Dope Fiend

Είσαι γραφιάς για το μεγαλύτερο μουσικό περιοδικό της χώρας (όσο ανάξιο λόγου και να είναι αυτό σε παγκόσμιο επίπεδο), ταϊσμένος χρόνια με Oasis, Blur και τα δύο πρώτα των Pearl Jam. Από τους δίσκους που έρχονται σε κούτες, σου ανατίθεται να κριτικάρεις το When the kite string pops των Acid Bath. Η πιθανότητα να ξερνάς από τις συνεχείς ριπές με σκατά στον ανεμιστήρα μάρκας Post Grunge είναι πολύ μεγάλη. Δεν αντέχεις τους Creed, τους Nickelback, τους κλώνους των Rage Against The Machine που έρχονται τρέχοντας και χτυπάνε τόσο δυνατά την πόρτα που παίζει και να την γκρεμίσουν. Βαρέθηκες. Στην ντάνα δε, σε περιμένει και το καινούριο των NOFX. Η κατάθλιψη είναι μια πραγματικότητα. Θες να τελειώνεις.

Οι κιθάρες είναι αυτό το '90s πράγμα, απλωμένες στα μεσαία, τα μπάσα είναι χαμηλά (τικάρεις το κουτάκι: metsol), τα φωνητικά έχουν ένα ενδιαφέρον, βέβαια δεν έχεις ιδέα τι είναι το crust, τους Neurosis τους θυμάσαι να αναφέρονται σε μια συνέντευξη των Green Day, τους σιχαίνεσαι κι αυτούς που να πάρει, τα ντραμς είναι πότε γρήγορα, πότε αργά, σχετικά χαμηλά στη μίξη. Βασανίζεσαι. Δεν το βάζεις να παίξει δεύτερη φορά, "από αυτά τα στόνερ που ακούει η νεολαία είναι, απλά πιο μεταλλάδες", το βαθμολογείς με ένα 3; Ένα 4; Είναι καλοί μουσικοί, άρα ίσως να άξιζε ένα 6; 5 και πολύ τους είναι. Το τεύχος πάει τυπογραφείο, συνεχίζεις τη ζωή σου.

Το έργο στο μεταξύ συνεχίζει το ταξίδι του, η μπάντα κάνει περιοδείες, βιώνει την τραγωδία, διαλύεται, αλλά η μουσική βρίσκει τον δρόμο της. Συνειδήσεις διευρύνονται, κόσμος μαγεύεται, φτάνουμε στο σήμερα και είναι ένας από τους δίσκους/οδηγούς για το sludge, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα σήμερα, απ' αυτά που εξελίσσονται ακόμα, που η νοσταλγία δεν έχει αγγίξει, με Thou, The Body να συνεργάζονται με όποιον έχει φωνητικές χορδές, να θεωρούνται οι Velvet Undergound του σύγχρονου σκληρού ήχου. Και να έχουν μεγαλώσει με Acid Bath. 

Σκαλίζεις τα γραφόμενά σου προ ετών, πέφτεις πάνω στην κριτική σου, δεν ξέρεις πόσο λάθος έκανες, πόσο δεν πήρες γραμμή τι συνέβαινε, πόσο μπροστά δεν έβλεπες. Είσαι ελιτιστής, indie κέτσι. Με κάτι παρωπίδες ίσα με τις αυτάρες σου. Κλείνεις το τεύχος. Είναι Κυριακή και Δευτέρα πρέπει να ξαναπάς δουλειά.

Poor and Shitfaced...

Μαλάκα, δεν ξέρω... Ακούγεται εδώ και καιρό όλο αυτό το χάλι για SOPA/PIPA/ACTA και δεν ξέρω και 'γω τι, για λογοκρισία, για έλεγχο, για μεγάλους αδερφούς παντού και πάντα, για συλλήψεις, για πρόστιμα, για ένα σωρό μαλακίες και ειλικρινά δε βγάζω άκρη...

Είχαμε που είχαμε τη μιζέρια λόγω κρίσης και δεν ξέρω 'γω τι σκατά, τώρα σκάει αυτό το χτύπημα στην ελευθερία λόγου, έκφρασης και έχω ξενερώσει με τη ζωή μου. Δύο φίλοι που είναι Γερμανία μου 'χουν πει για κυνήγι μαγισσών των όσων κατεβάζουν και αποθηκεύουν το οτιδήποτε, και σκέφτομαι ότι μέσα στο φορομπηχτικό αίσχος που οι από πάνω (μη χέσω) έχουν ξεκινήσει και σταματημό δεν έχει, μην τους σκάσει καμιά μαλακία να σακατέψουν τους φλωροδέστερους των καταναλωτών, αυτών της τέχνης...

Κοίτα, κακά τα ψέματα, το downloading μας έκανε όλους κριτικούς τέχνης, καλώς μας έκανε, ο ερασιτεχνισμός στην άποψη ήταν πάντα αυτό που πήγαινε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα... Τα ερωτήματα που σκάνε, βέβαια, είναι πολλά περισσότερα... Το αν όλο αυτό το τσάμπα είναι ηθικά αποδεκτό, είναι το επικρατέστερο.
Σίγουρα θα γούσταρα τρελά ο ιδιοκτήτης του Vinyl Microstore να γίνει ένας νέος μεγιστάνας του πλούτου, αλλά εγώ, όπως και πολλοί πλέον, δεν μπορώ να συνεισφέρω παρά ελάχιστα... Και αγοράζω ακόμα, απλά όχι τόσο φανατικά.

Στο θέμα μας όμως. Από την πλευρά μου, θεωρώντας κάθε μορφή τέχνης μια μορφή παιδείας, η θέση μου είναι αυτονόητη. Η παιδεία πρέπει να είναι δωρεάν. Για αντίθετη άποψη ψάξτε αλλού, βαριέμαι να αναπτύσσω θέσεις άλλων. Το κείμενο άλλωστε δε διέπεται από καμία σοβαρότητα, όπως και ό,τι γράφω, είναι στα πλαίσια του "να πω κι εγώ τη μαλακία μου".

Και έχω σιχαθεί τη google. Όσο δεν πάει. Με τους ελέγχους της, τα μαλακο-profiling και ό,τι αηδία σκεφτούν. Σκέφτομαι με το τέλος του μήνα να το παρατήσω το εδώ και από πρώτη Μαρτίου να ξεκινήσω κάτι άλλο. Μη λέω και μαλακίες, ήδη το ετοιμάζω, ωραίο φαίνεται, το τεράστιο δίλημμα παραμένει αν αυτό εδώ θα παραμείνει. Ως έχει, ως αρχείο, ως οτιδήποτε... Έχω ένα μήνα σχεδόν μπροστά μου να το σκεφτώ...
Αυτό που με γαμάει είναι ότι δεν το κλείνω από τη δικιά μου μαλακία, επειδή μου γύρισαν τα μυαλά, όπως και σκόπευα άλλωστε, αλλά γιατί με έχει αηδιάσει το γαμημένο το Internet ή, πιο σωστά, όπως στον πούτσο σκέφτονται να το "διαμορφώσουν". Αυτό.

Of The Wand And The Moon - The Lone Descent

Έχω ένα θέμα με τους Death In June. Η μουσική τους μου αρέσει υπερβολικά, έχω πιάσει τον εαυτό μου να συγκινείται από στίχους τους, αλλά ξέρεις... Έχουν αυτή τη ναζιστομαλακία. Δε λέω ότι είναι φασίστες ή κάτι τέτοιο, δεν έχω ιδέα τι σκατά έχει ο Douglas P. στο κεφάλι του, έδιωξε το Wakeford άλλωστε επειδή ήταν μέλος του γαμημένου British National Front, λατρεύω και Sol Invictus σε περίπτωση που αναρωτιέστε.
Είναι το κόλλημά του με τις ναζιστικές αναφορές στο "οπτικό" κομμάτι της τέχνης τους που με απωθεί. Τι να κάνω δηλαδή, καυλώνω με αλφάδια όχι με σβάστικες. Και κάπως έτσι κρατάω τις αποστάσεις μου απ' αυτή την παλιοπαρέα. 
Στην οποία η τυπάρα με την κάτασπρη καράφλα και την κατακόκκινη τερατογενιάδα ανήκει... Ω ναι. Ποια τυπάρα; Μα το άτομο πίσω από τους Of The Wand And The Moon, το φετεινό αριστούργημα των οποίων στοίχειωσε τα χειμωνιάτικα βράδια μου. Και διαβάζω κάτι για German Paganism στους στίχους του, γάμησέ τα, γεμίζω διλήμματα. Από το τίποτα; Ίσως...
Ίσως και όχι. Μεγάλωσα με το punk, βλέπεις, κι έχω μάθει να ξερνάω με φασίστες και σκατά, τι να κάνω δηλαδή. Και κάπως νιώθω ρε παιδί μου όταν με πιάνω να κολλάω με τις μουσικές από τύπους αμφιβόλων πολιτικών πεποιθήσεων... Ή όχι αμφιβόλων. Των λάθος πολιτικών πεποιθήσεων.   
Παραθέτω, λοιπόν, το ερώτημα της ημέρας:
Θα άκουγες ένα δίσκο, παρότι δε συμφωνείς με τις πολιτικές, κοινωνικές, σεξουαλικές, οτιδήποτε  θέσεις του/των καλλιτέχνη/ων;
Παρακαλώ τη συμμετοχή όλων, γιατί με βασανίζει χρόνια τώρα...
Αναφέρω μερικά παραδείγματα για να βοηθήσω το διάλογο:
1. Θα γούσταρες το "Straight Edge" των Minor Threat ενώ πίνεις τον κώλο σου, καπνίζεις τούρκικα καπνά, ρουφάς ντραγκς χωρίς να υπάρχει αύριο;
2. Όταν ουρλιάζει ο Gira "Kill the child" τραγουδάς μαζί του, ή θεωρείς ότι επαινεί την παιδοκτονία;
3. Θα τσέκαρες μια μπάντα που ντύνεται με σβάστικες όπως ακόμα και αυτοί οι Sex Pistols;
4. Πώς σου φαίνονται τα σεξιστικά αίσχη των 2 Live Crew;
5. Black Metal: ένα μάτσο κακομακιγιαρισμένοι ατάλαντοι που καυλώνουν όταν (τραγουδάνε ότι) πίνουν αίμα παρθένας με σιλικόνη, τρέφονται με ζωντανά περιστέρια και η μοναδική σοβαρή σχέση που είχαν ποτέ και προχώρησε πέρα από το πλατωνικό ήταν με το πόνυ της αδερφής τους. Το πλαστικό. Αλλά και πάλι δεν είναι τόσο χάλια όσο το Epic Metal... Μαλάκα, ξέχασα την ερώτηση... 
6. Θα άκουγες ένα δίσκο που τιτλοφορείται "Meat is Murder" τη στιγμή που θεωρείς ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς γαρδουμπάκια;
7. Γνωρίζεις ότι κάποιος Anthony είναι gay και μάλιστα θέλει ν' αλλάξει φύλο. Θα τον τσέκαρες ή είσαι ένα ομοφοβικό αρχίδι που πρέπει να σταματήσει να διαβάζει αυτό το μπλογκ, μαλακοκαύλη, ξερατό, γαμημένο σκατό, ντροπή του ανθρώπινου είδους; 
8. Έχουν καμία βάση αυτά τα ηθικά διλήμματα ή στην τέχνη δε χωράνε φαρισαϊσμοί; 
9. Το διάβασες το άρθρο ή ακόμα κοιτάς τη φωτογραφία;

Για πες...

Palm Tree Corpse...

Λοιπόν... Ό,τι και να γράψω μέχρι το τέλος της χρονιάς των Prurient είναι ο καλύτερος δίσκος που 'χει βγει. Για την ακρίβεια είναι ο δίσκος που με έπεισε να συνεχίσω αυτό το μαλακομπλόγκ. Μου τόνωσε την εμπιστοσύνη μου στην τέχνη. Τώρα, ας δούμε λίγο που σκατά βρισκόμαστε.

Εδώ και καιρό ετοιμάζω ένα τεράστιο κράξιμο στην εγχώρια σκηνή, παράλληλα βέβαια, σκοπεύω να καταδείξω αυτούς που χρίζουν παρακολούθησης. Δεν είναι και πολλοί. 

Το θέμα ποιο είναι... Είμαι σε δίλημμα, βασικά. 

Δεν έχω κανένα ηθικό κόλλημα να χέσω οποιαδήποτε σκατομπάντα από την κωλοτρυπίδα της αμερικανικής ηπείρου, όταν όμως φτάνω στο εδώ χάλι κωλύομαι. Γιατί, ούτως ή άλλως, οι εδώ τρόμπες δεν έχουν καμία προσδοκία να φιγουράρουν στην κορυφή του billboard ή να πηδήξουν την Πάρις Χίλτον, το κάνουν γιατί πρέπει, για τη φάση. Σαν εμένα. Μόνο που αυτοί είναι βλάκες, εγώ όχι. Πρέπει να το σεβαστώ αυτό; Όχι τη βλακεία τους, το αγαθό των προθέσεών τους... Εσάς ρωτάω.

Απ' την άλλη είναι κι αυτοί που το γύρισαν από τον αγγλικό στον ελληνικό στίχο. Κολλάνε εδώ μέσα; Θα είχε γέλιο να τους χέσω, την ανάγκη τους να γίνουν αφεντικά στο χωριό, αλλά υπάρχει λόγος; Δεν αρκεί μόνο ν' ακούσεις ένα κομμάτι για να πεισθείς για τη χαζομάρα του εγχειρήματος; Στο μεταξύ διάβασα ένα πομπωδέστατο κείμενο που αναλύει τη δουλειά ενός από δαύτους και, πραγματικά, είχα την αίσθηση ότι ο συντάκτης του όσο το έγραφε σκεφτόταν σε φάση: "Μαλάκα, θα του κάνω το δίσκο χρυσό και θα γελάω με τους άσχετους που πήγαν και τον αγόρασαν". Άντε πείτε...

Δε θα ήταν τρομακτικά αστείο να δείτε τις κλαμμένες φάτσες δεκάδων ίντυδων που 'χουν δώσει λεφτά των γονιών τους σε στούδια, σε κιθάρες, ενισχυτές, μικρόφωνα, ukulele κλπ. κλπ. κλπ.; Που δε φτάνουν όλα τ' άλλα, ήταν και συμμαθητές σας; Αυτοί που δέρνατε όταν βαριόσασταν; Ναι, και τα κορίτσια συμμετείχαν στον ξυλοδαρμό. Γιατί; Γιατί ήταν εύκολο*.

Που θα με τοποθετούσε αυτό; Από το διασκεδαστικότερο μπλόγκερ σε ένα πραγματικά "κακό" τύπο; (Κακά τα ψέματα, δεν είμαι και ο ευγενικότερος άνθρωπος που ενδέχεται να γνωρίσετε ποτέ.) Μπορεί... Δε θέλω να δώσω εγώ την απάντηση, εσάς περιμένω. Εντάξει έχω ήδη χέσει το Vassilikos με τη γλάστρα του, και τους Cyanna (μαλάκα, είναι τρομερά αστείο, Cyanna, αχαχαχαχαχαχαχαχα) πρέπει να επεκταθώ; Θα γίνει ο κόσμος καλύτερος ακόμα κι αν πάω στην κόλαση;

Τώρα πέφτει το "γιατί". Γιατί... Γιατί, ρε ζώα, όταν δεν έχετε τίποτα να χάσετε, το μόνο που σας μένει να κάνετε είναι κάτι δικό σας. Το να αντιγράφετε τους Arcade Fire, όσο καλά και να το κάνετε, δεν πρόκειται να σας πάει πουθενά, εδώ θα μείνετε και θα κάνετε τσαμπέ λάιβ στην Τεχνόπολη, στα οποία θα είμαι εγώ χάλια από κάτω και θα γελάω...

Ωραίο σεντόνι... Μαλάκες, ξεκολλάτε, πρέπει να ξέρω...

* Στο συγκεκριμένο σημείο, κατόπιν δίκαιης παρατηρήσεως του εκλεκτού SilentCrossing θα ήθελα να σημειώσω ότι έχω φάει βρωμόξυλο άπειρες φορές από αρκετές κόρες του Σατανά (μερικές απ' αυτές γλυκύτατες, if I might add), τόσο μάλιστα που σήμερα, σε δεδομένες στιγμές και με την κατάλληλη προεργασία το γουστάρω κιόλας. Ευχαριστώ...