα σκουπίδια. Αλήθεια ρε. Ίσως να μην πρέπει να κόψω το κάπνισμα ακόμα.

Ο δίσκος είναι με τη μία για τ' αμάξι, έτσι; Πρέπει να του βάλω και καμιά βενζίνη...

Πολύ φλωριά για ν' αντέξει ο μέσος indie τυπάκος που διαβάζει τις αηδίες που γράφω. Το πρόβλημα είναι μόνο δικό του. Δεν είναι τόσο πειραματικό το πόνημα όσο τα παλιότερα. Χορευταράδικο κι έτσι. Ήθελαν να ξεδώσουν κι αυτοί λίγο, υποθέτω... Ο καθένας με τις προτεραιότητές του.

Υποτίθεται θα έβγαινα να τα γαμήσω σήμερα, αλλά φρονώ ότι είναι σοφότερο να εξηγήσω στην οικογένειά μου πάλι πόσο πιο ευτυχισμένο θα με έκανε μια παρατεταμένη περίοδος ανεργίας... Πιο χρήσιμη φάση. Ν' αράξω λίγο ρε. Τα 'χω δει όλα με τη σκατοδουλειά. Μαλάκες αφεντικά, δούλοι υπάλληλοι και τα σχετικά. Όλοι ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάω. Εκτός απ' τα φοιτητόνια. Αράξτε εσείς, μετά έρχεται η πούτσα...
Μια που το θυμήθηκα... Προχτές στο τρόλλεϋ ήταν μια ημίβλαχα φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής, ντυμένη "Φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής" η οποία σε όλο το ταξίδι του 2 από Σύνταγμα έως Καισαριανή εξηγούσε στην ολόβλαχα μάνα της μια διάλεξη στη σχολή... "Ήρθαν κάτι γραφιτάαααααδες, και λέγαν για το γκράααααφιτι, πουλί ενδιαφέρον. Και ο καθηγητήηηηης, δεν μπόρεσε να μου βρει καραβόοοοοπανο και δεν καταλαβαίνω γιατί οι φίλοι μου δε βγαίαιαιαιαιαινουν, εγώ βγαιαιαιαιαιαιαινω" κλπ κλπ κλπ. Μία ακατάσχετη φλυαρία χωρίς νόημα. Μου γέμισε το μυαλό εικόνες βίας... Εμείς οι αριστοκράτες έχουμε κάθε δικαίωμα να βαράμε ημιμαθείς (στην καλύτερη) νεόπλουτους, υπάρχει κανα πρόβλημα;
Τέλος πάντων... 
Στους τοίχους έχει κρεμάσει κάμποσους πίνακές μου ο daddy, δεν ξέρω με ποια κριτήρια... Παραείναι ψυχωτικοί για σπίτι κλασσικής μεσοαστικής οικογένειας. Δεν πάω και συχνά και μάλλον θέλουν να βλέπουν κάτι από μένα. Κάτι που να θυμίζει ότι αυτό το δωμάτιο κάποτε έσκαγε απ' την πολλή τέχνη.  
Νομίζω δεν έχει ξανακουστεί τόση electro-pop σ' αυτά τα τετραγωνικά. Πάνκ κυρίως έπαιζε το στέρεο. Κάνω να πιάσω την παλιά κλασσική κιθάρα μου, αλλά είναι τόσο σφηνωμένη πίσω από το κρεβάτι που δε βγαίνει με την καμία. Την αφήνω να συνεχίσει να σκονίζεται.
Βγαίνω έξω να κάνω ένα τσιγάρο. Με κράζουν όταν το επιχειρώ εντός... Μου σκάει το "Bobby Malone moves home" των Casiotone for the Painfully Alone. Γάματα, ούτε καν... Ποτέ ξανά.

Art Brut - Brilliant! Tragic!

Συνήθως βάζω τον πρώτο τους δίσκο όταν αισθάνομαι χάλια... Δεν έχουν κατορθώσει να επαναλάβουν αυτό που έκαναν τότε. Να μιλήσουν για το παρελθόν μου, για τη ζωή μου γενικά, με τόση ακρίβεια. Το προσπάθησαν, δεν μπορώ να πω, αλλά τους ήταν μάλλον δύσκολο... Δεν τους κατηγορώ, έχω αποστηθίσει όλους τους δίσκους τους, άλλωστε. Είναι που δεν μπορώ να αισθανθώ καλά άμα δεν ακούσω για τον πρώτο έρωτα του Argos...

Η αντίστοιχη δικιά μου, παρόλα τα αρνητικά της στοιχεία, είχε μια φοβερή ικανότητα. Όποτε αισθανόμουν χάλια, είτε πρόκειται για πανεπιστήμιο, δουλειά (απασχολούμαι σε ό,τι να 'ναι μαλακίες από μικρός, δεν είμαι περήφανος γι' αυτό - έχω ήδη αρχίσει, μάλιστα, να συγγράφω το δικό μου "Άνθρωπος για όλες τις δουλειές"), μου 'λεγε ένα "γάμησέ το ρε, παράτα τα, στ' αρχίδια σου" και με το που το άκουγα ήξερα ακριβώς τι έπρεπε να κάνω. 

Αυτό βασικά... Συνειδητοποιούσα τι ήταν σημαντικότερο για 'μένα εκείνη τη στιγμή. Χαμογελούσα πάντα. Σε φάση ξεκαθάριζαν όλα. Εκείνη τη στιγμή, κατά κάποιο τρόπο, βίωνα την παραίτηση, την αποτυχία για τους πολλούς και δε φαινόταν ποτέ σαν κάτι τόσο κακό. Ξέρεις, φεύγεις, και τι έγινε τελικά; Τίποτα... Και πολλές φορές, για ν΄αποφύγεις το τίποτα έμενες... Έμενα. Αλλά με τους δικούς μου όρους. Επειδή το ήθελα. Επειδή και να το έχανα στο μέλλον δε θα μ' ένοιαζε.

Κάπως έτσι βρέθηκα να παρατάω εργασίες για μαλακισμένα αφεντικά, ακόμα κι ολόκληρο μεταπτυχιακό. "Στ' αρχίδια σου ρε, παράτα τα. Άμα σε γαμάνε παράτα τα". Αυτό θέλει ρε. Για να τη βγάζεις πρέπει πάντα να 'χεις κάποιον δίπλα σου να σου υπενθυμίζει ότι τα πρέπει των άλλων που σπεύδεις να ικανοποιήσεις σα μαλάκας, δεν έχουν να πουν τίποτα μπροστά στα θέλω σου. Γιατί στο τέλος καταλήγεις να γαμιέσαι σαν άνθρωπος, να αλλοτριώνεσαι για να μην στεναχωρήσεις δεν ξέρω και 'γω ποιον...

Εντάξει, σπάνια τη βλέπω πια, δεν έχουμε διατηρήσει σχεδόν καμία επαφή, αλλά μου λείπει αυτή η φάση της. Την έψαξα και την ψάχνω ακόμα, αλλά ποτέ δεν ακούγεται το ίδιο. Κανείς πια δε με πείθει ότι και να γαμήσω τη ζωή μου, όλα θα πάνε καλά...

Sick Little Twist

Είχα βάλει τις προάλλες να παίζει το  "the Mercury" των Regulator Watts, δίσκος του '98, και σε φάση γέμισα διλήμματα, που σκατά πάω με όλο αυτό, έχω φτάσει σε μια φάση που η πλειοψηφία των μουσικών προτάσεων του σήμερα με αφήνει παγερά αδιάφορο, ενώ αφήνω απέξω δίσκους από το κοντινό παρελθόν οι οποίοι στ' αυτιά μου ακούγονται αρκετά σημαντικότεροι. Μαλακία δεν είναι αυτό; Σαφώς και είναι.

Με είχε προειδοποιήσει σε μια συζήτηση που είχαμε αυτή η κοπέλα το καλοκαίρι ότι ο κορεσμός θα επέλθει αναπόφευκτα, θα με κουράσει όλο αυτό το κυνήγι νέων ήχων. Συνέβη τελικά. Το 2011, πλην εξαιρέσεων, δεν περιέχει τίποτα σημαντικό. Τίποτα αξιομνημόνευτο.

Συν τοις άλλοις, βρέθηκα να συγκινούμαι από μουσικές εκτός του φάσματος της indie, και δεν αναφέρομαι σε ηλεκτρονικές μπούρδες, που άνετα θα χωρούσαν ανάμεσα στις λέξεις μου... 

Δεν έκρυψα ποτέ την αγάπη μου για το punk, το hardcore και τα λοιπά παρακλάδια, σήμερα λοιπόν, έχουν αρχίσει να ξαναγίνονται ουσιαστικά. Ξέθαψα την anarchopunk δισκοθήκη μου από τα υπόγεια και έβαλα να παίζει. Και ξεχάστηκα. Αφέθηκα. Χωρίς να το καταλάβω ήθελα να κάνω πράγματα, πάντα αυτό ήταν η μουσική των άλλων για μένα, η κινητήριος δύναμη να δραστηριοποιηθώ, να δημιουργήσω από το τίποτα...

Έχω αυτό το μικρόβιο της δημιουργικότητας, πριν τα τινάξω πρέπει να αφήσω τόνους υλικού πίσω μου, με σχέδια, πίνακες, λέξεις, στίχους, ήχους, οτιδήποτε. Κομμάτια του εαυτού μου διάσπαρτα στις γωνίες του σπιτιού μου, οι τέσσερις τοίχοι του οποίου μου φαίνεται δε θα με αντέχουν για πολύ.

Δε θα 'θελα με τίποτα να γεμίζω την ασπρίλα εδώ με πράγματα σημαντικά για 'μένα, γι' αυτό και το πανκ έχει μείνει εκτός, ίσως να έπρεπε να ξεκινήσω κάτι άλλο, να γράφω για τις αδυναμίες μου, αλλά μάλλον δε χρειάζεται. Δεν το χρειάζομαι εγώ βασικά. 

Εντάξει, δεν παίζει να την κλείσω την μαλακία, τη μέρα που θα το κάνω θα είναι χωρίς τυμπανοκρουσίες και κλαψομούνικα "αντίο, μπλογκόσφαιρα", κι αυτό γιατί το χειροκρότημα είναι ακόμα ζεστό και πολύ, ούτε παίζει να σταματήσω να κράζω, απλά έτσι όπως πάει η φάση, για τα "καλά" γράφω με μισή καρδιά, ενώ το να συνθέτω κειμενάρες για τα αίσχος έχει καταντήσει κουραστικό. Θα δείξει...

Προς το παρόν αυτό το χάλι με έχει απορροφήσει και όσο συνειδητοποιώ ότι το παρελθόν κρύβει μεγαλύτερους θησαυρούς από το παρόν, όσο υγιέστερο και να είναι το να σκαλίζω το δεύτερο, μου φαίνεται ότι θα συνεχίσω να σας τιμωρώ με τέτοια κείμενα... Και όποιος αντέξει.