Loma Prieta - I.V.

Business as usual είναι η φάση...

Τσέκαρα αυτό το δίσκο γιατί το πρώτο review που διάβασα έλεγε ότι θα το γουστάρουν όσοι είχαν κολλήσει με τις μπάντες της Ebulllition στα ζήροουζ. Συγκεκριμένα ανέφερε τους Yaphet Kotto, τους Funeral Diner και τους Orchid... Δυστυχώς θυμίζουν περισσότερο τους τελευταίους. Κάτι που δεν είναι απόλυτα κακό, αλλά ξέρεις... Ήθελα περισσότερο Emotive παρά Hardcore. Και μόνο για το "Half Cross" αξίζει να το ακούσεις. Και το "Biography". Και τα υπόλοιπα.

Στα ζήροουζ που λες, είχα αρρωστήσει τόσο άσχημα με τους Blood Brothers και το όλο screamo πράμα που έπρεπε να βρω κάτι που να μοιάζει για να γεμίζω τις ώρες μου με απόγνωση. Και βρήκα την Ebullition. Έχω ξαναγράψει... Στο Punknews είχε γραφτεί προ αμνημονεύτων αυτό: "Somewhere along the line bands and labels lost sight of why music is truly made, but Yaphet Kotto and Ebullition have put up one hell of a fight to turn things around". 

Έτσι είναι ρε. Θες η μουσική που ακούς, κάποιες στιγμές να σε γαμάει, να μη σε κάνει να αισθάνεσαι "καλά", αν και τελευταία μόνο αυτό ζητάω απ' αυτή. Παρόλα αυτά, τα όσα με ξεσήκωσαν πέρυσι ήταν  "δύσκολα". Ήθελαν χρόνο κι ας με άρπαξαν απ' τα μούτρα με τη μία. Είχαν ουσία. Αυτό. Κι ετούτοι εδώ έχουν. Κουβάδες ουσίας.
Όταν οι πάνκς έχουν μια κάποια μουσική παιδεία, στο μεταξύ, το αποτέλεσμα σκοτώνει. Εδώ μέσα έχει κάτι riffs που κι εκατό γενιές χαζομεταλλάδων να περάσουν δεν παίζει να τα βρουν ποτέ. Οίστρος. Εκεί που τα ζώα με τις B. C. Rich αναπαράγουν πότε πιο γρήγορα πότε πιο αργά τα όσα έπαιξαν οι Napalm Death και οι Black Sabbath πριν από τριάντα και εκατόν τριάντα χρόνια αντίστοιχα, οι "νεότεροι" έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου προσφέρουν ασταμάτητα κάτι νέο.   

Κι ας έχω χάσει επαφή με το scene. Παραμένει κορυφαίο σήμερα να σκάνε καινούριες μπάντες που έχουν επηρεαστεί από άλλες που υπήρχαν πριν δέκα και όχι πριν ενενήντα χρόνια. Συνειδητοποιείς την εξέλιξη. Ότι κάτι μεγαλώνει μόνο του, ανεξάρτητα, δε χρειάζεται γονείς, παππούδες και σίγουρα δε χρειάζεται δεινόσαυρους.

KMFDM - WTF?!

Γνωριζόμαστε πόσο καιρό τώρα; Δυόμιση χρόνια; Κάπου εκεί δεν είναι; Κοίτα, είναι κάτι που δε σου 'χω πει. Το μεγάλο μου μυστικό. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο κατάλληλη στιγμή. Άσε με να το πω, σε παρακαλώ. Με βαραίνει χρόνια τώρα.

Γουστάρω Industrial. Τρελά. Έλα, έπρεπε να το 'χεις καταλάβει. Άρθρο όλο κλάψα για Foetus, περιμένω πως και πως το καινούριο των Ministry, εκθειάζω μέχρι αηδίας το φετινό των Prurient; Σοβαρά τώρα, δεν είχες πάρει γραμμή τίποτα; Μα τίποτα; Καλά ρε, δεν το διαβάζεις το μπλογκ; Όχι, δεν - αλλάζω - θέμα - τώρα. Ρε συ, άνθρωπος είμαι, έχω αδυναμίες... Λυπάμαι, το ξέρω ότι έπρεπε να στο είχα πει νωρίτερα.

Τα '90s φταίνε ρε. Μα είναι δυνατόν; Σκάνε οι βρωμο-μαλλιάδες, οι ιδρωμένοι, οι άθλιοι, ο κόσμος παραληρεί μέχρι τη στιγμή που η μουσική βιομηχανία αποφασίζει ν' ασχοληθεί με τους φλώρους... Και βρίσκει αυτό το μαυροντυμένο με τα δερμάτινα και τις τζίβες, πετάει ένα "Mr Self-Destruct" και αυτό ήταν. Ναι και τον άλλον. Τον καραγκιοζάκο με το make-up και τους καθετήρες ούτε να τον σκέφτομαι δεν θέλω. Τον γελοίο. Μπα, δεν ασχολήθηκα και πολύ, εκείνα τα χρόνια ήμουν απασχολημένος με το να αποχαιρετάω την παρθενιά μου. 

Αλλά περνάνε στο σύστημα αυτά. Σαν ιός. Και σου μένουν. Το τελευταίο των KMFDM; Έλειπες όταν το κατέβασα. Δε θα το αγόραζα κιόλας ρε συ, μη φτάνουμε στα άκρα. Δεν περίμενα να το ανακαλύψεις. Άκου λίγο όμως, ωραίο δεν είναι; Όχι; Καλά. Εντάξει, δεν ήταν ανάγκη να δεις φωτογραφίες τους, είναι ψιλοχάλια το ξέρω. Μα ποτέ δε μου άρεσε το πως ντύνονται αυτοί, με τα beats και τις κιθάρες κολλάω.  Ταχύτητα φάση. Action Rock. Όλα αυτά και η Lucia. Γαμώ τους συνδυασμούς σου λέω. 
Γάματα, με τον τίτλο κι εγώ γέλασα. Γερο-industrialάδες που ανακαλύπτουν το sexting. Άστο, δε λέω τίποτα, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου...
Έλα ρε. Ξεκόλλα ρε. Δεν είναι τόσο αίσχος ρε. Άκου το "Take it like a Man". Κοίτα, αν το ανεχτείς λίγο ακόμα θα σταματήσω ν' ακούω twee. Είδες τι καλός που είμαι; Φιλάκι; Κι άλλο; Κάτσε μισό να πατήσω το play. 
Καλά ντε, το αλλάζω. 

Hands Up Who Wants To Die - Buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

Έτσι ξεκινάει το "Sonny's Burning" των Birthday Party... "Hands up who wants to die?"... Είχε κάτι αυτή η ερώτηση του Cave τότε. Άνθρωποι στο χείλος της καταστροφής, στη δικιά τους κόλαση, χτυπιούνται αδιάκοπα, αίμα απ' τις χορδές, φωνητικές και άλλες. Αίμα. Κι αυτός ο δίσκος μυρίζει αίμα. Ζέχνει. Δεν ξέρω τι σκατά τρώνε στην Ιρλανδία τώρα, αλλά καλά θα κάνουν να συνεχίσουν σ' αυτή τη δίαιτα. Περίπλοκες συνθέσεις, αρρωστημένες, οι επιρροές όλες σωστές, το μείγμα σε γαμάει, αν κάτι σήμαινε ο όρος Post Punk, στα '90s όμως, Jesus Lizard, Rapeman φάση, είναι εδώ. Και γαμάει ρε. Έχω την εντύπωση ότι το ροκ πήγαινε μπροστά μέχρι εκεί, σ' αυτό τον ήχο και μετά σταμάτησε. Μετά άρχισε η επανάληψη. Δεν είχε να πει κάτι άλλο. Θα διαφωνήσουν αρκετοί και εξαιρέσεις σαφώς και υπάρχουν (οι Blood Brothers. Μόνο.), αλλά πραγματικά, στα ζήροουζ και μετά ποια ήταν αυτή η μπάντα ή η εταιρία που τα γάμησε όλα, εδραιώνοντας ένα συγκεκριμένο "κάτι", ένα "καινούριο", στα μυαλά και κυρίως στ' αυτιά αρκετών ώστε να πεις ότι κάτι άλλαξε; Περιμένω... Και μέχρι να 'χω απάντηση εμμένω στην άποψή μου. Αλλά πολύ θα ήθελα να διαψευσθώ. Αλήθεια...

Dum Dum Girls – Only In Dreams

Είναι κάτι κορίτσια που, σε φάση, έχεις εξιδανικεύσει, είναι στο «εκεί πάνω» βάθρο και δεν κατεβαίνουν με τίποτα. Με τα φορέματα, τα καλσόν τους… Κοίτα, το πάω κάπου συγκεκριμένα, εντάξει; Έχω γράψει ήδη δύο φορές για τις Dum Dum Girls, δε σκοπεύω να ξεφτιλιστώ τρίτη φορά.

Αλλά είναι κάτι κορίτσια που, σε φάση, δε θες να ξέρεις ότι έχει πεθάνει η μάνα τους. Ακούγεται απαίσιο. Σίγουρα ακούγεται απαίσιο. Παραμένει γεγονός, βέβαια.

Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα. Έστω ότι είσαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες θαυμαστές της Sasha Grey. Διόλου απίθανο. Θα ‘θελες να ξυπνήσεις μια μέρα και να μάθεις ότι έχει μια αδερφή με HIV και στην πρέζα, ένα αδερφό στη φυλακή γιατί  έσφαξε το παιδί της γκόμενάς του, ότι η μάνα της πέθανε από αιμορραγία όταν έσκισε το μουνί της με ένα μπουκάλι την ώρα που έπιασε τη διάσημη πλέον κορούλα της με το καυλί του πατέρα της στο στόμα; Πόσο θα καυλώσεις την επόμενη φορά που θα δεις να την ξεσκίζουν τριάντα μαλάκες με μεγαλύτερο πούτσο από το δικό σου, αν ξέρεις όλα αυτά; Μπορεί και το ίδιο, μπορεί και περισσότερο. Μεταξύ μας όμως, αμφιβάλλω…

Προφανώς κάπου θέλω να καταλήξω εδώ…

Στα κορίτσια του εν λόγω «βάθρου». Για κάποιο λόγο, κυρίως γιατί οι ίδιες το επιτρέπουν, μαθαίνεις κάποια από τα «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα» τους. Και παίζει αυτή η φάση, που είσαι «μισό λεπτό, δεν ήθελα να το μάθω αυτό. Δε χρειαζόταν. Μου κόστισε μία υπέροχη στύση». Υπερβάλλω, βέβαια, το κάνω καλά, το ξέρω.

Τα σιχαίνομαι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Όταν δεν έχεις ζωή δεν μπορείς να καταλάβεις το λόγο που «αφού είναι πούστης, γιατί δεν το λέει να τελειώνουμε;» ή «αφού είναι πουτάνα, γιατί δηλώνει μοντέλο;» κι άλλες τέτοιες μαλακίες. Βασικά, δε σιχαίνομαι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, αλλά την ανάγκη τους να είναι προστατευμένα. Να μην τα μάθει κανείς. Ή να τα μάθει σε δόσεις, προσεκτικά επιλεγμένες, λίγα και καλά, γιατί έχουμε και μια υστεροφημία να φροντίσουμε.

Ένας από τους μαλάκες «ανώνυμους» που κατά καιρούς επικοινωνούν μαζί μου, γιατί το βλέπουν σαν καλή ευκαιρία μάλλον να βρίσουν το θεό επειδή ο μπαμπάς τους δεν τους πήρε Gameboy, νόμιζε ότι είχε βγάλει άκρη με το τι έπαιζε από πίσω, είπε λοιπόν να μου τα πει ένα χεράκι. Έκανε ένα ψεύτικο μέηλ και άρχισε να με λέει μισογύνη, σεξιστή, αδερφή και άλλα τέτοια νόστιμα, του ‘ριξα κι εγώ λοιπόν μια δόση του τι παίζει γενικά και σταμάτησε να μου μιλάει. Με απομυθοποίησε. Φαντάζομαι θα έδειξε τη συνομιλία μας σε όλους τους, εξίσου βλάκες, φίλους του. Χέστηκα. Πήρε αυτό που ήθελε άραγε; Δε νομίζω. Πιστεύω ότι ψόφαγε να είχε δίκιο. Να χτύπησε το κακό στη ρίζα του με πέντε λέξεις. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα.

Αυτή είναι και η μαλακία με την πληροφορία. Συχνά δε θες να την αποκτήσεις όσο και να θεωρείς ότι θες. Καλύτερα κάποια πράγματα να μένουν κρυφά, λοιπόν.

Όπως και να ‘χει, όπου και να είναι αφιερωμένος ο νέος δίσκος της Kathy (δεν ξέρω πως τη λένε, θα τη λέω Kathy όσο μου θυμίζει αυτή από το Shade, the Changing Man, την καλύτερη ιστορία αγάπης που γράφτηκε ποτέ) είναι υπέροχος, και η εξωτερίκευση κάτι τόσο προσωπικού με έκανε να την εκτιμήσω περισσότερο, να την αισθανθώ πιο οικεία… Αν με καυλώνει ακόμα; Έτσι και την πετύχαινα θα της έκανα το μουνί καινούριο, εννοείται…      

Atari Teenage Riot - Is This Hyperreal?

Η πιο cool looking μπάντα στην ιστορία της μουσικής. Δε δέχομαι καμία διαφορετική άποψη, καμία διαφωνία σ' αυτό. Κάνετε λάθος, απλά. Δεν έχει να κάνει με τους στίχους τους, την "πολιτική τους στάση" (ας γελάσω), τη μουσική τους... Η εμφάνισή τους. Μόνο. Αυτό ήταν. Αυτό είναι και τώρα. Τα μαύρα ρούχα, η πάντα βαμμένη μούρη της Nic Endo, όλα. Βάζεις και δυο - τρία παραπληγικά beats της κακιάς ώρας, μία industrial κιθάρα και τέλειωσες... Δεν έχει σημασία ρε. Όπως και η άποψή σας σ' αυτό που προσπαθώ να πω. 

Όταν δείχνεις τόσο γαμάτος, όσο σκατά και να παίζεις, δεν έχει σημασία. Και οι Atari Teenage Riot παίζει και να 'χουν γράψει αρκετή από τη χειρότερη μουσική της προ- προηγούμενης δεκαετίας. Αλλά ποιος χέστηκε, πραγματικά τώρα...

Και είναι απ' το Über Cool Βερολίνο, όχι από καμιά γαμημένη Μοντάνα...  Η αναρχοκατάσταση βγαίνει πιο ειλικρινής από το Prenzlauer Berg, παρά από το βοδινοθρεμμένο στόμα ενός σκατίβλαχου αμερικάνου, που μπορεί να 'χει χτυπήσει tattoo την αστερόεσσα στον κώλο του... Ασυναγώνιστοι στον εν λόγω τομέα... Ακόμα κι αν οι στίχοι τους είναι όλα τα αναρχοκλισέ μαζεμένα, ακούγονται πιο πειστικά, πως να το κάνουμε λέμε. 
Το πόνημα, παρεμπιπτόντως, είναι το καλύτερο δώρο για το ανήλικο αδερφάκι σας. Στο δικό μου πάντως το προσέφερα ήδη. 
Είναι αυτό ρε, ο θρίαμβος του attitude απέναντι στην "ποιότητα". Δεν ξέρω, προσωπικά αισθάνομαι πολύ πιο γαμώ όταν κυκλοφορώντας στην πόλη από τ' ακουστικά βγαίνουν τα ξεράσματά τους, από το τελευταίο ψαγμένο, εγκεφαλικό, υπερφίαλο αίσχος του όποιου Ομάρ Ροντρίγκεζ Τρόμπες ή την και καλά πολιτικοποιημένη ποίηση χωρίς στίχους των Γκάντσπηντ Γιου Βλακ Τρόμπερορ. 

Και μ' αρέσουν περισσότερο απ' τους Crystal Castles... Ορίστε το είπα. 

Και πριν πείτε τη μαλακία σας, να σας υπενθυμίσω ότι διαφημίζω παντού του μνημειωδώς κακό γούστο μου, κάτι που με βάζει σε αρκετά υψηλότερη θέση από αυτή των επικριτών μου. Επίσης, τους γράφω όλους στ' αρχίδια μου.


Πρέπει να δείτε τη στύση μου την ώρα που πατάω Δημοσίευση Ανάρτησης...

Bass Drum Of Death - GB City

Μαλάκα, ενέργεια. Πανκ εζ φακ. Με groove όμως. Με γαμάτο groove, πιο σωστά.

Είναι αυτή η φάση, τσεκάρεις μια ροκεντρόλ μπάντα από τη Μέση της Πούτσας του Διαβόλου, Texas και ξεχνάς και τα indie, ξεχνάς και τα twee, ξεχνάς την τέχνη, τις ψυχοπάθες, τα πάντα. Εκεί ρε, ενέργεια, τέλος.

Και σκάει ο βλάκας ο στονεράς ο φίλος που μόνο στην κωλοτρυπίδα του δεν έχωσε μπάφο, λιμνάζει στον καναπέ σου, κι αφού σ' έχει πει "φλώρο" πενήντα φορές του πετάς το "Spare Room" και μαζεύεις τα σαγόνια του απ' το πάτωμα. "Πανκ, ρε μουνί" του κάνεις. Παρατηρείς τη σκατόφατσά του να γίνεται ακόμα πιο γελοία καθώς προσπαθεί να χαμογελάσει. Ο μαλάκας...

Είναι αυτό ρε. Αυτό το συναίσθημα της μαλακισμένης επανάστας, της στιγμιαίας, της ανούσιας, που κανένα άλλο είδος πέρα από το ροκεντρόλ δεν μπορεί να σου δώσει... Δεν εννοώ σκεπτόμενη Crust Punk κατάσταση και τα σχετικά, μιλάω για εκτόνωση συναισθημάτων πρώτα και κύρια. Αυτό το αυθόρμητο "πάρτα ρε!", χωρίς λόγο και αιτία.

Κι εκείνη τη γαμημένη στιγμή ρίχνεις νοητά μια ματιά στους φίλους σου από το δημοτικό με τις στρωμένες ζωές τους, τις καλοπληρωμένες δουλειές τους, τα καλοσιδερωμένα πουκάμισα, τις γραβάτες, τις κοιλάρες και τις καράφλες τους, τα γυμναστήρια για να "ξεδώσουν" και τις πρωτοχρονιές τους σε κάποια "μουσική σκηνή"... Που σε βλέπουν σαν το φίλο που ξέμεινε στην εφηβεία με τις μοϊκάνες και τις μπύρες, ο κατεστραμμένος, ο δυστυχισμένος που δεν έκανε τίποτα στη ζωή του, ενώ είχε τόσες δυνατότητες, δεν καταλαβαίνουν ότι όλα αυτά είναι επιλογή, δεν είναι λάθος, δεν είναι σωστό, είναι μαλακισμένη στάση ζωής, είναι μόνο ροκεντρόλ, αλλά το γουστάρω...   

O'Death - Outside

Τη μισώ την country... Πραγματικά, τη βλαχίλα την απεχθάνομαι. Όσο δεν πάει όμως. Δεν έχω χειρότερο. Νταξ, ίσως το Epic Metal να είναι λίγο πιο σκατά. Όλο το metal, βασικά, εκτός των Kylesa. Που δεν είναι ακριβώς metal, αλλά τι να κάνεις τώρα.

Οι O'Death παίζουν ένα μίγμα Death Country, Country Punk, Country Folk και Country σκέτο. Μιλάμε για τρελή χωριατίλα, όχι αστεία. Βλαχιά σιχαμένη ρε.

Ο προηγούμενος δίσκος τους, το "Broken Hymns, Limbs and Skin" του 2008 με είχε αφήσει μαλάκα. Σε κανονική φάση κάτι τέτοιο θα ήταν αδύνατο, αφού, επαναλαμβάνομαι το ξέρω, μιλάμε για βλαχουριά τρελή. Αλλά ναι... Αρρώστησα. 
Δεν ξέρω πώς κάτι τόσο βγαλμένο από την αμερικάνικη παράδοση, αντί να με κάνει να ξερνάω έντερα, με εντυπωσίασε.  Είχε μια... Πως να το πω... Μια ειλικρίνεια. Μια αμεσότητα. Κάτι τέτοιο. Και μπορούσες να κοπανιέσαι κιόλας.
Το πρόσφατο "Outside" ναι μεν γαμάει, οι ταχύτητες όμως δεν είναι όπως ήταν. Δεν είναι τόσο punk, αυτό εννοώ. Κομμάτια σαν το "Alamar" παρόλα αυτά δε γράφονται κάθε μέρα. Ούτε νύχτα. 
Το ακούω και το ξανακούω, το μελετάω κατά κάποιο τρόπο, νιώθω τα Levels of Coolness να πέφτουν κατακόρυφα, αλλά επιμένω. Μοιάζει και με το Burt Salami ο τραγουδιστής, τις αξίζει τις επισκέψεις του και με το παραπάνω... Διαθετει μια ήρεμη μανία, κάτι τέτοιο. Ίσως ο πιο φορτισμένος συναισθηματικά δίσκος που άκουσα όλο το χρόνο... 

Gang Of Four - Content

Είμαι τόσο κολλημένος με τους τρεις πρώτους δίσκους των Gang of Four, τα 'χω πει και στο παρελθόν, που θα μπορούσα να 'χω ένα μπλογκ και να γράφω μόνο γι' αυτούς. Ένα Uncut φάση, που θα το διαβάζουν γαμάτα άτομα, με εξώφυλλα Sonic Youth, Foetus, Swans, Fugazi και εχμμμ... Gang of Four. Έτσι μου 'ρχεται να μη γράψω το ρηβιού, απλά να επαναλαμβάνω το όνομα της μπάντας σα mantra σε όλο το κείμενο, ν' αρχίσω να το λέω φωναχτά μέχρι να την ακούσω. Θα γαμούσε κάτι τέτοιο...
Αλλά όχι... 
Είναι οι μπάντες που ακούς και κολλάς, λοιπόν, διαβάζεις τις συνεντεύξεις που δίνουν, τσεκάρεις το name-dropping και κολλάς περισσότερο... Χρειάζεται να πω από που ξεκίνησαν όλα; Μάλλον όχι, αλλά θα το κάνω. Από τους Sonic Youth, φυσικά... Σε φάση έχεις ένα μυαλό ζελέ φράουλα, γιατί μόλις άκουσες το "Evol" για πρώτη φορά και οι θεοί σου σού λένε ότι δε θα παίζανε έτσι αν δεν υπήρχαν οι Can και οι Gang of Four... Τι κάνεις; Πραγματικά, τι κάνεις; Απλό είναι ρε, ψάχνεις...
Και όλο αυτό το πράγμα, η αναζήτηση, διογκώνεται μες στο κρανίο σου, ο εγκέφαλος ακουμπάει κόκκαλο και για μία και μόνο στιγμή, ξέρεις πραγματικά το "σωστό". Για λίγο μόνο θεωρείς ότι έχεις την απαραίτητη ποσότητα γνώσης που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις από τη μετριότητα, το σύνολο, τη μάζα, ο εκτός, εσύ, ο ίδιος. Γιατί; Γιατί κάτι μοναδικό πέρασε και σε άγγιξε...
Γάματα... Είμαι καυλωμένος τελείως ρε, δεν έχει νόημα, δεν είναι "κριτική" αυτό, αλλά τι απ' όσα γράφω είναι; Καλά, γάμησέ το, θα το σκεφτώ άλλη φορά αυτό. 
Και μ' άρεσε και το τελευταίο. Κακώς, κακώς κυκλοφόρησε ίσως, αλλά πάντα ό,τι να 'ναι ήταν αυτοί, επομένως δε γαμιέται. Καλώς μας ξανάρθαν. Δεν ξέρω για σας, εμένα μου είχανε λείψει... 

  

Deerhoof - Deerhoof VS Evil

Οι Deerhoof είναι απ' αυτές τις περιπτώσεις που όλοι γουστάρουν, όλοι αποδέχονται το έργο τους ως κάτι μοναδικό, ξεχωριστό, αλλά κανείς δεν έχει κάτσει ν' ακούσει... Ν' ακούσει στ' αλήθεια όμως. Μου θυμίζουν το Tank Girl των Hewlett και Martin. Όλοι γνωρίζουν τη φιγούρα της τύπισσας, μα όλοι, το απόλυτα cool icon των '90s, μόνο που κανείς δεν έχει διαβάσει σελίδα... Τίποτα. Μαλάκες. Τι να πεις...

Δεν ξέρω ρε, είναι λογικό αυτό; Πιθανότατα ο συγκεκριμένος δίσκος θα φιγουράρει στις λίστες με τα καλύτερα του 2011, από τώρα ναι, του αξίζει και με το παραπάνω, το εννοώ, τι με ξενερώνει όμως;  Που κανείς δε θα θυμάται νότα την ημέρα σύνταξης αυτών. Δεν είναι και εύκολο, μη λέμε και μαλακίες... 

Πάλι χώνουν μέσα πεντακόσιες αλλαγές σε συνθέσεις που μετά βίας αγγίζουν τα τρία λεπτά, δεν αλλάζει αυτό, χωρίς να μπορεί να τους καταλογίσει κανείς για progressive επιρροές, όχι, δεν είναι σκατοMarsVolta χάλια εδώ πέρα. Ούτε καν. Όλα είναι σ' αυτό το post hardcore ύφος, που γάμησε την προ-προηγούμενη δεκαετία... Κι ο Ομάρ Ροντρίγκεζ Τρόμπες αυτά κοπιάρει, αλλά, όντας τελείως άχρηστος, τα σκατώνει. 
Για να μη μακρηγορώ, το σύνολο παραμένει περίπλοκο, αλλά με πράγματα που είναι τόσο απλά και εύκολα και γνώριμα που, αφενός έχουν νόημα, αφετέρου σ' αφήνουν ν' αναρωτιέσαι "γιατί δεν το 'χα σκεφτεί εγώ, ρε πούστη;". Ω ναι... Το θυμάσαι αυτό; Κι εγώ το θυμήθηκα. 

Ρε, αν δεν το δίνανε στον ατάλαντο σκατομούρη τον Alan Grant, τον υποτελικό του Wagner στο Dredd και το Strontium Dog να γράψει το "Apocalypse", αυτή την υπερφίαλη μπούρδα με χιούμορ της πούτσας, δε θα υπήρχε αισχρό σημείο στο στόρυ, ρε, δεν πασσάρεις σε χίππυ να γράψει πανκ, δε γίνεται, ναι, για το Tank Girl μιλάω, γιατί; Γιατί έτσι γουστάρω ρε. Ο λόγος που δεν μπορείς να βρεις τη σύνδεση μεταξύ των δύο είναι είτε γιατί δεν έχεις διαβάσει το ένα, είτε δεν έχεις ακούσει το άλλο. Το είπα και στην αρχή. Καλά, μπορεί απλά να είσαι και βλάκας... Εντάξει, δεν είναι κακό να ανήκεις στην πλειοψηφία.

Στο μεταξύ, το πόνημα κυλάει, ενοχλώντας, όπως πρέπει, δε σ' αφήνει χωρίς να προσέξεις ότι "κάτι συμβαίνει" και πρέπει να συμμετέχεις, κατά κάποιο τρόπο όλα τα "άσχετα" δένουν, τίποτα δεν είναι τυχαίο, σαν τα κείμενα του Martin, αν και χαλαρά δοσμένα, πάντα σε άφηναν με ένα χαμόγελο γάματα, σε γέμιζε το cooooooooooolness ρε... Πανκ με νοημοσύνη, αντί για οργή.  
Εντάξει; Έγιναν εμφανή τα κοινά σημεία; Σίγουρα; Σίγουρα σίγουρα; Χαίρομαι.
Είμαι σίγουρος ότι το έχετε κατεβάσει, άντε τώρα, ακούστε το.

Natural Law - Slump EP

Το γουστάρω το format του ΕΡ... Έχει μόνο τα "καλά" κομμάτια. Φτιάχνοντας το top-50, το οποίο δημοσιεύεται μεθαύριο, ένα λεπτό πριν αλλάξει ο χρόνος, γύρισα πίσω και συνειδητοποίησα ότι οι αγαπημένοι μου ήχοι δεν κυκλοφορήσανε σε long play, αλλά σε μικρές δόσεις. Κι αυτό εδώ έχει πέντε φιξάκια όλα κι όλα, με μέση διάρκεια ένα λεπτό το καθένα. Ναι, ναι, old school hardcore παίζουν. Τι να σου εξηγώ τώρα. Για 'μένα, ο πιο γαμάτος δίσκος του scene φέτος. Άντε, μαζί με το "Rodeo" των SQRM... Τσεκάρω, μην κοιτάς που δε γράφω. Δεν μπορώ να το ξεπεράσω, αυτή είναι η αλήθεια. Έχω ανακαλύψει αυτό το blog κάμποσο καιρό τώρα, δε σου λέω ποιο είναι, που, ό,τι και να ποστάρει, από thrashcore μέχρι avant punk, είναι αριστούργημα. Εκεί βρήκα τους Merchandise, τους Neon Blud κι αυτούς εδώ. Το συγκεκριμένο ΕΡ, το είχα βάλει να παίζει συνεχώς και χάζευα στο νετ εικόνες από το Love and Rockets. Κόλλημα. Άλλος κόσμος. Μετά από τόσα χρόνια παραμένω αθεράπευτα ερωτευμένος με τη Hopey Glass. Σε φάση, ζήλευα τους γκόμενους που την κυκλοφορούσαν στις σελίδες του. Όχι τη Maggie, μόνο τους αρσενικούς. Παθολογική φάση, το ξέρω. Είναι τόσο περίεργο κάποιος να καψουρευτεί την πρωταγωνίστρια σ' ένα κόμικ; Δε θέλω να το πιστεύω. Δε θα καταλάβαινες λέμε. Οι Natural Law θα μπορούσαν να είναι οποιαδήποτε από τις φανταστικές μπάντες που αναφέρει ο Jaime Hernandez στα καρέ του. Εύκολα. Έχουν αυτή τη μανία, αλλά και την "τέχνη" του punk... Είναι σε φάση, σα φωτοτυπία κολλημένη σε άσπρο τοίχο... Και οι ίδιοι. Γάμησέ τα...           

The Estranged - The Subliminal Man

Όταν σκάει ένας δίσκος τόσο βγαλμένος από το παρελθόν είμαι σε τρελό δίλημμα... Τον κρίνω ως τι; Ως έργο του σήμερα; Μα δεν είναι... Εντάξει το 2010 βγήκε, αλλά δεν έχει να κάνει. Κοπιάρει απροκάλυπτα την post punk φάση που, εντάξει δε με ξενερώνει η προσπάθεια, πρόκειται άλλωστε για το αγαπημένο μου genre, αλλά να μωρέ, έχουν περάσει χιλιετίες από το '83...

Εδώ μέσα ξανακούω τους Wipers, τους Cure των πρώτων δίσκων, τους The Mob, όλες αυτές τις obscure proto-goth μπάντες τύπου 13th Chime, γάμησέ τα, είναι σα να 'χουν σκάσει απ' το πουθενά ένα τσούρμο παλιοί γνωστοί που, πλέον, μιλάτε μόνο στο τηλέφωνο και ήρθαν με τρελή όρεξη για πάρτυ... Όλοι είναι εδώ ρε πούστη και τίποτα δεν είναι λάθος...

Αν είσαι άρρωστος, όπως κι εγώ, με το συγκεκριμένο ήχο στους Estranged θα βρεις κάτι πολύ αξιόλογο... Αν πάλι ακούς τις λέξεις "post" και "punk" και σκέφτεσαι τους Interpol, καλύτερα δίνε του γιατί: 1ον, είσαι τελείως ηλίθιος και 2ον, απλά δε θα συναντήσεις κάτι που θα σε συγκινήσει εδώ... 

Οι συνθέσεις τους είναι τελείως γαμάτες, όχι γιατί παραπέμπουν σε τόσα πολλά και άριστα, εντάξει και γι' αυτό, αλλά βασικά γιατί είναι... Και, κακά τα ψέμματα, έχουμε ταλαιπωρηθεί άπειρα χρόνια με τις κάθε είδους αναβιώσεις του οτιδήποτε ας γίνει κι εδώ κάτι αντίστοιχο. Μιλάμε υπάρχει ολόκληρη βιομηχανία που αναμασά με περισσή όρεξη τη μουσική των Buzzcocks, των Amebix και των Black Flag, για να μη μιλήσω για Sonics και το λοιπό garage κακό συναπάντημα, που ταλαιπωρεί τ' αυτιά μου από τα '80s, ρε θέλω τη δικιά μου φάση να ξανάρθει, όχι μέσα από μπούρδες από πολυεθνικές, αλλά ένα ολόκληρο underground για πάρτη μου... Χωρίς τύπους που επηρεάζονται απλά από τη μουσική των Joy Division, αλλά απλές, ειλικρινέστατες κόπιες, θα γράφω για τις κυκλοφορίες τους με ιερή προσήλωση το υπόσχομαι... Δεν το αξίζω; Και με το παραπάνω, ρε μουνιά!

Αλλά όπως δεν μπορεί να υπάρξει generic kraut, το ίδιο συμβαίνει και με το post punk... Έχει τόσες διαφορετικές μορφές έκφρασης που αποκλείεται να γίνει κάτι τέτοιο ποτέ...

Προς το παρόν, λοιπόν, κάνω το πάρτυ μου με τους Estranged, δύο, τρείς ίσως και τέσσερις φορές και τους τοποθετώ μετά με ευλάβεια στα αζήτητα... Μπορεί να τους αναζητήσω ξανά τη μέρα της επανάστας... Νωρίτερα δεν το κόβω.

    

Neon Blud - B Girls EP

Δε θα το καταλάβεις. Πίστεψέ με. Είναι απ' αυτές τις περίεργες μπάντες που σου κάνουν εντύπωση χωρίς να ξέρεις το γιατί. Νοσταλγώ το noise rock των '90s, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό, ούτε εγώ, και όταν σκάνε κάτι τέτοια, χάος με φυσικά όργανα, αρρωσταίνω. Είναι άλλη φάση ρε. Καλή και η ποπ κομψότητα, καλές και οι εγκεφαλικές μετα-jazz μπούρδες, καλό το juke, όλα γαμώ, αλλά ρε πούστη, είναι στιγμές που είσαι σε φάση "νταξ, έχω εντρυφήσει τόσο πολύ σ' αυτό τον ήχο που τον βγάζεις από μέσα μου μόνο με εξορκισμό", θες κάτι άλλο, αλλά ξαφνικά σκάει κάτι "σήμερα", βασισμένο στα χτεσινά, στους πρώτους δίσκους των Sonic Youth συγκεκριμένα, και μετά είσαι σε φάση "μαλάκα, τι έλεγα; Α ναι... Όχι, σοβαρά τώρα, τι έλεγα; Α ναι...". Κάτι τέτοιο. Καλά, δε θα  εμβαθύνω και πολύ, για να τα πω τα γράφω, δε θέλω να το τσεκάρετε αυτό, δεν παίζει να σας κάνει και κάτι, είναι για μένα μόνο, για τους διακόπτες μέσα στο δικό μου κεφάλι, τους γυρίζει και τέλος. Είμαι ξανά στο "τότε". Στην "teenage angst" κατάσταση. Αυτό το δεύτερο "untitled"... Sonic Youth με Black Flag και τη Lydia στα φωνητικά... Ανατρίχιασα λέμε. Κόλλησα. Αυθορμητισμός κατάσταση, έβαλαν κι άλλο κιθαρίστα και έχουν τελειοποιήσει τον "αυτοκινητιστικό δυστύχημα με κιθάρες" ήχο τους... Άστο ρε, είναι για μένα αυτό, άκου κάτι άλλο καλύτερα...        

Skullflower - Strange Keys To Untune God’s Firmament

Το ν' αράξεις ν' ακούσεις ολόκληρο ένα δίσκο των Skullflower απαιτεί τρελή προσπάθεια... Τρελή συγκέντρωση...  Σε φάση εγκαθίσταται το κέντρο της κολάσεως στο δωμάτιό σου κι έχεις να υποστείς το χάος το ίδιο... Δύσκολη κατάσταση, όσο δεν πάει... Κιθάρες απ' το διάολο, θόρυβος, εξαγνισμός, μια λιτανεία για την εξάλειψη του τίποτα, τέχνη που σε γαμάει, σε γεμίζει, κολλάς άσχημα, χάλια τριπάρα, δε χάνεται, με την καμία παρόλα αυτά, σε μεμονωμένες στιγμές είσαι ο άξονας των πάντων όσο ο τεράστιος αυτός ήχος σε λούζει, οδύνη ρε πούστη και ταυτόχρονα μια αδικαιολόγητη καύλα.. Στο μεταξύ, ακόμα και το στήσιμό τους ως αρσενικές μάγισσες το γουστάρω άσχημα... Είναι το κόλλημα με παγανιστικές μπούρδες που 'χω από μικρός... Ναι, τα comics της Vertigo φταίνε πάλι... Stonehenge, Druids, The Olde people φάση και κιθάρες... Συνδυασμός που σκοτώνει, απλά... Αξεπέραστοι...   

The Present Moment - The High Road

Ό,τι και να λένε οι βλάκες το καλοκαίρι είναι γαμάτη εποχή για τερατογκοθιές. Εκεί που τελειώνει η γαμημένη τεράστια μέρα, στη διάρκεια της οποίας δεν έχεις κάνει τίποτα απολύτως, πέρα από το να αναπολείς τις διακοπές που πέρασαν με νοσταλγία, κάθε ώρα που δεν περνάει στη σκατοδουλειά που "έπρεπε" να επιστρέψεις, το μόνο που απομένει τελικά είναι να λιώσεις με μια ποτάρα, ένα τσιγάρο και την κατάλληλη ηχητική υπόκρουση για να βγει και το υπόλοιπο της μικρής νύχτας που ακολουθεί... Και είναι μεγάλη πουτάνα η νύχτα...

Αυτοί οι τύποι είναι γάματα τελείως, κοπιάρουν new wave, goth rock, synth pop, βάζουνε και λίγο πρώιμους ΝΙΝ στο μίγμα και, για να μην τα πολυλογώ, γαμάνε. Είναι νωρίς να βγάλω τα μαύρα απ' τη ναφθαλίνη, αλλά ρε πούστη, βιάζομαι. Δεν ξέρω καν αν το έργο που προσπαθώ να περιγράψω έχει μια κάποια καλλιτεχνική αξία, μπορεί να τραβήξει μόνο τους θαμώνες του Dark Sun, καλά, αυτοί θα πάθουν την κωλόπλακα της ζωής τους, το γουστάρω ρε... Με αρρώστησε, ξέρω 'γω. Το ένοχο post punk παρελθόν μου τα φταίει όλα...

Σιγά την έκπληξη, θα μου πεις. Στ' αρχίδια μου. Με κολλάει και με κάνει να χορεύω στα αρρωστημένα beats του... Ευκολάκι γι΄ αυτούς. Έχουν ένα ασύλληπτα σιχαμένο groove, σχεδόν αυθεντικό, που, ενώ το 'χω ξανακούσει και καλύτερα ακόμα χιλιάδες φορές, μου είχε λείψει. Ή μάλλον το είχα απωθήσει. Θεώρησα αυθαίρετα ότι δε θα χρειαζόμουν κάτι τέτοιο ποτέ πια. Έκανα λάθος προφανώς...

Παρότι δεν το χαρακτηρίζει η ωμότητα των ηχογραφήσεων παρόμοιας αισθητικής έργων στα '80s, ούτε η διάθεση για πειραματισμό των Cold Cave, μαλάκα, με άφησε με ανοιχτό το στόμα. Ξέχασα τις χιππίλες για πάρτη τους, τέτοιο κόλλημα για λίγες στιγμές ξεπεράστηκε. Δεν το περίμενα. Δεν το περίμενα με την καμία.

Δεν ξέρω ρε... Ειλικρινά. Πιθανότατα να μην αξίζει μία "ποιοτικά", τα τρελαμένα indie kids που θα το τσεκάρουν παίζει να ξερνάνε ποτάμια για κανα μήνα, αλλά δε με απασχολεί. Εγώ το καταδιασκέδασα το ταξιδάκι τους... Εσύ;