We Carry Our Flamboyance As A Warning

Το παρόν κείμενο αφορά στον προχθεσινό θρίαμβο των Decius, ο οποίος έλαβε χώρα στην καρδιά των Εξαρχείων, στο ιστορικό - και ασφυκτικά γεμάτο λόγω του γεγονότος - ΑΝ Club. Δεν είναι από 'κει η φωτογραφία, προς μεγάλη μου απογοήτευση, από δέρμα ο Lias έδωσε μόνο μπράτσα. Anyways.

Για αρχή να ξεκαθαρίσω ότι δεν ήμουν ιδιαίτερα fan του σχήματος (τώρα είμαι), οι δύο τους δίσκοι εξετάστηκαν στα πλαίσια του "να περνάμε καλά" και όχι σαν αντικείμενα τέχνης, που αναμφισβήτητα είναι. Η αρρώστια με τους Fat White Family είναι μεγάλη, κι ας μην την εκφράζω και τόσο εδώ μέσα, αυτό οφείλεται στο ότι δεν γράφω και τόσο συχνά πια. Αυτή η πάθηση με έστειλε στον αγαπημένο συναυλιακό χώρο, στα μισά του σετ του Degear0001, αρκετά διασκεδαστικός οφείλω να ομολογήσω. Το κοινό φρονώ ότι θα συμφωνήσει μαζί μου, καθώς συμμετείχε αρκετά έντονα και έδειχνε να αναγνωρίζει ότι ο νεαρός έχει να δώσει το κατιτίς του στο άμεσο μέλλον. Τον ξανάβλεπα άνετα.

Οι Modern Ruin που ακολούθησαν είμαι βέβαιος ότι θα είναι ακραία ικανοποιητικοί ως προϊόν ηχογράφησης, αλλά ζωντανά δεν βγήκε το χάος, η βαναυσότητα του ήχου τους. Ναι, ας πούμε ότι αυτός φταίει, το μαγαζί, ο χώρος, ο ηχολήπτης. Θα τους δώσω ότι υπήρξαν ως το απόλυτο χαλί για να μπορέσουν οι παρευρισκόμενοι να πουν με άνεση τα νέα τους. 

Παρασύρθηκα όμως. Έχω ακόμα κάμποση αυτοαναφορικότητα να καταθέσω.

Όπως παρατήρησε και ο εκλεκτός συνάδΛεφος με τον μηδενικό οίστρο ή/και καλλιτεχνική υπόσταση η φράση "αυτό που συμβαίνει τώρα" προηγήθηκε της συναθροίσεως και ακούστηκε και ξανακούστηκε, με αποτέλεσμα η πλειονότητα των μαζωμένων να είναι εκεί όχι για να δούνε, αλλά για να τους δούνε. Χαρακτηριστικές παρουσίες: η κλασσική συνάδελφος στο γραφείο έμπροσθεν μου που την έσυραν μαζί τους αυτοί με τους οποίους βγαίνει για τσιγάρο στο μπαλκόνι και είχε μονίμως πλάτη στη φάση και θα είχε ακόμα και βόμπες να έπεφταν, αλλά και ο τυπάρας, ο φακ γιου άτομας μπροστά στη σκηνή, που στο σετ απλά φάσωνε τη δικιά του, με πλάτη κι αυτός. Α, και ο έτσι παραδίπλα μου που είδε όλο το λάιβ στην οθόνη του κινητού του. Μαλάκες, γιατί το κάνετε αυτό; 

Αρκετά.

Όταν ξεκίνησαν οι Decius, έχω την εντύπωση ότι ο κόζεμος περίμενε να δει κάτι, με αποτέλεσμα να παραμένει ακίνητος, "εν αναμονή" ξέρω 'γω. Εκτινάχθηκε όμως την πρώτη από τις πολλές φορές που ο Lias κατέβηκε στο κοινό. Βασικά το μεγαλύτερο μέρος του performance του ήταν κάτω από τη σκηνή, mingling αλλά και όχι, σίγουρα δημιούργησε ένα καλό προηγούμενο, κάτι οριακά αξέχαστο, ένα γεγονός με το οποίο θα συγκρίνονται αυτά που θα ακολουθήσουν. "Ναι, αλλά στους Decius" θα λένε οι περισσότεροι, "κάτσε να δεις το βίντεο", θα λέει ο παραδιπλανός μου και θα τιμωρεί τους φίλους τους με μία (1) ώρα και βάλε κακοαποτυπωμένου οπτικοακουστικού υλικού.

Last Nite: The Men

Περίεργη η χθεσινή βραδιά...

Πρώτα η μπλούζα του ντράμμερ των Ruined Families, της καλύτερης από τις τρεις μπάντες που είδα χτες. Cold Cave ήταν. Αποπροσανατολιστική τελείως. Ήταν τόσο καλοί στο μεταξύ, που όσοι ακολούθησαν... Αλλά θα φτάσουμε κι εκεί.
Ήπια τα δύο πρώτα Gin Tonic στο Φλοράλ... Μ' αρέσει αυτό το μπαρ. Μ' αρέσει να βάζω τους φίλους μου εκεί μέσα. Δεν ξέρω γιατί... Νομίζω είναι η θέση του πάνω στην πλατεία. Ή η διακόσμηση. Σίγουρα παίζουν το ρόλο τους και τα δύο... Τέλος πάντων, η αρχή έγινε... Αφού τσέκαρα στους καθρέφτες ότι ήμουν όσο πιο φαγώσιμος μπορούσα, ξεκινήσαμε.
Μέσα στο ΑΝ μετρούσα απουσίες... Δεν πήρα και πολλές. Σχεδόν όλοι εκεί ήμασταν. Δεν μπορώ να βάζω λινκς, θα ξημερώσουμε κι έχω ψυχαναγκαστικό  DEADLINE , αφήστε κόμμεντ "παρών", παρακαλώ. 
Και είχε και κόσμο. Θεωρώ την επιτυχία αυτής της μπάντας (των The Men, ε) τη ζωντανή απόδειξη ότι το γαμημένο το μπλόγκινγκ δεν έχει ψοφήσει ακόμα. Όλοι γράψαμε γι' αυτούς, τους βάλαμε στις λίστες μας και προφανώς γουστάραμε και το κάναμε. Και η Arte Fiasco, η μοναδική σοβαρή "εταιρία" στη φάση, τους έφερε. Πραγματικά εύχομαι να πήγε τόσο καλά γι' αυτούς το χθεσινό όσο και για μας...
Οι Ruined Families που βγήκαν πρώτοι ήταν τόσο καλοί που γάμησαν τους υπόλοιπους... Δε φταίνε αυτοί, κάθε μπάντα δίνει και καλά τον καλύτερο εαυτό της κλπ. αυτοί το παράκαναν. Καταπληκτικό hardcore, που η μπλούζα του ντράμμερ δε με άφησε να συνδυάσω με τους Cursed, όλη την ώρα σκεφτόμουν τους Some Girls σαν πιθανή αναφορά. Ναι, ξέρω...
Σε κάποια φάση έσκασε η Νατάσα και είχε βάλει μέσα στο ΑΝ, παρά το άγρυπνο βλέμμα των παραφουσκωμένων στην πόρτα, σεβαστή ποσότητα Gin Tonic. Ήπια. Ένιωσα την κατρακύλα να έρχεται. Την άφησα.
Το ότι οι Acid Baby Jesus είναι γαμώ, δε νομίζω να περίμενε κανείς εμένα να του το πω... Δεν τους πάει ο ρόλος του support, όμως... Μόνο γι' αυτό χάνουν το άριστα για την κατά τα άλλα άψογη εμφάνισή τους. Για το σκατά ήχο που τους ψιλο-χάλασε, δε φταίνε αυτοί.
Στα μισά του σετ τους, κι επειδή με ξενέρωνε που τα πρίμα στις κιθάρες δε "δούλευαν" καθόλου στο χώρο, πήγα μέχρι το μπαρ. Έφερα και νερό στο Soul Auctioneer. Έπρεπε να το κρατήσω...
Οι The Men ξεκίνησαν πολύ δυνατά... Με το "Bataille" δεύτερο κομμάτι, ήξερα ότι ήρθαν να μας γαμήσουν και να φύγουν. Αλλά με διέψευσαν...
Το "Leave Home" ήταν σα να μην υπήρχε στη δισκογραφία τους, ακούσαμε όλο τον καινούριο δίσκο - το λέω αυτό γιατί δεν ήξερα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια, πλην ενός ακόμα - ας μη μακρηγορώ, βρέθηκα πάλι στο μπαρ... 
Μαλάκα, έγινα σαν αυτούς τους μαλάκες τους γέρους που λένε "δε μου άρεσε γιατί ήθελα ν' ακούσω τα παλιά" έτσι δεν είναι; Το κόβω... Ισχύει όμως...
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχουν τρελή ενέργεια, γάμησέ τα, και φάνηκε και στον κόσμο αυτό. Crowdsurfing της πουτάνας κι έτσι... Και γαμάνε. Τέλος. Και ο καινούριος δίσκος θα σκοτώνει. Και ήθελα να παίξουν έστω ακόμα ένα κομμάτι από το "Leave Home" έστω στο encore ρε πούστη, έλεος...
Τι έλεγα; Α ναι. Με το ποτό είμαι σα βουλιμικός, άμα ξεκινήσω δεν μπορώ να σταματήσω και μετά ξερνάω ό,τι ήπια. Αυτό έκανα και χτες. Δύο ακόμα ποτά αργότερα βρέθηκα να βγάζω τα σωθικά μου έξω από το σπίτι, κάτι που συνέχισα και πάνω, πριν πέσω για τον ύπνο των νεκρών. Και ούτε που την είχα ακούσει ρε. Τι μαλακία κι αυτή... Πουτάνα εφηβεία.
Γαμώ χτες, σοβαρά. 

Last Nite: State of Shock

Έχω ξαναγράψει για τους The EX... Ένα μέτριο κείμενο ήταν, αν θυμάμαι καλά. Πήγα χτες, κάπως ολοκληρώθηκε η εικόνα.  Έσκασαν με minimal μπάντα, περίμενα μεγαλεία, brass sections, Αιθίοπες, ένα τσελίστα συγκεκριμένο... Εντάξει, δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα...

Κοίτα, γάμησαν... Μπορώ να το αφήσω και εδώ, δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα άλλο πραγματικά. Old Punks never die κι αφήστε τους άσχετους να λένε. Απλά τα πράγματα.

Ξεσκισμένες κιθάρες, ενέργεια, εκτόνωση, γάματα... Το περίμενα πως και πως το "State of Shock", δεν περίμενα ότι θα το καταφέρουν για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κι όμως...

Μαλάκα, τι νόημα έχει; Να κάτσω να αναλύσω το πως μετέφεραν τα κομμάτια του περσινού τους αριστουργήματος, την πληθωρική σκηνική τους παρουσία, τις κιθάρες... Όχι εντάξει, καλό είναι να πούμε πέντε πράματα για τις κιθάρες...

Ρε συ, ήταν παντού. Είναι σαφές αυτό; Δεν ήταν η ένταση - ήταν πολύ καλός ο ήχος τους παρεμπιπτόντως, σχεδόν υποδειγματικός - ήταν το παίξιμο ξέρω 'γω, έτσι, καταπληκτικό ρε παιδί μου, τέχνη, τι να σου λέω τώρα. Ήταν παντού. Ένα ανελέητο σφυροκόπημα, από χορδές όμως... 

Ρε δεν το 'χω... Σοβαρά τώρα. Πειράζει; Δεν το ΄χω. Η αλήθεια είναι ότι από επαγγελματική διαστροφή, σε κάθε λάιβ που πάω, προσπαθώ να απομονώσω φάσεις και φράσεις μέσα στο κεφάλι μου, ώστε να κάτσω να συνθέσω κάτι μετά, γραπτώς κι έτσι. Καμιά φορά και για να γκρινιάξω μόνο. Ρε συ χτες, απλά παρατηρούσα τι συνέβαινε στις κιθάρες. Ούτε delay, ούτε reverb, ούτε fuzz, ούτε άλλα σκατά, μια γύμνια ατελείωτη, ένας κρουστός ήχος, βάναυσος, ναι ο γνωστός των The EX, αλλά αλλιώς... Ζωντανός. Ρε δεν περιγράφεται ρε... Δεν μπορούσα να το φανταστώ καν. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι χτυπάει τόσο μέσα. Λίγο πιο χαμηλά από το στομάχι. Δυνατά και ακατάπαυστα. 
Γιατί δεν ήσασταν εκεί; Τι σκατά κάνατε, πραγματικά... 
Γάμησέ τα, να γαμήσω και τον αυθορμητισμό, να τα γαμήσω όλα... Ίσως όταν σκάσουν οι φωτογραφίες, να αποσαφηνιστεί το παραπάνω αίσχος. Άντε στείλε... Θα τις βάλω πάνω απ' αυτούς τους στίχους: 

But hey, one day i'm gonna find this precious frog

Might be my princess, maybe her name is Fred

Those stupid clouds will fade to reveal my thanks

This state of shock is a merry-go-round

One might wander about in caverns of doubt

But why be afraid to find reasons to banquet

Sure, one can hide but there's a world outside 

Must be pretty safe under a fire-proof blanket

New Mind...

Ντάουν Λόουντ

To Google Reader είναι το μοναδικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης με το οποίο έχω κολλήσει... Ίσως γιατί δεν είναι μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Μέσω αυτού τέλος πάντων έχω έρθει σε επαφή με κάμποσα άτομα, με τα οποία εν ολίγοις, μετά από παρότρυνση του theSkyEtc, αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα mixtape με όσα μας έκαναν εντύπωση φέτος... Για μας. Τώρα, επειδή μας βγήκε πολύ καλό, κι επειδή ο Ναρίτας είναι γαμώ τους καλλιτέχνες, του το 'χω πει αλλά νόμιζε ότι τον ειρωνεύομαι, το μοιράζομαι...

The Return of the Prodigal Son...

Επέστρεψα... Επέστρεψα... Δεν το πιστεύω, ρε πούστη...

Fucking Blogging Killed The Radio Star...

Η ετήσια εκπομπή... Καθιερώθηκε και πάει. Λοιπόν... Κυριακή στα στούδιο του poplie, 20:00 με 22:00 το βράδυ θα τα πούμε ένα χεράκι με τον κύριο Spiral... Μαλάκες, θα απολαύσετε τη θεϊκή φωνάρα μου, σχεδόν σας ζηλεύω. Στο μεταξύ, πρέπει να το πω, αυτή η εικονίτσα του Ναρίτα παίζει να είναι η καλύτερη από όλες αυτές τις οποίες έχω κατά καιρούς αξιοποιήσει προκειμένου να φαίνεται ωραίο το μπλογκ μου... Σήμερα, τώρα, φαίνεται γαμώ. Τέλος πάντων, Κυριακή... Τα λέμε εκεί.

Update: Για όσους την έχασαν χτες, ηχογραφήθηκε...

Last Nite: Please open my mind, And take what's left...

It's time, it's time, it's time to begin...

Πήγα χτες. Και έβλεπα πάνω στη σκηνή ανθρώπους που, αν και δεν το ξέρουν, με έχουν συντροφεύσει στις πιο γαμημένες στιγμές της ζωής μου. Που έχουν συμβάλλει στο να γίνω αυτός που είμαι σήμερα... 
Σοβαρά τώρα, δεν έχω ιδέα τι να γράψω εδώ... Δεν μπορώ να μη γράψω και τίποτα όμως...

Αυτός ο ήχος φταίει, που με όλη του τη δύναμη περνούσε μέσα σου. Τα αυτιά μου έχουν τραυματιστεί γάματα, αλλά δε με νοιάζει... Γιατί να με νοιάζει άλλωστε; Αυτά δε συμβαίνουν κάθε μέρα... Δε συμβαίνουν ποτέ, βασικά.
Το κομμάτι που μου έμεινε περισσότερο ήταν το "Jim", καμία σχέση με το δίσκο, κολασμένη εκτέλεση... Και το "Sex God Sex"... Μαλάκα... Ο τρόπος με τον οποίο ο Gira απαιτεί και επιβάλλει με τη φωνή και την παρουσία του την προσήλωση του κοινού. Αυτή η αυστηρότητα... Η ένταση...
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, βρέθηκα σ' ένα live που όλοι κατάλαβαν... Τι να κάνουν, πως να αντιδράσουν, πως να δεχτούν τα όσα οι Swans τους προσέφεραν. Υπήρχε μία σαφήνεια σε όλο αυτό, έλαβε χώρα μια σωστή μοιρασιά της τιμωρίας σε όλους. Όλοι υπέφεραν, όλοι κατάλαβαν, όλοι γούσταραν. Τόσο απλά...
... και το "Little Mouth" στο τέλος που μας έστειλε σπίτι σακατεμένους... Δεν ξέρω, από την ώρα που ξύπνησα σκέφτομαι το χθεσινό, όχι για να γράψω κάτι, χέστηκα για τη συγγραφή... Γιατί έφυγα με σημάδια από 'κει μέσα. Έφυγα ασήμαντος. Γιατί είδα. Γιατί ξέρω. Γιατί έλαβα κάτι ξεχωριστό, κάτι που με κάνει να θέλω να μιλήσω γι' αυτό, αλλά όταν έρχεται η ώρα να το κάνω , τα λόγια δε βγαίνουν, οι λέξεις είναι φτηνές, είναι άδειες, δεν επαρκούν... 
...................
Γάμησέ τα... 
Διευκρινίζω δε, ότι δεν έχει καμία σχέση το performance με το κόλλημα που έχω με την εν λόγω μπάντα. Ο οποιοσδήποτε μπορούσε να συλλάβει στο ελάχιστο τα όσα εκτυλίσσονταν μπροστά στα μάτια του, έφυγε πιο γεμάτος... Πιο πλήρης. Τι να πω ρε... Γάμησαν. Αυτό. Δεν ξέρω αν στα '80s ήταν πιο δυνατή η εμπειρία. Νομίζω δε θα ήθελα να ζήσω κάτι πιο ισχυρό. Δεν ξέρω αν θα το άντεχα. Ναι. Τόσο πολύ... 

Yes, Heaven will come

We will win... 

Update: Photos by the Animal...

Blue Valentine

Εντάξει, όχι Last Nite ακριβώς, τη Δευτέρα το είδα... Κι ας μη βλέπω ταινίες. Κάπου διάβασα ότι είναι σε φάση Cassavetes και, αφού έχουν γράψει οι Fugazi κομμάτι με τ' όνομά του, είναι φυσικό και επόμενο να  λατρεύω αυτόν και το σύνολο του έργου του. Και κάπως έτσι τραβήχτηκα. Και μ' άρεσε. Μ' άρεσε πολύ για να είμαι ακριβής... 

Δεν ξέρω τ' αρχίδια μου για τα γύρω απ' τη συμπαθή έβδομη τέχνη, ούτε απ' τις υπόλοιπες, μη λέμε και μαλακίες, αλλά μ' άρεσε ρε. Οι ερμηνείες ήταν γαμώ, του Gosling ιδιαίτερα και σε φάση με έπεισε. Όλη αυτή η παρακμή, η κατρακύλα με άγγιξε.

Τόσο πολύ μάλιστα που, γυρνώντας σπίτι, αποφάσισα να τσεκάρω τη μπάντα του πρωταγωνιστή, τους Dead Man's Bones... Ο ομώνυμος δίσκος τους είχε βγει το μακρινό 2009 και το σνόμπαρα για δύο λόγους. Ήταν δίσκος ηθοποιού (το μυαλό πάει με τη μία στον απολύτως ατάλαντο το Jared Leto - μπλιαξ) και κάπου είχα διαβάσει κάτι για country την οποία σιχαίνομαι. Πριν κατεβάσω το πόνημα, μπήκα μία youtube για ψιλο-έρευνα έχοντας την απογοήτευση δεδομένη. Κι έπεσα πάνω στο "Name in stone"... Και κόλλησα. Και θυμήθηκα αυτό το γαμάτο και αυτό που δεν πίστεψα λέξη του. Είμαι τελείως μαλάκας σε κάτι φάσεις.

Στο μεταξύ, γράφω γι' αυτή τη μπάντα που όλοι γνωρίζουν, εκτός από 'μένα, ρε, παραδέχομαι χωρίς καμία ντροπή ότι παίζει κάποιες φορές να κάνω και λάθος. Γαμώ; Το ξέρω. Δε συνηθίζω ως γνωστόν να γράφω και για δίσκους που κυκλοφόρησαν καιρό πριν, αλλά αυτός μου έκανε κάτι που είχε να μου συμβεί πολύ καιρό. Τον έβαλα ξανά από την αρχή χωρίς ν' ακούσω το τελευταίο κομμάτι έτσι ώστε να μην "τελειώσει" η εμπειρία...

Η ταινία πάλι... Ένας λόγος ακόμα που με ώθησε να την τσεκάρω ήταν ο τίτλος. Ο αγαπημένος μου δίσκος του Tom Waits ρε... Κι ας μην τον ακούω πια γιατί με στεναχωρεί...       

Last Nite (and the nite before): Synch Festival

Φυσικά και πήγα, όπως κάθε χρόνο άλλωστε... Θεωρώ ότι κατ' αυτό τον τρόπο κάνω κάτι καλό για τον "πολιτισμό"... Έχω σιχαθεί την αρχαιολαγνεία και δε μιλάω μόνο για μάρμαρα και μαλακίες, αλλά και για κάτι Bob Dylan, Aerosmith στα οποία συρρέουν κατά κύματα οι μικροαστοί... To Synch για 'μένα και για όλους φαντάζομαι είναι συνώνυμο της πρωτοπορίας, απλά δε χάνεται...
Η πρώτη μέρα κύλησε ομαλά, με το performance της Peaches να είναι το απόλυτο highlight... Πως στον πούτσο άλλαζε ενδυμασία τόσο γρήγορα θα παραμείνει μυστήριο... Οι Get Well Soon με κούρασαν, πολύ "alternative rock" για τα γούστα μου και η διασκευή τους στο "Born Slippy" (αυτό δεν ήταν;) ήταν τουλάχιστον περιττή... Οι Aethenor ψιλογαμήσανε, τους το αναγνωρίζω, από το Matt Elliott έφυγα τρέχοντας, δεν τον γουστάρω στη folk περίοδό του, λυπάμαι, οι Fuck Buttons ήταν νταξ φάση...
Για πρώτη φορά μετά από αρκετό καιρό ξέπλυνα τα σωθικά μου με Gin Tonic, γαμώ φάση, αν και γίνομαι πολύ "τρυφερός" όταν κομματιάζομαι, χίππης φάση, αγαπάω όλο τον κόσμο κι έτσι, τουλάχιστον τα κενά μνήμης μ' έχουν εγκαταλείψει, αγαπημένες μου νέες γνωριμίες μη με παρεξηγήσετε, η σωματική σας ακεραιότητα κινδυνεύει ακόμα όταν είμαι ξεμέθυστος...
Η δεύτερη μέρα, με όλες τις κούφιες (ευτυχώς) απειλές για βροχή, εξελίχθηκε επίσης ομαλά, λίγο άραξα στους Modrec, τους βαριέμαι αφόρητα, καλοί μουσικοί, περίπλοκες συνθέσεις, αλλά ευχαριστώ δε θα πάρω, οι Hot Chip απ' την άλλη, αν και τους δίσκους τους τους σιχαίνομαι επιεικώς, live ήταν τουλάχιστον καταπληκτικοί, προφανώς δεν είδα όλο το σετ τους γιατί στο δίπλα stage παίζανε οι...
Α Place To Bury Strangers... O λόγος που έσκασα, ήταν συγκλονιστικοί ως συνήθως, με το θόρυβο από τις κιθάρες του Oliver να μας λούζει, καταιγίδα, η βροχή που δεν ήρθε, εξαγνισμός... Κι ας ξενέρωσα λίγο με τη φάση: Παίζουμε το "I lived my life to stand in the shadow of your heart" (σ' αυτό ήταν νομίζω, γαμημένο Beefeater) - σκάνε τα drones - ταξιδεύω το βλέμμα μου στο κοινό - διαλύω την κιθάρα μου... Μα κάθε βράδυ, ρε πούστη; Το είδαμε και το χειμώνα το εργάκι...  Αλλά τα ξεχνάω όλα μόνο για την εξοντωτική εκτέλεση του "Deadbeat", που μου έλιωσε τις σάρκες...
Ουσιαστικά η εμφάνισή τους σήμανε για μένα και το τέλος του Synch για φέτος, άραξα λίγο στο Laurent Garnier για socializing φάση, και την έκανα κύριος, στ' αρχίδια μου κιόλας, δεν είχα κανα ταμπελάκι press για να αναγκαστώ να το καλύψω επαρκώς... Πλέρωσα και γούσταρα και το ίδιο θα κάνω και του χρόνου...


Σημείωση: Ειδική μνεία πρέπει να δοθεί στο γεγονός ότι άρχισα σιγά σιγά να ξεδιαλύνω το μυστήριο πίσω από την πιο ενδιαφέρουσα μπάντα αυτή τη στιγμή στη χώρα, τους A Thousand Beautiful Women... Γνωρίστηκα με τον κιθαρίστα τους, ο οποίος από μια Telecaster των διακοσίων πενήντα ευρώ καταφέρνει να βγάλει τους πιο μαγικούς ήχους ever... Ασύλληπτα σύγχρονος ήχος, Not Not Fun κατάσταση, τέχνη όσο δεν πάει, καύλα κυριολεκτική, σε χτυπάει σωματικά αυτό που κάνουν, μου έχουνε γαμήσει τον εγκέφαλο και φυσικά θα γράψω ξανά και ξανά γι' αυτούς... Ω ναι...    

Last Nite: Kylesa

Τους Kylesa τους ανακάλυψα το 2004, τότε που άκουγα μόνο DIY HxC, είχα σηκώσει όλα τα εγχώρια mail-orders, μάλλον το αηδιαστικό κύμα καταστολής γύρω μου το είχε προκαλέσει αυτό... Ο λόγος που αποφάσισα να τους τσεκάρω, πέρα από το τρελό σπρώξιμο που τρώγανε από το Slug and Lettuce της Christine Boarts Larson, η οποία τους περιέγραφε σαν το απόλυτο μίγμα Crust, Punk, HxC, Stoner και εχμ... Metal, ήταν τα εξώφυλλα του Pushead στο ομώνυμο ντεμπούτο τους και το "No ending" EP τους... 
Ο Pushead είναι ο πιο απίστευτος Skater - Lowbrow Artist που γεννήθηκε μέσα στη σκηνή του HxC των '80s, με τελείως προσωπικό στυλ, σε πρόσφατο τεύχος του Juxtapoz ήταν και curator και ό,τι (όποιους) είχε να προτείνει ήταν τουλάχιστον συγκλονιστικό...  

Πρώτα, φυσικά, αγόρασα το εν λόγω 7", και με τις πρώτες νότες του "110 Degree Heat Index" ήμουνα σε μία φάση "μαλάκα, τι παίζει εδώ, τι συμβαίνει μέσα μου αυτή τη στιγμή, τι γίνεται, δεν καταλαβαίνω"... Είχα κολλήσει στον αίσχος καναπέ που, εκτός απ' την προφανή του χρησιμότητα αποτελούσε και το πιο Anti-Kunst τασάκι του κόσμου, απολαμβάνοντας με λύσσα τον τυφώνα συναισθήματος, περισσότερο από όλη τη δισκογραφία των National, που με κατέκλυζε... Η επόμενη παραγγελία είχε και το "Kylesa" μέσα, μου πήρε κάμποσο καιρό να το "καταλάβω", δεν είχε τόσο απίστευτη κομματάρα, δεν υπήρχε τόσο ασύλληπτα διφορούμενος στίχος όσο το "This summer heat can't make me sweat  - I have too many shadows to hover over me", που εξακολουθεί να με κολλάει και να με εκφράζει όσο τίποτα, ακόμα και σήμερα που είμαι σκατόγερος και κουρασμένος...
Στα του Live τώρα...
Σκάσαμε όταν βγήκαν οι Lucky Funeral, προφανώς ο, σαφώς επηρεασμένος από τους Pantera (τόσα ξέρω, τόσα λέω, χέστηκα στην τελική), ήχος τους με άφησε κάτι παραπάνω από ασυγκίνητο... Ρησπέκτ στον μπασσίστα, βέβαια, που μόστραρε Rickenbacker...
Ακολούθησαν οι Dark Castle, ένα sludge σκουπίδι απ' τα ολίγα, γελούσα σαν ηλίθιος σε όλη τη διάρκεια του σετ τους... 
... Και βγήκαν οι Kylesa... Προσπερνώντας το σκατά ήχο της Σφεντόνας, σκατά όμως, μόνο για εντεχνούρες, τίποτα άλλο, τον για τον πούτσο εξαερισμό (άραγε υπήρχε;), μπορώ με ασφάλεια να πω ότι η υπερμπάντα γάμησε... Άσχημα. Στο "Unknown Awareness" κοπανιόμουν γάματα (νταξ, όχι υπερβολές, με το χαρακτηριστικό τέρμα φλώρικο τρόπο μου), είχα ανατριχιάσει ολόκληρος, και κάτι μου 'σφιγγε τ' αρχίδια σα μέγγενη. Η καύλα ήταν. Δύο ντράμμερ, ρε πούστη, η σεξουαλικότητα βαρούσε κόκκινο, ασύλληπτος συχρονισμός, τρομερός όγκος, κόλαση, κιθάρες απ' το διάολο, σκοτωμός, συναίσθημα, ουσία, τέχνη... Η φωνή του τύπου γαμάει, και της Laura, δε λέω, αλλά αυτουνού βγάζει ένα σπαραγμό, κάτι, δε θα το χαρακτηρίσω αλλιώς, στ' αρχίδια μου. Δεν ξέρω ρε... Αν το σύνολο του μέταλ απαρτιζόταν από μπάντες σαν κι αυτή, παίζει να μην άκουγα twee τώρα...
Το σετ τους ήταν όντως μικρό, πενήντα λεπτά πάνω κάτω, αλλά μου φάνηκε σαν πέντε... Μαλάκα, ήταν ό,τι χρειαζόμουν ακριβώς, παρόλα αυτά. Από αύριο με κόβω ν' ακούω πάλι crustίλες... Προέχει, βέβαια, η κατ' επανάληψη ακρόαση του "Static Tensions" (Thanx, Soul) κι από 'κει το εξελίσσω... 
Μας πετάξανε και το "Where The Horizon Unfolds", riff διδασκαλία το συγκεκριμένο και την κάνανε κύριοι (και κυρία)... Γαμήσανε κι ας μη μου παίξανε την παραγγελιά... Ποιοι Russian Circles, έλεος...

Last Nite: Bokomolech

Α

Αυτό το κείμενο το έγραψα χτες βράδυ στο κεφάλι μου... Μάλλον... Ωραία ήταν... Γενικά. Είδα κόσμο που μου 'χε λείψει, είδα μια μπάντα που μου είχε λείψει, αλλά που ήταν πάντα εκεί...

Αγαπημένοι μου Bokomolech, πρέπει να σας εξομολογηθώ κάτι... Δε με ξέρετε, ούτε εγώ, δεν ξέρω τίποτα πέρα από τη μουσική σας, αλλά θα ήθελα να σας ενημερώσω, ότι σας θεωρώ φίλους μου. Χεστήκατε, νταξ, δεν τρέχει, δεν αλλάζει κάτι... Γι' αυτό και κουβαλήθηκα χτες στο αίσχος χωρίς εξαερισμό που παίζατε... Όχι, δε θα γκρινιάξω, δεν υπάρχει λόγος... 

Όπως προειπώθηκε ήταν ωραία χτες. Και τα καινούρια σας κομμάτια μου άρεσαν πάρα πολύ. Θα τα βάζω στους φίλους μου να τα ακούνε ξανά και ξανά, όπως, άλλωστε έκανα και στο παρελθόν, όχι γιατί έπρεπε να τους προσυλητίσω στους ήχους σας, αλλά, απλά, γιατί δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς... 

Δεν μπορώ να καταλάβω τι πήγε στραβά και δεν είστε ροκ σταρζ παγκοσμίου εμβέλειας, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί περισσότερες εφηβείες δεν έχουν σημαδευθεί από το χαρακτηριστικότατο ήχο σας, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το "shine" δεν έγινε ο εθνικός ύμνος κάποιου μικρού κρατιδίου... Δεν ξέρω αν έχει σημασία... Δεν ξέρω αν θα σας ενδιέφερε κάτι τέτοιο καν... Φαντάζομαι πως όχι...

Ήταν ωραία χτες... Παρά τη μεγάλη διάρκεια του σετ δεν κουράστηκα καθόλου... Ήταν σε φάση ταξίδι πίσω, μπροστά, στο χτες, επιστροφή στο σήμερα και πάλι πίσω, και πάλι εδώ, δεν κουνήθηκα λεπτό, δεν ήθελα να τελειώσει, κανείς δεν ήθελε, ήταν πολύ ωραία χτες... Κι ας μην άκουσα το "coal"... Γάμησέ τα, δεν έχω λόγια... Δεν υπάρχει αρκετή ποίηση, λογοτεχνία να περιγράψει όλο αυτό που αισθάνθηκα... Το γαμάω, λοιπόν... Να το επαναλάβουμε...

Το εικαστικό κομμάτι του ποστ επιμελήθηκε ο σημαντικότερος καλλιτέχνης στη Νέα Υόρκη αυτή τη στιγμή, ο Kostas Seremetis... Παίζει να τον ξέρει η Laurel... Δε βρήκα τις κατάλληλες φωτό, του Soul του βγαίνανε σκατά, ο Άνιμαλ δεν έχει ίντερνετ τώρα που μετακόμισε, γι' αυτό είπα να συνδυάσω δυο κορυφές...


Cheers

Last Nite: A Place To Bury Strangers

Το κείμενο που ακολουθεί θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί εναλλακτικά: Last Nite: the concert I never watched... Αντ' αυτού, έβαλα το όνομα της μπάντας... Νταξ...
Γαμώ το κακογαμημένο κέρατό μου ήθελα πολύ να τους δω... Πάρα πολύ. Όλη αυτή η φάση "μπάντα του σήμερα, ποιου σήμερα, του τώρα" και πάει λέγοντας, και, μη λέμε και μαλακίες είναι από τις καλύτερες μπάντες των τελευταίων ετών, στον πούτσο μου ρε, ήθελα να τους δω.
Με το που μπήκα στο μαλακομάγαζο αισθάνθηκα τα φράγκα μου να ίπτανται ακολουθώντας μια μαλακισμένη τροχιά προς τις τσέπες των διοργανωτών οι οποίοι γελούσαν αυτάρεσκα. "Τους την παίξαμε των ίντυδων, μουαχαχαχαχα, τους μαντρώσαμε και τους πήραμε και τα γκαφρά, κοίτα τους μαλάκες με τα ηλίθια ντυσίματα και τα ακόμα πιο ηλίθια κουρέματα, νομίζουν ότι θα δούνε λάιβ, μουααααααααχαχααααααχαααααααα".
Και δεν είδαμε. Τι σκατά να δεις σ' ένα μέρος που η "σκηνή" ήταν περίπου δύο εκατοστά πάνω από το έδαφος... Τι σκατά, πραγματικά. Κι αυτές οι γαμημένες κολώνες... Ευτυχώς είχανε καθρέφτες κι είχα ένα ενδιαφέρον θέαμα να χαζεύω όλο το βράδυ.
Ο ήχος των A Place To Bury Strangers, τα κομμάτια, όλα τα υπόλοιπα ήταν καταπληκτικά.Ο θόρυβος που σε έλουζε από τα ηχεία, ήταν εξαγνιστικός. Αυτό μου την έσπασε ακόμα περισσότερο. Ήμουνα ρε πούστη μπροστά στη σκηνή, (που όσοι με ξέρουνε γνωρίζουν ότι είμαι κωλόγερος σ' αυτές τις φάσεις και αράζω πάντα πίσω, με το ποτό μου και αφουγκράζομαι τους ήχους, μακριά από το χαμό) και πάλι δεν έβλεπα τίποτα. Είχα μια απαράδεκτη κολώνα (βεβαίως, βεβαίως) κι ένα ηχείο που μου γάμησε τ' αυτιά μπροστά στα μούτρα, τη μία έβλεπα λίγο μπασσίστα, την άλλη σκύβοντας έβλεπα τη φάτσα του Ackermann και τίποτα άλλο... Δραματική κατάσταση.
Δεν ξέρω, για μένα ένα live, όπως φαντάζομαι και για τους περισσότερους, εκτός του ν' ακούσεις τα αγαπημένα σου κομμάτια, είναι ταυτόχρονα και να δεις τους αγαπημένους σου μουσικούς να στα προσφέρουν... Στερούμενος το ένα από τα δύο... Νταξ, δεν είδα live, όπως και η πλειοψηφία του κόσμου που συγκεντρώθηκε χτες... Ρε... Κοροϊδία ρε... Γύρισα σπίτι και ήμουνα σε φάση, άδειος τελείως ρε, σε φάση "τι σκατά είδα τώρα, τι έκανα σήμερα;"...
Το αστείο της υπόθεσης... Σε κάποια φάση ο Ackermann, μέσα σε τόνους θορύβου, είχε πέσει κάτω, γαμιόταν με καλώδια, δεν ξέρω, δεν είδα, είχα απελπιστεί πια και δεν προσπαθούσα καν. Κοιτούσα μόνο τις φάτσες που πετάγονταν ξαφνικά από το πλήθος για να αποθηκεύσουν έστω και για λίγο ένα μέρος αυτής της εικόνας... Γελοία πράματα λέμε...

Last Nite... Nechayevschina - Faust

Μετά τα ρόχαλα που εισέπραξα από δύο εκλεκτούς συνοδοιπόρους στο αίσχος που αποκαλώ ευγενικά "η ζωή μου" αγκαζάρισα τη μακροβιότερη σχέση που είχα με μουσικό, τον αλλιώς γνωστό και ως "ο Άνιμαλ του Μάππετ Σόου με Σάρκες" και τραβηχτήκαμε στο Κύτταρο... Μεταξύ μας για το σαππόρτ πήγα... Η μουσική μου παιδεία ξεκινάει μέτα το '77, και το να δω κάτι γεροχίππυδες να χτυπιούνται δεν ήταν και η καλύτερή μου... Σαφώς και είμαι αδαής, όπως μ' έχουν αποκαλέσει στο παρελθόν, και μου το απέδειξε περίτρανα αυτό που άκουσα, αλλά κυρίως, αυτό που είδα...

Οι Nechayevschina είναι ούτως ή άλλως μία από τις αγαπημένες μου μπάντες στο πολύπαθο scene και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός... Stoner Drone Rock Jam Thang με ασύλληπτο groove, σχεδόν πλήρως αυτοσχεδιαζόμενο, έκφραση, μπάντα με νόημα ρε, νόημα, ποιοι άλλοι μπορούν να το καυχηθούν αυτό, όπως και ποια άλλη σαππόρτ μπάντα μπορεί να καυχηθεί ότι είχε όλο το κοινό μπροστά να κουνάνε τα κεφάλια πάνω-κάτω... Μιλάμε για γαμάτο groove, εξοντωτικά αργά σημεία και όταν ανεβαίνανε οι εντάσεις... Εξαγνισμός...

Οι Faust είχανε στήσει στη σκηνή μπετονιέρες, τρυπάνια, αλυσοπρίονα, γάμησέ τα, ξεκινήσανε θορυβοδέστατα, προχώ, ξέρω 'γω, νταξ δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω για την προσφορά του kraut rock στη σύγχρονη μουσική παραγωγή, δεν είμαι ειδικός, αλλά αυτό που άκουσα, σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί "παλιό" ή οτιδήποτε... Μας προειδοποιήσανε ότι θα παίξουνε δύο σετ της μίας ώρας (!) με ένα τέταρτο διάλειμμα και μας ευχαρίστησαν που δεν καπνίζαμε... Χα...

Ζητώ συγγνώμη από τα γερόντια, αλλά όταν συμβαίνει τέχνη μπροστά στα μάτια σου, η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο... Μιλάμε για πολύ τσιγάρο...

Η προσέλευση του κόσμου, για μένα, ήταν ικανοποιητικότατη, μπορούσα να πάρω τα μαρτίνι μου (μπλιαχ) άνετα... Ο ήχος ήταν πάααααρα πολύ καλός, αλλά δεν έχει να κάνει ναι...

Προς το τέλος του 2ου σετ έγινε το χάος, άρχισε να δουλεύει η μπετονιέρα, ο μπασσίστας της πετούσε χαλίκια, πήρε και το αλυσοπρίονο και "χάραξε" ένα "Live On" σε μια πλάκα φελιζόλ, κάνοντας τη σκηνή χάλια, στα μισά του πρώτου σετ είχανε κι ένα κομμάτι με 2 ραπτομηχανές και live ξυλογλυπτική, ό,τι να 'ναι λέμε, τέχνη, δεν μπορώ να το συγκρίνω με οτιδήποτε έχω δει μέχρι σήμερα, γάμησέ τα με στείλανε στο διάολο, με γεμίσανε...

Ήτανε, λέει, η 2η φορά που σκάγανε στα μέρη μας, δεν πήγα την 1η, αλλά ένα είναι σίγουρο, την 3η φορά θα είμαι πάλι εκεί...
Για τις φωτό τα εύσημα στον Άνιμαλ...

Last Nite... No NIN/JA

Δεν πήγα... Το μετάνιωσα... Σβήνω το ένα τσιγάρο πίσω απ' τ' άλλο προσπαθώντας να μη διαβάζω αυτά που διαβάζω... Και κλείνω τ' αυτιά να μην ακούω αυτά που μου λένε... Και το χειρότερο... Ξερνάω με Nine inch nails!

Last Nite... the sequel.

Πήγα χτες στο λάιβ Nekka, !!!, Femi Kuti. Παίζανε και οι Ska Cubano. Ναι.

Στους Ska Cubano φτάσαμε, τσεκάραμε λίγο και καθίσαμε στο αναψυκτήριο για μπύρα. Αν και ακούω ska φανατικά, μισώ τη latin μουσική. Δεν την αντέχω! Αυτή και την country. Και τη new age. Δε θα τελειώσουμε... Τέσπα, αυτό που ήθελα να πω, είναι ότι, αν και ska γουστάρω, ο συνδυασμός του με κάποιο από τα είδη που αναφέρθηκαν θεωρείται εκ προοιμίου εμετικός. Και είναι. Και έξω. Και μπύρες. Και περιμένουμε.

Και παρατηρούμε τον κόσμο.

Τρελή συνάθροιση hippies απ' όλο το λεκανοπέδιο... Ευτυχές γεγονός, τα σιχαμένα σανδάλια του παρελθόντος έχουν αντικατασταθεί από τα λιγότερο σιχαμένα birckenstock. Αυτό δε σημαίνει ότι και η ιδρωτίλα έχει αντικατασταθεί από Axe Africa, αλλά είναι κι αυτή μια αρχή. Και οι αρσενικοί της συγκεκριμένης φυλής μισούν τα δόντια τους. Τα μισούνε, σου λέω. Αυτά φταίνε για το άθλιο fashion sense και το λάθος δρόμο που έχει πάρει η ζωή τους. Γι' αυτό και πρέπει ν' αφήσουν τα σώματά τους. Γι' αυτό και δεν τα πλένουν. Και φαίνεται.

Anyway, βγήκανε και οι !!!... Αν και ξεκινήσανε κάπως αμήχανα, καταφέρανε να μας στείλουν όλους στο διάολο. Μετά από τόσο χορό που έριξα είχα την αίσθηση ότι από ένα σημείο και μετά άρχισα κι εγώ να ζέχνω όπως οι διπλανοί μου - αλλά δεν ίσχυε κάτι τέτοιο. Με περισσότερο υλικό από τον καινούριο τους δίσκο που δεν έχει βγει ακόμα, βέβαια. Οι αβαντγκαρντιές του παρελθόντος έχουν γίνει αυτό ακριβώς: παρελθόν. Έχουν αντικατασταθεί, όμως από ένα mutant disco groove thang το οποίο, ομολογώ, είναι πάαααρα πολύ ελκυστικό... Όσοι είχαμε πάει εκεί γι' αυτούς διαλυθήκαμε... Και μερικοί ακόμα...

Και ο τραγουδιστής τους... Μεγάλη ατομάρα, δεινός χορευτής (joke) και επικοινωνιακός με ένα χαζό - ωραίο τρόπο... Μπάσσα απ' το υπερπέραν, κιθάρες που απελευθερώνουν surf-funk-whatever κραυγές πόθου και ντραμς, ντραμς, ντραμς... που γαμάνε. Nuff Said. Χάσατε.

Τώρα για το Femi Kuti δεν έχω και πάααρα πολλά να πω... Είχα ακούσει κανα δυο πραματάκια του πατέρα του, αλλά μέχρι εκεί. Δυσκολεύομαι να εκτιμήσω το afro-funk τους... Το διασκέδασα δεν μπορώ να πώ, αλλά μετά από δύο ώρες που έπαιζε με κούρασε... Είχε πλάκα πάντως και μακάρι να 'ρχεται και κάθε χρόνο, αλλά εγώ θέλω να ενηλικιωθώ ακόμα λίγο στο μουσικό τομέα πριν τον ξαναδώ...

Επίσης, όση ώρα έπαιζε ο κος Kuti, οι ενοχλητικοί, βρωμεροί hippies, που κατά τη διάρκεια του σετ των !!! αράζανε, αποφασίσανε να κατέβουν κάτω... Και να χορεύουν κουνώντας ρυθμικά τις κοτσίδες τους, σημαδεύοντας παράλληλα κανα ωραίο κοριτσάκι να πέσουν πάνω του "χορεύοντας, κατά λάθος και ποιος ξέρει;"... Pathetic... Ιδίως, όταν είσαι άπλυτος τον τελευταίο μήνα... Μακρυά...

Last nite...

Ούτε τσάμπα κόκακόλες είχε ούτε τίποτα... Και είχε γέλιο η εφαρμογή του "νέου νόμου κατά του καπνίσματος"! Ουαααχαχαχαχα! Τέτοιο ντουμάνι στο Τάε Κβο Ντο... Το Ζαμπίδη θα τον έπαιρνε ασθενοφόρο από την ασφυξία.

Της πουτάνας κόσμος, 8 ευρώ, γάμησε η τιμούλα, όπως γάμησε τα νεύρα μου αυτός ο πανηλίθιος που ανέβαινε ν' ανακοινώσει κάθε συγκρότημα, υπενθυμίζοντάς μας ταυτόχρονα ότι είναι πολύυυυυ λίγα τα λεφτά για καλλιτέχνες τέτοιου μεγέθους. Σώπα! Ευχαριστούμε, κόκακόλα, που μας ανεβάζετε το επίπεδο και δε χώνετε βαθιά τη χερούκλα στην τσέπη μας... Κάπου είπε κιόλας ο τυπάς ότι και τα 8 δε θα τα βάζανε στην τσέπη, κάτι για καθαρισμούς έλεγε, μάλλον για καθαρισμό του χώρου απ' τις γόπες θα μίλαγε... Ότι και να έλεγε ο πανίβλακας άκουγα μόνο μπλα μπλα μπλα...

Anyway, οι Primal Scream.... Ο ήχος ομολογουμένως ήταν σκατά, ο χώρος έφταιγε γι' αυτό, αυτός ο θόλος που πάθαινα ίλιγγο όταν τον κοίταζα, αλλά οι Primal Scream γαμήσανε... Θ' αγόραζα δίσκο τους βγαίνοντας... Έβαλα ν' ακούσω το XTRMNTR μετά από χρόνια... Με το twee κόλλημα που έχω φάει τον τελευταίο καιρό η θορυβοπαλιοροκιά των Scream ήταν ακριβώς ότι χρειαζόμουν... Σούπερ. Κι ας μην παίξανε το "Pills". O Gillespie έχει πλέον τελειοποιήσει την αρρώστια του με τους Stones ηχητικά, κάνοντάς τη ν' ακούγεται φρέσκια και ενδιαφέρουσα... Οι κιθάρες παίρνανε μυαλά και αφήνανε μόνο σημάδια... Τι να λέμε τώρα...

Μετά βγήκανε οι Flakes. Δεν ξέρω γιατί. Πολύ πόζα για το τίποτα. Τίποτα όμως. Απλά pathetic... Ιδίως όταν ο βλάκας κιθαρίστας που είχε ίδια κιθάρα με τη δικιά μου έπεσε στα πατώματα σαν επιληπτικός και έπαιζε το "ροκ σταρ" γέλασα τόσο πολύ που μου 'ρθε να ξεράσω...

Και μετά οι Bloc Party. Άκουσα το "Banquet" κι έφυγα. Σιγά τη μπάντα.