Utopia Avenue

Δεν ξέρω πόσα βιβλία έχω διαβάσει για μπάντες, μουσικούς, ρεύματα, σκηνές. Δεν είναι πολλά πάντως, αλλά ούτε και λίγα. Ο πειρασμός να τοποθετηθεί μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο μία φανταστική ομάδα ατόμων που θα συγχρωτίζεται με ό,τι συμβαίνει τη δεδομένη στιγμή, ήταν - και είναι - μεγάλος. Ο David Mitchell στο Utopia Avenue προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό, εφευρίσκει κάποιες προσωπικότητες και τις βάζει να συναναστραφούν υπαρκτές, με πηγές από διηγήσεις άλλων, βίντεο στο youtube κ.α. 

Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι το βιβλίο μου άρεσε (οφείλεται αρκετά και στην πολύ καλή μετάφραση της Μαρίας Ξυλούρη), ήταν σε αρκετές στιγμές διασκεδαστικό, οι χαρακτήρες, αν και μερικές φορές στερεοτυπικοί, κολλούσαν με την εποχή τους, κάποιες φορές ενδιαφέροντες, άλλες βαρετοί. Το θέμα όμως είναι το πείραμα.

Έχοντας δουλέψει με κάμποσες μπάντες, ο Mitchell δεν με έπεισε ότι γνωρίζει πως ακριβώς λειτουργεί η διαδικασία της σύνθεσης, εντούτοις δεν μπορώ να αποκλείσω ότι κάπου στον πλανήτη, κάποιοι δημιουργούν με παρόμοιο τρόπο. Ούτε ότι αποκλείεται μια εμφανώς prefabricated μπάντα να φτιάξει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των μελών που την απαρτίζουν. Πάντως συμπεριφορές εμμονικές, όπως π.χ. η επιμονή να κυκλοφορήσει το τραγούδι του ενός ή του άλλου, το ζάρι να παίρνει αποφάσεις, εντάξει, προμηνύουν ότι ένα οποιοδήποτε σύνολο, δε θα έχει διάρκεια.

Η πρώτη πραγματική ξενέρα όμως, μου έσκασε όταν κάποιο από τα μέλη της πετάει στο κοινό μια ατάκα. Την είχα εντοπίσει σε βίντεο του Bowie, όπου διηγείται την πρώτη του εμπειρία με τους Stones. Βρίσκεται εύκολα, δε θέλω να βάλω λινκ. Να δανειστείς κάτι τόσο δυνατό, αστείο, ίσως γελοίο, αλλά απόλυτα ταιριαστό με το πνεύμα της εποχής του και να το χαρίσεις σε ένα στην καλύτερη ανεμικό χαρακτήρα, ε, μου φάνηκε κάπως.  

Τα πλάσματα της φαντασίας συνεχίζουν να μπλέκονται με τους πραγματικούς μύθους, οι δεύτεροι όμως, οι υπαρκτοί, από ένα σημείο και μετά αποτελούν μόνο πτυχές των προσωπικοτήτων τους, της πραγματικότητάς τους. Σαν παράταιρα πιόνια σε μια σκακιέρα, αδύνατο να επηρεάσουν την τελική έκβαση, η δε τελευταία τυγχάνει αρκετά συγκινητική. 

Συνοψίζοντας, το όλο μοιάζει σαν μια ευκαιρία, όχι χαμένη στο σύνολό της, αλλά που είχε τόσα περισσότερα να δώσει σε ουσιαστικό επίπεδο. Ίσως η μελέτη μερικών βιογραφιών, που να 'χουν συντάξει μουσικοί όμως, να βοηθούσε.

Lean in when I Suffer

 

– Τσεκάρεις μία το Δελτίο Τύπου;
– Για φέρε.
– Το ‘χω αφήσει στο γραφείο σου
– Μμμμμ…
– Τι;
– Έχεις γράψεις ότι παίζουν Psychedelic Prog Dubstep Rock’n’Harsh Noise.
– Ναι, προσπάθησα να είμαι όσο πιο ακριβής γινότανε.
– Σύμφωνοι, αλλά δεν μπορούμε να το πουλήσουμε.
– Τι εννοείς;
– Μα είναι περιγραφή αυτή; Χωρίς να ‘χω ακούσει νότα, αυτό μου λέει ότι παίζουν κάτι μεταξύ Parliament – WhiteHouse με Dream Theater ξέρω ‘γω.
– Κάτι τέτοιο είναι.
– Σοβαρά τώρα;
– Έχουν και μια διασκευή Donna Summer.
– Δεν μπορούμε να το πουλήσουμε.
– Μα δεν είναι για να πουλήσει, είναι πολύ επιστημονικό, πειραματικό. Είναι για άλλες καταστάσεις, για να χορεύει και το μυαλό μαζί με το σώμα.
– Μήπως ξεχνάς τι δουλειά κάνουμε;
– Τι εννοείς;
– Εννοώ ότι αύριο μεθαύριο θα έρθουν εδώ μέσα, θα μοστράρουν το κωλοβινύλιό τους στη βιτρίνα και θα πρέπει να το παρουσιάσουν, οι δε πενήντα άνθρωποι που θα μαζευτούν στην καλύτερη, θα πρέπει να φύγουν με το πλαστικό στο χέρι. Με καταλαβαίνεις;
– Ωραία και πως το σώζουμε;
– Απλά, εκεί που έχεις γράψει την περιγραφή πέτα μέσα τη λέξη “punk”.
– Μα δεν είναι πανκ.
– Ε και;
– Τι ε και, να γράφω μαλακίες;
– Δεν είναι μαλακία, είναι good promotion. Με αποτέλεσμα. Θα το δει ο άλλος το prog και τα σκατά, θα πει να ακούσω Yes εν έτει 2018; Όχι, κύριε. Ενώ αν του πετάξεις ένα πανκ μέσα, θα θυμηθεί ο σαραντάρης τα λάιβ στη Βίλα που ΔΕΝ πήγαινε, θα πει ΟΚ, είναι πανκ, είναι καλό, φέρτο.
– Πας καλά;
– Κάλλιστα. Ακόμα και να ‘χει δει το μαλακοβίντεο που ανεβάσανε προχτές που την έχουν δει Spiders from Mars on Downers, θα πει ο άλλος “για να λέει πανκ, κατι δεν κατάλαβα”, τσαααααακ, περνάει στο σύστημα το cool και τε-λεί-ω-σε. Το βάφτισες; Είναι.
– Καλά είσαι θεόςςςςς.
– Όχι παίζουμε.
– Ρε συ δε μου πες ότι δεν τους είχες ακούσει;
– Βάζω κανά σκουπίδι που και που για να γελάσω μωρέ, μην τρελαίνεσαι.

Swans - We Rose From Your Bed With The Sun In Our Head

Η γιορτή των ερωτευμένων... Τι μπορεί να σημαίνει άραγε σε μια πόλη που καίγεται; Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Ροζ μαλακίες κρεμασμένες σε εποχιακά μαγαζιά που πιστεύουν ότι έτσι καθυστερούν το αναπόφευκτο. Λίγα ψιλά για να γίνουμε. Για να τη βγάλουμε. Για να ζήσουμε. Λίγο. Και σήμερα. Για να είμαστε και σήμερα ερωτευμένοι. Για να είμαστε ερωτευμένοι τουλάχιστον σήμερα.

Το συναισθηματικό κενό που μόνιμα αισθάνομαι το έχω αποδώσει στο ότι πολύ παλιά βίωσα τον ξεριζωμό ανθρώπων από τη ζωή μου ξαφνικά. Και βίαια. Και δεν έγινα ο Batman. Κι από τότε πιστεύω ότι γι' αυτό το λόγο μου χρειάζεται να αγαπιέμαι. Συνεχώς, ουσιαστικά και παράφορα. Αλλιώς μετά κάνω μαλακίες, πάω και γίνομαι διάσημος και τέτχια. 

Όχι, μη σε πιάσει η μαλακία τώρα, "Ω! Σοβαρά, έζησε την τρρρραγωδία μικρός, αισθάνομαι τόσο άσχημα για 'κείνον", άντε και γαμήσου, μη με λυπάσαι ρε βόδι, παραμένω πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο ταλαντούχος από 'σένα με τα ευγενικά συναισθήματα, κι όταν τα τινάξω θα μου κάνουν και άγαλμα και η μαρμάρινη πούτσα που θα μου βάλουν για να δείξουν το καλλιτεχνικό μου εκτόπισμα, θα φαίνεται από το φεγγάρι. Άντε γαμήσου είπα; Λέω...

Όταν μιλάω για "λατρεία" δεν την εννοώ σε φάση θαυμαζμό και αηδίες, μιλάω για ανιδιοτελή αγάπη, ολοκληρωτική, γνήσια. Ολόκληρα κομμάτια από δαύτη. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει αυτό στη ζωή μου, μόνο οι μαλάκες δεν έχουν, αλλά θέλω κι άλλο. Είμαι πρεζάκιας για αγάπη. Αυτό. Αυτό ρε. Μόνο. Ποσότητα. Και ποιότητα. Το αξίζω γάμα τα.

Ο έρωτας είναι μαλακία ρε, σε κάνει ηλίθιο, είναι σαν αρρώστια, με όλη την αποχή από το φαγητό, τους πόνους χαμηλά, το ότι κυκλοφορείς μόνιμα μ' ένα χαμόγελο βλακώδους ευφορίας, τις ταχυπαλμίες όταν τη βλέπεις να πλησιάζει, μαλάκα, τι τα θες; Χέστο καλύτερα. Και παίζει και η γαμημένη η ζήλεια σε φάσεις,όταν την πλησιάζει κανένας πιο κοντά από τα πέντε μέτρα, όταν αυτή κοιτάει δεξιά κι αριστερά, αυτή η φωτογραφία στο γραφείο της με 'κείνον που δεν είναι ο αδερφός της και δε λέει να ξεφορτωθεί παρότι της το 'χεις φέρει απέξω απέξω, ο τρόπος που την αγκαλιάζουν οι παλιοί της φίλοι, τα μουνόπανα, δεν ξέρουν να τα βάζουν στις τσέπες τα ξερά τους, γιατί πρέπει να την αγγίζουν όλη τη γαμημένη ώρα κι αυτή γιατί γελάει;

Με καταλαβαίνεις; Με νιώθεις; Εννοείται... Υπήρξες αυτός ο μαλάκας. Ο κολλημένος. Ο κτητικός. Δεν ήθελες να το πιστέψεις όταν σε έστειλε, ε; Έκλαψες κιόλας;  Μαλάκα... Γελοίε...

Αν την αγαπούσες ρε ηλίθιε, ανιδιοτελώς, όπως το εννοώ εγώ, δε θα σε ένοιαζε και να 'χε πηδηχτεί, και να πηδιόταν ακόμα, με τη μισή συνέλευση των Αγανακτιζμένων του Συντάγματος (τους θυμάστε αυτούς;). Αν την αγαπούσες θα σε ένοιαζε μόνο να είναι καλά. Με όποιον και να είναι.
Η ηλιθιότητα του ανθρώπινου είδους με σοκάρει, περιορίζονται σε κάτι απτό, κάτι συγκεκριμένο, κάτι που μπορούν να αγγίξουν όποια στιγμή γουστάρουν, κι ας την κοπανήσει όταν ξεράσει ο ένας με την πάρτη του άλλου, και χάνουν το ουσιωδέστερο, τα πάντα, το γαμήσι φταίει νομίζω, έχει αναχθεί σε κάτι απόλυτα σημαντικό, λες και τι έγινε άμα γαμήσω τη φίλη μου; Θα σταματήσει να είναι φίλη μου; Ναι ρε! Εννοείται ότι θα σταματήσει, δεν είναι το πιο γελοίο πράγμα του κόζμου; Ένα γαμήσι είναι ρε, σαν ένα πιάτο φαΐ, ξέρω 'γω, συμβαίνει, το χρειάζεσαι, και τι έγινε; Και τη γκόμενα του κολλητού μου και τι έγινε;  Τι έγινε; Δε μας αγαπάς και τους δύο; Ανιδιοτελώς; Θα ρίσκαρες να χάσεις κάποιον από μας; Απλά αράζαμε στον καναπέ σου, καπνίζαμε και μας ήρθε η όρεξη... Φυσιολογικό δεν ακούγεται; Όχι; Δες το άλλο... Πώς θα ήταν η ζωή σου χωρίς εμάς μέσα; Δε θα ήταν τελείως σκατά; Φυσικά και θα ήταν... Πάρε την απόφασή σου και τελείωνε.
Και δε με νοιάζει που θα σε χάσω. Όχι, αλήθεια τώρα. Αφού με ξέρεις πως είμαι. Όπως γράφω, έτσι σβήνω. 
Ξέρεις τι μου λείπει; Μου λείπει η αγάπη σου, ρε καριόλη. Ο τρόπος που με αγαπούσες. Που τον θεωρούσα γνήσιο. Απλό. Ουσιαστικό. Ανιδιοτελή. Εντάξει, γράψε λάθος... Εσύ να 'σαι καλά...   

Zola Jesus - Conatus

Δεν είμαι καθόλου σε φάση, βασικά. Αλλά ξέρεις, πρέπει... Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκομαι σε μία φάση αναζήτησης, εσωτερικής και μη, μία ιατρική διάγνωση τα φταίει όλα, τη βλέπεις λίγο αλλιώς μετά από κάτι τέτοιο... Τέλος πάντων, αρκετά με τα δικά μου, ας πούμε λίγο για 'μένα. Ναι... Προσπαθώ να βρω εδώ και καιρό κάτι "διαφορετικό", κάτι πρωτοποριακό ν' ακούσω, με κούρασαν λίγο οι κιθάρες. Έπεσα με τα μούτρα λοιπόν, σε κάτι Detroit Techno, κάτι πρώτες κυκλοφορίες της Warp, τους Azari And III, γάμησέ τα, πολύ Dance κατάσταση, ίσως η στροφή να οφείλεται στο "Biophilia" και στο νέο μου κόλλημα, το Ben Frost... Εξαιρούνται οι Fall έτσι; Και μόνο Νορβηγικό Βλακ Μέταλ να άκουγα ένα διάστημα, θα έκανα διάλειμμα για να τσεκάρω το καινούριο τους.

Και μέσα σ' όλο αυτό έσκασε και αυτός ο δίσκος... Και δε μου έκανε καμία εντύπωση.  Και δεν έχει να κάνει με τις ανατροπές που έλαβαν χώρα μέσα σε ένα χρόνο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι άλλαξα εγώ, αλλά ότι δεν άλλαξε αυτή...

Εξηγούμαι...

Η αλλαγή της από το πρώτο "The Spoils" στο "Stridulum", ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή. Θες όμως το νεαρό της ηλικίας, η έλλειψη επιρροών πέρα από τις τετριμμένες, το πράγμα κάπου έκατσε. Έληξε. Το τελευταίο της πόνημα θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται "Stridulum III", γιατί είναι ακριβώς αυτό. Βασικά, είναι ίδιο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, όλα είναι τα απολύτως αναμενόμενα και έχω την αμυδρή εντύπωση ότι η μικρά έχει υπερεκτιμήσει τη φωνούλα της. Κακά τα ψέματα, όσες κορώνες και να πετάξεις, το συναίσθημα δε βγαίνει αν δεν το 'χεις... Ή, πιο σωστά, αν δεν έχεις τον τρόπο να το εξωτερικεύσεις.

Δεν είναι ρε, ήθελε κάτι άλλο εδώ. Κάτι πιο... Κάτι λιγότερο Goth τέλος πάντων. Οι ιέρειες των τελευταίων ετών, δε λαμβάνουν υπόψη το σύνολο της καριέρας της τύπισσας που έχουν σαν είδωλο, ναι, στη Siouxsie αναφέρομαι, η οποία ήταν υπερχαμαιλέοντας σε όλες της ηχογραφήσεις της. Εξελισσόταν. 

Άσε που δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο τελειωμένο από τεράστιες παραγωγές, με ογκώδη και υγρά πληκτροφόρα, όσο και να λατρεύω τα '80s, προτιμώ να τα ακούω από τότε, οι σύγχρονοι "μεταφραστές" δε μου λένε τίποτα. Και μην αρχίσω για το goth γενικά... Αν μπορούσες να μετρήσεις την κιτσαρία (ελληνιστί: Kitsch) με κάποιο τρόπο, το μοναδικό genre με ανάλογα μεγέθη θα ήταν το Hair Metal. Μόνο που αυτό ψόφησε και ησυχάσαμε.

Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι ο δίσκος δεν είναι κακός. Απλά τα ξανακούσαμε αυτά και δεν ήταν ανάγκη τώρα... Δεν ξέρω, αν δε δω κάποιου είδους εξέλιξη θα σταματήσω να την παρακολουθώ. Το παθαίνω αυτό με τις πολύ μικρότερες από 'μένα γυναίκες. Τις βαριέμαι γρήγορα...

Amen Dunes - Through Donkey Jaw

Αυτές οι μαλακοταινίες του εγχώριου σινεμά, που γυρίστηκαν στα ‘80s χαρίζοντας εκατοντάδες ονειρώξεις στους και στις έφηβους της εποχής με σταρζ όπως ο Πάνος Μιχαλόπουλος, ο Σταμάτης Γαρδέλης, ακόμα και ο Στάθης Ψάλτης, γιατί ως λαός χαρακτηριζόμαστε από σαβουρογαμίαση, μου βγάζουν μια μελαγχολία… Μια μιζέρια. Ούτε επίπεδο να είχαν. Όπως δεν έχουν και το σωστό soundtrack.
Δηλαδή έχεις μια μεγάλη ατάκα, ας πούμε αυτή που κάνει ο χαιττέος στον έτερο χαιττέο: «Με θυμάσαι, ρε πούστη;» πριν κατεβάσει με βία την αλυσίδα στον καρπό του, μια σκληρή σκηνή, βυθισμένη στην οργή και την απόγνωση, κι από πίσω παίζει μια μαλακία και μισή. Ένα αδύναμο χάλι. Απαράδεκτο.
Ή η πασίγνωστη φάση, που ο Γιώργος Πετρόχειλος καταδεικνύει με σαφήνεια το που βρίσκεται η αλήθεια στον ιερέα πατέρα του (στην ταινία), και στην αμέσως επόμενη σκηνή επιδίδεται, όντας σχεδόν γυμνός, σε ένα χορό αρρωστημένο, σα να είναι ο τελευταίος του. Ο συμβολισμός είναι προφανής. Η νέα γενιά στην κόλαση. Το μίσος, η ντροπή και η λύπηση καθρεφτίζονται στα βλέμματα των γειτόνων που παρατηρούν τα όσα εκτυλίσσονται. Η υπόκρουση; Σκατά και πάλι.
Ή η στιγμή που ο άλλος ο μουστάκιας (δε θυμάμαι το όνομά του, σχωράτε με) βάζει τους βγαλμένους από τεύχος του Λούκυ Λουκ δυναμίτες στη μηχανή και ξεκινάει για το μοιραίο, τελευταίο Γύρο του Θανάτου. Με το που γυρνάει η μίζα και πέφτουν οι τίτλοι, αντί να σε γαμήσει αυτό που βγαίνει από τα ηχεία, σε ξενερώνει. Αίσχος.
Κάτσε να θυμηθώ και καμιά άλλη μεγάλη στιγμή… Απ’ τις «Φυλακές Ανηλίκων» ίσως; Το δεύτερο μέρος. Πιο ρεαλιστικό. Όχι… Παίζει πολύ ποιότητα ρε και μπερδεύομαι. Για κάτσε, μου ήρθε. Βάσια Παναγοπούλου, καρεδάκι απ’ το διάολο, στέκα, μάξι φούστα, θυμός και απέναντι ο Σταμάτης Γαρδέλης, παγωμένο βλέμμα, Full Metal… εχμμμ… Leather συνολάκι, κάτασπρο. Μάλλον. Να φτύνουν στίχους ο ένας στα μούτρα του άλλου, Body Horror, χιλιάρα μηχανή. Θάνατος.
Ναι…
Καλά.
Όχι άλλο κάρβουνο.
Παίρνεις τώρα αυτές τις σκηνές, κόβεις τον ήχο τελείως, και χώνεις από πίσω τους Amen Dunes. Και το όραμα του σκηνοθέτη εξαφανίζεται. Η χαρά είναι απερίγραπτη. Οι καρτουνίστικοι βλακοχαρακτήρες που ενσάρκωναν όοοοολες αυτές οι προσωπικότητες της Έβδομης Τέχνης μεταμορφώνονται σε φιγούρες ενός (ακόμα πιο) σουρεαλιστή John Waters, ή ενός λοβοτομημένου Kenneth Anger, που πετάνε πάνω σε καταραμένους ήχους. Στο χάος. Στην ένταση. Στην έκσταση.
Δοκιμάστε το ρε. Δουλεύει. Δουλεύει στ’ αλήθεια. Κάντε αυτή τη χάρη στον εαυτό σας. Μην κάνετε τέχνη, γίνετε τέχνη. Ανεβείτε επίπεδο. Μπορεί να θεωρείτε ότι δε βγαίνει τέχνη από τα σκατά αλλά μια επίσκεψη στο MoMA θα σας πείσει για το αντίθετο.
Ο εφιάλτης είναι δύναμη. Ο πόνος είναι ο μόνος δρόμος για την ουσιαστική αυτοβελτίωση.
Βασικά… Καλησπέρα σας.

The Pains Of Being Pure At Heart - Belong

Μου αρέσουν αυτοί... Δεν είναι περίεργο, σε όλους αρέσουν. Δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο, απλά με κάποιο περίεργο τρόπο καταφέρνουν να θυμίζουν όλα όσα άκουγες όσο μεγάλωνες. Το δρόμο προς την ενηλικίωση, ξέρω 'γω.

Το πρώτο τους άργησε να με πιάσει. Όταν το έβαλα να παίζει στ' αμάξι κόλλησα πραγματικά. Τα κομμάτια άρχιζαν να ξεχωρίζουν σε συνδυασμό με το γκάζι/φρένο της καθημερινότητάς μου. Ούτε αυτό είναι περίεργο, πολύς κόσμος ακούει μουσική στ' αμάξι και έχει ειπωθεί κι από άλλους, λιγότερο προικισμένους από 'μένα, ότι άμα σε "πιάσει" ο δίσκος όσο οδηγείς είναι γαμώ... 

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές στο μεταξύ, δεν έχω ολοκληρώσει την πρώτη ακρόαση του δίσκου καν. Δεν είναι περίεργο, έχω γράψει κριτικές για δίσκους που δεν έχω ακούσει ούτε μία φορά, ναι, είμαι τόσο γαμάτος.

Ούτε το ότι είμαι στα μισά και δε μου 'χει κάνει τίποτα, κανένα κομμάτι είναι περίεργο. Διακόπτω για τσιγάρο. Μισό. Επιστρέφω αμέσως.
...

Να 'μαι πάλι. Το ομώνυμο κομμάτι μοιάζει με Smashing Pumpkins. Αυτό είναι ψιλο-περίεργο. Γιατί κανένα άλλο δε μου τους έφερε στο μυαλό. Κάνει αυτό το γεγονός το σύνολο καλύτερο; Με την καμία. Σιγά την μπάντα...

Ούτε είναι περίεργο το γεγονός ότι οι Pains δε θα γίνουν ποτέ τίποτα περισσότερο από indie darlings. Δεν το 'χουν το ροκσταριλίκι, δεν έχουν ψευδαισθήσεις μεγαλείου, τίποτα.

Το ξανακούω τώρα. Θέλω να είμαι τυπικός, ούτε αυτό είναι περίεργο. Όπως δεν είναι περίεργο ότι αυτό το κείμενο, βασικά, δεν πάει πουθενά. Δε μου έκανε και πολλά το πόνημα. Generic φάση, θα το βάζω σε καμιά playlist όταν αισθάνομαι indie. Στο ενδιάμεσο, να μπορώ να κάνω και κάνα τσιγάρο χωρίς να φοβάμαι μήπως χάσω τίποτα...

Προς το παρόν, όμως, λέω να βάλω κάνα περίεργο ν' ακούσω...

Wire - Red Barked Tree

Η πρώτη μεγάλη επιστροφή του νέου έτους... Δεν είναι ότι "έλειπαν" από τη δισκογραφία, όχι ακριβώς, πάντα με κάποιο τρόπο έσκαγαν. 

Τώρα, στα δικά μου. Προφανώς και είναι από τις μπάντες που μ' έχουν σημαδέψει γάματα, εντάξει στην post punk φάση δεν εντάσσονται; Σαφώς. Ε, όλες αυτές οι μπάντες που ανήκουν στην εν λόγω φάση μ' έχουν σημαδέψει γάματα, έτσι, για να ξέρετε τι να περιμένετε από 'δω και στο εξής. Ασπρόμαυρη φωτό απ' τα παλιά χρόνια κι ένας πολύ συγκινημένος παίδαρος μπροστά στο πληκτρολόγιο. Η ίδια σκηνή κάθε φορά που αποφασίζει κάποιος από "τότε" να κυκλοφορήσει κάτι. Σαν να σου 'κανε επίσκεψη απροειδοποίητα κάποιος που σου 'χει λείψει πάρα πολύ.

Το "154" είναι ο δίσκος που μου έκανε "κάτι", όχι το "Pink Flag", και μ' έχει επηρεάσει περισσότερο απ' όλα σαν, εχμμμ, ας πούμε σα μουσικό, αν και χρησιμοποιώ τον όρο με μεγάλη επιείκεια όταν αναφέρομαι στον εαυτό μου ως τέτοιο. Έκανε τα πάντα ν' ακούγονται τόσο εύκολα. Τόσο απλά. Μπορούσες να έχεις τον επιθυμητό αντίκτυπο στον ακροατή χωρίς να παίζεις τα τεράστια σόλα ή να έχεις τις τρομερές γνώσεις τεχνικής. Με δυο - τρεις απλές συγχορδίες και πάθος όλα δουλεύανε ρολόι.
Τώρα, στο παρόν, δε θα 'λεγα ότι συμβαίνουν τα τρομερά πράγματα, έχει μερικά συγκλονιστικά κομμάτια, άλλα όχι και τόσο, ξέρω εκ των προτέρων ότι θα μπαινοβγαίνει στο στερεοφωνικό μου (ναι, θα το αγοράσω) για αρκετό καιρό, αλλά μία μπάντα που έχει πειραματιστεί με κάθε μουσικό genre που υπάρχει, όταν επιστρέφει στα μεγάλα επιτεύγματά της στα '80s, εντάξει, δεν παύει να απογοητεύει λίγο αυτή τους η απόφαση. Δεν ξέρω τι περιμένω από την εκάστοτε "επιστροφή" καθενός από δαύτους κάθε φορά... Ειλικρινά. Είμαι ένα αρκετά απαιτητικό fanboy, όπως είμαστε όλοι από τους μουσικούς που μας έκαναν "κάτι" στο παρελθόν...
Από τη μία έχεις την τρελή αγγλουριά στην προφορά που συγκινεί πάντα, από την άλλη είναι όλα τόσο γνώριμα... Δεν ξέρω. Θα δείξει πως θα βγει κι αυτό...

Asobi Seksu - Fluorescence

Λοιπόν, οι Asobi Seksu είναι περίεργη φάση... Πρέπει να ξεκαθαρίσω, καταρχάς, ότι δεν πρόκειται για "καλή" μπάντα. Ούτε καν. Αν και έχουν τις σωστές επιρροές, ακόμα και τη σωστή εμφάνιση, δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα. Το "Citrus" είχε ελάχιστες αξιόλογες στιγμές, ενώ το "Hush" καμία. Όχι, είχε μία. Το "Me and Mary". Το ομώνυμο είναι κάπου στη μέση. Χάλια, εν ολίγοις. 
Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω όμως, τσεκάρω πάντα ό,τι βγάζουν. Παίζει επειδή γουστάρω την τραγουδιάρα. Ως γκόμενα, πάντα, γιατί από φωνή χέστα. Είμαι ρηχός ρε, τα 'χουμε πει αυτά. Δεδομένης της προηγούμενης "συμμετοχής" στο προηγούμενο ποστ, θα μπορούσα να εξελίξω το μπλογκ σε κάτι σαν "ίντυ μαλακίες με φωτογραφίες από ίντυ γκόμενες". Ναι. Θα μπορούσα να κάνω καριέρα απ' αυτό. Οι αναγνώστριες θα βαριόταν, βέβαια, και, τελικά, όλα γι' αυτές δε γίνονται; Το γαμάω, λοιπόν...
Τους έσπρωχνε και το NUDE παλιότερα... Ίσως και γι' αυτό. Τα φανζίνς μου ορίζουν τις επιθυμίες...
Το τελευταίο "έργο", παραδόξως, δεν είναι και τόσο κακό. Όχι. Πιο σωστά, είναι καλό. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά οι συνθέσεις τους, επιτέλους, ξεχωρίζουν η μία από την άλλη και, για πρώτη φορά στην καριέρα τους, δε με έκαναν να βαρεθώ. Μη σου πω ότι κόλλησα και κανα δυο φορές. Σε φάση ήθελα να προσέξω τι κάνουν εκείνη τη στιγμή. Σαφώς και η shoegaze κατάσταση είναι πανταχού παρούσα, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, αλλά τώρα, δεν ξέρω, ίσως επειδή έχει κοπάσει το trend, ακούγεται ξανά ενδιαφέρουσα...
Και κάπως έχουν γίνει πιο... χμμμμμ.... rock κατά μία έννοια. Έχει και party starters (για μανιοκαταθλιπτικούς, μην τρελαίνεσαι), σε γενικές γραμμές είναι ένας δίσκος που στέκεται καλά, χωρίς να σου γαμάει το συναίσθημα κιόλας... 
Δεν ξέρω. Τσεκάρετε και τα συμπεράσματα δικά σας, έκανα ό,τι μπορούσα. 

Rhys Chatham - The Bern Project

Να γράψω τι, ρε μαλάκες; Όχι, σοβαρά τώρα... Τι να γράψω; Σοβαρά ρε... Ρε, είναι σα ν' ακούω τις φωνές στο κεφάλι μου... "The dawg made me do it"... Δεν είναι απλό, δε γράφεις μια "κριτική" της πούτσας και καθαρίζεις... Τι να κριτικάρεις στην τελική; Το έργο είναι άψογο τελείως... Να το συγκρίνω με τι; Με κάποιο από τα προηγούμενά του; Υπάρχει λόγος; Θα το κάνει έστω και ελάχιστα πιο κατανοητό; Πιο προσβάσιμο; Πιο ουσιαστικό; Δε νομίζω...

Το "Bern Project" είναι αυτό που είναι, είναι μια παρουσία, μια οντότητα από μόνο του, κάνει εντύπωση, ξεχωρίζει... Μαλάκα, πρέπει να το τσεκάρεις για να καταλάβεις, εγώ μαλακίζομαι εδώ πέρα, τσέκαρε τέχνη ρε...

*Τέλος 1ου Μέρους*

Ναι... Και τώρα η πικρή αλήθεια. Απ' την υποχρέωση βγήκαμε, ο λογαριασμός στην Τράπεζα είναι κατά τι πιο ενισχυμένος, ας δούμε λίγο πως είναι τα πράματα. Δεν κατάφερα να το ακούσω ολόκληρο καν. Σκυλοβαρέθηκα. Συνθέσεις που περιδινίζονται αενάως με σκοπό... Με τι σκοπό; Με κανένα ίσως; Μάλλον. Μαλάκα, τα πράματα είναι απλά, δεν είμαι ούτε φοιτητόνι να εντυπωσιάζομαι με ό,τι "καινούριο" και "ιδιαίτερο" μου πασσάρει ο καθείς, ούτε πενηντάρης να αναγνωρίζω την αξία και τη σοβαρότητα ενός έργου. Στ' αρχίδια μου, βασικά. Το σέβομαι το παρελθόν του θείου, αλλά νταξ, τι σκατά θα κάνει πιά; Δεν ξέρω, μπορεί και να 'χω υπερεκτιμήσει τη νοημοσύνη μου, πράγμα αδύνατο, μπορεί όταν γράφω "τέχνη" να αναφέρομαι σε κάτι σημαντικό αποκλειστικά σ' εμένα, μπορεί στη φάση που είμαι να αρέσκομαι να εντοπίζω την ομορφιά στην απλότητα. Χμμμμ... Ναι. Αυτό ακούγεται αρκούντως ρομαντικό και ειλικρινές, άρα αυτό θα είναι... Wire Magazine, φάε τ' αρχίδια μου. 

Super Wild Horses - Fifteen

Διάλειμμα…
Προσπάθεια ξεκούρασης από το όλο Witch House πράμα που μου ‘χει πάρει τα μυαλά… Μετά από τόσο delay αισθάνομαι σα να έχωνα κατσαβίδια στον εγκέφαλό μου. Χρειάζομαι κάτι πιο minimal, πιο punk για να ξεκολλήσω… Πιθανότατα.
Σκαλίζοντας το τεύχος του MRR που έπεσε στα χέρια μου, κόλλησα με τα όσα γράφτηκαν γι’ αυτή τη μπάντα, δυο κοριτσάκια, κιθάρα – ντραμς, που, κατά τα φαινόμενα αλλάζουν θέση ανάλογα με το κομμάτι, μπορεί να κάνω και λάθος, αλλά δε γαμιέται… Τσεκάρω και βλέπουμε. Ίσως αυτή να είναι η «θεραπεία»… Ίσως όχι… Μόνος ένας τρόπος υπάρχει να το ανακαλύψω… Πατάω το play…
Απλές garage, punk, pop συνθέσεις, κακοπαιγμένες όπως πρέπει, ερεθιστικός ερασιτεχνισμός με ψήγματα ιδιοφυΐας, είναι και φίλες των Snowman, αλλά έχω αρρωστήσει πολύ, δεν υπάρχει επιστροφή από όλο αυτό τελικά, ανυπομονώ να σκάσει ένας απάνθρωπα βαρύς χειμώνας, έτσι ώστε όλη αυτή η οδύνη που ‘χω αποθηκεύσει να αποκτήσει ξανά νόημα…
Δεν ξέρω ρε… Καλό για τη φάση του, απλά δεν υπάρχει ταύτιση… Δεν είμαι για χαρούλες, δεν είμαι χαρούμενος, βασικά, κι ούτε θέλω να είμαι… Είμαι δυστυχισμένος σε σημείο εκσπερμάτισης…
Bad timing, sorry, Super Wild Horses…

Arcade Fire - The Suburbs

Σκάνε κάτι φίλοι, σε άσχετες φάσεις, από το πουθενά τελείως, που έχεις να τους δεις καμιά πεντακοσαριά χρόνια… Χτυπάει το τηλέφωνο, στην άλλη άκρη ακούς μια γνώριμη φωνή, αλλά όχι ακριβώς, «ποιος είσαι ρε φίλος;», «έλα ρεεεεεεεεε, με ξέχασες;», προφανώς και τον ξέχασες, δεν είχε δα και τόσο μεγάλο αντίκτυπο στη ζωή σου, αδιάφορος τύπος, ήσουν και σε άλλη φάση όταν τον συναναστρεφόσουν, γάματα…

Παρόλα αυτά είσαι περίεργος, σαν τι θα μπορούσε να ‘χει κάνει όλα αυτά τα χρόνια, μπορεί να εξελίχθηκε σε στελεχάρα σε καμιά πολυεθνική, σε αλκοολικό συγγραφέα με ψευδαισθήσεις μεγαλείου, στον απόλυτο άρχοντα των σκοτεινών δυνάμεων, επομένως αποφασίζεις τελικά να τον πιεις αυτό το ρημαδοκαφέ, έτσι, για τη φάση… Σάμπως τι έχεις να χάσεις; Λίγο από το χρόνο σου μόνο…

Το μέρος το επιλέγεις εσύ, αυτός πήρε στην τελική, είσαι στην ώρα σου, εκείνος όχι, προειδοποιεί, βέβαια με μηνυματάκι, ένα απλό «θ’ αργήσω», ούτε πόσο ούτε τίποτα, ανόρεχτος ο δικός σου, σκέφτεσαι…

Με τα πολλά σκάει, θρονιάζεται στην πολυθρονάρα του καφενείου, εσύ τον παρατηρείς, σα να μην πέρασε μια μέρα ρε, ίδιο στυλ ακριβώς, μερικές ρυτίδες παραπάνω μόνο, τίποτα άλλο και ανοίγει το στοματάκι του… Όχι για να καπνίσει ή να ρουφήξει καμιά γουλιά... Για να μιλήσει… Δυστυχώς…

Σ’ ένα μισαωράκι πάνω έχεις σκυλοβαρεθεί τη ζωή σου, δε γίνεται, ο τύπος έχει μείνει ίδιος και απαράλλαχτος, στην ίδια φάση ακριβώς, δε λέει να σταματήσει να αναμασάει τις ίδιες, παλιές ιστορίες, στιγμές που, όσο και να προσπάθησες, δεν κατάφερες να αποκλείσεις από τη μνήμη σου, όχι ότι σου μείνανε, δε μιλάει για κάτι «έντονο», κοσμοϊστορικό, αδιάφορα παραμένουν όλα, ακόμα και ο τρόπος του, φροντίζει να κάνει τις διηγήσεις του ακόμα πιο υποτονικές, πιο κενές, τίποτα λέμε, εντάξει όμως, μην γκρινιάζεις, στην τελική τι περίμενες; Ούτε τότε τον πολυγούσταρες, άλλωστε. Μια αυθόρμητη ημισυμπάθεια έτρεφες για το άτομό του, σιγά πια… Σε φάση "καλό παιδί αλλά..."...

Υ. Γ.: Έχω την εντύπωση ότι και για τους Interpol το ίδιο κείμενο θα κάνω copy/paste… Αλλά δεν το ‘χω τσεκάρει ακόμα όπως πρέπει, επομένως βλέπουμε…

Wolf Parade - Expo 86

Οι Wolf Parade ήταν η πρώτη indie μπάντα που μου έκανε εντύπωση, όταν το 2005, που άκουγα μόνο post punk και D.I.Y. HxC, μου τους έκανε πάσα ο Fer, ότι σε φάση "ξεκόλλα απ' τη φάση σου, άκου αυτούς, γαμάνε" και έβαλε να παίζει το "I'll Believe in Anything"... Όσο διήρκεσε αυτή η πρώτη επαφή ξέφυγα, ήμουν σε μία κατάσταση "μαλάκα, τι άλλο έχασα όλα αυτά τα χρόνια;"... 
Αγόρασα το "Apologies to the Queen Mary" πριν από ένα ταξίδι στο Βερολίνο, τα μουσεία της συγκεκριμένης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας δεν είχαν έρθει σε επαφή μαζί μου ακόμα και κάτι έπρεπε να κάνω, μαζί με Celebration και A-Frames... Πολύ πριν την εποχή του mp3 player. Discman φάση. Τα άλλα δύο δισκάκια έμειναν στο περίμενε, αφού όλη μου την προσοχή την έδωσα στο ντεμπούτο των εν λόγω κυρίων... Κόλλημα... Η μουσική τους συνόδευε όλες τις βόλτες μου, ακόμα και σήμερα, όταν πέφτω πάνω σε κάποιο έργο του Cy Twombly μου σκάει το "This Heart's on Fire"...
Η επόμενη προσπάθειά τους, αν και την περίμενα πως και πως, με απογοήτευσε... Φαντάζομαι το ότι αφιέρωσαν τόσο χρόνο και έμπνευση στα αμέτρητα side projects τους, τους κούρασε... Ή επαναπαύθηκαν στην καταξίωση...
... Και ερχόμαστε στο σήμερα, στο "Expo 86", ένα δίσκο που περίμενα πως και πως, αλλά πάλι δε μου 'κανε κάτι ... Η πικρή αλήθεια είναι αυτή. Ήλπιζα να διορθώσουν κάπως το ατόπημα με τίτλο "At Mount Zoomer"... Αλλά μπα... Υπερβολικά μεγάλες συνθέσεις, εμπνευσμένες σε σημεία, με ενίοτε "στριμμένες" ενορχηστρώσεις, αλλά οι τρεις - τέσσερις συγχορδίες στα έξι λεπτά κουράζουν. "Είδα" και μια απελπισμένη προσπάθεια εδώ πέρα να ξεχωρίσει το σύνολο, να γίνει άξιο λόγου. Αποτυχία κι εκεί, δυστυχώς... Ίσως να περίμενα πολλά περισσότερα από ένα "καλό δίσκο", γιατί αυτό ακριβώς είναι. Ένας απλά καλός δίσκος. Και;
Αν και οι φωνές των δύο εξακολουθούν να συγκινούν, θα μπορούσα να ερωτευτώ φωνές, μα τι λέω, το 'χω κάνει κατ' εξακολούθηση... Και υπάρχει ακόμα η αίσθηση ότι κάτι χάνω από όλο αυτό, επεκτείνεται μάλιστα και σε τελείως υπαρξιακή φάση, σα να υπάρχει κάτι εκεί έξω και μου φεύγει...
Δεν ξέρω, πραγματικά... Προσωρινά, λοιπόν, "Νταξ" και στο μέλλον του δίνω μερικές ευκαιρίες ακόμα και βλέπουμε... Η μαλακία είναι ότι το γνωρίζω ήδη... Το μέλλον ρε...     

Holy Fuck - Latin

Ο πιο πολυαναμενόμενος δίσκος της χρονιάς... Αδυνατώ να συλλάβω το γιατί... Ο προηγούμενός τους με είχε αφήσει με ανάμικτα συναισθήματα, μ' άρεσε γιατί άρεσε σε όλους, αλλά τότε ακόμη δεν ήμουν σουπερήρωας, δεν είχα alias, δεν είχα αναλάβει το σκληρό καθήκον του να προστατεύω την ανθρωπότητα από τη μουσική αδικία...
Βασικά, όλες οι "Fuck" μπάντες πάσχουν από το σύνδρομο του "αρκετά τώρα με το θόρυβο, ας κάνουμε μουσική"... Νταξ, όχι όλες, μόνο τους Fuck Buttons είχα στο νου μου, με πιάσατε, οι οποίοι με το περσινό είπαν να το γυρίσουν στο post - shoegazer - rock - whatever, καλά ούτε το προηγούμενό τους μ' άρεσε, βασικά σιγά την πούτσα που ασχολούμαι κιόλας. 
Πριν συνεχίσω οφείλω να ομολογήσω ότι μου τη σπάνε όοοολοι αυτοί που ξεκινάνε τη φάση τους διαλύοντας τύμπανα ακροατών με κατσαβίδια και κάπου στα μισά λένε "χμμμμ, μάλλον έχουμε κάνει κάτι λάθος, ας δοκιμάσουμε κάτι σε φάση Tears for Fears, τι λέτε; Ε;"...  Αν το κάνει ποτέ ο Merzbow θα τον κάνω τον γκόμενό μου στην κόλαση... Πριν τα τινάξει...
Για να μην παρεξηγηθώ, το "Latin" το οποίο, υποτίθεται, αναλύεται εδώ, δεν είναι κακός δίσκος, κάθε άλλο. Και λάιβ θα γούσταρα να τους δω να το μεταφέρουν οπωσδήποτε γιατί θα γαμάει αναμφισβήτητα. Αλλά ρε πούστη, γαμώ το σπίτι τους, θυμίζει σιχαμένους Chemical Brothers ρε... Τόσο ξεδιάντροπα big beat, που το δείπνο ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τα σωθικά μου... Παλιατσαρία φάση. Όχι ότι περίμενα ότι θα έγραφαν δεύτερο Super Inuit (χωρίς αυτό, το LP θα ήταν ασύλληπτα "λίγο"), αλλά ξέρεις τώρα... Βράστα... Αν και οι Wet Hair (τι τεράστια μπάντα, α ρε Not Not Fun) το γυρίσουν σε metrosexual ultra disko, ξεχάστε τον τον Indiefuck...

Υ. Γ. Kylesa ποιος θα με πάει το βράδυ; Έχω τ' αμάξι συνεργείο (ψέμααααααα)...  

Good Shoes - No hope, no future

Μερικές φορές δεν ξέρω γιατί ασχολούμαι...

Άκουσα αυτό το δίσκο τρεις φορές. Δεν έχει τίποτα κακό. Είναι ένα πρώτης τάξεως indie μουσικό χαλί που δε σου αφήνει τίποτα... Έχει κανα δυό καλά, κανα δυο μέτρια προς το καλά, αρκετά αδιάφορα...

Την έχω δει επαγγελματίας τη φάση... Με το ίντερνετ είναι στάνταρ ευκολότερη η δουλειά γιατί δε γεμιζεις το σπίτι με cd με μαλακίες που σου στέλνουνε όλη την ώρα. Έτσι, ακριβώς, είπα να τσεκάρω κάτι που δε μου γυάλισε με την καμία, αλλά είπα ας το τσεκάρω ούτως ή άλλως... Λόγω επαγγελματικής ευσυνειδησίας... Και λόγω αδικαιολογήτου κολλήματος με το φλωρο-indie ήχο...

Νταξ μωρέ, γουστάρω τις κιθάρες τους, τέρμα πρίμα όλα, γουστάρω που μου θυμίζουν Buzzcocks με μια ιδέα Fall... Αν την πρώτη του μήνα λέγαμε ευτυχισμένο το 1991, μπορεί και να γούσταρα περισσότερο... Αλλά δεν είπαμε... Για ορισμένους, η εξέλιξη των πάντων είναι μεγάλη μαλακία... Για τους γκαραζάδες περισσότερο απ' όλους. Μαλάκα, το μοναδικό είδος που φάνηκε να εκτιμά (εκτός του προφανούς) η εν λόγω συμπαθέστατη φάρα μουσικόφιλων ειναι το Shoegazer... Λόγω Ride, όχι My Bloody Valentine. Τι να πεις... Τούτοι οι Good Shoes δεν εξελίσσουν τίποτα... Ούτε καν τη βασική ποπ-πανκ φόρμα που μοσχαναθρέφτηκαν... Έχουν και μαλακία όνομα.

Βαριέμαι...

Wolf & Cub - Science and Sorcery

Όποιος δεν τους ξέρει είναι μαλάκας. Τόσο απλά. Με είχαν στείλει στο διάολο το 2006 με το "Vessels". Στη 4AD. Φυσικά.

To "Science and Sorcery" είναι το καινούριο... Το ακούω την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές... Ομολογουμένως με αφήνει με κάποια, ας πούμε, ερωτηματικά. Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι δεν το 'χω ξανακάνει αυτό. Να ακούω κάτι πρώτη φορά και να γράφω ταυτόχρονα γι' αυτό... Συνήθως περιμένω να έχω μία πιο ολοκληρωμένη άποψη... Μετά την τρίτη ακρόαση δηλαδή βγάζω το cd (CD... το πιάσατε το αστειάκι;) κι αρχίζω να σκέφτομαι για το τι άκουσα κλπ...

Λοιπόν, η πρώτη εντύπωση που δίνει ο δίσκος είναι μία: Hippies... Στην προσπάθειά τους, υποθέτω, να διαφοροποιήσουν τον ήχο από το ντεμπούτο τους (Jesus&MaryChain meets Blue Cheer meets Spacemen3 meets Dronenoisewhatever meets 4AD Records), κάνοντάς το πιο πειραματικό, το διανθίσανε με περισσότερα κρουστά, κάτι Hammond, Mellotron, με αποτέλεσμα να ακούγονται σαν μπάντα από τα '70s...

Ξεχωρίζει σαφώς το σχεδόν Dub "Restless Sons"... Κομματάρα... Και το "The Loosest of Gooses" που είναι σεβεντίλα με μπόλικη κακία και superstellar riffs, αλλά και κάτι τρομπέτες τελείως μαλακισμένες (με την καλή έννοια)... Το κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το "Burden" μου θύμισε τους αγαπημένους μου Brian Jonestown Massacre για κάποιο λόγο και το αγάπησα αμέσως... Την έχει τη γκοθιά του, βέβαια...

Κλείνοντας αυτό το απαράδεκτο κείμενο, θα έλεγα ότι σε γενικές γραμμές μ' άρεσε ο δίσκος, αλλά δε θα τον πρότεινα κιόλας... Ψάχτε το "Vessels" καλύτερα... Ότι είναι Αυστραλοί το είπαμε; Όχι; Το λέμε, λοιπόν, και πρέπει σαφώς και να θεωρηθεί υπέρ τους...

P.S. Μόλις διδαχθήκατε πως είναι μια υποδειγματική κριτική ενός ροκ δίσκου. Λυπάμαι, δε θα επαναληφθεί.

Spider Vomit - Widows Walk EP

Τους ανακάλυψα ψάχνοντας το καινούριο των Love Of Diagrams... Αυστραλοί κι αυτοί...
Παίζει, λοιπόν, το εξής παράδοξο... Στην Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ωκεανία τεσπά, οι μπάντες μ' άρεσαν πολύ περισσότερο από τις αγγλικές, αμερικάνικες, για το εκάστοτε genre τη φορά... Κοινώς, προτιμούσα τους Magic Dirt από τους Pearl Jam, τους Clean από τους Television Personalities, τους Birthday Party από... Γενικά, προτιμώ τους Birthday Party...
Χρονολογικά, των τελευταίων εξαιρουμένων, οι Ωκεάνιοι ήταν πάντα ένα βήμα πίσω από τους ρόκερζ των γνωστότερων χωρών - εξαγωγέων... Παρόλα αυτά, το ερέθισμα τούς έσκαγε με τη μία και είχανε, ακολουθώντας το, πάντα κάτι διαφορετικό και ενδιαφέρον να προτείνουν... Το οποίο τύγχανε να είναι πάντα πιο "punk", άρα... καλύτερο.
Βγάζει νόημα η αποπάνω παράγραφος; Μάλλον... Παρακάτω...
Κοιτούσα, λοιπόν τους τοπ φρεντζ στο μάισπέης των Love of Diagrams και μου έσκασαν αυτοί... Οι οποίοι σίγουρα δεν ανήκουν στην ψιλο-twee φάση η οποία μ' έχει απορροφήσει τόσο πολύ τελευταία... Είναι μάλλον '90s ο ήχος τους... Bikini Kill, Nymphs, Babes in Toyland... Το πιάσατε έτσι; Το οποίο δε με χαλάει γιατί, για κάποιο αρρωστημένο λόγο, ενώ μεγάλωσα στο grunge, και ενώ δεν μπορώ ν' ακούσω σήμερα κανένα από τους αρσενικούς, όταν ανακαλύπτω κανα bootleg των Babes που μου λείπει εκστασιάζομαι... Είχα φάει τρελό κόλλημα με τη "riot grrrrl" φάση... Προφανώς δεν το 'χω ξεπεράσει...
Γι' αυτό και τούτοι 'δω, αν και ομολογουμένως δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο, μ' αρέσανε... Νταξ, θα τ' ακούσω 5-6 φορές και μετά θα το χώσω στα αζήτητα του σκλερού δίσκου... Να κάνουν παρέα με τους Animal Collective, Cut Off your Hands, Good Shoes, Japandroids, Neils Children, The Airfields, The National (τους σιχάθηκα για πολιτικούς λόγους, ήθελα το McCain και εμφύλιο στα οδοφράγματα...), Thieves Like Us etc. etc. etc....

Passion Pit - Manners

Έπαιζε στο i-pod όλο το καλοκαίρι...Ακόμα δεν έχω βγάλει άκρη αν όντως αξίζει τον κόπο... Είναι ότι μου δημιουργεί περίεργες εικόνες, βασικά. Πολύ αμερικάνικες. Πολύ teenager κατάσταση...

Prom nights στο basketball court του HighSchool, απογοητευμένα αγοράκια, με μαλλί ριγμένο στη μούρη αλά Thurston, να κοιτάνε τα φώτα και τα μπαλόνια που είναι δεμένα από το ταβάνι. Και η, τόσο απαραίτητη στην αμερικάνικη κουλτούρα, γυναικεία παρουσία (στρατιές από ξανθές cheerleaders/prom queens) πουθενά... Ακόμα... Το μοναδικό κορίτσι στην αίθουσα, ήρθε μόνο του... Έχει μωβ μαλλί, παραμάνες στ' αυτιά και σκοπός της ζωής της είναι να εντυπωσιάσει, έστω και την τελευταία μέρα, το ατομάκι που περιγράφω παρακάτω...

Η μουσική παίζει, τα φώτα κάνουν βόλτες στο πρόσωπο του άσχημου, αλλά ενδιαφέροντος αυτού αγοριού, η κάμερα πάει μία σ' αυτό, μία στα μπαλόνια. Και ενώ έχει χαθεί στις σκέψεις του, ο κόσμος γύρω του αρχίζει να χορεύει. Τα πλάνα κινούνται κυκλικά, και αλλάζουν ταυτόχρονα με το ρυθμό. Βέβαια, το τραγούδι που ακούει αυτός ο, asexual αλλά super cool, τυπάκος στο κεφάλι του είναι πολύ διαφορετικό απ' αυτό που βγαίνει από τα ηχεία. Είναι περίεργο και γρήγορο και άτεχνο, αλλά ξεχειλίζει από συναίσθημα, ενώ οι γύρω χορεύουν ένα απ' αυτά που εμετικά καλούνται "μπλουζζζζζ".

Και ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, η μουσική στ' αυτιά του δυναμώνει απότομα και αρχίζει να φιλάει με μανία τον κόσμο γύρω του. Αγόρια, κορίτσια, καθηγητές, καθηγήτριες, τον πάστορα της ενορίας (αυτός το ευχαριστιέται ιδιαίτερα) ώσπου οι σκληροί footbowl playaz τον βγάζουν έξω σηκωτό, ρίχνοντας του και κανα δυό στο δρόμο.

Το στόρυ τελειώνει με τον τυπά με ματωμένη μύτη έξω από το γήπεδο να μην έχει καταλάβει τι ακριβώς έχει συμβεί, να τον ξενίζει το αίμα στο χέρι του, να σηκώνεται όρθιος, να βγάζει το σλιπάκι που του 'χει μπει στον κώλο και τελικά να πατάει το replay στο i-pod... Η φρικογκόμενα, φαίνεται στο βάθος να ξαναμπαίνει στο πάρτυ, καθώς αυτός απομακρύνεται...

Γάμησέ τα, κωλοκατάσταση.