Ceremony - Zoo

Διάβαζα στο μπλογκ ενός τύπου τώρα, αμερικανόβλαχος, γύρω στα σαράντα, ότι και καλά έφτασε να 'ναι τόσο γέρος και σιχαμένος και ακόμα είναι κολλημένος μ' αυτή τη μουσική, αγοράζει τα εφτάρια, πηγαίνει στα live, ανακαλύπτει καινούριες μπάντες, στη συγκεκριμένη σκηνή μάλιστα τυγχάνει να 'ναι και τρελά βραχύβιες. Συγκρότημα με δύο δίσκους σε πέντε χρόνια στο ενεργητικό του θεωρείται κλασσικό. Και μη χειρότερα. 

Α, ναι, στο πανκ αναφέρομαι...

Θλιβερός ο τύπος; Όχι ακριβώς... Τον καταλαβαίνω εν μέρει. Βασικά έχω χρόνια να παρακολουθήσω το performance οποιασδήποτε μπάντας πλησιέστερα των είκοσι μέτρων από τη σκηνή. Δεν μπορώ την αντρίλα, τον ιδρώτα, τις ανάσες, τους αδέξιους χορούς, τις κατά λάθος - εξεπίτηδες αγκωνιές, τα stage-divings, τα All-Star που έρχονται απ' το πουθενά και σημαδεύουν τα μούτρα μου, τα mosh-pits, τα arm-pits, όλο αυτό το χάλι τέλος πάντων. Προτιμώ ν' αράζω πίσω, στη φάση μου, με το ποτό και το τσιγάρο μου. Un-πανκ ε; Δε θα διαφωνήσω...

Οι Ceremony στο "Zoo", λοιπόν, είναι ακριβώς αυτό. Τι ποιο; Καλά, ας το εξηγήσω λίγο... Απίστευτα καλύτεροι στα πιο αργά από τα γρήγορα κομμάτια τους, αρνούνται να αποβάλλουν την πανκίλα (να την προδώσουν ίσως να ήταν πιο ταιριαστή λέξη), κι ας τους έχει κερδίσει από καιρό η "ωριμότητα". Εντάξει είναι και Καλιφορνέζοι. Αυτοί οι της περιοχής ή θα έγραφαν τα πάντα στ' αρχίδια τους και θα έπαιζαν ό,τι τους καυλώσει ή θα είχαν συμβόλαιο στη Fat Wreck Chords...

Δεν ξέρω τι είδε η Matador και τους υπέγραψε, μάλλον μάντεψε τη λαχτάρα των πιο ηλικιωμένων πανκς για κάτι "δικό τους". Καλό είναι αυτό, μην το παίρνεις στραβά.

Το κακό είναι άλλο. Αν μου πετούσαν ένα EP μόνο με τα άρρωστα, τα πιο αργά, τα πιο POST πανκ, θα είχα κολλήσει τ' αυτιά μου για πολύ καιρό. Το άφηνα να παίζει, για παράδειγμα, και μόλις μπήκε το "Nosebleed" γύρισα το κεφάλι απότομα. Για ν' ακούσω. Να δώσω σημασία. Και μετά πήγα προς τα πίσω. Και το λάτρεψα, αλλά γι' αυτό που είναι. Η χρυσή τομή. Ένας εξαιρετικός πανκ (δε χορταίνω να τη γράφω αυτή τη λέξη) δίσκος. Για ανθρώπους όμως που το 'χουν λιώσει το είδος. Που ξέρουν που μπορεί και που έχει φτάσει και πόσο απαραίτητο είναι σήμερα να βγαίνουν ακόμα τέτοια πράγματα. Γι' αυτούς. Για 'μένα. Για τα 17χρονα θα υπάρχουν πάντα οι Exploited.

Prince Rama - Trust Now

Αν έπρεπε να χτυπήσω ένα tattoo οπωσδήποτε αυτό θα ήταν ή τα Bars των Black Flag ή ο Ganesha. Ο Μεταφορέας των Εμποδίων (the Remover of Obstacles αγγλιστί, το Google Translate δεν μπορεί να κάνει καλύτερη δουλειά, ακούω προτάσεις). Γάματα χρήσιμος. 

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ. Σιχαίνομαι όσο δεν πάει κάθε μορφή θρησκείας, κάθε υπόνοια ότι μας διοικεί και ορίζει τις μοίρες μας ένα ανώτερο ον, τα πάντα. Αλλά αυτός ο τύπος με το κεφάλι ελέφαντα κάτι μου κάνει. Δεν ξέρω... Είναι και deva της παιδείας, της σοφίας, αρετές που ομολογουμένως δε διαθέτω στο οπλοστάσιό μου, ίσως επειδή ελπίζω να τις αποκτήσω κάποτε...
Είναι και λίγο περίεργο νομίζω. Δεν είναι κάνα προσωπικό κόλλημα θρησκευτικής φύσεως ή οτιδήποτε αυτό που έχω με το Ganesha, είναι σε φάση: "Μου αρέσει η Sherilyn Fenn στο Twin Peaks, μου αρέσει να την κοιτάω, αν είχε κέρινο ομοίωμα και βρισκόμουν μπροστά του κάτι αλλόκοτο μα παράλληλα τόσο φυσιολογικό θα συνέβαινε μες στο βρακί μου, αν την πετύχαινα λάιβ δε (τότε, όχι τώρα) θα μου κόβονταν τα πόδια" και αυτό είναι όλο. Τα μαυρόασπρα παπούτσια φταίνε λογικά. Όχι για την τυπάρα, για τη Sherilyn. Ο Ganesha δε φοράει παπούτσια. Ενάντια κι έτσι...
Πάμε πάλι...
Έχω διαβάσει διάφορα (όχι αρκετά) για τον τύπο, ωραίος είναι σε όλα του, μου 'χουν κάνει δώρο κι ένα αγαλματίδιο απ' την Ινδία. Θα 'θελα να πάω κάποτε, αλλά δεν το πολυέχω με τα εμβόλια. Να δω και καλά. Να δω τι παίζει. Και καλά. Εναλλακτικές κουλτούρες και τα συναφή. Ξέρεις τώρα μωρέ...
Δεν την έχω ψάξει και τρελά με θρησκείες και μαλακίες, αλλά μου φαίνονται πολύ μοβόροι και πολεμοχαρείς όλοι οι υπόλοιποι οι π. Χ., για μ. Χ. ούτε λόγος, δε θέλω ν' αρχίσω γιατί δε θα σταματήσει σε αφορισμό η φάση, για εξορκισμό με βλέπω...
Τον επικαλούνται συχνά οι Prince Rama στο τελευταίο, επίσης συγκλονιστικό τους έργο. Είμαι απόλυτα κολλημένος μ' αυτή τη μπάντα. Είναι αυτό το διαστρεβλωμένο ethnic πράμα που παίζουν, που ακούγεται τελείως άρρωστο, εξωτικό, ελκυστικό... Και το πιστεύουν κιόλας. Αυτό που το βάζεις; 

Björk - Biophilia

Ωραία. Τον τίτλο τον έχουμε, πώς ξεκινάμε τώρα; Δεν έχω ιδέα... Είναι από τα κείμενα που "έπρεπε" να γράψω, "έπρεπε" να έχω άποψη γι' αυτό. Λοιπόν, δεν είμαι fan της κυρίας ιδιαίτερα. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής την προτιμώ σα γκόμενα, παρά σα μουσικό. Οι Sugarcubes από την άλλη μου αρέσουν πάρα πολύ. Και οι Kukl. Ναι... Και το "Post" παραμένει καταπληκτικό μετά από τόσα χρόνια.
Θαυμάσια. Από την άλλη δεν μπορεί κανείς, ούτε εγώ, να αρνηθεί τη φάση της ως καλλιτεχνική οντότητα. Το πως κινήθηκε στη μουσική βιομηχανία όλα αυτά τα χρόνια. Το πόσο διαφορετικά μεταξύ τους ήταν τα έργα της. Το πόσο ξεχωριστά. Το ότι όλα τα singles της ήταν ένα σημάδι στο δέρμα. Σου έμεναν. Χωρίς να προσπαθήσει καν. Ή τουλάχιστον αυτό φαινόταν. Είναι λίγο αυτό; Όχι βέβαια.
Μέχρι και το γούστο της στους γκόμενους εκτιμώ. Matthew Barney ρε μουνιά. Και εκεί κλείνει. Λογικό. Το καλλιτεχνικό του εκτόπισμα είναι εφάμιλλο με το δικό της. Γάμησέ τα.
Καλά.
Εξαίσια.
Θεσπέσια.
Με γαμάνε αυτά τα old school drum 'n' bass beats στο τέλος από το Crystalline... Μου θυμίζουν την κατάστασή της, ένα κορίτσι αρκετά μεγάλο, χώνεται στις αρχές των '90s με τα μούτρα στη Dance Culture, διαμορφώνοντάς τη σε κάτι άξιο παρακολούθησης, ναι, αυτή το έκανε, με ένα δίσκο έγινε  icon , με το δεύτερο κόλλησαν όλοι. Ακόμα και οι ίντυδες, πασίγνωστοι για τη βλακεία τους και τη στενομυαλιά τους (δε με βγάζω απέξω). Βασικά, γύρω στο '95 - '96, σου δημιουργούνταν η αίσθηση ότι οι κιθάρες έδωσαν ό,τι είχαν να δώσουν, ήταν η ώρα να γυρίσουμε τ' αυτιά μας σε κάτι άλλο... Κάναμε λάθος, φυσικά, το "Richard D. James" σήμερα ακούγεται σα δίσκος των Iron Butterfly, τόσο ξεπερασμένος... Όχι το "Post", όμως. Δεν ξέρω, ίσως επειδή όλοι είχαν επικεντρωθεί στην ενίσχυση της βίας του ρυθμού, ενώ η Björk, προς τιμή της, δεν ξέχασε το συναίσθημα. Ίσως γι' αυτό τα έργα της παραμένουν διαχρονικά (τι ίσως, σίγουρα). 
Δεν ξέρω ρε... Τα '90s ήταν τρελή εποχή για να αποκτήσεις κολλήματα, μονομανίες, να δεις τη δουλειά πέντε - έξι ανθρώπων και να εντρυφήσεις, να ζήσεις μία σκηνή χιλιόμετρα μακρυά από 'σένα, τώρα; Τώρα σκατά; Όχι βέβαια, απλά τώρα γίνεσαι λίγο πιο αυστηρός αυτό είναι όλο...
Απλά με τη Björk, αυτό δε γίνεται...

Secondhand Clothes...

Η εφηβεία, όσο παρατεταμένη και να είναι, πρέπει να αποτελεί την καλύτερη χρονική περίοδο στη ζωή του ατόμου που μπορεί να σακατέψει τ' αυτιά του και παράλληλα το μυαλό του. Είμαι σίγουρος γι' αυτό. Υποβάλλεις τον εαυτό σου σε ένα αδυσώπητο βομβαρδισμό πληροφοριών τις οποίες καταπιέζεσαι να αφομοιώσεις και το καταφέρνεις σε ένα σημείο, αφήνοντας τις μέρες σου να σημαδευτούν από τις πιο επικίνδυνες επιρροές. Μουσικά μιλώντας, ξεχωρίζεις πέντε μπάντες τρομερά ιδιαίτερες για 'σένα που για τον κολλητό σου μπορεί να μη σημαίνουν τίποτα, τα ίδια κι αυτός για 'σένα.

Για τους Moonshake και τους Laika είχα διαβάσει στο μοναδικό τεύχος του "Does This Hurt?" του Αλέξη Κρητικού, ενός φοβερού τύπου, ο οποίος πολύ θα ήθελα να μάθω τι κατέληξε να κάνει τελικά... Παρόλα αυτά τους θεωρώ δική μου ανακάλυψη. Ίσως γιατί ήμουν από τους ελάχιστους κατόχους του εν λόγω φανζίν, το "προκλητικό" εξώφυλλο πιστεύω έφταιγε.

Ξέρεις πως πάει μετά, ανακαλύπτεις με δυσκολία τους δίσκους τους, ακούς, κολλάς, προσπαθείς να μάθεις τι σημαίνουν όλες αυτές οι ως τότε άγνωστες λέξεις που περιγράφουν τον ήχο τους, λέξεις όπως: Dub, Kraut και τα σχετικά, μιλάς στους φίλους σου γι' αυτούς και, οποία έκπληξις, σε γράφουν στ' αρχίδια τους. Αλλά δε σε νοιάζει. Επιτέλους έχεις εντοπίσει το διαφορετικό, το ιδιαίτερο και κανείς δεν παίζει να στο στερήσει.

Ακόμα κι αν αυτό οφείλεται στη φωτογραφία μιας τύπισσας με Jazzmaster... Η φαινομενική ρηχότητα του κεραυνοβόλου έρωτα πολλές φορές έχει οδηγήσει σε μνημειώδεις αλλαγές στη ζωή σου, δε συμφωνείς;

Ούτε την έννοια του EP δε γνώριζα όταν αγόρασα το "Big Good Angel", αλλά την έμαθα. Και κατέληξα ότι μου άρεσε. Σαν ιδέα. Αντί να γεμίσεις δύο πλευρές με δώδεκα κομμάτια πετάς περίπου τα μισά, όλα επιλεγμένα ειδικά, ώστε να κατευθυνθούν στο μυαλό ενός νέου στο Ελλάντα και να του το γαμήσουν πέρα από κάθε προηγούμενο. 

Η οδύνη, η τέχνη, μέσα από τεράστια μπάσσα, κάτι ακόμα πιο προχωρημένο, πιο "εναλλακτικό" από όσα γνώριζες μέχρι τότε. Κάτι ικανότατο χορευτικά, που προτιμά να σε κρατήσει καθισμένο στην καρέκλα σου, απαγορεύοντάς σου να μετακινηθείς. Γιατί, κατά κάποιο τρόπο, σε θέλει μέσα του. Ή θέλεις να είσαι μέσα του. Οι σεξουαλικές αναφορές είναι αναγκαίες, γιατί, τελικά, μιλάμε για την εφηβεία, σωστά; Και μόνο αυτό έχει σημασία τότε.

Κι έχεις χωθεί στην απίστευτα γαμάτη, μοναχική σου φάση, ψάχνεις και τις άλλες κυκλοφορίες της εταιριάρας της Too Pure, μέχρι τη μέρα που σκάει το γαμημένο αίσχος που καλείται Post Rock και διαλύει τη σκέψη, την έμπνευση, τα πάντα μέσα στην εμετική ομοιογένειά του, τραβάει τη γραμμή στην εφηβεία, σου επιβάλλει την ενηλικίωση, κάτι που αρνείσαι πεισματικά να περάσεις γι' αυτό πέφτεις στα σκληρά ναρκωτικά... Αλλά αυτό είναι μια ιστοριούλα που θα διηγηθώ μια άλλη μέρα... 

Kode9 & the Spaceape - Black Sun

Η σχέση μου με τη Dubstep είναι επιδερμική στην καλύτερη, γούσταρα Grime όταν πρωτοέσκασε, αλλά τώρα πια δε μου λέει τίποτα. Ανακάλυψα τη φάση γύρω στο 2006 όπως και ο περισσότερος κόσμος φαντάζομαι, στη φανταρία συγκεκριμένα, όπου το "Memories From the Future", μαζί με το τελευταίο των Blood Brothers και κλασσικότερα ακούσματα τύπου Smiths και Madness, έπαιζε συνέχεια στο πρώτο και τελευταίο i-pod που μου αγόρασε ο πατέρας μου, σα δώρο, για να επιβιώσω στη σκοπιά.

Μου άρεσε, βασικά. Στο καμμένο απ' το Hip Hop μυαλό μου, μεταξύ άλλων, ακουγόταν καινούριο, ξεχωριστό. Ήταν. Παρότι προτιμούσα την ταχύτητα του Dizzee Rascal. Δεν έχει να κάνει. Γούσταρα την αγγλουριά, τα μπάσσα. Όπως ο περισσότερος κόσμος φαντάζομαι... 

Πέντε χρόνια μετά σκάει το δεύτερο χτύπημα. Και το γουστάρω εξίσου. Κι ας μην είναι με την καμία σ' αυτά που θ' ακούσω ξανά και ξανά, ψάχνοντας δεν ξέρω 'γω τι... Future Music καταστασάρα... Δεν είναι για 'μένα ρε. Αλλά έχει κάτι που με τραβάει. Που μου θυμίζει φάσεις. Έχει αυτό το σακατεμένο groove που σέρνεται, που αρνείται να εγκαταλείψει... Κολλάω...
Δεν υπάρχει κάτι ν΄αναλύσω ρε. Το έργο είναι αυτό που είναι, το αν έχει εξελιχθεί η φάση, καλύτερα να το διαβάσετε κάπου αλλού, εγώ δεν έχω ιδέα, το ίδιο μου ακούγεται. Το ίδιο γαμάτο για να είμαι ακριβής.... Όπως και στον περισσότερο κόσμο, φαντάζομαι...    

Paramount Styles - Extra Heaven EP

Αν έπαιζαν κάπου Αθήνα οι Girls Against Boys αύριο θα πήγαινα να τους δω χωρίς να το σκεφτώ καν. Αυτόματα. Και σήμερα. Και τώρα. Θα πήγαινα. Για τη φάση. Για τις αναμνήσεις. Για το πάρτυ. Γιατί ξέρω τους στίχους από όλα τα κομμάτια τους. 

Οι Paramount Styles είναι η καινούρια μπάντα του Scott McCloud. Αν παίζανε αύριο στην Αθήνα θα πήγαινα να δω κι αυτούς χωρίς να το σκεφτώ καν. Γι' αυτή τη φωνή. Δεν έχει σημασία αν το δεύτερο μπάσσο εξαφανίστηκε, η κιθάρα έγινε ακουστική, αυτή η ιδιαίτερη χροιά έχει όλο τον ηλεκτρισμό που χρειάζεται. Που χρειάζομαι.

Μαλάκα, όσο έπαιζε ο δίσκος έψαχνα φωτογραφία να βάλω στο άρθρο, έπεσα πάνω σ' αυτή και κόλλησα. Και την έβαλα. Και η μουσική συνέχιζε κι εγώ έμεινα να την κοιτάω. Ταίριαζε τέλεια. Σα να ποζάρει η τύπισσα γι' αυτούς τους ήχους. Τσέκαρέ το...

Βασικά, αυτό το ΕΡ είναι ό,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο McCloud μετά το δίσκο των Here, που μας είχε γαμήσει τα μυαλά ως παρέα τότε, στις "αρχές" της electronica, που κάθε μπάντα που σεβόταν τον εαυτό της έπρεπε να έχει "ηλεκτρονικά στοιχεία"... Το πόνημα. Πραγματικά εξαιρετικό μες στην απλότητά του. Άμεσο τελείως. Δεν ξέρω ρε. Δεν το περίμενα. Κι όμως... Κοίτα να δεις...          

The Dears - Degeneration Street

Θα έπρεπε να σκυλοβρίζω τώρα. Θα έπρεπε να ξερνάω ποτάμια, να σκίζω τις φλέβες μου, να κάνω το σπίτι χάλια με χίλιες διαφορετικές σωματικές εκκρίσεις... Θα έπρεπε να γκρεμίζω τους τοίχους, να καίω τα βιβλία μου, να γελάω και ν' αυνανίζομαι πάνω απ' τη φωτιά ολόγυμνος και πασαλειμμένος με το χθεσινό dinner, τα πάντα για να σκοτώσω το λυρισμό, τους γλυκούς ήχους, τις ζαχαρένιες κιθάρες, τις κορώνες του Lightburn, όλες αυτές τις ορθά δομημένες συνθέσεις... 

Πόσοι από σας ουρλιάζουν "προδοσία" ήδη; Γιατί αυτό είναι και λυπάμαι. Σας φαντάζομαι, ξυπνάτε, ανοίγεται το pc, τσεκάρετε τη μπλογκάρα, πέφτει η ματάρα στον τίτλο "The Dears", "ωραία, θα το διασκεδάσουμε", σκέφτεστε, διαβάζετε τις πρώτες γραμμές, τις ξαναδιαβάζετε όλο απορία, σας λούζει η απογοήτευση, "δεν μπορεί... Δεν μπορεί... Όχι αυτός...", ναι ρε, αυτός, σας πούλησα, δεν παίζει βρισίδι γιατί... Κρατηθείτε... 

Τους γουστάρω τους Dears ούτως ή άλλως, τον περίμενα πως και πως αυτό το δίσκο και επίσης έχω σιχαθεί το lo-fi... Ορίστε, το είπα. Αρκετά πια με τις σκατοπαραγωγές, το δωμάτιο σου δεν είναι στούντιο, βλάκα, όχι, δε θέλω ν' ακούσω την παλιοκασέτα σου που είσαι εσύ με την ακουστική σου και bleeps and noises (μπλιαχ), δεν μπορώ ρε. Θέλω κάτι που οι συντελεστές του να έχουν κοπιάσει να βγάλουν, να το 'χουν δουλέψει, να χώνουν μέσα ιδέες, να είναι μήνες πάνω από αυτές τις συνθέσεις και να παρουσιάσουν τελικά ένα ολοκληρωμένο έργο...
Και φυσικά δεν είναι όσο καλό όσο τα προηγούμενα, τι περίμενες; Οι τύποι δε βίωσαν το punk, ούτε καν, απ' το Bowie στους Smiths πήγαν απευθείας, χρειάζεται να υπενθυμίσω πόσο γουστάρω τους Smiths; Οι εμμονές τους είναι παντού κι εδώ, φτιάχνουν αυτή τη "μεγάλη" pop κι άμα γουστάρεις...  

The Go! Team - Rolling Blackouts

Οπτασία ρε...

Εννοείται ότι ο μόνος λόγος που το τσέκαρα και γράφω αυτές τις γραμμές είναι η συμμετοχή της Bethany Cosentino. Είμαστε item... Αρκετό καιρό τώρα. Αυτή δεν το ξέρει. Μαλακία ε; Όχι απαραίτητα.

Δεν έχει απαιτήσεις από 'μένα, ας πούμε. Τίποτα. Δεν έχει γκρινιάξει ούτε μία φορά. Ούτε όταν ξέχασα τα γενέθλιά της, την επέτειό μας... Για την ακρίβεια δεν έχουμε επέτειο καν. Πόσο γαμάτο είναι αυτό; Ο ορισμός της ελεύθερης σχέσης. Αυτή είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι γουστάρει, εγώ είμαι ελεύθερος να τη γουστάρω. 
Νομίζω δεν έχω υπάρξει περισσότερο φεμινιστής στη ζωή μου. Όχι, είναι κι εκείνη η φορά που... Χμμμμ... Δε θέλω να το πω. Ακόμα με κράζουν οι δικοί μου γι' αυτή την τύπισσα. Μα δεν είναι μαλακία όταν οι γύρω σου σε πρήζουν ότι σε φάση "αυτή η γυναίκα δεν κάνει για 'σένα". "Καλή είναι, αλλά η προηγούμενη...", "μα η προηγούμενη με είχε φλομώσει στο κέρατο ρε", "δεν έχει σημασία, ταιριάζατε", "ε άντε και γαμήσου". Όχι. Τώρα είμαι ευτυχισμένος.

Είναι και Σκορπιός ρε. Perfect S-E-X... Αν και, από σαρκικής απόψεως, νταξ, στερούμαι αρκετά. Αλλά δεν τρέχει. Δεν την έβλεπα έτσι τη σχέση μας, απ' την αρχή. Η δικιά μου, ακόμα και με άλλους, δεν ξεχνάει όσα μ' έκαναν να την ερωτευτώ. Ναι ρε, και στους Go! Team, για παράδειγμα, σε ένα κομμάτι τραγουδάει και είναι σα να μου ψιθυρίζει... Σ' εμένα ναι... Όπως και στο δίσκο το δικό της.
"Ρε πρέπει να βρεις καμιά που να σου κάθεται κιόλας", παρατάτε με ρε, "θα γεμίσεις καυλόσπυρα, σα σκατά θα γίνεις", μα καλά μαλάκες είστε όλοι; Χέστηκα λέμε. Εδώ έκανα θυσία ρε. Άκουσα το πόνημα των Go! Team πενήντα φορές, ώσπου στο τέλος το γούσταρα κιόλας. Σοβαρά ρε. Αλλιώς ούτε να τους χέσω.
Έχω καταντήσει κλινική περίπτωση... Τέλος πάντων. Ρε... Μ' άρεσε... Κι ας μου τη σπάνε οι μπάντες που χώνουν πεντακόσιες διαφορετικές επιρροές σε ένα τρίλεπτο κομμάτι, ιδίως αν κανα δυο είναι πολύ Μαριχουάνα Στοπ... Γαμώ. Αλήθεια. Όλα μ' αρέσουν. Σε φάση όλα ρε...    
          

Fucked Up - Year of the Ox

Τους παρακολουθώ από τις DIY μέρες τους... Ως Hardcore Punk Freak που είμαι και το παινεύομαι, ψιλοξενέρωσα με την απορρόφησή τους από τις μάζες... Μαλακία; Ίσως... Χέστηκα... Η απόλυτη αλήθεια είναι, βέβαια, ότι τα όσα προσέφεραν όντας σε "μεγάλη" εταιρία δε με συγκίνησαν και ιδιαίτερα... Μου φάνηκαν πολύ flat, βασικά... Γάματα... Ψιλο-typical φάση, αναμενόμενα... Κλασσικά riffs, η φωνή του παίδαρου τελείως "συγκεκριμένη", αυτό το ακατάπαυστο γαύγισμα με κούραζε ρε πούστη... Το 'χω ακούσει άπειρες φορές στο παρελθόν και μάλιστα καλύτερα... Άσε που γούσταρα πολύ περισσότερο τους Career Suicide...
Και σκάει ετούτο εδώ... Ψήθηκα να το τσεκάρω όταν έμαθα ότι συμμετέχει και η θεάρα η Zola Jesus... Ντάξει, έχουμε και τα κολλήματά μας... Η πρώτη έκπληξη μου 'ρθε όταν πρόσεξα τη διάρκεια των δύο κομματιών που συνθέτουν το εν λόγω ΕΡ... Το πρώτο δεκατρία και το δεύτερο δώδεκα λεπτά... Μαλάκα, σοβαρά τώρα, ποιος στον πούτσο μπορεί ν' αντέξει πάνω από τρία λεπτά σε ένα κομμάτι Hardcore Punk; Στο 90% των περιπτώσεων όλες οι ιδέες έχουν αναπτυχθεί από τα πρώτα τριάντα δευτερόλεπτα... Κι όμως...
Ντάξει, δεν παίζουν τίποτα αβαντγκαρντίλες, στα γνωστά τους είναι και τα τσέλλα που χώσανε περιττά μου φάνηκαν, αλλά, ρε πούστη, το πόνημα έχει ενδιαφέρον... Ναι ρε, οι συνθέσεις είναι γαμηστερές, τα ριφφς αν και παραμένουν μονότονα, στο ύφος των Fucked Up τέλος πάντων, έχουν μερικές αλλαγές που σου γαμάνε το στομάχι... Κι αυτά ισχύουν μόνο για το ομώνυμο κομμάτι...
Το αληθινό μπριγιάν εδώ είναι το δεύτερο... Η Β' πλευρά... Το "Solomon's Song"... Μεγάλη κομματάρα, που κι ο Greg Ginn θα το ήθελε για το "Slip it in"... Υπερβάλλω; Στον πούτσο μου... Παρά την τεράστια διάρκειά του και την προβλέψιμη εξέλιξη, περνάνε δώδεκα λεπτά και θες κι άλλο ρε, δεν - είναι - αρκετό... Και η φάση με τα σαξόφωνα από τη μέση και προς το τέλος... Αρρώστησα... 
Και είναι απ' τον Καναδά... Όχι, σοβαρά από 'κει είναι. Το 'ξερες; Εγώ όχι. Ναι, ναι, κι ας τους ακούω χρόνια, τώρα το πρόσεξα. Τι να πεις... Τι να πεις κι εσύ, δηλαδή. Άει γαμήσου.    

Black Mountain - Wilderness Heart

Οι Queens Of The Stone Age είναι η μοναδική άξια λόγου (ποίησης, λογοτεχνίας, ζωγραφικής, γλυπτικής) Rawk μπάντα αυτή τη στιγμή. Τέλος.
Έχοντας ξεκαθαρίσει τη σαφή μου προτίμηση απέναντι σ' αυτό το μαλακοείδος προχωράω στο review... 
Tους Black Mountain τους γουστάρω. Πολύ όμως. Αυτή η ρομαντική χιππίλα τους, η σεβεντίλα, σαν είδος μπόχας, σε φάσεις με συγκινεί. Έχει ένα ρομαντισμό, βρε παιδάκι μου, ένα γαμάτο πράμα, δεν ξέρω, έχει κάτι. Τα riffs τους είναι έτη φωτός πιο "έξυπνα", πιο ευρηματικά από τη μέση μαλακοstoner μπιχλομπάντα, σκατά, είναι έτη φωτός πιο "έξυπνα", πιο ευρηματικά και από την καλύτερη μαλακοstoner μπιχλομπάντα, ξέρουν να τραγουδάνε και λειτουργούν θαυμάσια είτε κατά τη διάρκεια χρήσης μαλακών ναρκωτικών (υποθέτω προφανώς, χεχ), είτε αλκοόλ... Σπάνιο πράγμα. 
Ξεχωρίζουν. Κι έχουν αυτή τη Rawk φάση μ' ένα προχωρημένο τρόπο, δικό τους τελείως, το έχουνε λιώσει το παρελθόν, το κοπιάρουν με μεγάλη μαεστρία, το κάνουν δικό τους.
Το "Wilderness Heart" τα έχει όλα. Ό,τι ακριβώς είχαν και οι προηγούμενοι δίσκοι τους. Ντάξ, δεν τους το 'χα να το γυρίσουν σε minimal techno, όλα είναι εκεί, ό,τι ήταν και πριν και τίποτα δε θ' αλλάξει μετά. Έχουν μια ασφάλεια αυτές οι μπάντες. Δεν υπάρχει καλό ή κακό μ' αυτούς, η ποιότητα είναι σταθερή, σαν την τριχάρα στα μούτρα τους και στη μασχάλη της τύπισσας...
Γαμώ...

The Bitters - Have A Nap Hotel

Το εν λόγω ΕΡ γαμάει... Οι Bitters, έχοντας αφομοιώσει τις punk επιρροές τους, ένα genre που φαίνεται να έχουν μελετήσει διεξοδικότατα, είχαν τους σωστούς γονείς φαντάζομαι, και μας σέρβιραν αυτό το δισκάκι μέσω της λατρεμένης Sacred Bones, στερώντας μας τοιουτοτρόπως την ωριμότητα για λίγα λεπτά... Κατόρθωμα απ' τα λίγα...

Και η τύπισσα φοράει φούστες... Ναι...

Τέλος πάντων...

Σε φάση ξυπνάς μια μέρα και δίπλα από τα cd των Libertines παρατηρείς ότι όλο αυτό τον καιρό, η θεία που σε φιλοξενεί έχει ένα ορθογώνιο πράμα, με κάτι ομόκεντρους κύκλους, ένα βραχίονα που καταλήγει σε μια βελόνα... Κάτω από το έπιπλο που στηρίζεται, βλέπεις ότι έχει μια σειρά από πολύ λεπτά βιβλία, άλλα σε πλαστικά καλύμματα άλλα όχι. Αράζεις. Πρόσφατα αγόρασες και μια κιθάρα, την παίρνεις στα χέρια σου και γρατζουνάς μερικές συγχορδίες από ένα κομμάτι των Baby Shambles... Το "Fuck Forever" που μ' αρέσει κιόλας. Βαριέσαι γρήγορα. Θες να διαβάσεις κάτι. Επισκέπτεσαι το σημείο με τα βιβλία πάλι...

Τσεκάρεις μερικούς τίτλους... Raincoats, Gun Club, Velvet Underground, Buzzcocks, Siouxsie & The Banshees... Για μισό λεπτό... Αυτά δεν είναι ονόματα συγγραφέων... Βγάζεις ένα. Του αφαιρείς το πλαστικό κάλυμμα, χαζεύεις λίγο το εξώφυλλο και ρίχνεις μια ματιά στο εσωτερικό. Είναι ένα μαύρο κυκλικό πράμα με ομόκεντρους κύκλους.  Πάλι ομόκεντροι κύκλοι. Περίεργη φάση. Συνειδητοποιείς ότι κάποια σχέση θα υπάρχει με το μηχάνημα από πάνω... Εκείνη την ώρα μπαίνει η θεία. Τη ρωτάς... 

Σου μιλάει για έννοιες όπως punk, post punk, dark wave και σου βάζει ν' ακούσεις... Με τα πολλά σου εξηγεί και το πως να χειρίζεσαι τη νέα σου ανακάλυψη... Περνάς ένα απόγευμα σκαλίζοντας τους δίσκους της. Έτσι τους λέει. Και μετά ένα πρωί. Και μετά άλλο ένα απόγευμα... Και άλλο ένα πρωί... Και τελικά ένα καλοκαίρι.  Ίσως το καλύτερο της ζωής σου...
Όταν γυρνάς καλείς την κολλητή σου και της μιλάς για όλο αυτό. Της προτείνεις κάμποσες μπάντες να κατεβάσει, αποφασίζεται να σχηματίσετε το δικό σας συγκρότημα και το ταξίδι αρχίζει...

Υ.Γ. Καυλώνω στη σκέψη ότι δεν έχει σκάσει ακόμα η γενιά που θ' "ανακαλύψει" στην εφηβεία τους Fugazi... 

Beach Fossils - Beach Fossils

Ετούτοι εδώ, μόλις συνειδητοποίησα, θα έκαναν τρομερό μαλλιοτράβηγμα με τους Drums... Πολλά τα κοινά στοιχεία, surf φάση, reverbed guitars, Brooklyn, γάμησέ τα, πολλά... Πολύ αργά για να το αλλάξω τώρα...
Αν και η φάση "οι Beach Boys είναι η καλύτερη μπάντα που πέρασε από τον πλανήτη", έχει ψοφήσει και το πτώμα ζέχνει, δεν ξέρω πως στον πούτσο βγαίνουν ακόμα μπάντες που, έχοντας αυτούς σαν έναυσμα, καταφέρνουν ν' ακουστούν "φρέσκιες"... Οι Beach Fossils, λοιπόν, δε διεκδικούν τίποτα δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά το αποτέλεσμα που καταλήγουν να παρουσιάζουν είναι αρκετά ελκυστικό. Δεν ξέρω αν θα έλεγα τα ίδια αν τους άκουγα Δεκέμβριο, αλλά δε γαμιέται... 
Παραλίες, geeks που ρεμβάζουν στο ηλιοβασίλεμα, γκόμενες που ούτε να τους χέσουν, όλη η αμερικανιά απλωμένη σε ήχους. Καλιφόρνια φάση, αλλά από Νέα Υόρκη μεριά... Το 'χουν το προχωρημένο, το και καλά τους, δε λέω, παρόλα αυτά γουστάρω ρε...
Είναι που ακόμα κι αυτή η lo-fi παραγωγή ταιριάζει τόσο γαμάτα με τον ήχο τους... Θα τους παίρνω μαζί μου όταν πλακώνομαι στα αντι-ηλιακά σε καμιά παραλιάρα, σίγουρα. Έτσι, για να σπάει λίγο η tweeλα...  

Wild Moccasins - Skin Collision Past

Twee απ' το Τέξας... Το αγαπημένο μου ανέκδοτο...

Οι εν λόγω δεν είναι twee με την καμία, tweeζουν επικίνδυνα, αλλά δεν είναι... 

Νταξ, είμαι τρελά προκατειλημμένος με τους αμερικανοσκατίβλαχους, θεωρώ ότι πέρα από country σκατά και post-prog-metal μαλακίες είναι ανίκανοι να βγάλουν κάτι αυθεντικό, κάτι σε φάση pop, αλλά ιδιαίτερο... Μια φλωριά με χαρακτήρα, τέλος πάντων...

Αυτούς εδώ μου τους έσπρωξε η arrostia, με τη μία φυσικά, πριν τους τσεκάρω καν, ρώτησα την καταγωγή τους... Ή μάλλον δε ρώτησα, είπα κάτι σε φάση "δε νομίζω να 'ναι από κανα γαμημένο Τέξας;"... Και ήταν... "Πώς στον πούτσο θα το ακούσω τώρα;" (αναρωτήθηκα)...

Πέρασε καμιά βδομάδα που αρνιόμουν πεισματικά να το βάλω να παίξει, τελικά το έκανα... Πολλές οι ερωτήσεις "τους τσέκαρες; Δε γαμάνε;"... Πίεση, άγχος... Τελικά, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε...

Είναι γαμάτη μπάντα, βασικά, το εννοώ... Εκτός απ' το σύνολο της δισκογραφίας της Sarah, έχουν αφομοιώσει και τους Smiths τους και τη britpop τους, διατηρώντας παράλληλα την εφηβική αμερικανιά στις φωνές, προσφέροντας τελικά ένα πολύ ελκυστικό αποτέλεσμα...
Και ρε πούστη, δαγκώνομαι όσο γράφω αυτές τις γραμμές, δεν παίζει εγώ να έχω άδικο (αν και τελευταία πέφτω συνεχώς έξω σε οποιαδήποτε πρόβλεψη και σ' αυτές με αποδόσεις της πούτσας, τίποτα - η ζωή είναι υπέροχη όταν είσαι εγώ), οι τεξανοί είναι απόγονοι ρομαντικών σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και βουβαλιών, ανίερα τέκνα εθιστικής κτηνοβασίας, όλοι το ξέρουν αυτό, δεν μπορεί να με εντυπωσιάσει και μάλιστα θετικά κάτι από 'κει, έλα όμως που αυτούς τους γουστάρω... Έχω πέσει απ' τα σύννεφα, κοινώς... 
Όλα τα κομμάτια του δίσκου θα μπορούσαν να είναι 7'' με τη σφραγίδα της Rough Trade, κουνάω το κεφάλι, αλλά δεν μπορώ να το ξεπεράσω, περιμένω από στιγμή σε στιγμή να σκάσει κανα μπάντζο, καμια μαλακισμένη κιθάρα με slide, αυτή που την ακουμπάνε στα πόδια και κάνει αυτό το εκνευριστικό τουιιιιιινγκ - τουάαααααανγκ όλη την ώρα, αλλά δεν... Δε σκάνε... 
Τι να πω ρε πούστη... Αισθάνομαι τη δεξιά εγκεφαλική χώρα να μην ανταποκρίνεται από το σοκ που έχω φάει... Ας το βάλω να ξαναπαίξει...

Circle Pit - Bruise Constellation

Οι Royal Trux είναι η μπάντα η οποία υποστηρίζω ότι είναι η αγαπημένη μου έβερ από τα δεκαπέντε μου... Σήμερα δεν ξέρω αν ισχύει, αν απλά από τότε, η συγκεκριμένη δήλωση δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μία ακόμα επισήμανση της διαφορετικότητάς μου σε σχέση με τους λοιπούς μουσικόφιλους φίλους μου, από τότε που ανακάλυψα το Foetus, τους ξέχασα, από τότε που μετεξελίχθηκαν σε RTX και σε ό,τι σκατά κάνει ο Hagerty, συνειδητοποίησα ότι βαριόμουν ν' ακολουθήσω... Ιδίως, το ότι η Jennifer, με το που ξεφορτώθηκε τον ξεδοντιάρη (πάντα απορούσα γιατί έβγαινε με κλειστό το στόμα σε όλες τις φωτό... Μια συνέντευξη που πέτυχα μου το έδειξε...), το γύρισε σε '80s Hair Metal αηδίες, μιλάμε, με γάμησε... Σε φάση, αυτό ήθελε τόσα χρόνια; Fake το όλο avant πράμα; Τέλος πάντων...
Γούσταρα τις εσκεμμένα ξεκούρδιστες κιθάρες τους, τη φαλτσαρία στα φωνητικά, το πώς όλοι οι ήχοι που έβγαιναν από τα όργανά τους απλωνόταν σε ένα καμβά σε τυχαία σημεία συνήθως, και παρουσίαζαν ένα ελκυστικά αρρωστημένο σύνολο στο εκάστοτε αυτί. Η θεωρία των Harmolodics του Ornette Coleman... Ο αγαπημένος τρόπος "σύνθεσης" μουσικής του Neil, τουλάχιστον αυτό ανέφερε σε κάθε του συνέντευξη, κι έχω διαβάσει πολλές... Και η πρέζα. Κινητήριος δύναμη, έμπνευση... 
Αυτή η φάση τους, χρήση με το ιατρικό εγχειρίδιο δίπλα για αντιμετώπιση του απροόπτου. Και μέσα σ' όλο αυτό, η ηχογράφηση του "Twin Infinitives"... Αριστούργημα, αν και το αγαπημένο μου παραμένει το "Cats & Dogs", το πρώτο που απέκτησα, μια χλεύη στο αίσχος του grunge που όργωνε με πατριαρχική μανία την υφήλιο... Με είχε ξενίσει στην αρχή, δε γνώριζα τους Pussy Galore παρά μόνο σαν όνομα, για να περιμένω "κάτι", είχα δει απλά μια φωτογραφία του ζεύγους σε κάποιο φανζίν (το Merlin's Music Box ήταν, αν θυμάμαι καλά) και μου φάνηκαν απίστευτα coooooool... 
Οι Trux, για μένα, πάνω απ' όλα είχαν αυτό: attitude... Γι' αυτό τους είχα ξεχωρίσει, η συγκεκριμένη απεικόνιση που προανέφερα έδειχνε ένα άντρα και μία γυναίκα ασύλληπτα πιο στυλάτους , πιο "αλήτες" και πιο επικίνδυνους από τους ιδρωμένους μαλλιάδες που έβλεπα στο MTV...
Στο θέμα μας... Οι Circle Pit είναι μεγάλοι fans των Trux... Μεγάλοι όμως... Αν και οι συνθέσεις τους είναι πολύ πιο απλές, βασισμένες στους Stones κι όχι στους Aerosmith, λιγότερο "ελεύθερες", έχουν attitude... Μικρή ποσότητα σε σχέση με τα είδωλά τους, ομολογουμένως, αλλά δε γαμιέται... Μου τα ξαναθύμισαν κι  αυτό είναι από μόνο του αρκετό... 

Crystal Castles - Crystal Castles II

Ήμουνα απ' τα λίγα παιδιά στη γειτονιά με PC... Όλοι οι υπόλοιποι είχαν Amiga, Atari ST, τις λεγόμενες "παιχνιδομηχανές" του τότε... Με τα ωραία γραφικά, 32 ολόκληρα χρώματα στην οθόνη ταυτόχρονα, εγώ έπρεπε να βολευτώ με τα μισά, και το γαμάτο ήχο. Θυμάμαι ακόμα τη μουσική του Shadow of the Beast II και του Agony, τα ξανατσέκαρα σ' ένα emulator πριν από κάποια χρόνια, γι' αυτό άλλωστε παίζουν τόσο ζωντανά στο κεφάλι μου...

Όπως προείπα, όμως, εγώ είχα PC... 8086... Κοινώς, η "μουσική" που άκουγα από τις παιχνιδάρες που αγόραζα, ήταν ό,τι μπορούσε να "μεταφράσει" ο καταραμένος PC Speaker. Καλή μαλακία. Στους εφιάλτες μου ακόμα ακούω το ψηφιακό "βντουπ" που ακουγόταν κάθε γαμημένη φορά που ο μαλάκας ο Rick Dangerous έτρωγε καμιά αδέσποτη... Πέθαινε θεαματικά πάντως... Κουνώντας χέρια πόδια κι έτσι. Anyway...

Το μεγαλύτερο δράμα όλων, βέβαια, ήταν η μουσική του Leisure Suit Larry. Του πρώτου. Σε φάση, σκάει με την γκόμενα στη ντίσκο, την πετάει, την κάνει σβούρες, κι από πίσω, αντί ο ρυθμός να σε γαμάει τόσο, ώστε να αισθάνεσαι ότι όπου να 'ναι σκάει ο νάνος με τις κοκαΐνες στο κεφάλι του, έσκαγε πάλι αυτό το ψηφιακό αίσχος, σα ξυπνητήρι που έπεσε στην πρέζα. Εκμηδένιζε την προσπάθεια που είχε γίνει από τους προγραμματιστές ώστε το ορθογώνιο ροζ, άσπρο και μαύρο πράμα να μοιάζει με καυλιάρη άντρα με κοστούμι. Αθάνατη EGA...
Prince of Persia (με το κορυφαίο animation και το τρομερό cheat, που έγραφες στο MS-DOS "prince megahit" και πατώντας στη συνέχεια το κατάλληλο F-πλήκτρο άνοιγες τα πάντα), Another World, Bard's Tale, όλα της Sierra...
Μου λείπει αυτό το μηχανηματάκι. Που κάθε φορά που άνοιγε μου έβγαζε το μήνυμα "Your PC is now Stoned!"... Κι όμως υπήρχαν ιοί και πριν γίνει απαραίτητο το διαδίκτυο. Μεταδίδονταν μέσω δισκετών 5 & 1/4.  Ο συγκεκριμένος ιός ήταν υπεύθυνος για το καλύτερο score που έκανα ποτέ στο Tetris...
Θυμάμαι τον αρχαίο PC Writer... Εκεί έγραψα τις πρώτες μου σουρρεαλιστικές μπούρδες. Ο πατέρας μου μου είχε φέρει μια γραφομηχανή σε κάποια φάση, αλλά όταν η ταινία που πατούσαν τα γράμματα στέρεψε, δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να του πω να μου την αντικαταστήσει. Σ' αυτή είχα γράψει και τα πρώτα μου διηγήματα. Pulp ιστοριούλες από ένα 11χρονο, που τα ονόματά των πρωταγωνιστών τους ήταν εμπνευσμένα από τραγούδια των Cure... Ακόμα στο δωμάτιό μου παίζει να είναι η εν λόγω μηχανή. Λες να δουλεύει ακόμα; Λες;

Τι; Ο δίσκος των Crystal Castles;  Α ναι... Γάμησε... 

Dum Dum Girls - Blissed Out

 Η γοητεία του Underground... Η φάση "στ' αρχίδια μου κι άμα γουστάρεις"... Αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που ασχολούμαι με τη φάση αυτή. Της "συγγραφής". Μπάντες σαν κι αυτή μου το υπενθυμίζουν. Τα πάντα έχουν σχέση με το attitude... Όχι με την πρωτοτυπία, τις καταπληκτικές συνθέσεις, τις φωνές που ακούς και ανατριχιάζεις, τις κιθάρες που λυσσάνε και όλα αυτά τα στοιχεία που κάνουν μία μπάντα να ξεχωρίσει... Ακούς το δισκάκι τους και βλέπεις τη φωτό τους... Συνήθως είναι τέσσερις μαλάκες σπυριάρηδες, ψιλο-αξούριστοι, χαβαλεδόφατσες, prom-outcasts και ξενερώνεις. Νταξ, εσύ μπορεί όχι, εγώ ξενερώνω. 
Αποφάσισα να τσεκάρω τους (τις, whatever) Dum Dum Girls μόλις είδα τη φωτογραφία που όσοι διαθέτετε την αίσθηση της όρασης μπορείτε να μοιραστείτε μαζί μου... Κόλλησα γιατί γουστάρω τις γυναίκες με φορέματα, ενίοτε και με μάσκες, αλλά περισσότερο γιατί η τύπισσα μοιάζει με την Kathy στο "Shade, the Changing Man"... Αυτό το αριστούργημα του Peter Milligan που με έχει στιγματίσει περισσότερο από οτιδήποτε έχω διαβάσει ποτέ...
Η μουσική των Dum Dum Girls θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως εξαιρετικό δείγμα Art-Damaged Garage Punk, με παραγωγή υποδειγματική, παρακαλώ. To όλο αποτέλεσμα ακούγεται σκοτεινό, βρώμικο και λίγο επικίνδυνο... Η εν λόγω κυκλοφορία είναι μία συλλογή από τα singles τους ή κάτι τέτοιο...  Δε δίνω και πολύ σημασία σ' αυτά...
Η φωνή της τύπισσας, ενώ δεν εντυπωσιάζει αρχικά, στο "Dream Away Life" που κλείνει το δίσκο δίνει ρέστα... Διαθέτει μια μαγική απάθεια, σα να λέει στο γκόμενο που μόλις ξαπέστειλλε το κλασσικό "Δε φταις εσύ, εγώ φταίω" και να του γράφει και τραγούδι για να τον αποτελειώσει... Τι καλά...  

Intelligence - Fake Surfers

 

Το κόλλημα μου με τους A-Frames είναι γνωστό... Οι Intelligence είναι το project του ντράμμερ τους. Ναι. Λέει κάτι αυτό; Ναι ρε, μαλάκα, λέει. Γαμημένα άψογο Post Punk, πουτάνα όλα, αναμιγνύουν κάμποσα genres, για τη φάση, έτσι, κιθάρες. Γαμώ.
Τον έχασα αυτό το δίσκο το 2009. Θα ήταν σίγουρα στη "λίστα"... Μαλάκα, έχω αρχίσει και σκέφτομαι με βάση τη "λίστα"... Έχω ενοχές για όσα ξέφυγαν, ενώ άξιζαν, πρέπει να είμαι προσεκτικός να μη λείψει τίποτα φέτος. 
Ρε, δε βγαίνει καλό twee τελευταία κι αντί ν' αρχίσω να γράφω για τους Heavenly, ξανάπεσα στα σκλερά... Καλά όχι τίποτα μεταλλιές, αλλά να, το "μπάσο" οργώνει, τα ντραμς είναι σε φάση tribal, πάρ' τα κατάσταση, κιθάρες απ' το διάολο, γάματα, keyboards γι' αυτό το έξτρα '80s feeling, δεν ξέρω ρε, άλλη μια μπάντα - προκατάληψη, δεν ξέρω, δε σηκώνω κουβέντα ΚΑΙ για δαύτους... Δισκάρα... Ένα κολασμένο ημίωρο... Σα να σκας στο CBGB's ζωσμένος εκρηκτικά, να κοιτάς τους γύρω και, μετά το τέλος του live, να την κάνεις, χαρούμενος για λογαριασμό των υπολοίπων παρευρισκομένων που, σε φάση, είναι ακόμα ζωντανοί επειδή εσύ το γούσταρες, επειδή την κρίσιμη στιγμή, αποφάσισες να τους αφήσεις...

You Say Party! We Say Die! - XXXX

Ένοχες απολαύσεις... Την κωλογουστάρω αυτή τη μπάντα και ντρέπομαι να το παραδεχτώ... Είναι φλώροι, όσο δεν πάει, καναδοί κι απ' τους χορευταράδες μάλιστα... Η μουσική τους δεν έχει καμία "εγκεφαλική" αξία, καθόλου, μηδέν, ενέργεια, Dance Punk, με έμφαση στο πρώτο... Χοροπηδάω σα μαλάκας δεξιά - αριστερά, δε με νοιάζει, πάρτυ, μόνος για τη φάση μου, γουστάρω, χαίρομαι, το "Lose All Time" του 2007, μαζί με το "Mosaic" των Love Of Diagrams είχανε μετατρέψει το δωμάτιό μου στο σπίτι των γονιών μου, οι οποίοι είχανε την καλοσύνη να με ξαναφιλοξενήσουν εκείνη τη χρονιά για ένα τρίμηνο ανεργίας και κατάθλιψης, σε post punk dancefloor... Και τους έσπαγα τα νεύρα με κάθε δυνατό τρόπο... Έτσι, για το "ευχαριστώ"...

Ο δίσκος κυκλοφόρησε το '09 στον Καναδά, το Φεβρουάριο του '10 στην Αμέρικα και την υπόλοιπη υφήλιο... Κανονικά μιλάμε έτσι; Η πλειοψηφία του ακροατηρίου τον έχει λιώσει ήδη... Αυτό σημαίνει ότι θα μπορέσω να το χώσω στη λίστα μου στο τέλος της χρονιάς; Θα τη βγάλω μέχρι το τέλος της χρονιάς; Έχει σημασία; Όχι, δεν έχει... Το μόνο που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να μη σταματήσω να χορεύω μ' αυτό τον κλασσικό αστείο τρόπο μου πάνω στη μουσική αυτών των φλώρων...
Κι η φωνή της τύπισσας που, όταν την τραβάει, θυμίζει αμυδρά αυτή της Siouxsie... Μαλάκα, γαμάει... Σίγουρα είναι περισσότερο attitude παρά ταλέντο, αλλά αφού ο Ροντάρι δεν πιστεύει στην ύπαρξη του δεύτερου γενικά, ποιος είμαι εγώ για να διαφωνήσω; Δε γαμιέται... Έχω και μια ένσταση, βέβαια, σε όλο αυτό... Το μαλλί της, ρε... Γιατί σκατά το γάμησε έτσι;

Lars and the Hands of Light - the Looking Glass

Κάγκουρας... Η πρώτη λέξη που μου 'ρθε στο μυαλό μόλις αντίκρυσα αυτή τη σκατόφατσα. Με το καπελάκι του, τη βρωμοφανέλα του, το χάλι το ίδιο... Το βλέπω και με τη σάπια την κιθάρα του και μου γυρνάνε τ' άντερα... Δανοί... Ναι...

Σκατά φωνή, μελωδίες ό,τι να 'ναι... Μαλάκες, το καταλάβατε ότι γουστάρω έτσι; Ή να πω κι άλλα;

Θα πω... Στο προφίλ της χαζομπάντας αυτής στο myspace έχει βάλει ο τύπος την πιο ηλίθια φωτό του κόσμου... Ρε, έχει και φαρφίσες, γάμα τα. Θέλω να τον αρπάξω από το αίσχος υφασμάτινο παντελόνι του και να τον παρακαλέσω ν' αφήνει από 'δω και στο εξής τη γκόμενα να τραγουδάει... Και να τον βλέπω να γελάει τρανταχτά στα μούτρα μου, γεμίζοντάς με σάλια και υπολείμματα φαγητού.

Γουστάρω που δεν παίρνουνε τους εαυτούς τους στα σοβαρά... Φαίνεται να το ψήνει το κράξιμο... Είναι σ' όλη του τη μούρη... Γενικά, γουστάρω ανθρώπους που δεν παίρνουν τους εαυτούς τους πολύ στα σοβαρά... Η σοβαροφάνεια είναι για τον πούτσο και προνόμιο των ηλιθίων και μόνο... Και των Άγγλων...

Γελάω με τη φάση τους... Παρακαλάνε, όχι, προσεύχονται, για τη γαμημένη indie ανάταση, με μια σχεδόν εθνικιστική προσήλωση και από την υπόλοιπη Ευρώπη βγαίνουν θαύματα που δε θα μάθει ποτέ κανείς... Απ' την Αμερική βγαίνουν προχωρημένες, φλύαρες αηδίες... Ψόφος και ζοφερό σκότος, ουσιαστικά, κι από 'κει...

Ωραίος δίσκος... Το πρώτο μισό του, θα έλεγα ότι με ξεσήκωσε κιόλας... Σε φάση, σαν πολύ ωραία μέρα. Που ξυπνάς Κυριακή πρωί, μ' ένα hangover μέχρι το διάολο, αλλά εσύ πας για καφέ και, τι έκπληξη, είναι όλα μα όλα κλειστά... Γιατί ξύπνησες πολύ νωρίς... Γιατί ξύπνησες τόσο νωρίς άραγε;  

Pink Skull - Endless Bummer

Τελευταίο review πριν την αλλαγή του χρόνου... Ακολουθεί η πρώτη "ανασκόπηση" που κάνω στη ζωή μου και άντε γεια 2009. Όπως είναι αναμενόμενο, φαντάζομαι, δυσκολεύομαι ν' αποχαιρετήσω τη χρονιά βρίζοντας... Γι' αυτό παρακάτω, θα παρουσιάσω κάτι καλό... Ω, ναι...

Δεν ξέρω τι έχει παιχτεί με τη Φιλαδέλφεια τελευταία, βασικά, όχι, ας πούμε απλά ότι είναι η 2η καλή μπάντα απ' αυτή την κωλοτρυπίδα του διαβόλου που ακούω και γουστάρω... Είναι και σε φάση ηλεκτρονική, λίγες κιθάρες, γαμημένα beats, πουτάνα όλα... Α, ναι.. Η 1η είναι οι Cold Cave.

Τούτοι 'δω, ήξερα ότι θα μ' αρέσουν όταν διάβασα κάπου ότι ο προηγούμενος δίσκος τους ήταν σαν η DFA να έκανε την παραγωγή μιας συνεργασίας Royal Trux και Mouse On Mars... Μία από τις δύο μπάντες τυγχάνει να είναι η αγαπημένη μου, επομένως...

Σε φάσεις φέρνουν στο μυαλό τους !!!, με τις disco-funk ψυχώσεις τους, αλλά ταυτόχρονα μέσα στο clubbers' delight του όλου χώνουν και krautίλες, έτσι για να γαμήσουν τα μουστάκια του indie ακροατή... Και ό,τι να 'ναι, fucked up, γάμησέ τα πνευστά, '80s αναλογικά πληκτροφόρα, μαλάκα φέτος όλο με σύνθια αρρωσταίνω, και tweeλες, αλλά αυτό έπαιζε και πέρσι, είμαι κατά βάση guitar lover, αλλά δεν ξέρω, το '09 ήθελε να με κάνει να σηκωθώ επιτέλους απ' τη γαμημένη καρέκλα και να κουνήσω τον, εξίσου ποθητό κι απ' τα δύο φύλα, κώλο μου. Τώρα, αν το κατάφερε; Κατά ένα μέρος ναι.

Δύσκολος δίσκος... Θέλει το χρόνο του, παρότι σε ξεσηκώνει εύκολα... Πάσχει και από μια κρίση ταυτότητας, όπως και ό,τι γουστάρω τελευταία, όπως κι εγώ ίσως, που είμαι με το ένα πόδι στο κατώφλι της εξαναγκασμένης ωριμότητας και με το άλλο στο τελευταίο σκαλοπάτι των αυθόρμητα εφηβικών αντιδράσεων. Έτσι και οι Pink Skull, από τη μία τέρμα avant κι απ' την άλλη ανώριμα χορευτικοί.

Και το πιο γαμάτο; Έχει κυκλοφορήσει μόνο σε LP και mp3!