The Maccabees - Given To The Wild

Δε μου λες, τις ξέρεις αυτές τις στήλες που είναι προς το τέλος εφημερίδων περιοδικών και τις γράφουν κάτι τύπισσες; Όχι τα ζώδια. Τις άλλες. Για το σεξ. Τις ξέρεις; Αυτές...

Δεν καταλαβαίνω το λόγο ύπαρξης απλά... Αρχικά βρίσκω εμετική τη διάκριση στο φύλο του/της γράφοντα. Γαμημένος σεξισμός. Δηλαδή στη θέση της κυριλάτης γκόμενας με τις τακούνες που έχει αυνανιστεί περισσότερες φορές με τη φωτογραφία της Sarah Jessica Parker από του Jarvis Cocker, δε θα μπορούσε κάλλιστα να είναι  ένας καταϊδρωμένος Κορδελιώτης, με τίμια τριχάρα στο στέρνο, χρυσή καδένα και χαρακτηριστικό λεκέ ιδρωτέξ στην κάτασπρη φανέλα του; Όχι; Και πάλι πιο καυλωτική μου φαίνεται η φάση του από την προαναφερθείτσα κυρία... Αλλά φαντάζομαι για τους υπόλοιπους είναι πιο σέξυ η περιγραφή ενός μνημειώδους πισωκολλητού από μια κυράτσα παρά από το μπουχεσόβλακα "γαμιά της γειτονιάς".

Είναι η οπτική. Αν αποφασίσεις, βέβαια, να οπτικοποιήσεις το γραπτό λόγο. Στην τελική για σεξ μιλάει. Κατ' εμέ δεν έχει τίποτα άξιο δημοσίευσης το σεξ. Σωματική ανάγκη φάση. Σαν το κατούρημα ένα πράμα. Θα 'χε νόημα η ύπαρξη στήλης σε ένα έντυπο όπου ένα άτομο θα αναφέρει ημερολογιακά τις κενώσεις της ουροδόχου κύστης του; Δε νομίζω...

Και είναι και η φάση προϋπηρεσία. Πώς το γράφεις αυτό στο βιογραφικό σου; "Εκτός από τις προφανέστατες υψηλές λογοτεχνικές μου επιδόσεις έχω πηδηχτεί και με καμιά σαρανταριά ασχημάντρες"; Σου λέει ο εκδότης "Μμμμ, και οι δύο κοπέλες τα καταφέρνουν μία χαρά, αλλά θα προσλάβουμε τη δεύτερη γιατί, σύμφωνα με όσα διαβάζω, έχει δώσει περισσότερες φορές κώλο. Έχουμε και κρίση". Και τσιμπάει τη θεσούλα η sex editor. Δηλαδή ποιανού το γαμήσι παίζει να θέλει editing; Τι του λες; "Χρυσή μου, άμα δε γουστάρεις να τα τρως, κλείσε το στόμα. Κι αν ο μαλάκας σου επιμένει να στα ρίχνει στα μούτρα, κλείσε και τα μάτια. Αν είναι να τυφλωθεί κάποιος ας είναι καλύτερα αυτός που την παίζει". Έγραφε μία σε κάποια φάση ότι πρέπει να απενοχοποιηθεί το πρωκτικό. Γιατί; Ήταν ένοχο για κάτι; Έχει μπει φυλακή κόζμος γι' αυτό; Έχει βασανιστεί; Παίζει και καμιά γιορτή; Της Ξεκωλιάρας της Οσιομάρτυρος; Μπα ε;

Έχει ψοφήσει κι ο greek lover, ρε πούστη... Κάπου στα '80s τον κλάψαμε. Το απόλυτο αρσενικό με το λασπωτήρα και τη στύση του Rocco Siffredi, μαλακό να 'ναι το χώμα που τον σκεπάζει. Τι εννοείς δεν έχει πεθάνει; Όχι φίλε, η στύση του Rocco δεν είναι κάτι φυσιολογικό για ογδοντάχρονο άντρα. "Νεκρική ακαμψία" το λένε. 

Έγραφε ο προαναφερθείτσος εραστής της πούτσας στα ΚΛΙΚ και στα ΜΗΤΡΟ της εποχής, χρόοοοονια πριν η Τζούλια Αλεξανδράτου μονοπωλήσει τις αντρικές φαντασιώσεις, ότι χτένιζε τη χαιτάρα του, έκανε περμανάντ στις πουτσότριχες και στο τριχομάσχαλο και έβγαινε να κατακτήσει... Γενικά. Και δώστου συμβουλές, δώστου συγκεκαλυμμένες περιγραφές ανόσιων και ανίερων ερωτικών πράξεων κατά προτίμηση στο Myconos (διαδεδομένες πλέον λογοτεχνικές εκφράσεις όπως "την άρχισα στα πουτσοσφάλιαρα", "της έκανα τον κώλο βραζιλιάνικο" ήταν καθ' όλα απαγορευμένες), δώστου "Cum wiv' me για να τη βρεις" και λεφτά και μαγιουδάκια με ενίσχυση στην αρχιδοσακούλα και αμάξα κάμπρια και ραϊσμένες καρδιγιές. Ο παίδαρος. Ο κατ' επάγγελμα άχρηστος.
Και τα διάβαζα. Και τα διαβάζω. Μόνο που δεν υπάρχει ηδονοβλεψία σ' αυτό. Δεν υπάρχει κλειδαρότρυπα. Είναι ένα αποστειρωμένο χάλι, μια στεγνή αναφορά, στην οποία ο μόνος που καυλώνει είναι ο/η συντάκτης/τρια της. 
Κι ας είμαστε ειλικρινείς τώρα, όχι πες, δεν είναι τραγικά βαρετό - γελοίο το άτομο της παρέας που αρέσκεται να περιγράφει τις ερωτικές του περιπτύξεις; Ο "- Μαλάκα, είμαι πτώμα. - Γιατί; - Γιατί γαμάω!". Δε γαμάς που δε γαμάς, ρε μαλάκα, δε γράφεις σε καμιά free press;  

Handsome Furs - Sound Kapital

Boy Meets Girl. Η γνωστή ιστορία. Το αγόρι τυγχάνει ημι-διάσημος μουσικός, μέλος καταξιωμένης στα μυαλά των κριτικών τέχνης του 21ου αιώνα μπάντας, το κορίτσι απ' την άλλη είναι μεγαλωμένο κάτω από τα ράφια προϊόντων αυτοβελτίωσης. Όταν ο μπαμπάς του το ρώτησε τι όργανο θα 'θελε να μάθει, χωρίς να το σκεφτεί και πολύ, του απάντησε "αρμόνιο". 

Boy Meets Girl. Στην κυριολεξία. Καψούρα γάματα, το αγόρι αφήνει την, καταξιωμένη στα μυαλά των κριτικών τέχνης του 21ου αιώνα, μπάντα του στον πάγο και κάνει άλλη με το κορίτσι. Αυτό με το αρμόνιο. Όχι σοβαρά τώρα.

Boy Meets Girl. Μαλακίες, το συνάντησε, βγάλανε τα μάτια τους αρκετές φορές, αλλά το κορίτσι, όπως συνηθίζουν τα κορίτσια, είχε κι άλλες απαιτήσεις. Από τη στιγμή και μετά που του έκατσε του "ροκ σταρ" (ας γελάσω κινέζικα: τσιν τσαν τσον) του λέει "ρε συ, έχω κι ένα αρμόνιο στο πατάρι, δεν κάνουμε ένα συγκροτηματάκι;". Το αγόρι στραβομουτσουνιάζει, αλλά είναι τόση η πουτάνα η καψούρα που λέει "Ναιαιαιαιαιαιαι". Ο μαλάκας. Ο ξεφτίλας. Δεν κάνεις μπάντα με τη γκόμενά σου αν δεν είναι η Kim Gordon. Νόμος.

Boy Meets Girl και σαν κίνηση καριέρας είναι το χειρότερο  πράγμα που μπορούσε να του συμβεί ever. Φτάνουνε στον τρίτο δίσκο μετά από ακόμα δυο προσπάθειες στη μετριότητα, το κορίτσι έχει απομυζήσει και την τελευταία ρανίδα έμπνευσης του αγοριού και τη μετέφερε σε νότες, φριχτές, εμετικές, απαίσιες. Συνθέσεις που θα μπορούσαν με διαφορετική ενορχήστρωση να λένε κάτι, θάβονται κάτω από τόνους πανηλίθιων ήχων και παιδαριώδους εκτελεστικής δεινότητος δίνοντας μια νέα απάντηση στην ερώτηση "παιδάκια, αν ξεράσω τις αγκινάρες α λα πολίτα που έφαγα χτες βράδυ στο πεντάγραμμο που έχω μπροστά μου και σας βάλω να εκτελέσετε τη σύνθεση που θα αποτυπωθεί θεωρώντας τον άνηθο σαν παύσεις, ξέρετε τι θα βγει;". Έτσι μου 'ρχεται να δώσω το λινκ για να σας πείσω... Γιατί όλα αυτά; Γιατί ο μαλάκας ο πατέρας του γυναικακίου, εκτός του ότι δεν έβαλε προφυλακτικό όταν του το έλεγε ρητά το ζώδιό του εκείνη την αποφράδα ημέρα, αυτά τα ξεσκισμένα στην πούτσα χριστούγεννα του 1992 είπε να ικανοποιήσει την επιθυμία του και του πήρε αυτό το γαμημένο αρμόνιο...

The Strokes - Angles

Είκοσι καταθέσεις στεγνής μαλακίας.

Το Boy Band επέστρεψε. Κατά τι πεπαχυσμένο και καραφλίτερο. Ωραία. 

Πόσοι από σας έχετε καταλάβει ήδη ότι δεν άκουσα το δίσκο καν; Για να δω χέρια... Μπράβο, βελτιώνεστε. Παρόλα αυτά κάνετε λάθος. Άκουσα σχεδόν το μισό. Δηλαδή τέσσερα κομμάτια. Κι αυτά όχι ολόκληρα. Ναι, είναι τόσο σκατά.

Τώρα, πόσοι από σας θα κράξετε το γεγονός ότι "ο κύριος Raggedy Man, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να είναι ο νέος Stephen Hawking αν υπήρχε δυνατότητα σκέψης με το κάτω κεφάλι, ξεχέζει τους Strokes"; Χέρια θέλω... Οι δύο που το τολμήσατε μπορείτε να πάρετε σιωπηρά το μπούλο. Όχι, μην κλαις εσύ, σε κάνει να φαίνεσαι πιο pathetic. Σαφώς και είναι δυνατό. Άντε, τα λέμε...

Οι τύποι λέει, όσο το ηχογραφούσανε το αίσχος, κόντεψαν να πάθουν κατάθλιψη. Ή έπαθαν. Κάτι τέτοιο. Κι εσείς λέει το ακούσατε. Όχι, δε θέλω χέρια εδώ, το ακούσατε, ρε μουνιά, και το ξέρω. Ελπίζατε. Ναι ρε. Ελπίζατε ακόμα. Μην κατεβάζετε τα κεφάλια, δεν τη γλιτώνετε. Σε τι ελπίζατε ρε; Σε καλό δίσκο απ' την πιο μαλακισμένη Prefabricated Boy Band του σύγχρονου (ας καγχάσω) rock; Οι τύποι με τις μηδέν συναυλίες που ξαφνικά όλος ο κόσμος περίμενε τα singles τους; Σας άρεσε και το πρώτο; Ε βέβαια, αφού σας είχαν κάνει τον εγκέφαλο κεφτέδες ραδιόφωνα, περιοδικά, σκατά, σαφώς και σας άρεσε.
Είναι να σκυλοκαυλώνεις που υπάρχει το ίντερνετ και επιτέλους, συγκλονιστικά ηχηρές φωνές όπως η δική μου και κανενός άλλου ελέγχουν τη γαμωκατάσταση. Γιατί η μουσική σήμερα είναι πολλά σκατά. Και η indie τα χειρότερα. Γι' αυτό με χρειάζεστε. Και θέλω και το τηλέφωνο της μαυρομάλλας στο βάθος. Ναι εσένα λέω, εσένα που χαμογελάς. Γράφτο στο χαρτάκι. Δώστο στο μπροστινό σου... Έτσι, το πιάσατε, ναι, ο επόμενος, ο επόμενος, ο μαλάκας, ο επόμενος... Ωραιότατα. Άιντε φέρ' το ντε...
Ώπα ρε... Ένα τηλέφωνο ζήτησα, πώς στον πούτσο βρέθηκα με εικοσιπέντε χαρτάκια; Μα τι μαλάκες που είστε ρε... Πάμε πάλι... 

Bright Eyes - The People's Key

Χτες βράδυ ήρθε ο θεός στον ύπνο μου. Ναι, γκόμενα είναι τελικά. "Ξύπνα, παιδί μου", μου κάνει, "έχω μια αποστολή για σένα". Ξενέρωσα με τη ζωή μου, τι σκατά πια... "Πρέπει να κράξεις το καινούριο των Bright Eyes!". Φρίκαρα. Σε φάση, δεν είχα σκοπό να γράψω λέξη γι' αυτή τη μπούρδα, έχω ξεπεράσει τη φάση κράζω τους μεγάλους για να γουστάρουν οι μισοί, "Όχι, θα γράψεις είπα", επιμονή, ρε πούστη, ρε δε γουστάρω ρε. Μετά με πήρε με το καλό "Το ξέρεις ότι είσαι από τα αγαπημένα μου παιδιά, σ' έκανα όμορφο, σ' έκανα έξυπνο, σου 'δωσα χίλια δυο ταλέντα, όποια σου γυάλιζε στην έριχνα στο κρεβάτι, δεν μπορείς να μου την κάνεις αυτή τη χάρη;", να την κάνω, στον πούτσο μου, ρε μαλάκα ο θεός ήταν, δεν κάνεις μαλακίες με το G-Man, εχμμμ... G-Woman, αλλά ήθελα μια εξήγηση ρε, δηλαδή για κάθε μετριότητα που βγάζει ο μέσος αμερικανός  πολίτης εγώ πρέπει να κράζω; Ε όχι δα, είπαμε, για να ξεσκίσω κάτι πρέπει να μου κάνει και κάτι, δε βγαίνει από μόνο του. Και αρχίζει η ιστορία. "Κοίταξε, Raggedy τεκνό μου, πριν από πολλά χρόνια για να την μπω στο μάτι του υπαγεοπίσωμου που μου 'φαγε το Robert Johnson, έκανα μια συμφωνία μ' ένα από τους πιο ηλίθιους ανθρώπους του κόσμου, ναι, ναι τον Conor Oberst, του είπα που λες τη συνταγή, ότι για να πετύχει, αρκεί να πάρει λίγη αγγλουριά, να βάλει και λίγο country και θα γαμήσει τη Winona Ryder, αλλά το μουνί της λάσπης δεν έμεινε εκεί... Κατάφερε να μολύνει τα μυαλά των νέων της Ευρώπης και μάλιστα ακόμα και των Raining Pleasure! Το αποτέλεσμα; Αντί να κάνουν διεθνή καριέρα και να γελάω με την ηλιθιότητα του συνόλου της ανθρωπότητας όταν σιγοτραγουδάει "Meet my mother see my train", το διέλυσαν και ο Vassilikos βγάζει σόλο δίσκους μαζί με τη γλάστρα και παίζει διασκευές! Το διανοείσαι;    Τώρα πρέπει ν' ακούω την εκνευριστικότατα μαλακισμένη φωνή του και σε τραγούδια άλλων!" Μαλάκα, είχε δίκιο. Οι Bright Eyes δεν έπρεπε να αγγίξουν την ελληνική σκηνή. Αυτό ήταν μεγάλη πουστιά. Αλλά μετά θυμήθηκα ότι είμαι ακόλουθος του Ganesha, του 'πα να πάει να γαμηθεί, γύρισα πλευρό και ξανακοιμήθηκα.  

British Sea Power - Valhalla dancehal

Είσαι δεκαεφτά εντάξει; Indie καυλωμένο τυπάκι, τραγουδάς μόνος σου στο δωμάτιο τα τελευταία hits των Afraid Crier και των Interbore και, σε φάση, ονειρεύεσαι τον εαυτό σου να γίνεται σαν κι αυτούς. Να φιγουράρει στα εξώφυλλα της ΝΜΕ κάθε βδομάδα, αλλά πάνω απ' όλα να παραμένεις ταπεινός, low profile και να φαίνεσαι μόνο μέσα από φιλανθρωπίες... Κανένας απ' τους φίλους σου, όμως, δεν είναι μουσικός, μαλακίες, δεν έχεις φίλους, αποφασίζεις λοιπόν, να βάλεις αγγελία σε γνωστό περιοδικό του χώρου...

"Κιθαρίστας, μπασσίστας και ντράμμερ ζητούνται για τη στελέχωση του συγκροτήματος Ελληνική Θαλάσσια Δύναμη".

Το όνομα σού ήρθε σ' ένα όνειρο...
Ο πρώτος που χτύπησε την πόρτα ήταν ένας παραφουσκωμένος σκινάς με σβάστικες και ελληνικές σημαίες, ο οποίος σου συστήθηκε σαν κιθαρίστας, γούσταρε το όνομα είπε, του θύμισε τη θητεία του στις ειδικές δυνάμεις  και, αφού ήπιε όλες τις μπύρες από το ψυγείο, βίασε τη μάνα και την αδερφή σου κι έφυγε...
Ο δεύτερος ήταν ένας γέρος με ένα σταυρό στο χέρι ο οποίος δεν είπε και πολλά, μίλησε λίγο για "την αξία του να είναι κάποιος χριστιανός", έπαιζε φαγκότο, δεν σου έκανε, ξενέρωσε, κατάπιε, λοιπόν, ένα κουτί μπλε χάπια, βίασε τη μάνα και την αδερφή σου κι έφυγε κι αυτός...
Ο τρίτος ήταν μπάτσος ντράμμερ και, αφού βίασε τη μάνα και την αδερφή σου, τις συνέλαβε για αντίσταση κατά της αρχής και τράβηξε για τις φυλακές θηλέων.
Στο τέλος έμεινες μόνος, χωρίς μπάντα, χωρίς τίποτα, τι σου έμενε να κάνεις; Μα να βρεις την καλύτερη δυνατή κρυψώνα γιατί σε δέκα χρόνια θα έβγαιναν η μάνα σου και η αδερφή σου και, ένα ήταν σίγουρο... Θα σε έψαχναν...

The Decemberists - The King Is Dead

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας γάιδαρος, γέρος, γάματα, ήταν τόσο καιρό όμως στη δούλεψη των ανθρώπων που είχε μάθει τη γλώσσα τους. Μια ωραία μέρα, λοιπόν, άκουσε το αφεντικό του να λέει ότι θα τον καθαρίσει γιατί του έπιανε χώρο. "Σιγά μην κάτσω να με φάνε", σκέφτηκε και την έκανε. Στο δρόμο πέτυχε ένα σκύλο, που ήταν επίσης σκατόγερος και του κάνει: 
- Ρε μαλάκα, την κοπάνησα γιατί θα με κάνανε δερμάτινο παντελόνι 
- Κι εγώ σ' αυτή τη φάση είμαι, δεν πάμε Οκλαχόμα να γίνουμε σταρζ του πενταγράμμου;" απαντάει εκείνος - με ερώτηση, 
- Είναι η πιο μαλακισμένη ιδέα που 'χω ακούσει, αλλά η νέα μόδα στο σταρ σύστεμ είναι η κτηνοβασία τώρα πιά, παίζει λοιπόν και να 'χουμε την ευκαιρία μας!, ο γάιδαρος κοιτάει μπροστά με αισιοδοξία,
 - Ρε πάμε λέμε, επιμένει το dachsund,
- Α, ναι... βασικά, τα ζώα δε μιλάνε ρε... 
Εκεί που πηγαίνανε βρήκανε ένα κόκκορα ένα βήμα πριν τη σούπα και μια γάτα ένα βήμα πριν το σαλάμι αέρος και τους πήρανε για να κάνουν όλοι αυτοί οι γερο-παραλυμένοι την πιο γαμάτη psych-country-folk-metal μπάντα που γνώρισε ο πλανήτης. 

Στο δρόμο για 'κει τους έπιασε η νύχτα, βρήκαν όμως ένα σπίτι φωτισμένο, και είπαν να χτυπήσουν μπας και αράξουν λίγο. Περάσαν κάτω από την ξεθωριασμένη, αλλά τόσο Anti-Kunst, ταμπέλα που έλεγε "Villa Indiefuck", χωρίς να υποψιάζονται τι τους περιμένει...

Πλησίασαν στο παράθυρο, στάθηκαν το ένα πάνω στο άλλο, ο γάιδαρος τέρμα κάτω, πάνω του ο σκύλος, μετά η γάτα και στην κορυφή ο κόκκορας και τσέκαραν μέσα. Κάμποσοι λιωμένοι τύποι στα πατώματα, ενώ στο βάθος αναγνώρισαν τη βαριεστημένη (αλλά, godddamnn, τόσο cool) μορφή του  πιο ξεχωριστού μουσικοκριτικού της γενιάς του... Από τα ηχεία έβγαιναν οι χίππικοι ήχοι των The Deeep, Not Not Fun φάση, οφείλετε στον εαυτό σας να τους τσεκάρετε.
- Ρε μαλάκες, ο Indiefuck! νιαούρισε με περισσή καύλα η γάτα...
- Νομίζω αυτοαποκαλείται Raggedy Man τώρα, γαύγισε η Λάσσυ με Alzheimer... Χέστηκαν οι σύντροφοί του.
- This could be our big break, έκρωξε σε άπταιστα αγγλικά με λονδρέζικη προφορά ο φτερωτός της παρέας, κλάνοντας, ταυτόχρονα, με ανακούφιση και ανυπομονησία...
Αν και δεν κατάλαβαν λέξη οι υπόλοιποι άρχισαν με τη μία να βγάζουν τους πιο avant ήχους, δένοντας τέλεια με την υπάρχουσα υπόκρουση, κάτι που ανάγκασε τους παρευρισκόμενους να κλείσουν τη μουσική για να αφουγκραστούν. Κι αυτό που άκουσαν ήταν καλό.
Με τη μία έτρεξαν έξω να γνωριστούν με το νέο όνομα του προχωρημένου ήχου, κάτι που, δυστυχώς, έθεσε αυτόματα σε λειτουργία το σύστημα ασφαλείας του ανακτόρου, lazers, πυροβόλα όπλα, νάρκες, μεταλλικοί δονητές πασαλειμμένοι με λιπαντικό, με λίγα λόγια, η μπάντα που θα άλλαζε το ρου της ιστορίας έγινε σε ελάχιστο χρόνο μια άμορφη μάζα από αίμα, κρέατα και κόκκαλα... 
Η μετενσάρκωση του Lester Bangs ξενέρωσε με τη μία. Ευτυχώς, κάποιος από την παρέα του προσέφερε την τελευταία μπούρδα των Decemberists για να την κράξει. Δέχτηκε το δισκίο (σουβέρ στην καλύτερη) με ένα σατανικό χαμόγελο και πήγε προς τα μέσα...

No Age - Everything In Between

Για μισό... Κάποιος μου κάνει πλάκα... Και ναι, επειδή είμαι άτομο με υψηλότατη αίσθηση του χιούμορ γελάω μέχρι δακρύων... Είχα πολύ καιρό ν' ακούσω κάτι τόσο ανέμπνευστο. Ψέματα, δεν είχα, όλη τη γαμημένη ώρα τέτοιες μπούρδες ακούω, αλλά δεν μπαίνω στον κόπο να γράψω κιόλας... Γιατί το έκανα γι' αυτούς;

Γιατί κάποιος πρέπει να σκοτώσει το indie rock... Ναι. Εκεί έχω καταλήξει. Δε φαίνεται να μπορεί να πεθάνει από μόνο του, ας το βοηθήσει κάποιος, λοιπόν... Είναι τόσο μα τόσο σκατά πια, αυτό και οι κατά καιρούς σωτήρες του, που δεν αντέχεται πια η κατάσταση... Έχει σταματήσει να εξελίσσεται, ακόμα και το metal εξελίσσεται ρε πούστη... Απελευθερώστε τα φονικά σας ένστικτα, επιτέλους, κάντε αυτό τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος... Συμβουλή: ξεκινήστε από την εδώ σκηνή... Για ονόματα, υποδείξεις, διαταγές το e-mail μου είναι στη διάθεσή σας... Αν και όλοι ξέρετε ποιοι είναι.... 
Σκουπίδι απ' τα ολίγα, αυτή η κυκλοφορία με προσέβαλλε, χαμένος χρόνος, χαμένος κόπος, χαμένη πρώτη ύλη, χαμένα όλα... Ναι ρε, είναι τόσο σκατά... Και δεν είναι μόνο αυτό... Είναι κι ότι έχει τελειώσει. Είναι άσκοπο. Στάσιμο. Άχρηστο. Περιττό.    

Υ.Γ. Γνωρίζω πολύ καλά ότι το παραπάνω κείμενο είναι χάλια, για πέταμα, δεν έπρεπε καν να αναρτηθεί, αλλά, αυτή και μόνο τη φορά δε φταίω εγώ... Φταίνε οι No Age... Είναι τόσο ατάλαντοι που με αναγκάζουν να γράψω κι εγώ ως άσχετος με στοιχειώδεις γνώσεις γραφής... Κάντε κάτι, βρίστε τους στο myspace τους, κράξτε τους στο facebook, χέστε τους στο twitter, κάτι, σε φάση "τι κάνατε ρε μουνιά της λάσπης; Αυτός έγραφε καλά ρε! Διαβάζαμε και καυλώναμε λέμε!!!! Την παίζαμε με την πάρτη του!!!!!! Ακούστε ρε ξεφτιλισμένα σκατοφλώρια της μαραζωμένης πούτσας, αν δεν επανέλθει σύντομα, ΠΟΛΥ σύντομα, θα σας γαμήσουμε τις μάνες ρεεεεεεε!!!!"... Δείτε τον τρόμο στις σκατόφατσές τους και ακούστε με να καγχάζω όλο ευχαρίστηση μέσα στις σκιές...


Λοιπόν, το άρθρο τέλεψε... Υπάρχει αναγκαιότητα προστακτικής εδώ; Φράση του τύπου "περιλούστε με με ύβρεις"; Το ξέρω ότι δε θα με απογοητεύσετε...

Of Montreal - False Priest

(Μια φανταστική συνέντευξη με τον Kevin Barnes. Φανταστική, όχι μαλακίες)

Indiefuck: Που 'σαι ρε;
Barnes: Εχμμμμ.... Γεια...
Ι: Ναι... Λοιπόοοοοον, ας ξεκινήσουμε τη συνέντευξή μας με την εξής ερώτηση... Κέβιν Μπαρνς, πως στον πούτσο μπορεί να αισθάνεται κάποιος ο οποίος είναι τελείως ατάλαντος;
Β: Τι; Μα... Για μισό στην επιστολή που στείλατε στο μάνατζέρ μου δεν ήταν μέσα...
Ι: Ναι βρε μαλάκα, γιατί αν ήταν σ' αυτά που έστειλα, δε θα σε είχα σήμερα εδώ, απάντησε στην ερώτηση, Κέβιν Μπαρνς! 
Β: Εεεεεεε.... Βασικά, είχα γράψει αυτό το τραγούδι...
Ι: Ναι ρε, κι αφού καύλωσες όλα τα ίντυ αγοράκια επειδή εσύ είχες κατάθλιψη, θεώρησες ότι παίζει να 'γραφες και κανα δεύτερο, αλλά όοοοχι, τα ναρκωτικά κάνανε καλά τη δουλειά τους, κι από τότε δεν έχεις γράψει νότα άξια λόγου, πώς το εξηγείς αυτό, Κέβιν Μπαρνς;
Β: Μα δεν παίρνω ναρκωτικά...
Ι: Ρε μαλάκα, σοβαρά τώρα, κυκλοφορείς σα γαμώτοκέρατόμου και μου έχεις το θράσος να μου λες ότι δεν τρως τίποτα; Πως την είδες, Κέβιν Μπαρνς; 
Β: Βασικά, είναι μέρος ενός περφόρμανς...
Ι: Μπουαααααχαχαχαχαχαχαχααααχαχααααχααααα! Θεωρώ κατόρθωμα που κατάφερες να πεις ολόκληρη τη λέξη, με εκπλήσσεις, Κέβιν Μπαρνς...
Β: Καλά, κι εσύ δεν είσαι και κανας Καπότε...
Ι: Τι είπες, ρε μουνί;
(Ακολουθεί καλοζυγισμένη κλωτσιά στ' αρχίδια του συνεντευξιαζόμενου. Όλως παραδόξως ο βλαξ παραμένει ατάραχος) 
Ι: Τι σκατά φοράς εκεί ρε;
Β: Στρινγκάρα από κασσίτερο... Το δίνανε δώρο μαζί με το outfit...
Ι: Ωραίος ο Κέβιν Μπαρνς... Που είχαμε μείνει; 
Β: Στον Τρούμαν Καπότε...
(Καρέκλα προσγειώνεται στο κεφάλι του γελοιοδέστερα ενδεδυμένου των παρευρισκομένων. Δεν κάνω ποτέ το ίδιο λάθος)
Ι: Κέβιν Μπαρνς, βλέποντας ότι είσαι ήδη κάτι παραπάνω από σκυμμένος, πήρα την πρωτοβουλία να αποθέσω μια μπάρα πράσινο σαπούνι στη μούρη σου, πράγμα που με υποχρεώνει να σε εμβολιάσω prison style. Δε θα χρειαστεί καν να βάλω σάλιο. Το καυλί μου σε συνθήκες τριβής λιώνει και τα Heavyότερα των Metalλων. Και σου λένε μετά ότι το Τσέρνομπυλ έκανε μόνο κακό. Έχεις τίποτα να προσθέσεις για το τέλος;
Β: Νο... Νομίδω ότι έχω έμπνεφθη κθανά...
(Και η μουσική βιομηχανία συνεχίζει να με ευγνωμονεί. Γαμάει τόσο πολύ να είσαι εγώ)

Ariel Pink's Haunted Graffiti - Before Today

Γυρνούσα απ' τη δουλειά και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να γράψω γι' αυτό το δίσκο... Σε φάση ένα μνημειώδες κραξίδι, έτσι, γιατί μπορώ... Όπως τσέκαρα στη Wikipedia για πληροφορίες, κάπου να πατήσω για να τα δώσω όλα, το μάτι μου έπεσε στην ημερομηνία γέννησης του Ariel Pink... Και στο ζώδιό του. Ο τύπος, λοιπόν, είναι Καρκίνος... Σαν εμένα... Και τα σχέδια άλλαξαν...

Καρκίνοι... Είμαστε σε φάση καλλιτέχνες, αλλά όχι τίποτα τρελό, εγώ ας πούμε, έχω ίδια μέρα γενέθλια με τον Έρμαν Έσσε, που δε γούσταρα ποτέ ιδιαίτερα, μια μέρα μετά από μένα έχει ο Φραντς Κάφκα, ο οποίος, ναι μεν είναι κατά τι πιο ξεχωριστός, αλλά και πάλι προτιμώ το Mailer που ανήκει στο για τον πούτσο ζώδιο του Υδροχόου, την Patricia Highsmith που ήταν γαμημένη μουρλέγκω Αιγοκερίνα, και τον Bukowski που ήταν Λέοντας, παραδόξως καθόλου εγωίσταρος, κάθε άλλο... O πιο Γαμάτος όλων, βέβαια, ο Hunter S. Thompson, ναι ναι, ήταν δικός μου... Ο Ian Curtis άνηκε στην ίδια τρελοπαρέα των Καρκίνων, αλλά στους Joy Division ήταν το σύνολο που γαμούσε, απλά ο τραγουδιάρης κρεμάστηκε. Απ' τους αυτόχειρες μουσικούς ξεχωρίζω μάλλον τον Cobain, που ήταν Ιχθύς και γούσταρε και Twee... 

Έξυπνους μας λες γενικά, αλλά όχι όσο οι Υδροχόοι ή οι Παρθένοι - η πλειοψηφία έτσι; Βλάκας εκπρόσωπος των προαναφερθέντων το 'χει χαμένο τελείως γιατί έχει την εντύπωση ότι δεν είναι και σου κάνει τον πούτσο αναπνευστήρα για να στο αποδείξει -  σίγουρα όμως δεν είμαστε τερατόβλακες σαν τους Κριούς (εκτός του Ian MacKaye), σε δόσεις τρυφεροί και ευαίσθητοι, μας τρώνε οι Ταύροι εκεί, οι εξ' ορισμού γκομενόδουλοι (όχι μουνόδουλοι, ούτε καν, οι τύποι με τη high school sweetheart, ναι αυτοί είναι), τόσο φτύσιμο - που - συνοδεύεται - από - το αντίστοιχο - κόλλημα, γραμματόσημα φάση, δεν παίζει να 'χει φάει άλλο ζώδιο, δημιουργικοί, αλλά πρέπει να 'σαι Ιχθύς για να βγάλεις αριστουργήματα απ' το τίποτα, αν προλάβεις και δε σε καταπιεί η αηδιαστική κακομοιριά σου, γουστάρουμε να μιλάμε για τον εαυτό μας, αλλά όχι όλη την ώρα, σε φάση αν πιάσεις κουβέντα μ' αυτό το θέμα με Κριό ή Τοξότη τη γάμησες, σου 'χει κάνει κάτι αρχίδια σαν του ανθρώπου - ελέφαντα, έχουνε τόσες απίστευτα αστείες φάσεις από τη ζωή τους να μοιραστούν μαζί σου, που δε θα το περιμένεις. Ούτε θα σ' ενδιαφέρει... Ούτε θα τις βρεις αστείες...

Είμαστε ευκολόπιστοι, οι Ζυγοί όμως έχουν τα πρωτεία, ό,τι μπούρδα και να τους πεις την τρώνε, αντίθετα με τους Διδύμους που θα σε βάλουν να ορκιστείς στη ζωή της μάνας σου, προκειμένου να τους πείσεις ότι ήπιες μόνο δύο τζιν τόνικ... Λόγω του αντι-βοϊδίσιου βλέμματος που μοστράρουμε, εκπέμπουμε τρελές ποσότητες σεξουαλικότητας, για τη φάση, κι ας λένε οι Σκορπιοί ό,τι θέλουνε, και γνωρίζω και χαρακτηριστικότατο δείγμα του ζωδίου που για να τη γαμήσεις, πρέπει ν' αφήσεις να πέσει ένα εικοσάευρο στο κρεβάτι... Ή στο πάτωμα... Ή στο πιάνο... Αλλιώς δεν καυλώνει...

Διαβάζοντας τα παραπάνω τείνω στο συμπέρασμα ότι παίζει να μην έχω γράψει πιο μαλακισμένο κείμενο... Anyway...

Δεν ξέρω την τύφλα μου από ζώδια. Στ' αρχίδια μου. Παρόλα αυτά, μπορώ κάλλιστα να κάνω οποιαδήποτε πρόβλεψη. Του λόγου το αληθές:

"Κριέ, αν σταματήσεις να τραβάς μαλακία κόντρα στον άνεμο θα γλιτώσεις από την αναπάντεχη συσσώρευση σπέρματος στα μούτρα σου, you, margin walker, you."

"Δίδυμε, αν σταματήσεις να τραβάς μαλακία κόντρα στον άνεμο θα γλιτώσεις από την αναπάντεχη συσσώρευση σπέρματος στα μούτρα του διπλανού σου. Ντάξει, απλά σταμάτα, η Τράπεζα τίγκαρε με το γενετικό σου υλικό."

"Ταύρε, κόψε τη μαλακία. Άμεσα."

"Καρκίνε, είσαι ο πιο γαμάτος, ακόμα και όταν αυνανίζεσαι μπροστά σε κοινό, απλά τους χαρίζεις την υπέρτατη σεξουαλική εμπειρία."

Κ.ο.κ.

Δέχομαι μόνο σοβαρές επαγελματικές προτάσεις. Ξεκινήστε...    

Gayngs - Relayted

Η ζωή είναι δύσκολη όταν είσαι άντρας old school... Στους δρόμους όλη μέρα, παλεύεις για να βγάλεις τα προς το ζειν. Δυσκολίες, γάμα τα. Στο τέλος της μέρας γυρνάς σπίτι, θες το φαΐ στο τραπέζι, την ουισκάρα πάνω απ' το τζάκι και απαλή, γλυκιά καυλοsoul να βγαίνει απ' τα ηχεία του στέρεου. Και καθώς ρουφάς τις τελευταίες γουλιές, κλείνεις το μάτι στην έτσι και της χαρίζεις καμιά δεκαριά οργασμούς. Με το μάτι μόνο. Όταν την κρεβαττώνεις χάνεις το μέτρημα.
Για τη φάση. Γιατί είσαι της παλιάς σχολής. Και οι άντρες της παλιάς σχολής όταν ακούνε φράσεις του τύπου "στυτική δυσλειτουργία" ρωτάνε αν του κάνεις τακτικά τα σέρβις, και τι λάδι βάζεις στη μηχανή.
Και Σάββατο βράδυ την κυκλοφορείς. Κάπου για χορό, φυσικά. Και της κερνάς τα ποτά, γιατί μόνο όταν σέρνεται στα πατώματα σου δίνει κώλο. Σάββατο βράδυ λέμε, θες αυτό το κάτι έξτρα.
Έχεις βάλει την κουστουμιά τη λαμέ κι έχεις χρησιμοποιήσει μισό σωληνάριο hairgel για να στρώσεις και τις πέντε τρίχες στο κρανίο σου. Μόλις πέσουν κι αυτές θα τα ξυρίσεις όλα, για να μη φαίνεται ότι είσαι καράφλας. Και καλά "ξυρισμένος". Cool.
Τη χαζεύεις να χορεύει, να κωλοτρίβεται στις φίλες της κι άμα πλησιάσει κανας μαλάκας στα δύο μέτρα είσαι έτοιμος για όλα... Τσαμπουκάδες, χαρακώματα, δε μασάς την πούτσα σου... 
Όταν η βραδιά τελειώσει, γυρνάς σπίτι μισοκομμάτια με κάτι καύλες μέχρι απέναντι. Η έτσι δε βλέπει μπροστά της. Ωραία. Σωριάζεται στον καναπέ, εσύ χαμηλώνεις τα φώτα και βάζεις τους Gayngs στο στέρεο... Καλοί καυλόσαυροι και του λόγου τους...
Ξεκουμπώνεις το παντελόνι αργά αργά. Κρυφοκοιτάει, είσαι σίγουρος. Έχεις φορέσει αυτό το στενό ασημί εσώρουχο, που στριγγιάζει ελαφρώς, με την ενισχυμένη αρχιδοσακούλα. Golden Boy για πάρτη σου, μανάρι, σκέφτεσαι. Πλησιάζεις, την αρπάζεις, της κατεβάζεις τη στρινγκάρα, μέχρι που μετά βδελυγμίας συνειδητοποιείς ότι η τύπισσα σου σέρβιρε το πρώτο ροχαλητό. Γαμημένες τεκίλες.
Τι κάνεις τελικά; Την παίζεις, σκουπίζεσαι επιμελώς με χαρτί κουζίνας, και την πέφτεις στην κρεβατάρα. Δε θα την ξυπνήσεις; "Άστη να στραβολαιμιάσει τη μαλακισμένη, κάθε Σάββατο βράδυ τα ίδια, έχω γίνει λάστιχο, ρε πούστη, με την κααααρρρργιόλα". Καλά. Δεν τους κλείνεις κι αυτούς τους Gayngs; Μου σπάσανε τ' αρχίδια. "Καλά λες". Καληνύχτα. "Καληνύχτα"...   

The National - High Violet

Caution:

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προσβλητικό, υβριστικό, κατάφορα άδικο για τους National και την προσφορά τους στη μουσική και, αν για κάποιο λόγο σας αρέσουν ή σας άρεσε ο τελευταίος τους δίσκος, ενδέχεται να προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στα νεύρα σας... Επίσης, θα ήθελα να επισημάνω ότι όσα περιέχονται τα πιστεύω, τα εννοώ απ' τα βάθη της ψυχής μου και είμαι έτοιμος να δεχτώ οποιαδήποτε συνέπεια ακολουθήσει, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι αρκετοί από σας θα με μισήσετε τόσο πολύ που παίζει και να σταματήσετε να αυνανίζεστε με τις φωτογραφίες μου, κάτι που θα με λυπούσε πολύ.

Ευχαριστώ για την κατανόηση,
Indiefuck

Μισώ τις μπάντες που στηρίζουν πολιτικούς. Προεκλογικά, μεθεκλογικά, χέστηκα. Όταν άκουσα το "Fake Empire" στην προεκλογική καμπάνια του Ομπάμα, τους σιχάθηκα. Η πικρή αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δε μου άρεσαν ποτέ ιδιαίτερα, πολύ κλαψομούνηδες, τραγικά άσχημοι, φτυσμένοι απ' το θεό, όχι άσχημοι απλά, ζωντανές αποδείξεις ότι ο άνθρωπος είχε προπάππου πίθηκο και μάλιστα ουρακοτάγκο, και η ξεψυχισμένη ερμηνεία αυτού του τύπου για να με κάνει να συγκινηθώ, θα 'πρεπε ταυτόχρονα ο κιθαρίστας να μου λιώνει τ' αρχίδια με βαριοπούλα...
Φυσικά, η κλαψομουνίαση του πονήματος είναι κυρίαρχος όπως σε κάθε έργο των National (καλά, ονοματάρα έτσι; Πώς στον πούτσο το σκέφτηκαν;), καμία έκπληξη εδώ, χάνει τρελά στον τομέα της έμπνευσης και της πολιτικής προπαγάνδας. Τι κρίμα. Γι' αυτούς.
Θα 'θελα να τους ξεχέσω τελείως, αλλά ρε πούστη, τους λυπάμαι. Μου φαίνονται κακομοίρηδες. Δημοκρατικοί αηδιαστικοί φλώροι, παραμυθιασμένοι ψηφοφόροι βλάχοι απ' το Σινσινάτι, αλλά μένουνε Μπρούκλυν. Το σπρώξιμο που τρώνε δεν μπορεί να το συλλάβει ο νους μου, δεν έχουνε τίποτα μα τίποτα ιδιαίτερο, τους είδα και live πριν από 2 χρόνια και κρατούσα τη μασέλα μη μου φύγει από το χασμουρητό. Νταξ, όλοι έχουν δικαίωμα στην κακογουστιά, εγώ λίγο περισσότερο γιατί τη δηλώνω ευθαρσώς, γι' αυτό και καταλαβαίνω όσους τους γουστάρουνε. Κλάψα και δυσωδία.
Aν και η λέξη που χαρακτηρίζει επαρκώς το εν λόγω τελευταίο πόνημα των "Εθνικών" (μπλιαξ) είναι η λέξη "εμμηνόπαυση"... Ανέμπνευστο, χλιαρό "ροκ", δίχως ίχνος τέχνης, εξέλιξης, πρωτοπορίας, κουρασμένο και κουραστικό... Άνοστο αμερικάνικο προϊόν, σα δολοφονικό πρέτζελ έτοιμο να πνίξει κάποιον αδαή πολιτικό με τα μηδαμινά θέλγητρά του. 
Μακριά...
 

Brant Bjork - Gods & Goddesses

Να ξεκαθαρίσω κάτι... Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι "κριτική δίσκου", αλλά κριτική εξωφύλλου... Δεν κατεβάζω ν' ακούσω τίποτα που γνωρίζω εκ των προτέρων ότι θα είναι μαλακία.
Λοιπόν... Ο τίτλος, καταρχάς, είναι γελοίος. Βλέπεις και το εξώφυλλο... Δηλαδή, τι θέλει να μας πει ο δημιουργός ότι απεικονίζει; Ένα θεό και μια θεά; Ας καγχάσω... 
Σε φάση "φούλαρα βενζίνη την πειραγμένη Camarro μου, έβαλα τη μπαντάνα μου, πέταξα και τη μπαζόλα από δίπλα και πάμε να με γνωρίσουν οι γονείς της. Εννοείται ότι από τα ηχεία βγαίνει μόνο το χλιαρό stoner που παράγω με ευλάβεια από τότε που έφυγα απ' τους Kyuss. Εννοείται ότι είμαι μεγάλη ατομάρα και , εκτός απ' την σαλούφα, γαμάω και την κολλητή της. Και την αδερφή της. Και το θείο της το βλάχο σ' εκείνο το μπάρμπεκιου στη Utah, τόσο όμορφος, τόσο.... Ώπα ρε, μισό λεπτό... Μα τι λέω; Χαχαχα. Είμαι άντρας ρε! Ετεροφελόφελας. Τριχάρα, μαλλιούρα, μουστάκα τσιγκελωτή και μπαντάνα. Ναι ρε. Βαρβατίλλας. Ιδρωτίλλας. Γιατί εγώ έπαιζα στους Kyuss. Και κανείς δεν πρέπει να το ξεχνάει αυτό και πρέπει όοοολοι ν' αγοράζουν τους δίσκους μου. Και τώρα ακούω τον τελευταίο μου και οδηγώ, γαμώ φάση, κι έχει και το πιο για τον πούτσο εξώφυλλο της χρονιάς. Αλλά είμαι ωραίο παιδί. Φτου μου."...
Στο Photoshoot:
- Κοίτα, κοπελιά, από σένα θέλω ένα βλέμμα όλο υποσχέσεις, κατάλαβες;

- Έτσι;

- Όχι έτσι, μαρή αλλίθωρη χωριάτα (μα τι τούβλο, θε μου), σα να λες "Ψήνομαι για σεξάρα άμεσα"...

- Έεεεεετσι;

- Πωωωωω, για τον πούτσο είσαι κοπέλα μου, το ξέρω ότι ζέχνει ο μπίχλας από δίπλα, αλλά ας περιορίσουμε λίγο την αηδία...

- Τι 'πες ρε;

- Τίποτα, κε Bjork, σχολίασα απλά το άρωμά σας...

- Είπα...

- Ναι... Για πάμε πάλι, υποσχέσεις, νταξ;

- Έτσι;

- Έτσι! Φέρτε το υγρό άζωτο, παγώστε το βλήμα, πριν αλλάξει μούρη... Εσείς, κε Bjork, όπως είπαμε...  Αδιάφορος... Cooooool... Γαμάτος... (μαλάκες, αυτουνού που είχε την ιδέα για τη μπαντάνα, θα του δώσω πριμ παραγωγικότητας, έχω γαμηθεί στα γέλια απ' το πρωί, κοίτα πόζα ο σκατίβλαχος, χαχαχαχα, έλα σοβαρότητα...). Aaaaaaaand... It's a Wrap!

Βασικά, It's Crap... 

Jucifer - Throned in blood

Είμαι απολύτως άρρωστος μ' αυτή την μπάντα... Μαζί με τους Kylesa η μοναδική που ανήκει στο λεγόμενο "σκληρό" ήχο και μ' ενθουσιάζει, όλως παραδόξως...  Το groove τους γαμάει, τα riffs τους είναι ευρηματικότατα, η έλλειψη μπάσσου δεν τους στερεί τίποτα απολύτως και στα λάιβ φαίνεται να γαμάνε άσχημα... Αποφεύγω, μάλιστα, να τους ακούω στο αυτοκίνητο γιατί οδηγώ σα να μην υπάρχει αύριο... Ταχύτητα, όχι μαλακίες...
Τους γουστάρω τρελά, πιστεύω το ξεκαθάρισα... Ωραία... 
Το "Throned In Blood" είναι ο τελευταίος τους δίσκος. Με το που το κατέβασα, ενθουσιασμένος όσο δεν πάει, άρχισα να γράφω αυτό το review... Κάθεστε άνετα; Το ελπίζω...

Γιατί μιλάμε για το αισχρότερο Metal της πούτσας που 'χει βγει απ' τα ηχεία μου έβερ... Προσβολή στην υψηλή αισθητική μου. Ούτε μία νότα δεν έχει νόημα σ' αυτή τη μπούρδα. Τίποτα. Η Amber κάνει brutal φωνητικά μόνο... Εκεί που τα "Queen B" του παρελθόντος δεν ήταν τίποτα παραπάνω παρά ευχάριστα διαλείμματα καφρίλας από το όλο coolness, τώρα έχουν κάνει ολόκληρο δίσκο από δαύτα... Σκατά με φράουλες δηλαδή... 

Πραγματικά, οι λέξεις δεν είναι αρκετά δυνατές για να περιγράψουν πόσο χάλια μαύρα είναι αυτός ο δίσκος... Δηλαδή, έχουν και μια ιστορία γάμησέ τα. Μαλάκα, απορώ, δε ντράπηκαν; Κι αυτή η ακουστική μαλακομπαλάντα στο τέλος, το "Armaggedon", το μοναδικό κομμάτι που η τύπισσα δε μουγκρίζει σαν κακογαμημένη μαινάδα, δηλαδή... Για γέλια... Για πολλά γέλια.

Το σωστότερο φινάλε στην "κριτική" ενός τόσο μα τόσο υπέροχου δίσκου θα ήταν το βίντεο μιας στρατιάς από λοβοτομημένους γίββωνες που παίζουν με τα περιττώματά τους, έτσι, για να ενισχυθεί το αίσθημα αηδίας που αποπνέει αυτό το ηχογραφημένο αίσχος... Αλλά δε βάζω λινκς...

   

Love is All - Two Thousand and Ten Injuries

Love Is All: New Record - The Recording Sessions

Day 1:

- Παιδιά, χτες βράδυ συνέθεσα το πιο καταπληκτικό ριφφ στην ιστορία του r'n'r!

- Σοβαρά;
- Μήπως είσαι υπερβολικός;
- Ναιαιαιαιαιαιαιαι!

- Ακούστε!

- Ωωωωωωωωω!!!!
- Είδατε που σας τα 'λεγα; Τι περιμένετε, αγαπημένοι μου συνεργάτες, που είστε σαν οικογένεια για μένα τα τελευταία χρόνια;;;;; Let's make history!!!!

Day 2:

- Παιδιά, χτες βράδυ συνέθεσα το πιο καταπληκτικό ριφφ στην ιστορία του r'n'r!

- Σοβαρά;
- Μήπως είσαι υπερβολικός;
- Ναιαιαιαιαιαιαιαι!

- Ακούστε!

- Ωωωωωωωωω!!!!
- Είδατε που σας τα 'λεγα; Τι περιμένετε, αγαπημένοι μου συνεργάτες, που είστε σαν οικογένεια για μένα τα τελευταία χρόνια;;;;; Let's make history!!!!

Day 3: 

- Παιδιά, χτες βράδυ συνέθεσα το πιο καταπληκτικό ριφφ στην ιστορία του r'n'r!

- Σοβαρά;
- Μήπως είσαι υπερβολικός;
- Ναιαιαιαιαιαιαιαι!

- Ακούστε!

- Ωωωωωωωωω!!!!
- Είδατε που σας τα 'λεγα; Τι περιμένετε, αγαπημένοι μου συνεργάτες, που είστε σαν οικογένεια για μένα τα τελευταία χρόνια;;;;; Let's make history!!!!

Day 4: ... Το πιάσατε το νόημα... Ας πάμε κατευθείαν στη:


Day after the Day they gave their Marvelous recordings to their record label:
- Αγαπητά μου παιδιά, συνεργαζόμαστε τόσο καιρό τώρα. Είμαστε μια οικογένεια. Σας αγαπώ. Με αγαπάτε. Όλοι αγαπιόμαστε. Τόσο πολύ που μου 'ρχεται να ξεράσω τις σκατόφατσές σας απ' την αγάπη. Σας αγαπώ! Σας αγαπωωωωωωωωωω!!!!!

- Εεεεε... Αφεντικό, κι εμείς σ' αγαπάμε...

- Σ' αγαπάμε...

- Πολύ σ' αγαπάμε...

- ... το καυλί του, τόσο μεγάλο, χτες βράδυ... Ααααααα... Μα τι λέω! Χαχαχχαα. Σ' αγαπάμε.

- Ναι... Καλά όλα αυτά, αφεντικό, το cd πώς σου φάνηκε;

- Α, ναι το cd... Λοιπόν, αγαπητά μου παιδιά, το άκουσα χτες βράδυ και είναιαιαιααιαιαια...

- Ναιαιαιαιαιαιαιαι;

- ... και είναιαιαιαιαιαιαιαιαι...

- Ναιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιααι;

- ... και είναι μέτριο...

- Τιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιι;

- Είναι μέτριο.

- Για κάτσε, αφεντικό, δεν είναι καταπληκτικό, εξαίσιο, θεσπέσιο;

- Όχι, είναι μέτριο.

- Δεν είναι συγκλονιστικό, γαμάτο, υπέροχο;

- Μπαααα... Είναι μέτριο.

- Μαλακία...

- Χοντρή...

- Χοντρομαλακία...

- Έλα, μην απογοητεύεστε! Θα το σπρώξω σε όλα τα μπλογκς, πριν τα μηνύσω, βέβαια, υπάρχουν εκεί έξω ένα σωρό άνθρωποι με χάλια μουσικό γούστο, θα στάξω πέντε φράγκα και στο Pitchfork, όπου να 'ναι τα δίνει τα 7άρια τελευταία, όπως και να 'χει, θα λιμνάσει στους σκληρούς δίσκους χιλιάδων ίντυδων ακροατών! Όσο περνάει απ' το βρωμόχερό μου, θα έχετε ακόμα καριέρα!

- Ναιαιαιαιαιαιαιαιαι!!!!!

- Και το καλύτερο το κράτησα για το τέλος... Το cd σας θα κοσμεί αυτό το μέτριο εξώφυλλο!

- Ααααααααα!!!! Είναι τόσο μέτριο! Σ' αγαπάμε!

- Σ' αγαπάμε!

- Σ' αγαπά... Σμουτς, Σλουρπ...

- Φλατς, Φλουτς...

- Φλιπ, φλοπ

- Σλουπ... Αχ, βάλε λίγο σάλιο, πονάει...

- Φτου!

- ... τώρα είναι καλύτερα...

Indiefuck's Day:

... και ξύπνησα σε μια λίμνη από ξερατά... 

YellowFever - YellowFever

Μια τυπική μέρα στα γραφεία του Pitchfork:

- Καλημέρα ρε...

- Καλημέρα...

- Έφερες το ταχυδρομείο;

- Το 'φερα...

- Έχει τίποτα ενδιαφέρον;

- Για τον πούτσο όλα...

- Πρόλαβες και τ' άκουσες;

- Ρε μαλάκα, αφού ξέρεις, αν το πρώτο κομμάτι είναι για πέταμα, δεν πάω στο δεύτερο...

- Ναι ρε... Τουλάχιστον παίζει τίποτα τελείως αίσχος να γελάσουμε;

- Για άκου αυτούς εδώ...

- Για χώσε...

- (..........)

- Μαλάκα, είναι πραγματικά σκατά! Απ' τους Vampire Weekend είχα ν' ακούσω κάτι τόσο χάλια...

- Ρε, άκου και το καλύτερο, τους γουστάρει η Carrie απ' τους Sleater Kinney!

- Σοβαρά μιλάς; Ρε, έχει ξεκουτιάνει τελείως η τύπισσα...

- Δε λες τίποτα... 

- Είσαι για "Pitchfork Thang"?

- Εννοείς να τους εκθειάσουμε σαν να μην υπάρχει αύριο, να τους κάνουμε indie superstars, και να γελάμε για κανα τρίμηνο με τις μπούρδες που θα γράφονται για λογαριασμό τους, με τις ανέλπιστα υψηλές πωλήσεις του πονήματος, όταν θα φιγουράρουν πάνω πάνω στις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς, είσαι, κοινώς, για πλύση εγκεφάλου της indie κοινότητας, για ακόμα μία φορά;

- Αν δεν αυτοκτονήσουν από το βάρος της δημοσιότητας δεν κάνουμε τίποτα...

- Κι εγώ γουστάρω... Θέλω ένα Kurt Cobain όλο δικό μου!

- Σου 'χω πει τελευταία ότι σ' αγαπάω;

- Σε χαλάει να μου το ξαναπείς;

- Σ' αγαπάω...

- Κι εγώ, καυλιάρη μου...

- Θα παίξει απ' τον κώλο σήμερα;

- Γιατί, γενέθλια έχεις;

- Εεεεε... ΄Οχι...

- Μαλάκα...

Lucky Soul - A Coming of Age

- Σήμερα κοντά μας έχουμε το Δρα Indiefuck, για να μοιραστεί μαζί μας κάποια ψήγματα της σοφίας του σχετικά με τις ανθρώπινες σχέσεις. Δρ, μπορούμε να μιλάμε στον ενικό, φαντάζομαι;
- Αισθάνομαι πιο άνετα με τον πληθυντικό.
- Μάλιστα... Σας καλέσαμε σήμερα, Δρ, για να μας αναλύσετε κάποιες κοινωνικές έννοιες, απ' αυτές που επαρκέστατα αναλύσατε στη διατριβή σας... Θα θέλατε να ξεκινήσουμε;
- Ναι μωρέ, όσο ρουφούσαμε σαμπάνιες στα παρασκήνια μου είπες ότι θα 'θελες να μάθεις τα πάντα περί "μαγκιάς" κάνω λάθος;
- Θα παρακαλούσα να μου απευθύνετε το λόγο στον πληθυντικό...
- Και ποιος είσαι 'συ, ρε μαλάκα, άντε και γαμήσου, λοιπόν, "Μαγκιά" είναι μια στάση ζωής, κατά βάση ανδρική πατέντα, ξεπερασμένη στην εποχή μας...
- Εεεεεε... Να σας διακο...
- Σκάσε ρε τρόμπα, τι έλεγα; Α ναι, στην καθομιλουμένη η εν λόγω έννοια συνοδεύεται από λέξεις όπως "κλανιά", "κώλο" και "φινιστρίνι" ενώ την ηχητική υπόκρουση παρέχουν μπάντες όπως Manowar, Iron Maiden, Pearl Jam για τους "μάγκες" που βγάλανε Γυμνάσιο, Judas Priest για τους "μάγκες" που γουστάρουνε κωλοδάχτυλο όταν γαμάνε, Cro-Mags για τους αθεράπευτα βλάκες "μάγκες" και οτιδήποτε περιέχει "ροκιά", έχει και "μαγκιά" εν ολίγοις. Οι συγκεκριμένοι τύποι ανθρώπου έχουν την τάση να σνομπάρουν οποιοδήποτε είδος μουσικής δεν περιέχει μια κάποια χαρακτηριστική "σκλεράδα" επικαλούμενοι συχνότατα τη "φλωριά" των συνθετών...
- Ας βάλουμε μια άνω τελεία...
- Να τη βάλεις στον κώλο σου, δεν τελείωσα... Το τσιγάρο επιτρέπεται;
- Στον αέρα;!;! Εεεεε, όχι...
- Στ' αρχίδια μου, τ' ανάβω, ο "μάγκας", που λες, στερείται δημιουργικότητας, εκτός από τον τρόπο που τσαμπουκαλεύεται, είναι μονίμως "μπλεγμένος" κάπου, μένει με τους γονείς του κι ας πλησιάζει τα 40, τα βρακιά του, μπορεί να είναι πολύχρωμα, αλλά οι αποχρώσεις που δεσπόζουν είναι αυτές του κίτρινου και του καφέ, δε γαμάει, επαναλαμβάνω , δε γαμάει, όσες φορές και να πει ότι το κάνει, μην τον πιστέψετε, γι' αυτό και η μοναδική του απόλαυση στο αίσχος που αποκαλεί "ζωή" είναι η επιβολή της ισχύος του στους "φλώρους"...
- Και αυτομάτως περνάμε στο δεύτερο σκέλος της συζήτησής μας...
- Σωστά μιλάς, μπούμπη, ο "φλώρος", λοιπόν, είναι έξυπνος, καλλιεργημένος, προτιμά τη βρετανική πλευρά της μουσικής, γιατί, πάνω απ' όλα έχει αυτογνωσία και δεν ντρέπεται γι' αυτά που ακούει και, μπορεί κάθε βράδυ να γυρνά καταματωμένος στο σπίτι από τη δυσάρεστη συναναστροφή του με "μάγκες", αλλά, ένα είναι σίγουρο, πάει μαζί με το κορίτσι του υποθετικού σεναρίου που αναλύουμε...
- Μετά απ' όλα αυτά, αισθάνομαι ήδη καλύτερος άνθρωπος...
- Ναι, αυτό κάνω...
- Και τι μας επιφυλάσσετε στο μέλλον;
- Θ' ανοίγω τις συναυλίες της περιοδείας για την επανασύνδεση των SPK...
- Εεεε, κάνοντας τι ακριβώς;
- Live Blogging με το σπέρμα μου, ντυμένος Αικατερίνη της Ρωσίας...
- Και γιατί Αικατερίνη της Ρωσίας;
- Για να μη χρειαστεί να ξυριστώ... 
- Κλείνοντας, Δρ, πείτε μου αυτό: Το τελευταίο πόνημα των Lucky Soul σας άρεσε;
- Δεν περιέχει ρανίδα μαγκιάς, άρα σαφώς και το γούσταρα τέρμα...
- Τιμή μας, που σας είχαμε στην εκπομπή μας, Δρα Indiefuck...
- Εννοείται...
- Μπορώ να σας φιλήσω;
- Φίλα το μικρόφωνο, biatch!

(Τίτλοι τέλους)

Vampire Weekend - Contra

Μαλάκα, αυτός ο δίσκος μου προκάλεσε Writer's Block... Είναι τόσο συγκλονιστική, υπερφίαλη, περίπλοκη μαλακία που δεν ξέρω τι να γράψω. Είναι όλα όσα καταλογίζουν στο Pitchfork. Τόσο σπρώξιμο παίζει να μην έχει φάει άλλη μπάντα και μάλιστα τόσο άδικα.

Και αυτή τη φορά μας προσφέρουν ένα ανέμπνευστο, "avant" αχταρμά, χωρίς ίχνος σοβαρού hook, μαλάκα, απ' τους δίσκους που τους ακούς τριάντα φορές και δε σου μένει απολύτως τίποτα. Και σας το λέει αυτό ένας άνθρωπος που όταν είναι χαρούμενος σφυρίζει Hanatarash...

Μια φίλη, αναφερόμενη στην αναλογία έμπνευσης - χρηματικού αντιτίμου στη μουσική των Godspeed You Black Emperor, χαρακτήριζε τις κυκλοφορίες τους ως "συγχορδία και χιλιάρικο"... Ε, το "Contra" είναι καραvalue for money... Αλλαγές ρυθμών, από calypso μέχρι surf, δεν ξέρω 'γω τι σκατά, πεντακόσιες χιλιάδες συγχορδίες αραδιασμένες, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί progressive, τόση τρόμπα μιλάμε, χαχαχα χουχουχου, χαρούλες, κι έχουνε κι ασύλληπτες βλακόφατσες συν τοις άλλοις, παρόλα αυτά παραμένει τόσο μα τόσο βαρετά ανέμπνευστο αυτό το αίσχος... Κατόρθωμα απ' τα λίγα...

Μαλάκα, αυτή τη φωτό την έβαλα, γιατί χαμογελάνε αυτάρεσκα σαν ηλίθιοι σε φάση "μας σπρώχνει το Pitchfork, άρα παίζει και να γαμάμε, μαλάκα, τι να γαμάμε, παίζει και να γαμήσουμε!".
Ρε, το 'χω ξαναπεί, σε κάποιους μαλάκες αμερικάνους λείπουν οι Pavement πιο πολύ κι απ' το οξυγόνο, οι ίδιοι, λοιπόν, μας έχoυν ρίξει σ' αυτό το μουσικό μεσαίωνα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά στον τομέα "intelligent pop", παρουσιάζοντας όλες αυτές τις σκατομπάντες ως αντίδοτο στην απώλεια... Αν και ανακατεύομαι με τη φάση "επανασύνδεση", η επικείμενη των θεών μου στα '90s παίζει και να σώσει τον κόσμο...

Animal Collective - Merriweather Post Pavillion

Αγαπητοί Animal Collective,

είμαστε φίλοι απ' το σχολείο. Κι αυτό μου δίνει το θάρρος να σας πω μερικά πράματα που κρατάω μέσα μου αρκετό καιρό τώρα.

Νταξ, ας πούμε ότι έχετε βγάλει κάποια δείγματα τέχνης τον τελευταίο καιρό που έτυχαν κάποιας αναγνώρισης από την παγκόσμια μουσική κοινότητα. Ας πούμε ότι αισθάνεστε περήφανοι. Ας πούμε ότι αυτό είναι αλήθεια. Την ξέρω όμως τη φάση... Από το δημοτικό στη Βαλτιμόρη μου τα λέγατε. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι τα "φωνητικά" μου θυμίζουν την ώρα των μαθηματικών μ' αυτή την καριόλα τη Ms. Jennifur Moneypennyworth... Τι μαλακισμένη... Αρχίδι Panda, είχες το δημοσιογραφικό του πατέρα σου... Τι σκατά, την ηχογραφούσες; Άσε μην απαντήσεις καλύτερα...

Το πρόβλημα που έχει προκύψει είναι αυτό... Αρκετοί φίλοι μου, δεν έχουν πιάσει το αστείο και πετάνε τα λεφτά τους στους δίσκους σας... Έρχονται στα λάιβ σας... Και 'γω δε λέω τίποτα. Κρατιέμαι... Το βουλώνω όταν σας εκθειάζουν. Ναι, το βουλώνω.

Θυμάμαι, λίγο καιρό πριν με φέρουν κακήν κακώς πίσω στο ελλάντα, τις πρόβες σας στο κωλοϋπόγειο του σπιτιού του Noah... Φαντάζομαι τη χίππικη βρωμοκιθάρα του θειού μου δεν την πετάξατε, όπως σαφώς διέταξα πριν μπω στο αεροπλάνο... Το παραβλέπω... Σ' αυτές τις γαμωπρόβες, γαμιόμασταν στα γέλια με τις αηδίες που παίζατε... Και, Ω! τι έκπληξη! Δεν έχετε βελτιωθεί καθόλου όλα αυτά τα χρόνια... Αλλά φυσικά δεν ήταν αυτός ο σκοπός ούτως ή άλλως... Μουνόπανα...

Νταξ, τον κοροϊδέψατε τον κόσμο... Του τα φάγατε τα φράγκα. Αρκετά...

Δεν έχω ιδέα πως στο διάολο προφητέψατε τον ερχομό του Pitchfork και τον καθυστερημένων χαρτογιακάδων του, αλλά μπράβο. Όλη σας η ζωή ήταν μια εμμονή... Πως να εντυπωσιάσετε τους πανηλίθιους που, μοστράροντας ένα γελοίο κούρεμα κι ένα γαλάζιο Fred Perry, θεωρούν ότι ξεχωρίσανε από το σωρό... Indie Scenesters... Έξυπνοι... Διαφορετικοί... Εστέτ που αισθάνονται μόνοι τα βράδια... Ακόμα όμως κι αυτά τα γίδια δεν μπορώ να τα βλέπω να βασανίζονται άλλο... Να πασχίζουν μερόνυχτα να αποστηθίσουν τις κοτσανοσυνθέσεις σας επειδή τυγχάνει να διαθέτουν τη "συνταγή"... Χάλια παραγωγή, ηλίθια φωνητικά, σκατοπαιγμένα "όργανα" (ένα απ' αυτά του θείου μου), Folk πειραματισμός της πούτσας και γενικά μια πανταχού παρούσα ΜΑΛΑΚΙΑ...

Νταξ, μη μου κρατάτε μούτρα... Μη λέμε και μαλακίες, και να φτάσει το γράμμα στα χέρια σας, δεν ξέρετε γρι ελληνικά... Ίσως γι΄αυτό μπορώ και τα γράφω τόσο χύμα...

Και κάτι ακόμα... Το προπέρσινο καλοκαίρι πριν φύγουμε για Ικαρία το θυμάστε; Εγώ το θυμάμαι πολύ καλά πάντως... Μη μου ξανακουβαλήσετε αυτό το μαλάκα τον Ariel Pink, θα σας ξεκωλιάσω ομαδικώς... Για χέσιμο μπήκα κι αυτός είχε έτοιμο δίσκο... Μη μου πεις ότι δεν είδατε το τετρακάναλο να προεξέχει από τις αποσκευές... Και να μου πάρει καινούρια κιθάρα το αρχίδι, μου τη γάμησε τη Jaguar...

Φιλικά, Indiefuck

The Boxer Rebellion - Union

Δίσκος της χρονιάς. Ποιας χρονιάς; Της δεκαετίας! Των ζήρρρροοοουουουουζζζζ!!!! Γαμάνε! Τι ήχος! Τι λυρισμός! Τι Shoegazizzzzm! Tι PostPunkizzzmmm! Τι εμπνεύσεις, συνθέσεις, μελωδίες!!!

ΕΙΣΤΕ ΣΟΒΑΡΟΙ!;!;!;!

Το πιο χλιαρό, αηδιαστικό πράμα που άκουσα όλη τη χρονιά... Μακράν... Τεράστια αηδία. Και σε όλα τα blogs που παρακολουθώ το γουστάρουνε! Γιατί στο διάολο? Και οι χαρακτηρισμοί που ανέφερα παραπάνω έχουν, μετα βδελυγμίας, αναγνωσθεί από τον γράφοντα...

Οι τύποι μου θυμίζουν τους καρακατασιχαμένους James και - κρατηθείτε - τους Puressence... Μαζέφτε τα ξερατά και γρήγορα γιατί ζέχνουνε... Αχνιστή, αγγλική, γλυκανάλατη μπόχα... Σκατά με strawberries... Αηδία... Και οι Keane γελάνε παρέα με τους Coldplay για την κόλαση που έφεραν στον κόσμο της μουσικής... Δυσωδία και στο underground... Αν πίστευα σε οτιδήποτε θα έλεγα ότι οι δύο μπάντες που ανέφερα τελευταία είναι τα φερέφωνα του σατανά στον κόσμο...

Κοκκινοκώληδες γίβωνες που κλάνουν φωτιές και σακατεύουν τους φτωχούς αλκοολικούς αναγκάζοντάς τους να γυρίσουν μια ώρα νωρίτερα σπίτι... Ξενέρωτοι... Δε γαμιούνται οι γκόμενες στο μπαρ... Γουστάρουν Coldplay και... τι είναι αυτό που παίζει τώρα... ".........casting lazeeeee shiiiiaaaadoooowwwZzzzz" ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΑΑΑΑΑΡΡΡΓΓΓΓΓΚΚΚΚΚΚΚΧΧΧΧΧΧ.... Συγγνώμη δεν μπόρεσα να φτάσω μέχρι τη χέστρα... Λυπάμαι, θα το πληρώσω το φόρεμά σας... Δεν το 'θελα... Καληνύχτα... Ναι, ναι μπορώ να καλέσω ταξί μόνος μου... Το τηλέφωνό μου, μάλιστα... Όχι, δεν είναι ότι είμαι μεθυσμένος, είναι που πραγματικά ανακατεύομαι όταν ακούω ασύλληπτα κακόγουστες μαλακίες από τα ηχεία... Συγγνώμη, πώς είπες; Σ' αρέσουν οι Puressence; ΧΧΧΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΑΑΑΑΑΑΑΡΡΡΓΓΓΚΓΚΚΧΧΧΧΧ!