Draw Breath Cry Out

Θυμάσαι τα '90s; Όταν οποιοδήποτε 15χρονο με κιθάρα ήθελε να γίνει ο Thurston Moore; Έλα που δεν θυμάσαι. Είναι βέβαιο ότι σου έτρεχαν τα σάλια όταν έπεφτες σε καμιά διαφήμιση της Fender στο Guitar Player. Αυτές οι Jaguar και οι Jazzmaster, αριστουργήματα, καλά δεν λέω; Καλά λέω. Θυμάσαι τι άλλο είχε αυτή (η καλύτερη) η δεκαετία για τον κιθαριστικό ήχο; Όχι, όχι, δεν μιλάω για τα εύκολα από Αγγλία μεριά, αν και ούτε αυτά έμειναν ανεπηρέαστα. Η εξάχορδη έγινε ναός, πάνω του οριοθετούνταν νέα δόγματα, ανοίγονταν δρόμοι, κόσμοι εκφραζόταν διαφορετικά, νέες προσεγγίσεις, νέες διδαχές, νέες δυσκολίες. Ποιοι ξεχώρισαν πρώτοι; Μα οι Sonic Youth φυσικά. Σε ποιους ήθελαν να μοιάσουν όλοι μα όλοι; Μην επαναλαμβάνομαι, το έπιασες. 

Από το πουθενά γέμιζες κασέτες με μπάντες που έμοιαζαν αρκετά με την αγαπημένη σου, κακόηχες, δύστροπες, labels γινόταν οι θεοί σου γιατί σου παρείχαν ακριβώς αυτό, σου κάλυπταν την ανάγκη να ανακαλύψεις πράγματα μέσα στη σύνθεση, δεν ήταν pop, έπρεπε να σκάψεις και να εντοπίσεις γιατί σε ανατριχιάζει αυτό που βγαίνει από τα ηχεία σου, άκουγες ξανά και ξανά και ξανά, ο Billy Corgan προσπαθούσε να σε κάνει να φύγεις από 'κει, μπορεί να το κατάφερνε, αλλά τον πρόδιδαν οι συλλογές με τα b-sides, είχε μπει και σ' εκείνον το μικρόβιο. Ακόμα και οι Αγγλάρες το είχαν καταλάβει, ο Graham ακόμα και πριν τη σόλο καριέρα, η Justine στριμώχνοντας τον Stephen σε ένα πάρτυ, ρε οι Napalm Death του Diatribes, κολλήσαν και οι μέτσολοι, τέτοια φάση. Κάλτσουραλ ινβέηζγιον.

Έσκασαν δεύτερες και τρίτες φρουρές, οι Girls Against Boys, οι ...and you will know us by the trail of dead, οι Cheer Accident, πόσοι ακόμα, εξέλιξαν τον ήχο μέχρι που έγινε φόρμα, περιόριζε, πως στο διάολο το έκαναν αυτό, οι ίδιοι οι πρωτεργάτες κράτησαν τη ροκ φάση για τις εταιρίες και για τα πειράματα έκαναν δικιά τους, μέχρι που το διέλυσαν, δυστυχώς επεισοδιακά. 

Σήμερα αυτός ο ήχος ελάχιστα εκφράζεται, ενώ η πληροφορία διαχέεται με εμετικούς ρυθμούς, κανείς δεν αγγίζει αυτές τις γραμμές κώδικα. Οι Fall και ακόλουθοί τους κυριαρχούν, οι Joy Division, οι My Bloody Valentine. Γάμησέ τα. Δύσκολα χρόνια, πέτρινα.

Και σκάνε από το πουθενά οι Godcaster και θυμίζουν στο περίπου όλα τα σωστά. Και θέλει δουλειά το πόνημα, δουλειά που δεν ξέρω αν μπορώ/θέλω να διαθέσω. Αλλά προσπαθώ. Και ανακαλύπτω. Μπορεί να μην μου αρέσει πάντα, αντιλαμβάνομαι όμως ότι έχουν διηθήσει το κέντρο, τη βάση των ιδεών, προσπαθούν με αυτό σαν μέσο να κάνουν κάτι δικό τους. Δεν ξέρω, εύχομαι να βρουν τα πρόθυμα αυτιά να τους ανοίξουν τις πόρτες.

All Coltrane solos at once

 

H Madonna έχει πηδήξει κάποιους πολύ λαμπερούς ανθρώπους. Σα να τους ρούφαγε την ενέργεια για να στήσει μέσα στα χρόνια το “pop icon status” της. Ή μάλλον όχι την ενέργεια, την τέχνη. Κοιτώντας πίσω, μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι μισώ με πάθος τη μουσική της, όλη την καριέρα της, τη μία ηλίθια μεταμόρφωση μετά την άλλη, αλλά αυτό της το αναγνωρίζω. Πολύ λαμπερούς ανθρώπους. Δε θυμάμαι, νομίζω ήταν η Lydia Lunch σε μια συνέντευξή της, δεν μπορώ να την εντοπίσω τώρα, που τη θυμόταν μαζί με “όλους” στη σκηνή της Νέας Υόρκης, από τη μια αγκαλιά στην επόμενη, απελπισμένη να χωρέσει. Να ενταχθεί. Σε κάτι αναμφισβήτητα σημαντικό, που αναγνωρίζεται μέχρι σήμερα.

Από τότε έχουν μείνει θαυμάσια ερείπια ανθρώπων, όσων κατάφεραν να επιβιώσουν τέλος πάντων, συγκλονιστική τέχνη και ένα αστέρι. Το οποίο συνεχίζει να λάμπει, χωρίς κανένα να αμφισβητεί την πορεία του, ξεκίνησε από το πανκ και έφτασε μέχρι την κορυφή του mainstream. Νομίζω ότι δεν ήταν αυτό που πραγματικά ήθελε, φαντάζομαι όμως ότι θα έμαθε να της αρέσει. Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να αλλάζουν συνεχώς την εμφάνισή τους και τίποτα άλλο. Όλη η ποπ μουσική (τουλάχιστον) σήμερα μαστίζεται από περισσότερους στυλίστες, φωτογράφους, σχεδιαστές μόδας, παρά συνθέτες. Αν ρίξεις μια ματιά στη φάση ’80s για παράδειγμα, είναι λες και έχει στηθεί από καταστασιακούς. Σύνθεση, καταστροφή, ταυτότητα, αλλαγή, ταυτότητα, καταστροφή, σύνθεση. Και πάλι από την αρχή. Οι τωρινοί είναι απλά καλοντυμένες στελεχάρες πολυεθνικών με παχυλούς μισθούς που οι μοναδικές αναφορές που έχουν από το όλο pop culture οικοδόμημα είναι από εκείνη τη δεκαετία, μέσα στην οποία έτυχε να μεγαλώσουν και, βεβαίως, να απομυζήσουν τα απαραίτητα εν είδει επιρροής. Από Pop Culture σε Pop Couture. To κατάπτυστο έγινε αδιάφορο. Δε γίνεται δουλειά έτσι όμως.

Η “αναγνώριση” της τέχνης στην παρούσα φάση, ιδίως στο χώρο της μουσικής, έχει γίνει κάτι πάρα πολύ σχετικό. Τριάντα και βάλε χρόνια πριν οι έννοιες ήταν κατά κάποιο τρόπο συνυφασμένες, ακόμα και τα “ελαφρά” ήταν κάπως ντυμένα, είχαν μία ταυτότητα, όσο αλλοπρόσαλλη κι αν ήταν αυτή. Σήμερα η μοναδική φάση που είδα κάπως κάτι να μπερδεύεται ήταν αυτή η εμετική συνεργασία της Miley Cyrus μετους Φλέγming Lips. Καλά, παίζει να έχουν γίνει κι άλλες, αλλά δεν την παρακολουθώ τη φάση γιατί είμαι τέρμα ελιτιστής και με τη βλαχουριά ανακατεύομαι.

Τέλος πάντων, θέλω να καταλήξω ότι πλέον η τέχνη με το mainstream έχουν σχηματίσει δύο τελείως διαφορετικούς κόσμους και είναι όλοι μέσα στη φούσκα της επιλογής τους και δεν πάει κανένας να δει πως τα περνάνε οι άλλοι. Προσωπικά δεν ήμουν ποτέ της μουσικής, άσχετα τι εντύπωση δίνω. Δεν ξέρω πολλά γι’ αυτή, ούτε πολλούς από τους εκφραστές της κι αριθμός αυτών που με ενθουσιάζουν είναι μάλλον μικρός. Όχι, είμαι της τέχνης και του πανκ. Κι επειδή το δεύτερο διανύει τη δεύτερη περίοδο: Punk’s not dead, it just sucks now, οι επιλογές έχουν ελαχιστοποιηθεί. η δε αναζήτηση τέχνης με ουσία, άξιας ν’ ασχοληθείς, να αφιερωθείς είναι γάμησέ τα χρονοβόρος ενασχόληση. Να εκφραστώ μάλιστα γι’ αυτή, κι αφού κανείς δε μου πλερώνει τους λογαριασμούς για να το κάνω, πλέον σπανίζει και τι να κάνω δηλαδή.

Το ότι τσέκαρα δίσκο π.χ. του Saul Williams, έγινε γιατί μέσα στο έργο του συνυφαίνονται πράγματα εκτός της μουσικής δημιουργίας. Ο εν λόγω κύριος είναι κατά βάση ποιητής και μάλιστα πολύ καλός. Τα παλιά τα χρόνια είχε παίξει και σε μία πολύ καλή ταινία, το Slam, με την οποία είχα κολλήσει άσχημα στα νιάτα μου. Όλη αυτή η φάση, η απολύτως αυθόρμητη έκφραση με λέξεις, εκφράσεις, ένταση. Ναι. ήταν κάτι άλλο. Καινούριο. Άξιο ενασχόλησης. Τέχνη πέρα από κάθε αμφιβολία. Μετά άρχισε να βγάζει ποίηση ενδεδυμένη με ήχους, στη Ninja tune αν δε με απατά η μνήμη μου και κόλλησα κι άλλο και τον παρακολουθώ μέχρι τώρα. Σήμερα, λοιπόν, αν υπάρχει κάποιος που εκφράζει ακριβώς αυτό που προσπάθησε να ολοκληρώσει ο Basquiat, είναι αυτός. Η παρούσα φάση τον θέλει κλεισμένο στη φούσκα του, μακρυά από το mainstream, βάζω στοίχημα πάντως ότι αν τον είχε ανακαλύψει η Madonna θα ψόφαγε να τον πηδήξει.

Tattooed Apathetic Boys

Δεν περίμενα με τίποτα ότι κάποιος θα ‘γραφε βιβλίο γι’ αυτή τη σκηνή. Ίσως γιατί όσοι τη συγκροτούσαν φαίνονταν τόσο υπέροχα αγράμματοι. Κι όμως το έκανε ο Eric Davidson, τραγουδιστής των καταπληκτικών New Bomb Turks, λέγεται “We Never Learn: The Gunk Punk Undergut, 1988–2001″ και με ενημέρωσε για την ύπαρξή του μία ωραία πρωία ο Ρένος, κι ενώ ήμουν στη δουλειά κωλοψήθηκα. Δεν το ‘χω παραγγείλει ακόμα, αλλά δε βλέπω να μ’ εμποδίζει κάτι στο να γράψω γι’ αυτό. Τόσα review έχω αφιερώσει σε καταξιωμένες μπάντες χωρίς ν’ ακούσω νότα.

Αρχές ’90s. Έχω μόλις ανακαλύψει τα φανζίν με ένα τεύχος του Merlin’s Music Box. Του καλύτερου μουσικού εντύπου έβερ. Έχει μέσα τώρα αφιέρωμα σε ένα label. Ο δημιουργός του μιλάει για αληθινό πανκ, για τις ρίζες του, για σπάνια δισκάκια, για επανεκδόσεις, για ωμό ήχο από τα ’60s. Ναι. Punk από τότε. Ξέρεις, επεξεργάζεσαι μετά. Κάποια δεδομένα ανατρέπονται. Σε στέλνει δισκάδικο τόσο attitude. God Damned Hippies they even fucked up the music. To Cheapo Crypt Sampler. Μυαλά στο πάτωμα κάνουν παρέα στα σαγόνια.  

New Bomb Turks, Raunch Hands, Mighty Caesars, Devil Dogs, οι αγαπημένοι μου Lazy Cowgirls, Pagans, Gories και ναι, οι Jon Spencer Blues Explosion. Κι άλλοι. Κολαστήριο. Τέχνη – έμπνευση κατάσταση. Όλα απλά, όλα ανεξέλεγκτα. Ποιο grunge, ποια britpop, εδώ η φάση βρώμαγε “αληθινή μουσική”. Ειλικρίνεια. Πανκ. Άνθρωποι ασύλληπτης ασχήμιας, αντι-ροκ-σταρ όσο δε μπάει, χάλια ντύσιμο, στ’ αρχίδια τους όλα. Και ήταν όλο δικό μου. Εγώ το ανακάλυψα. Γιατί διάβαζα αυτά τα ασπρόμαυρα έντυπα σα μανιακός. Η ανταμοιβή μου. Ένας ολόκληρος κόσμος, βρωμερός, απαίσιος, επικίνδυνος, όλος δικός μου. Με κάτι τέτοια γράφονται αριστουργήματα.

Και μετά αρχίζει το κυνήγι. Ανακαλύπτεις ότι κι άλλοι κάνουν αυτό το πράγμα. Κι άλλες εταιρίες κυκλοφορούν αυτό το μαγικό πράγμα. Με τα τελείως σκατά εξώφυλλα, φωτοτυπίες σε χαρτόνι, b-movies, μπύρες, κιθάρες. Η Estrus, η Sympathy for the Record Industry, κάποιοι δίσκοι στη Get Hip. Οι για τον πούτσο πανκς, κάθε γενιά έχει τέτοιους σου πετάνε στα μούτρα δίσκους μίας Epitaph. Γελάς. Πλανημένοι τερατόβλακες. Όλες οι μπάντες για τον πούτσο (οι Rancid μου αρέσουν ακόμα, τώρα – μπορείτε – να – πα – πα – πα – να – γαμηθείτε). Μετά από λίγο υπογράφει τους New Bomb Turks. Σου κόβονται τα γέλια.

Παρόλα αυτά το πράγμα ταξιδεύει. Ευρώπη. Bad Afro Records. Και άλλες που βαριέμαι ν’ απαριθμήσω. Όχι ακριβώς, αλλά ναι. Οι μέταλλοι πετάνε τις Jackson κι αγοράζουν Les Paul. Και σου σκάνε κάτι Hellacopters, που λες, με το Scuzzy – Punk ‘n’ Roll τους και είσαι σε φάση ναι – ρε – πούστη, να μια φάση που οι μέταλλοι δεν κατάφεραν να γαμήσουν. Γιατί είχαν τους κανόνες στρωμένους. Μέχρι Motorhead πάει το πράμα, παιδιά, μετά ανοίξτε καμία συναυλία των Saxon. Το The Thing From Another World αντικαθιστά τη Βίβλο στα συρτάρια των ξενοδοχείων στις Σποράδες. Εντάξει, ξέχασα ένα τεύχος εκεί κι ακόμα με βρίζω, γάμησέ με τώρα.

Σήμερα; Χρειάζεται να ρωτάς; Δε νομίζω να είχαν καριέρα οι Black Lips, o Ty Segall, ο Jay Reatard (καλά, αυτός μας άφησε αλλά ξέρεις), αν δεν τους είχε σκάσει αυτό το boost. Αυθορμητισμός. Μία κιθάρα και πάμε. Είπαμε, ο Ty κιόλας, στο Slaughterhouse διασκευάζει και κομματάρα από Back From the Grave, τί-πο-τα δεν είναι τυχαίο, ψάξου. Αν θα αποτελέσει αυτό το βιβλίο το ό,τι χρειάζεται προκειμένου να αναστηθεί όλο αυτό; Δε νομίζω. Δεν υπάρχει και λόγος. Είναι και αστείο κιόλας. Οι Ρέκτες της μουσικής υποκουλτούρας πάσης φύσεως ορκίζονται στο όνομα και το επώνυμο του Billy Childish, αλλά δεν έχουν ιδέα ποιοι είναι οι Thee Mighty Caesars. Τσεκαρισμένο. Έχουμε ξεπεράσει και προ πολλού τη φάση της αισθητικής του σκουπιδιού. Ζούμε πλέον σε εποχές ανακύκλωσης.

Θα το παραγγείλω ρε. Το χρειάζομαι. Έχει ένα ακόμα στοιχείο του μυστικού κώδικα “εφηβεία”. Όχι ότι παίζει να συμπληρωθεί το παζλ πλήρως, δε θα κοιτάξω να αναβιώσω την εμπειρία της ακμής, ας πούμε, απλά είναι χρήσιμο να θυμάσαι το πρώτο κωλοδάχτυλο που πέταξες στο σκατόγερο που σε έριξε κάτω προκειμένου να καθίσει σε μία σκατοθέση την οποία δε σκόπευες να χρησιμοποιήσεις ούτως ή άλλως. Με καταλαβαίνεις;

Brighter Days Ahead

 

Σε συνέχεια του προηγούμενου άρθρου, θα ‘θελα να πάμε στη δεύτερη σημαντικότερη σκηνή αυτής του Seattle, που σημάδεψε την προ-προηγούμενη δεκαετία, ναι, την ελληνική. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι στα ’80s διέπρεψε η χώρα μουσικά, περιττό να προσθέσω, θα διαφωνήσω με πάθος. Όντας σπόρος τότε, οι συναρπαστικότερες βόλτες μου δεν ήταν σε κάποιο live δυστυχώς, αλλά στα δισκάδικα, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα, λοιπόν, τι εισιτήρια έκοβαν τότε οι εδώ μπάντες. Οι Τρύπες γεμίζανε κάτι Λυκαβηττούς, αλλά χέστηκα βασικά, τους γούσταρα, δε λέω, αλλά αυτές που πραγματικά με είχαν κολλήσει στον τοίχο να ψάχνω τα μυαλά μου ήταν οι αγγλόφωνες μπάντες.

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός που λέει κι ο λαός, γάμησέ τα, η αρχή εδώ, λοιπόν, ας θεωρήσουμε ότι ήταν οι Last Drive. Οι οποίοι ήταν μία εξαιρετική γκαραζομπάντα, “φτασμένη” στη σκηνή, όταν μια μέρα που πήγαιναν στο στούντιο μετά το μπαρ, συνειδητοποίησαν ότι κάποιος τους έριξε στο ποτό τα λάθος ναρκωτικά και εγένετο “Blood Nirvana”. Κιθάρες τρένα και ο Καρανικόλας διαβάζει 2000AD. Κόλαση. Ό,τι και να προσπαθούν να παίξουν σ’ αυτό το δίσκο τους κάθεται απίστευτα. Κανένα λάθος πουθενά. Ροκ. Επιτέλους. Ένα καινούριο τέρας που στάζει φωτιά. Συνεχίζουν με το Fuckhead Entropy. Που είναι καλύτερο. Πολύ καλύτερο. Άψογο. Μέχρι σήμερα αδυνατώ να συλλάβω το μέγεθος αυτών των συνθέσεων. Σε φάση κατάφεραν να αποστάξουν τη ροκ φόρμα και να φτιάξουν ένα τελείως δικό τους δηλητήριο, καλύτερο από οτιδήποτε κυκλοφορούσε. Συμβόλαιο σε πολυεθνική. Κάτι σήμαινε αυτό κάποτε. Subliminal. “Παιδιά, γαμώ η ροκιά δε λέμε, αλλά να δούμε και κάτι άλλο τώρα, εντάξει;”. Και το καταφέρνουν κι αυτό. Ένα, δύο, τρία, δώδεκα απόλυτα διαφορετικά μεταξύ τους κομμάτια, πειραματικά, ξεχωριστά, καμία σχέση με ό,τι κυκλοφορούσε μέχρι τότε εκεί έξω, και μετά τέλος.

Οι Deus Ex Machina έχοντας ήδη το γαμάτο Motorpsycho στις βαλίτσες, πετάνε ένα Execute/Iraq ‘n’ Roll κι ένα Worlds Apart και αντίο ζωή. Τι να πεις, τι να πρωτοδιαλέξεις. Όλη μέρα σήμερα σιγοτραγουδούσα το “America”. To Grunge αφήνει το στίγμα του κι εδώ, οι Honeydive κυκλοφορούν το Frail του οποίου όλες οι συνθέσεις είναι επιεικώς καταπληκτικές. Από το πουθενά σκάει το Life After Death των Blackmail και δεν αλλάζει την πορεία της μουσικής, ως όφειλε. Με τους καταιγιστικούς ρυθμούς του, τα ασύλληπτης ευφυίας riffs του, όλα δένουν θαυμάσια, η παραγωγή είναι υποδειγματική, οι φανζινάδες χύνουν απ’ τ’ αυτχιά. Με φίλους κάνουμε την πρώτη tribute band της φάσης, παίζουμε το Execute, το The Drop, το Gone Gone Gone στη σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου. Αρκετοί από κάτω ξέρουν τους στίχους.

Οι Ziggy Was από Θεσσαλονίκη μαζί με τους Bokomolech αποδεικνύουν ότι η ανθρωπότητα χρωστάει σ΄αυτή τη σκηνή. Της οφείλει την αναγνώριση. Οι Nightstalker πετάνε το Use, τον μοναδικό άξιο λόγου Stoner Rock δίσκο στην ιστορία του είδους. Έργο μεγατόνων. Οι Make Believe παίζονται στο Mtv, από τότε κολλάω με την Κατερίνα Τσάβαλου, οι Terminal Curve φτιάχνουν το πιο ενδιαφέρον χάρντκορ γενικά. Όλες μου οι οικονομίες γίνονται ή 7ιντσα, ή δίσκοι, ή κασέτες για ν’ αντιγράψω αυτά που αγοράζουν οι κολλητοί. Βλέπεις, δεν είναι η σημερινή φάση, δεν αγοράζαμε για να στηρίξουμε αυτό που συνέβαινε, πραγματικά αυτή ήταν η μουσική που μας άρεσε, το γράφω όσο πιο απλά γίνεται, αυτός ήταν ο ήχος που μας έκανε κάτι ρε. Αυτοί ήταν οι δικοί μας ροκ σταρζ, ξέραμε όλους τους στίχους από τα τραγούδια τους απέξω κι ανακατωτά, και εννοείται ότι δεν είχε να κάνει με καμία μαλακία εθνικής υπερηφάνειας και μπούρδες, ούτε καν. Χεστήκαμε δε για κάτι μικρόμυαλους που ξενέρωναν με την προφορά του ενός και του άλλου. Δεν κατάλαβαν τότε, δε θα καταλάβουν ποτέ.

Πως να το πω ρε, είτε ήμασταν σε λάιβ των Sonic Youth είτε των Honeydive ξέρω ‘γω, για μας το “μέγεθος” ήταν ένα και το αυτό. Ίδιο πράγμα. Τα μέσα μας έδιναν ίδιες ποσότητες αδρεναλίνης, η καρδιά χτυπούσε το ίδιο πιο γρήγορα, η καύλα ήταν η ίδια ακριβώς. Καταλαβαίνεις;

Toxic Babies in a Rock’n'Roll Land, The Thing from Another World, Act Up, κι άλλες συλλογές. Συνεισφέραμε για να ανακαλύψουμε την καινούρια μπαντάρα που έσκασε τώρα. Τότε. Οι Dirty Thoughts. Οι Headquake. Οι Jesus Toy. Hitch Hyke, Studio II, Lazy Dog… Οι Closer, οι Sound Explosion. Το Torpedo των Rockin’ Bones. Ατελείωτη η λίστα. Δυστυχώς, όχι και η δεκαετία. Μετά ζόφος. Οι παλιοί και πάλι κρατάνε την καύλα ζωντανή. Η σκηνή γίνεται ποπ, άρα αδιάφορη. Λατρεύω το πρώτο των Earthbound. Τα αγαπημένα μου φανζίν. Το Fractal, το Merlin’s, το Β23, το Thing, το Overdub σταματάνε το ένα μετά το άλλο. Οι συντάκτες τους απορροφώνται σταδιακά από τα περιοδικά (μπλιαξ), από τα sites (τι μόδα κι αυτή τότε, καλά κρατεί και σήμερα) κι από τις κανονικές τους ζωές. Κάποιοι απ’ αυτούς αλλάζουν και γούστα. Εντάξει. Μεγάλα παιδιά πια. Και τι μένει;

Βασικά μένουμε εμείς. Αυτοί που ένιωσαν από τη φάση. Που έχουν επηρεαστεί. Που οι Common Sense τους είναι εξίσου απαραίτητοι όσο και οι Field Mice. Γιατί, για μας, στην ίδια κατηγορία ήταν όλοι αυτοί. Ό,τι γράφω και παραπάνω. Γιατί αυτά με τα οποία κολλάς ως έφηβος στη μουσική σε ακολουθούν για πάντα.  Κλισέ, το ξέρω, αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια. Τι σκατά θέλετε τώρα όλοι εσείς οι προαναφερθέντες; Κανένα ευχαριστώ; Όχι ρε, άντε γαμηθείτε. Είστε οι καλύτεροι.

(Ευχαριστώ)

Hawks and Doves - Year One

Οι Hawk and Dove είναι ένα ζεύγος πανηλίθιων υπερηρώων της DC Comics. Ο μεν είναι και καλά βίαιος, σκλερός, πολεμοχαρής κι έτσι η (πλέον, ξεκίνησε ο) δε, είναι peace, bro φάση, όλα λύνονται με το διάλογο και λοιπές μαλακίες. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να φανταστώ η DC τους ανέστησε στην επανεκκίνηση του Universe της που συντελείται τους τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω που τα βρίσκουν τα ναρκωτικά, αλλά θέλω γνωριμία με το dealer τους και άμεσα.

Μια ζωή μαλακίες. Από τότε που "ανέλαβε" αυτός ο Geoff Johns δεν αξίζει ν' ασχοληθείς με σουπερήρωες. Γενικά. Η Marvel άλλωστε πάντα για τον πούτσο ήταν. Εκτός του Daredevil, φυσικά. 

Είπα να τσεκάρω, μέχρι τη δεύτερη σελίδα του πρώτου τεύχους έφτασα, κι αυτό με μεγάλη δυσκολία. Νταξ, δε γούσταρα ποτέ σουπερήρωες ιδιαίτερα, εκτός απ' αυτούς της Vertigo. Doom Patrol, ρε μουνιά και ποιος γαμάει τους X-Men. 

Σουπερήρωες ρε... Η μέγιστη βλακεία των Αμερικανών. Το "κακό" είναι απλά κάτι που το κοπανάς μέχρι να λιποθυμήσει και καθάρισες. Απλά τα πράγματα. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι το "διασκεδαστικό" βρίσκει ο εκάστοτε αναγνώστης σ' αυτό το χάλι. Τέλος πάντων... Όσο υπάρχει ο Animal Man μπορώ να συμμετέχω κι εγώ στο παράλογο. Για λίγο. Κι από απόσταση.

Οι Hawks and Doves τώρα, είναι άλλο πράγμα. Για την ακρίβεια, όλο το αποπάνω το είδα σαν αφορμή να κράξω, σε κείμενο για μπάντα που δε χωράνε αρνητικά σχόλια. Και για να βάλω πολύχρωμες εικονίτσες κακοντυμένων λογοτεχνικών (χα!) δημιουργιών.

Ναι...

Οι Hawks and Doves, λοιπόν, είναι σόλο πρότζεκτ του τραγουδιστή των ανυπέρβλητων Planes Mistaken for Stars, του οποίου η φωνή, όσο έπαιζε με τη μπάντα καλυπτόταν κάτω από τόνους feedback. Μεγάλο λάθος, όπως αποδεικνύει το πόνημά του.

Συνεχίζει να παράγει με τρομερά αποτελέσματα το avant-grunge-core αίσχος (με την καλή έννοια) που παρήγαγαν οι Planes, αλλά σε πιο βαθιά κατάσταση, πιο σκοτεινή. Πιο προσωπική. Οι περιορισμένες εκτελεστικές του δυνατότητές τον... εχμμμ... περιορίζουν, βέβαια, ίσως αν τα έγραφε με κάνα κιθαρίστα της προκοπής αυτά τα κομμάτια θα έλαμπαν. Όχι ότι τώρα η σαπίλα τους δε συγκινεί. Κάθε άλλο. Είναι άμεσο όλο αυτό. Είναι πράγματα που έπρεπε να βγουν.

Δεν ξέρω ρε, όταν μεγαλώνουν οι πανκς είναι σα λυσσασμένα σκυλιά τις περισσότερες φορές, δεν ξέρω αν φταίει η επανάστα που τους πουλάει, η ελευθεριακή πλάνη, ό,τι κυκλοφορούν μετά είναι εκατοντάδες φορές ουσιαστικότερο απ' όσα είχαν δώσει μέχρι τότε. Στάζει δηλητήριο ρε. 

Αυτό το "wish you were her(e)" αν το είχε γράψει κανένας από τους μαλακογκραντζάδες που ξέρετε και λατρεύετε θα χύνατε από τα μάτια τώρα, αλλά όχι, αυτοί το πούλησαν το πανκ. Κι αυτό με τη σειρά του τους ξέρασε, και τους άφησε να βγάζουν "ukulele songs"... Για να γελάμε εμείς οι έξυπνοι.

Wu Lyf – Go Tell Fire to the Mountain

Επιτέλους μια θαυμάσια αγγλουριά απ' το Μάντσεστα, ω ναι,  για να γουστάρουμε και λίγο εμείς τα αγγλόφιλα, πήξαμε στις αμέρικες φέτος, φτάνει, Χασιέντες, Φάχτορυ, μαλακίες, ό,τι θες, όλα μέσα.  Παραδοσιακή μουσική. Πρωτοπορία, κιθάρες απ' τα τότες, δεν καταλαβαίνω λέξη απ' όσα λέει ο τυπάς, κι αυτό στα θετικά το βάζω, καλοκαίρι είναι κιόλας, δεν υπάρχει λόγος να λέμε και πολλά, ταιριάζει γαμώ το έργο, πολύ ωραία, πολύ attitude, πολύ χαρά, όλα τέλεια. Μαλάκα, τι βαρεμάρα είναι αυτή, γαμώ τη γαμωζέστη μου μέσα... Το μισώ το καλοκαίρι τελικά. Κατέληξα. Πάει. Μίσος. Όχι πάθος. Μίσος ατελείωτο. Κάτσε να ξανακούσουμε λίγο αυτές τις κιθάρες. Ναι... Ωραίες είναι. Ωραία και η φωνή του τύπου. Όλα ωραία. Και το κλιματιστικό. Φοβερή εφεύρεση το κλιματιστικό. Πραγματικά. Κάτσε να χαμηλώσω λίγο τη θερμοκρασία. Αυτό είναι... Πολικό ψύχος. Εντάξει. Τώρα μπορώ να βάλω καμιά Γκοθιά...

Kreidler - Tank

Τη θυμάμαι αυτή τη μπάντα... Θυμάμαι βασικά την επανάσταση που συνέβη με την Kitty Yo στα '90s και μόνο το Fractal είχε πάρει χαμπάρι από τους εδώ. Ή μήπως ήταν το Thing; Μαλακία ρε, δε θυμάμαι και βαριέμαι να σκαλίζω τώρα, αν μπορεί να βοηθήσει κάποιος θα το εκτιμούσα. 

Tarwater, Surrogat, To Rococo Rot, Couch... Μπαντάρες, βασικά. Έχω κάμποσους δίσκους απ' τα τότε. Δε με απογοήτευσε κανένας. Η Γερμανία έβγαζε τη μοναδική, για μένα, "αντίδραση" στο post rock που έπαιζαν όλοι, παρουσιάζοντας κάτι ακόμα πιο post... Δεν ξέρω, βασικά, μάλλον πέρασε και δεν άγγιξε αυτή η φάση, ήταν και οι περίοδος που αναρωτιόταν όλοι αν η ηλεκτρονική μουσική έχει συναίσθημα και άλλες μαλακίες που ανέλυσα εδώ, δε βρίσκω το λόγο, λοιπόν, να ξαναγράψω τα ίδια.
Τα πράγματα άρχισαν να ξεκαθαρίζουν όταν επισκέφθηκα το Βερολίνο και συγκεκριμένα αυτό το μουσείο του Bauhaus... Έχω ένα κόλλημα με τα μουσεία, σ' αυτό έπρεπε να πάω. Και ήρθα αντιμέτωπος με μία τέχνη τόσο συγκεκριμένη που ήταν ο ορισμός της ελευθερίας. Μάλλον δεν πολυβγάζει νόημα αυτό. Νταξ, δείτε το σαν ποίηση φάση. Έγραψα ποίηση. Σιγά το δύσκολο.   

Το τελευταίο έργο των Kreidler θυμίζει αρκετά εκείνη την εποχή... Όχι του ταξιδιού μου, πιο πριν, αυτή που περιέγραψα με λεπτομέρεια ιστορικού με δίπλωμα ξεκινώντας το άρθρο. Δεν είναι ότι δεν έχουν εξελιχθεί, κάθε άλλο. Γαμάνε ρε. Post-Kraut-Rock, ξέρω 'γω, συγκροτημένο, μετρημένο, δεν υπάρχει λάθος, δεν υπάρχει χάος. Απλά ρε...
Μια καλή ευκαιρία να καταλάβετε τι έπαιξε σ' εκείνη τη σκηνή και να την επισκεφθείτε, έστω και μετά από τόσα χρόνια. Για κάποιο λόγο αυτά ακούγονται φρέσκα και σήμερα. Ίσως γιατί παραήταν μπροστά...      

Υ. Γ.: Το βράδυ έχουμε Swans... Θα σκάσω με μπλουζάκι "The Artist Formerly Known as Indiefuck", το νου σας...

Υ. Γ. 2: Η Elafini τους πήρε και συνέντευξη... Κόντεψα να φάω το παντελόνι μου από τη ζήλεια...

Cult of Youth - Cult of Youth

Πρέπει να ξεπεράσεις πολλά πράγματα σ' αυτό το δίσκο για να φτάσεις στο σημείο να πεις "Γουστάρω και τέλος". Τη φωνή του τύπου, τα βιολιά που βαράνε "παράδοση", την παλιομοδίτικη πανκ χροιά που απλώνεται παντού... 

Εσύ. Όχι εγώ.

Εγώ πρέπει να ξεπεράσω το πόσο μου θυμίζουν τους Saint Bushmill's Choir, ένα supergroup από μέλη της punk σκηνής του Seattle, που δεν έπαιζε πανκ, αλλά κάτι σε Pogues φάση... Ο δίσκος που κυκλοφόρησαν στην Profane Existence κουράζει, αλλά έχει την καλύτερη διασκευή που έγινε σε Poison Idea ποτέ... Του "Just to get away" συγκεκριμένα... Τεράστια κομματάρα...
Και μετά έπρεπε να χωθώ πιο βαθιά. Ξέθαψα, λοιπόν, τους δίσκους μου των Mischief Brew, Youth In Asia, Inner Terrestrials, Wat Tyler... Γάμησέ τα. Γάμησέ τα όμως...

Νομίζω η Sacred Bones, που κυκλοφόρησε το δίσκο των Cult of Youth θα ήταν η εταιρία που θα έστηνα εγώ... Έχει κάνει τις πιο γαμάτες επιλογές, είτε πρόκειται για επανεκδόσεις (13th Chime ρε!), είτε για τη Zola Jesus... Ναι, πάλι αυτή. Δεν έχουν πέσει έξω κι εδώ. Οι ανατριχίλες δεν είναι τόσο πολλές, όσο άλλες φορές, αλλά χτυπάει εκεί που πρέπει. Παλιότερα θα έλεγα το ίδιο για τη Drag City ή την Kill Rock Stars, αλλά τώρα είναι αυτή... Το Post Punk βασικά είναι το μοναδικό genre που αδυνατώ να βαρεθώ, τόσο απλά...

Είναι αυτές οι κιθάρες, η παθιασμένη ερμηνεία... Το μπάσσο που είναι πάντα ψηλά στη μίξη. Γάμησέ τα, ωραίος δίσκος...

Ξέρεις πάντα ότι αυτό που ακούς γαμάει, όταν σου θυμίζει διάφορα...    

Stricken City - Losing Color

Είχα διαβάσει γι' αυτούς πριν χρόνια, νόμιζα είχα γράψει κιόλας, αρχίδια, είδα ότι έβγαλαν καινούριο δίσκο και, διαβάζοντας τα ψιλά γράμματα, συνειδητοποίησα ότι με την κυκλοφορία του, το διέλυσαν. Γαμώ; Καθόλου.

Γιατί ρε μαλάκα, είναι τέλειος ο δίσκος. Πραγματικά. Ακόμα κι ένα ρεμίξ που 'χει μέσα, αν και με κούρασε, το "κατάλαβα". Post - Punk - Pop πράμα, με τα λάθη του τα οποία τα γουστάρουνε, όπως έχουν δηλώσει, τι να μη μ' αρέσει ακριβώς;
Φωνή σε φάση Siouxsie, μπάσσα Cure κατάσταση, κιθάρες ορισμός του cool... Γαμάτες συνθέσεις, γιατί έπρεπε να το διαλύσουνε ειλικρινά δεν έχω ιδέα. Όλα είναι ελεύθερα, όπως πρέπει, όλα είναι λάθος και παράλληλα τόσο σωστά... Παίζει με εφηβείες, με προσδοκίες, θα μπορούσε να είναι δώρο σε όλες τις πρώην μου - αυτό χάσατε ρε, την ισόβια περίθαλψη ενός ψυχολογικά διαταραγμένου ανθρώπου με αξιομνημόνευτες καύλες. 

Δεν ξέρω ρε, πρέπει να αγοραστεί αυτός ο δίσκος, να γίνουν πλούσιοι και να το ξανασκεφτούν. Τόσο απλά. Είναι τεράστια μαλακία όταν άνθρωποι τόσο χαρισματικοί αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της χημείας μεταξύ τους. Όχι. Δεν είναι μαλακία. Είναι αδικία...  

Wet Hair - Glass Fountain

Οι Wet Hair είναι η μπάντα της Not Not Fun που είναι πιο κοντά απ' όλες στα αγαπημένα μου ακούσματα. Δεν έχουν τη χιππίλα που έχουν οι υπόλοιποι, είναι πιο Suicide φάση. Χωρίς το κόλλημα με τον Elvis ξέρω 'γω... Παράλληλα είναι και οι πιο "δύσκολοι". Και για κάποιο λόγο δεν μπορούν να μεταφέρουν την ενέργεια του live τους στις ηχογραφήσεις... 

Δεν τους έχω δει ρε, κάτι βίντεο στο γιουτούμπ τσέκαρα και κόλλησα. Αγόρασα και το "Dream", νομίζω το 'χα γράψει, πολύ πιο χαμένο απ' το τελευταίο. Εδώ, υποτίθεται, αν ίσχυαν όσα είχα διαβάσει, θα άκουγα ψυχεδελική ποπ, Beach Boys περίμενα, για να είμαι ειλικρινής. Good Vibrations... Ναι... Αν τα Vibrations ερχόταν από κάνα δονητή χωμένο στο κρανίο σου...

Τέχνη πάλι. Ό,τι να 'ναι. 

Έγραψα κάτι στην αρχή... Θα 'θελα να το συμπληρώσω... Λοιπόν, στην αρχή γράφω: "Οι Wet Hair είναι η μπάντα της Not Not Fun που είναι πιο κοντά απ' όλες στα αγαπημένα μου ακούσματα", σωστά; Σωστά... Και συμπληρώνω: "Παρόλα αυτά δεν έχουν καταφέρει να με κερδίσουν τόσο όσο οι υπόλοιπες"... Μαλακία ε; Παίζει. Αναγνωρίζω και χαιρετίζω με περισσή καύλα το καλλιτεχνικό εκτόπισμα του τελευταίου τους πονήματος, αλλά δεν είναι στη φάση μου. Κι ας είναι. Δεν είναι.           

PJ Harvey - Let England Shake

Δεν ξέρω ρε... Για μένα η PJ είναι τα τεράστια γυαλιά, η Jaguar, το μακρύ φόρεμα και το Rid Of Me... Με την παραγωγή του Steve Albini που τα ντραμς γαμούσαν τα πάντα. Κι αυτή η φωνή... Μόνο αυτό έμεινε να μου τη θυμίζει... Αυτό αντί εισαγωγής...

Το τελευταίο της έργο είναι υπέροχο. Αντλεί την έμπνευσή της από τη μουσική των μεταναστών στη νήσο, συγκεκριμένα αυτών που έσκασαν από Τζαμάικα μεριά. Δε με χάλασε, κάθε άλλο. Γουστάρω reggae, dub και λοιπά πάρα πολύ. Το 'χω ξαναπεί νομίζω. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.

Είναι ένας αυθεντικά τολμηρός, πειραματικός δίσκος. Ναι, και αυτός. Περισσότερο και από το "Is This Desire"... Το 'χω ακούσει δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές και αδυνατώ να το "κατανοήσω". Το κακό είναι ότι μόνος επιστρέφω, χωρίς να με προσκαλεί αυτό. Δεν ξέρω... Δεν ξέρω βασικά σε τι έχει εξελιχθεί η αγαπημένη μου Polly Jean, σίγουρα δεν το περίμενα αυτό όταν πρωτοάκουσα το Dry, βασικά τίποτα δεν περίμενα από όσα ακολούθησαν. Καλό δεν είναι αυτό; Μάλλον...
Άργησα επίτηδες να γράψω για ετούτο, ήθελα να "ωριμάσει" μέσα μου κατά κάποιο τρόπο, αλλά ακόμα και τώρα, ένα μήνα μετά σχεδόν αφότου διέρρευσε για πρώτη φορά, είμαι εξίσου μπερδεμένος. Είναι σίγουρα ενδιαφέρον από κάθε άποψη, αλλά είναι καλό; Μου κάνει κάτι; Χτυπάει κάποιο από τα σωστά σημεία; Δεν έχω βγάλει άκρη...
Ένα είναι σίγουρο... Και μόνο για το "Written on the forehead", με το sample του "Blood And Fire" του Niney the Observer κέρδισε μια θέση με τη μία στα καλύτερα της χρονιάς...

The Twilight Singers - Dynamite Steps

Με τους Twilight Singers και, παλιότερα, τους Afghan Whigs ήμουν πάντα σε δίλημμα. Στιχουργικά εξετάζοντάς τους, θα έπρεπε να είναι η αγαπημένη μου μπάντα, μουσικά όμως, μου φαινόταν ότι πάντα έβγαζαν τον ίδιο δίσκο. Ξανά και ξανά και ξανά. Και πάλι όμως... Είναι δυνατό ν' ακούσεις ένα κομμάτι τους να παίζει και να μην αναγνωρίσεις τη χαρακτηριστική χροιά του Greg Dulli; Δύσκολα... Θα πρέπει να τραγουδάει άλλος. Πρέπει να τους το αναγνωρίσεις αυτό.

Ανέβηκαν αρκετά στην εκτίμησή μου κάμποσα χρόνια πριν, σε ένα λάιβ, νομίζω δεν είχα πετύχει τόσους γνωστούς ούτε σε συνάντηση συμμαθητών, ήξερα απ' την αρχή ότι θα γουστάρω. Στους φίλους μου αρέσουν πάρα πολύ ετούτοι... Ήταν κι ο Lanegan μαζί τους. Γεγονός της χρονιάς. Δεν είχα τσεκάρει το υλικό τότε, πήγα έτσι, και βγαίνουν, που λες και οι δύο στη σκηνή και παίζουν την κλασσική, πλέον, διασκευή τους στο "Live with me" των Massive Attack... Και από κάτω δε μιλάει κανείς. Κοιτάς γύρω σου και βλέπεις δεκάδες πρόσωπα σε κατάσταση ευφορίας, χωρίς να ξέρουν γιατί, το μήνυμα πέρασε, είμαστε στα κεφάλια σας... Όχι. Πήγαμε πιο βαθιά. Είμαστε στις καρδιές σας.

Πώς μπορείς να ξεπεράσεις κάτι τέτοιο; Την απόλυτη "επαφή"... Κάτι τόσο φυσιολογικό όσο το να πατάς ένα διακόπτη, και το απολύτως ακατανόητο, με το πάτημα, να ανάβει ένα φως... Κάπως έτσι. Τόσο απλά. 
Δεν παίζει τίποτα καινούριο, τίποτα ξεχωριστό εδώ... Μόνο νότες και λέξεις που σα στόχο έχουν την ψυχή. Και μερικές φορές τον βρίσκουν... 

Αυτός είναι ο ήχος τους, βασικά. Είναι ζεστός, σαν ανάσα. Ουσιαστικός, σα γαμήσι. Σα χαμόγελο. Σα βλέμμα. Μη μπερδευτείς... Δεν είναι "ασφαλής". Κάθε άλλο. Είναι επικίνδυνος. Χωρίς να το καταλάβεις θα σε κάνει ν' ανάψεις τσιγάρο, να βάλεις ένα δυνατό ποτό και θα σ' αφήσει εκεί. Να χάνεσαι για ώρες στον πάτο του ποτηριού... 

Merchandise - (Strange Songs) In The Dark

Τους ανακάλυψα τελείως τυχαία σε ένα μπλογκ που ποστάρει DIY HxC για κατέβασμα και κόλλησα... Από τότε δεν έχω βρει φωτογραφίες τους, κάτι να χώσω στο review, τίποτα απολύτως... Αφού σκέφτομαι να βάλω το λινκ μπας και τους τσεκάρει κανείς... Χμμμ... Λοιπόν, η εταιρία που τους κυκλοφορεί, η Katorga Works, στο site της, το σπρώχνει τσαμπέ. Στην "χειροπιαστή" μορφή του, βέβαια, είναι βινυλιάκι, επομένως, ξανασκεφτείτε το, indie freaks... Προσωπικά, το έχω βάλει ήδη στη λίστα αγορών... Άραγε το κάνει κανένας ακόμα αυτό; Μάλλον όχι... Κάθομαι στο μεταξύ και φτιάχνω το τοπ 50 της χρονιάς και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πλερώσει για τα περισσότερα από δαύτα... Έχω καιρό μπροστά μου, φαντάζομαι...   

Περίεργο label η Katorga πάντως... Ακόμα και τα τελείως P-U-N-K της, βλέπε Natural Law, έχουν ενδιαφέρον. Τι ενδιαφέρον δηλαδή, γαμάνε άσχημα... Απορώ γιατί δεν την είχα ανακαλύψει τόσο καιρό. Μάλλον επειδή είχα αφήσει το DIY στην άκρη κι ασχολούμουν με το mainstream. Μέγα λάθος, όπως αποδείχτηκε. Βέβαια, δεν μπορείς να κράξεις το underground... Δε θα έχει ούτε Keane, ούτε Coldplay, ούτε καν National για να ξεφτιλίσεις... Θα χάσω τον κόσμο μου ρε. Άσε που δε λέει να βρίζεις κάποιον που δεν ξέρει κανείς.

Τέλος πάντων... Οι Merchandise παίζουν ένα μείγμα Post Punk, Shoegaze, Drag City φάση, κλεμμένη η περιγραφή, αλλά κάτι παρόμοιο θα 'γραφα κι εγώ, έχουν όλα τα σωστά στοιχεία, μπορεί το shoegaze να με απωθεί πλέον, αλλά εδώ δε με χαλάει, δρα περισσότερο σαν "ατμόσφαιρα" κατάσταση, χωρίς να φυλακίζει στα τετριμμένα το όλο...
Δεν ξέρω ρε, γαμάνε με κακία, το πόνημα απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις για σου κάτσει, μαλάκα, τι άλλο θες;


Στο μεταξύ, διαβάζω το παραπάνω, μαλάκα, νταξ, αν γίνεται μην αφήσεις το μέτριο κείμενο να σε επηρεάσει... Ο δίσκος γαμάει και είναι μεγάλη μαλακία που τον τσέκαρα σε περίοδο τρελής ανεμπνευσιάς. Δεν μπορώ να ανταποκριθώ ακόμα, πρώτο ρηβιού μετά από τόσο καιρό, θα χρειαστεί υπομονή μέχρι να επανέλθω... Oh well...
    

Green Gerry - Odd Tymes

Αυτός ο δίσκος είναι ό,τι πιο περίεργο άκουσα όλο το καλοκαίρι. Lo-Fi κατάσταση, Field Sounds, από σούπερ μάρκετ, την ησυχία από την αυλή του σπιτιού του, τον απαλό κυματισμό της θάλασσας, ήχους του φυσικού περιβάλλοντος, η ιδανική υπόκρουση αν θες να κάνεις surfing, αλλά σε στάσιμα νερά... Και ο τύπος με την κιθαρίτσα του και, σε στιγμές, τη μαγική φωνή του να συνοδεύει. Να γίνεται ένα με το τοπίο ουσιαστικά, δεν ξενίζει η παρουσία του σε όλο αυτό, δένει τέλεια, σαν να ήταν εκεί από πάντα, όχι αυτό που έλειπε, κάτι που, πολύ απλά, άκουγες πάντα, αλλά μόλις έτυχε να προσέξεις. Δεν ξέρω ρε... Πολύ γαμάτη δουλειά, μέσα στο tape hisssssss, το χάος, γήινο τελείως.

Είναι, γενικά σα μια "παρουσία"... Κάτι αόριστο, αλλά σίγουρα φιλικό... 

Δε γαμιέται... 

Ο τύπος το δίνει τσάμπα στο bandcamp του, θα πλήρωνα σίγουρα για να το έχω σε κάποια "μορφή", με εξώφυλλα και τα σχετικά, σ' αυτό το Sound Injections έχουν πιάσει το νόημα, απλά... 

Φοβερή πρόταση, τι να πω. Τέχνη...  

The Love Language - Libraries

Τέχνη... Με τη στενή έννοια του όρου. Είχα καιρό να πέσω πάνω σ' ένα δίσκο απολύτως τέλειας pop... Σε κάθε νότα μαγεία, ρε πούστη... Πως στον πούτσο το κατάφερε ο τύπος πίσω απ' τους Love Language εν έτει 2010 μου διαφεύγει...
Και είναι ακόμα καλοκαίρι (τελικά) και με γαμάει τελείως το άκουσμα. Γαμιέμαι στη σκατοδουλειά και το μόνο που θέλω είναι ν' αράξω... Λίγο ακόμα. Δε λένε ότι ο τύπος που χρειάζεται περισσότερο απ' όλους διακοπές είναι αυτός που επιστρέφει απ' αυτές; Αλήθεια είναι. Η απόλυτη...
Τι έλεγα; Α ναι... Μαλάκα, είναι πολύ ευχάριστο, μετά από πολύ καιρό, να πέφτει στα χέρια σου ένας δίσκος που, σε φάση, ήθελε προσπάθεια να τελειοποιηθεί... Οι ποσότητες lo-fi music που καταναλώνω κατά κάποιο τρόπο έχουν ελαττώσει τις απαιτήσεις μου στον τομέα "παραγωγή"... Sound Enginnering, πιο σωστά...
Είναι κι αυτό το "Heart To Tell"... Δεν ξέρω πραγματικά πόσα χρόνια είχε να μου κολλήσει ένα κομμάτι στον εγκέφαλο, να μου σκάει σε άσχετες φάσεις, σε πρώτη φάση δεν ήξερα καν από ποιους είναι... Είχα ακούσει το δίσκο μία φορά και κάπως, το συγκεκριμένο τραγούδι, βρήκε τον τρόπο να ριζώσει στο υποσυνείδητό μου. Απίστευτο πραγματικά... Είχα ξεχάσει την αίσθηση... Όταν αυτή η μία συγκεκριμένη μελωδία χώνεται στον εγκέφαλό σου και επαναλαμβάνεται και σε γεμίζει ευφορία... 
Το υπόλοιπο έργο είναι εξίσου υπέροχο, θεσπέσιο, το ότι ο εν λόγω τυπάκος πίσω απ' αυτό έχει παίξει όλα τα όργανα μου φαίνεται άθλος... Μια ωδή στην ποπ των Beatles και στη soul των '60s... Σαφώς και το 'χουν δοκιμάσει εκατοντάδες άλλοι, αλλά λίγοι έχουν πετύχει κάτι αξιόλογο, κάτι τόσο μνημειώδες... Κάτι τόσο γαμάτο...
Όλο το καλοκαίρι το έλιωσα, θα μου μείνει και για το χειμώνα, σίγουρα...


P.S.: Lotsa wet kisses to the Suicide Dots... Thanx...

Thee Oh Sees - Warm Slime

Το καλύτερο δώρο που μου 'σκασε μόλις έντεκα μέρες πριν τα γενέθλιά μου... Ως Indiefuck εννοώ. Γίνομαι ενός έτους σε λίγο καιρό. Τι καλά. 
Οι Thee Oh Sees, εκτός του ότι συγκροτούν την καλύτερη avant garage μπάντα αυτή τη στιγμή στον κόσμο, με το τελευταίο τους πόνημα είναι υπεύθυνοι και για το καλύτερο εξώφυλλο της χρονιάς... Πραγματικά συγκλονιστικό. Ήδη ψάχνω να το βρω σε βινύλιο...
Ρε πούστη, δεν έχω ιδέα τι να γράψω γι΄αυτό το δίσκο. Σε φάση σε κάνει να χορέψεις και να σκεφτείς. Ή να χορέψεις σκεπτόμενος. Ή να σκεφτείς χορεύοντας. Whatever. 

Το ομώνυμο κομμάτι (με τον τίτλο όχι με τη μπάντα) που ανοίγει το αριστούργημα είναι δεκατριάλεπτο μισο-jam, Velvets φάση, κόλαση απλά. Ασύλληπτο groove, τους παρακολουθώ καιρό αλλά αυτό το τελευταίο είναι μακράν το καλύτερό τους... Για την ακρίβεια το "warm slime" θα λέγαμε ότι είναι το αριστούργημά τους. Ή κάτι τέτοιο.
Δεν είναι φειδωλοί στη χρήση του Reverb, ούτε καν, κι αυτό κάνει τον ήχο τους ακόμα πιο ιδιαίτερο, πιο βρώμικο, πιο σκοτεινό, swamp φάση τελείως... Έχει όλα όσα γουστάρω στο Garage Punk (στερούνται και φαρφίσας - ακόμα καλύτερα!) και πολλά ακόμα. 

Είναι αυτό το avant angle που ανεβάζει μια μπάντα στα μάτια μου (στ' αυτιά μου). Μου θυμίζουν σε φάσεις Gun Club, αλλά αντί της πρέζας, βάλε ένα διδακτορικό στο Πολυτεχνείο...    
Δε θα τους έκοβα σε φεστιβάλ της Estrus, μαζί με όλους τους κάφρους τύπου Monomen, από επιλογή τους ίσως, άραγε να γίνεται ακόμα αυτή η φάση; Θα 'θελα να παρεβρεθώ για το cult της υπόθεσης όπως και σε κανα All Tomorrow's Parties, αλλά για διαφορετικούς λόγους... Αυτοί, παρόλα αυτά, θα χώραγαν και στα δύο... Σπάνιο προσόν... Όσο το να έχεις κοριτσάκια μπροστά στη σκηνή όταν παίζεις, όπως αποδεικνύει η πρώτη φωτογραφία...

 

Naked on the Vague - Heaps of Nothing

Ποτέ δεν είδα το Νο Wave σαν αυτό που λέμε "Genre"... Οι μπάντες που συγκρότησαν την εν λόγω σκηνή, και αποτύπωσαν τις ψυχώσεις τους στο άνισο "No New York", ήταν εξαιρετικά ιδιαίτερες και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Χρειάζεται να τις αναφέρω; Δε νομίζω... 

Oι Naked On the Vague, απ' την άλλη παίζουν No Wave. Τέλος. Generic φάση. Σαφώς και η συγκεκριμένη κατηγοριοποίηση δε μειώνει το καλλιτεχνικό τους εκτόπισμα. Το λατρεύω το No Wave, άλλωστε. Ιδίως όταν είναι τόσο συγκλονιστικά τοποθετημένο στο σήμερα.  Από την "παλιά σχολή" μου θυμίζουν περισσότερο τις (τους) UT, για τους ρέκτες... Μεγάλη μπαντάρα, για τους άσχετους. Βρείτε το "Griller", μοναδικό κομμάτι ιστορίας. Οι Naked on the Vague, όπως και οι UT, έχουν αυτό το χαρακτηριστικό, σκοτεινό και αρρωστημένο groove, θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι το soundtrack στις πρώτες ταινίες του Richard Kern, δεν έχουν τα tribal drums των παλαιοτέρων, αλλά μικρή σημασία έχει...

Είχα, επίσης, μια αδυναμία στις μπάντες από Αυστραλία από τότε που πρωτοάκουσα Birthday Party. Και πάντα τσεκάρω τι έρχεται από Ωκεανία μεριά, γιατί συνήθως γαμάει. Δεν ξέρω, με όποιο είδος και να καταπιαστούν εκεί κάτω, το αποτέλεσμα είναι πάντα ελκυστικό και ιδιαίτερο. Ακόμα και στα '90s, στη grunge φάση, οι μπάντες απ' το Σύδνεϋ ξεσκίζανε για την πλάκα τους τις περισσότερες του Σηάτλ. Και πάλι το name-dropping είναι περιττό.
Έχουν εξελιχθεί αρκετά σε σχέση με το προηγούμενο πόνημά τους. Οι συνθέσεις δεν ακούγονται τόσο "Bad Moon Rising Era - Sonic Youth", έχουν λίγο "Evol" μέσα και, σε στιγμές, τα "ριφφς" τους συγκλονίζουν. Έχουν αναπτύξει μια ξεχωριστή σχέση μελωδίας  - θορύβου, ιδιαίτερη, δικιά τους και των επιρροών τους...
Θα τον ακούω για πολύ καιρό αυτό το δίσκο...      

Nice Face - Immer Etwas

Αυτός ο δίσκος, είναι απλά ό,τι καλύτερο άκουσα όλη τη χρονιά. Γαμημένα τέλεια παιγμένο Post Punk, Synth Punk το είδα κι αλλού, ισχύει σαφώς, έχει γραμμένο το όνομα Suicide παντού, attitude απ' τα λίγα, σε φάση η μπάντα σκάει απ' το πουθενά, στ' αρχίδια τους όλα και γαμάνε μυαλά για πλάκα. Ακριβώς η φάση μου.

Τελείως '80s φάση, μου θύμισε Chrome, MX-80 Sound, σκοτωμός. Δεν ξέρω καν αν γνωρίζουν αυτές τις μπάντες, τίποτα δεν είναι τυχαίο, βέβαια, κι αυτός ο ήχος τους... Γάμησέ τα.
Δεν κοπιάρουνε, κάθε άλλο, η όποια ομοιότητά τους μ' όσους προανέφερα έγγειται (μάλλον) στα "πενιχρά" μέσα ηχογράφησης του έργου... 

Είχα περάσει ένα αρκετά μεγάλο μέρος της ζωής μου συλλέγοντας βινύλια από τη χρυσή εποχή του Post Punk, νομίζω όλη τη φάση "'00s" την έχασα, ήμουν τελείως αλλού, όταν σκάγανε οι Strokes, Interpol, White Stripes και λοιποί φτωχοί συγγενείς εγώ είχα κολλήσει με Foetus, Swans, Chrome, Crime and the City Solution, Big Black, Die Haut... Καταραμένη μιζέρια, που μου άνοιξε τ' αυτιά όσο τίποτα άλλο πιο πριν...

Αδυνατώ να ξεκολλήσω από όλη αυτή τη σκηνή μέχρι σήμερα, καταλαβαίνω ότι το κόλλημά μου με το twee δεν είναι παρά μια αντίδραση του εγκεφάλου μου στη σκοταδούρα των προηγούμενων ετών, έλα όμως που ετούτη η καψούρα δεν ξεπερνιέται με τίποτα. 

Και σκάνε κάποιοι Nice Face και μου θυμίζουν όλη αυτή τη φάση και γαμάνε τόσο μα τόσο πολύ... Τέρμα Punk Attitude, στ' αρχίδια τους όλα...Γαμώ...