The Insects Have Been Shat On

Το τρέχον έτος παίζει να σημάνει την επανεκκίνηση της αγάπης μου για το Indie rock. Pop. Indie σκέτο. Εντάξει, στην κορυφή το τοπ (spoiler alert) πάλι The Armed θα έχει, εντούτοις οι κυκλοφορίες που εντάσσονται στο λαοφιλές είδος έχουν μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μου. Αλήθεια. Ούτε hardcore δυναμίτες, ούτε επανεκδόσεις reggae αριστουργημάτων, ούτε σύγχρονοι εκφραστές του Drum 'n' Bass. Μόνο κιθάρες γλυκούλικες, θεσπέσια φωνητικά και εξαιρετικοί στίχοι. Εν ολίγοις, αναστήθηκαν οι Pulp βλέποντας ότι ο ανταγωνισμός έχει δυσκολέψει τη φάση.

Πλέον των ανακαλύψεων, που δεν ήταν και λίγες, η χρονιά σημαδεύτηκε από επιστροφές πολυαναμενόμενες, με νέες προτάσεις και τα σχετικά. (Δεύτερο spoiler alert) Σχεδόν στο σύνολό τους απογοήτευσαν. Πρώτα και κύρια οι Wet Leg. Το δεύτερο πόνημά τους, τους βρίσκει κουρασμένους (αρνούμαι να βάλω @ στις καταλήξεις, γιατί είναι χαζό), με δύο (2) το πολύ μέτρια κομμάτια να προσπαθούν να σπρώξουν ένα σύνολο fillers με ψιλο-χάλια εξώφυλλο. Μετά, οι Tubs. Η ελιτίστικη indieλα του προηγούμενου album τους, επέστρεψε μονότονη, με κάτι ανθυποπροσπάθειες να διαφοροποιηθούν τα φωνητικά από τη σχολή των Wedding Present. Κρατώ μικρό καλάθι, βέβαια, ίσως με τον χρόνο να αλλάξω άποψη, γιατί κιθάρες που να πάρει, αλλά προς το παρόν στα Μέσα Μαζικής Συγκοινωνίας (εξαιρετική μέθοδος σύνταξης εμπεριστατωμένης κριτικής) το σύνολο δεν δουλεύει και είναι αρκετά ενδεικτικό της ποιότητας. Οι Franz Ferdinand - ω ναι - είχαν μια σχετικά ενδιαφέρουσα προτασούλα, αλλά το ότι αποφάσισαν να εντάξουν "ελληνικά" στοιχεία στον ήχο τους, μπορεί να τους έκαμε να ακούγονται exotic στις Αγγλετέρες, αλλά προσωπικά με ξενέρωσε σε βαθμό αηδίας. Ο Jim Bob των κάποτε Carter the Unstoppable Sex Machine έβγαλε δύο (!) δίσκους, νομίζω όμως ότι τα χρονάκια του του στέρησαν το οξύ από τους στίχους. Οι Suede στον τελευταίο δίσκο παίζουν post punk και ομολογώ ότι δεν με χάλασε καθόλου. Διάβασα και το πρώτο βιβλίο του Brett Anderson στις ολιγοήμερες διακοπές, άρα παίζει να είμαι λίγο προκατειλημμένος, γιατί μου άρεσε πάρα πολύ. Τι άλλο; Των Allo Darlin' ήταν χαριτωμένο, όπως και των Stereolab, απλά δεν βλέπω το νόημα. Ίσως κάποιος άλλος να το χρειαζόταν. Έβγαλαν και οι Pulp το κατιτίς τους. Ας γράψει κανένας άλλος γι' αυτό καλύτερα. 

Σαν απόλυτο φως στους επιστρέφοντες, στέκεται το πρόσφατο έργο των Moonlandingz, προσωπικού οχήματος έκφρασης του Lias Saoudi των Fat White Family. Είναι τέλειο. Τόσο απλά. Θέλει να διώξει τους The Armed από την κορυφή. Σα δεν ντρέπεται. 

Home will find its way

Έχω να γράψω εδώ μέσα από Φλεβάρη. Καλή φάση. Να υπενθυμίσουμε ότι το blogging έχει πεθάνει, άρα απαιτήσεις δεν παίζουν. Εξίσου πεθαμένες είναι και οι κιθάρες και οι μπάντες με πάνω από ένα άτομο. Υπέροχα. 

Το προσπάθησα. Ειλικρινά το προσπάθησα. Σε φάσεις παίζει και να ενθουσιάστηκα με μουσική βγαλμένη από laptops που βρώμαγαν ιδρωτίλα και με δυσκολία πάταγες τα πλήκτρα επειδή ανάμεσα ήταν γεμάτα ψίχουλα. Αλλά ήταν για πολύ λίγο, δεν λέω ότι δεν παίζει να βγει κάτι εκστατικά γαμάτο, μπορεί να βγήκε κιόλας, απλά οτιδήποτε έπεσε στ' αυτιά μου δεν μου έδινε κανένα λόγο να ξαναεπισκεφτώ μήπως έχασα κάτι. Τα ίδια και με το Hip Hop και τα παρακλάδια του. Αντιλαμβάνομαι ότι αυτό "συμβαίνει τώρα", αλλά είναι τόσο μεγάλη η προσφορά, που η ζήτηση είναι αδύνατο να ανταποκριθεί. Άσε που από ένα σημείο και μετά όλα μου ακούγονται σαν τους Island Boys.

Και τα avant σαξόφωνα, ψόφια μου ακούστηκαν φέτος. Δεν είχαν αυτή τη σύμπνοια οι συνεργαζόμενοι, δεν έδενε το σύνολο σωστά. Σαν αυνανισμός χωρίς κορύφωση ρε γαμώτο, παιδιά, δείτε το λίγο αλλιώς.

Επίσης, άλλη μια χρονιά καθαρός από Post Punk. Το πράγμα έχει καταντήσει γελοίο και ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω όσους επιμένουν.  

Εντελώς ψυχαναγκαστικά, λοιπόν, και προκειμένου να μείνει κάτι εν είδει ιστορικότητας, πάμε για το τοπ της χρονιάς που πέρασε:

1. The Body/Dis Fig - Orchards of a Futile Heaven: Συνεργασία φτιαγμένη απευθείας στην κόλαση. Απύθμενου βάθους συνθέσεις, σπαρακτικό όσο τίποτα φέτος, γάματα τρομακτικό, δουλεύει εξαιρετικά και σε βόλτες στην Αθήνα με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
2. Drug Church - Prude: Όσο λειτουργικό, όσο και το Νο 1. Σχεδόν "χορευτικό" hardcore, λυτρωτικό, με γαμάτους στίχους και κιθάρες που γρατζουνάνε συναισθήματα και στομάχια. 
3. Touche Amore - Spiral in a straight line: Τι επιστροφή κι αυτή. Στα σχετικά γνώριμα post hardcore μονοπάτια τους, αδιανόητη τελειότητα από την αρχή μέχρι το τέλος.
4. Mannequin Pussy - I Got Heaven: Στριφνό, φλύαρο, δύσκολο, υπέροχο. Θύμισε (ως αίσθηση περισσότερο) τα πρώτα των Sleater-Kinney, που ήταν μέσα στην καύλα και την ανάγκη για έκφραση. Μπερδεμένο/ολοκληρωμένο.
5. Blind Girls - An Exit Exists: Το hardcore από τα πολύ νότια τελευταία είναι εξαιρετικά συναρπαστικό. Ετούτοι παίζουν σπαρακτικό Screamo, παθιασμένο όσο τίποτα. Τα μελωδικά περάσματα ανάμεσα στην καφρίλα σακατεύουν συνειδήσεις. Ψοφάω να δω τι θα κάνουν στο μέλλον, μετά την τρομακτική έκθεση που τους χαρίστηκε μέσα από δαύτο.
6. NewDad - MADRA: Το shoegaze μετά από χρόνια κόπωσης άρχισε να γίνεται πάλι ενδιαφέρον. Το grungegaze περισσότερο, αν και ετούτοι είναι πιο παραδοσιακοί. Πιο ethereal. Και πάλι, σε επίπεδο συνθέσεων, η φόρτιση είναι τρομερή.
7. Thou - Umbilical: Δεν έχω ιδέα πως γίνεται μια μπάντα να έχει βγάλει 350 δίσκους και όλοι τους έχουν πάντα κάτι ενδιαφέρον. Ή παίζει τώρα που μεγάλωσα να εκτιμώ μόνο αυτά που σκάβουν τα μέσα μου. Αυτοί δεν τα σκάβουν απλά, βρίσκουν πάτο και συνεχίζουν.
8. This is Nowhere - Waiver: Απόλυτη ηχητική γαματοσύνη. Όαση στην στονεροπνιγμένη εγχώρια σκηνή. Όσοι άπιστοι, τσεκάρουν εδώ
9. Faucheuse - Reve Electrique: Αδιανόητα εμπνευσμένο Punk Rock από Γαλλία, μου θύμισαν μια παλιά μου αδυναμία τους La Fraction, αλλά χωρίς τα anthemic στοιχεία. In your face από την αρχή μέχρι το τέλος. Έκσταση.
10. Barren Womb - Chemical Tardigrade: Noise. Rock. Am. Rep. Από Νορβηγία. Νομίζω έχω ξαναγράψει, βαριέμαι να ψάχνω. Ό,τι καλύτερο σε αυτό τον ήχο τώρα. 
11. Nia Archives - Silence is loud: Λογικά έπρεπε να φάει απόρριψη, γιατί δεν έχει πολλές κιθάρες, αλλά α) είναι Drum 'n' Bass το παλιό, το '90s (dare I say, το ορθόδοξο;) και β) το όλο το βγάζει live με κανονικά όργανα, επομένως το στοίχημα κερδίθηκε. 
12. MX Lonely - Spit: Grungegaze λέει, μάλλον EP, όχι κανονικό άλμπουμ, δεδομένου όμως ότι το σύνολό του είναι η απόλυτη τελειότητα, αξίζει μια θέση εδώ.
13. Oranssi Pazuzu - Muuntautuja: Witchy Number 13, και τι μαγεία που είναι ετούτη. Ψυχεδελική βαναυσότητα, καθόλου λυρισμός, μόνο πάθος, θυμός και ... εχμμμ... διαλογισμός;
14. Aphex Twin - Music From The Merch Desk (2016 - 2023): Τελείως αναπάντεχα εξαιρετικό σύνολο συνθέσεων, σχετικά προσβάσιμο ηχητικά, σχεδόν "χορευτικό", αδιανόητα λειτουργικό (δηλαδή τρελό κόλλημα να ακούς while being high).
15. Slift - Ilion: Εννοείται ότι σημαντικό ρόλο για την θέση τους εδώ έπαιξε η εκρηκτική εμφάνισή τους στο Plissken
16. The Hope Conspiracy - Tools of Oppression/Rule by Deception: Αδυσώπητο, old school, gruff hardcore για τις πολύ δύσκολες μέρες. Κοπάνημα.
17. Ministry - HOPIUMFORTHEMASSES: Ministry είναι, τι άλλο πια; Εδώ σας άρεσε το καινούριο Cure δηλαδή.

Apocalypstick

Τίτλος άρθρου από τραγούδι δίσκου: Check

Φωτογραφία μπάντας: Check (περίπου δηλαδή. Τέσσερις πλας είναι, εγώ έβαλα μόνο τα κορίτσια, τι να κάνουμε τώρα)

Ετικέτα (tag κατά το δημοφιλέστερο) του κάποτε μοναδικού genre που κάλυπτε μετά μανίας το παρόν: Check

Το τέλος του 2023 με βρήκε να ακούω Los Campesinos και Field Mice, η αρχή του 2024, λοιπόν, μου έφερε το The Joy of Sects των Chemtrails για να ξεκινήσω. Και δεν είναι καθόλου κακή φάση. Indiepop από το Manchester, πιο twee τα παλιότερά τους, αυτό όχι και τόσο. Έμαθαν να παίζουν καλά τις κιθάρες τους στο μεσοδιάστημα, οι συνθέσεις είναι εξαιρετικές, τα hooks θεσπέσια. Δουλεύει και μια χαρά στη διαδρομή προς τη δουλειά, ενίοτε και στην επιστροφή. Κάπως μου είχε λείψει αυτός ο ήχος, νομίζω έπρεπε να ησυχάσω για να αφιερωθώ πάλι. Έριξα μια ματιά στη "σκηνή" στο μεταξύ, δεν μου φαίνεται και τόσο thriving που να πάρει. Τα παλιά μπλογκς που παρακολουθούσα με ευλάβεια το ΄χουν κλείσει το μαγαζί (καμία έκπληξη εδώ), πολλά labels (αχ, Fortuna Pop) επίσης, κάτι fests που έπαιζαν, σταμάτησαν. Oh well, εδώ είμαστε να ξαναπάρουμε τα ηνία. 

Στο μεταξύ, το μπλουζάκι της τραγουδίστριας στη φωτό, πολύ ταιριαστό. The Oh Twees φάση. Αλήθεια.

Step on my heart again on your way out

Είχα γνωρίσει ένα τύπο κάποτε στη Σαμοθράκη, γεμάτος tattoo με μπάντες, Joy Division, Dead Kennedys, Black Flag, ούτε καν θυμάμαι. Ήταν κάμποσες σίγουρα. Είχε και κάτι ραστάρες αδιανόητες, όταν, λοιπόν, πιάσαμε τη σχετική συζήτηση, μου εκμυστηρεύθηκε ότι τα υπόλοιπα είδη δεν τον συγκινούσαν πια, είχε κολλήσει με τη reggae των '70s και τέλος. Δεν τον κατάλαβα τότε, θεωρούσα αδιανόητο στα 20τόσα μου να προσκολληθώ σε ένα και μόνο ήχο. 20τόσα χρόνια μετά, παρόλα αυτά, βρίσκω τον εαυτό μου να συγκινείται μόνο με συνθέσεις διάρκειας δύο λεπτών μάξιμουμ, να κοπανιέμαι σαν μικρό παιδί μέσα στο σπίτι, γάμησέ τα, σφίγγω και τη γροθιά στον αέρα όταν δεν κάνω air guitar. Επίσης, κατά ένα περίεργο τρόπο, όταν είμαι σε αυτή τη φάση, όλα στην προσωπική μου ζωή πηγαίνουν "καλά". 

Κατά τα φαινόμενα δεν είμαι ο μόνος που βρίσκει ότι κάτι συμβαίνει με το εν λόγω είδος. Το hardcore έχει επιστρέψει, τα μικρά πέφτουν με τα μούτρα, ιδίως κάποια που έμαθαν στο μέτσολ των γονιών τους, τους πετάς ένα μονόλεπτο έπος μες στην οργή και την έκσταση και λάμπουν τα μούτρα τους.

Η φετινή παραγωγή έχει δώσει μέχρι στιγμής εξαιρετικά δείγματα στο μεταξύ, το παρόν, λοιπόν, αποτελεί μια απειροελάχιστη προσπάθεια να τα ξεδιαλύνει προς γνώση του αναγνωστικού του κοινού. Χαρές στον πλανήτη. Δέκα αριστουργήματα ακολουθούν και κάτι για όσους δεν έχουν καβούρια στις τσέπες.

Angel Du$t - Brand New Soul: Ίσως το πιο προσβάσιμο της λίστας. Ακουστικές κιθάρες σε γρήγορους ρυθμούς, ευρηματικότατες συνθέσεις, κάμποσα μουσικά είδη μπλέκονται, αλλά με εντελώς punk διάθεση. Μέχρι και τους Red Hot Chili Peppers μπερδεύουν στο μίγμα, οποία ντροπή, τους έχει κράξει ο Cave. Αριστούργημα, παίζει συνεχώς στο αμάξι και - απλά - δεν παίζει να βαρεθείς στιγμή.

Scowl - Psychic Dance Routine: Βγαλμένο από τις παθιασμένες γραμμές του BrooklynVegan, αυτό το EP ουσιαστικά καταμαρτυρά την "εξέλιξη", κινούμενο εκ του ασφαλούς. Ευρηματικότατα riffs, τσιρίδες και μετά Ultrapop (ω ναι), μια χαρισματική και σούπερ εντυπωσιακή performer στο μικρόφωνο και έχεις τους Blondie του σήμερα.

Filth is Eternal - Find Out: Μικροσκοπικές σε διάρκεια εκρήξεις οργής που φλερτάρει με τη σκηνή του Seattle πριν γίνει massive. Ο εφηβικός μου εαυτός μου ρίχνει κλωτσιές κάτω από το τραπέζι, "πήγαινε στο δωμάτιο, βάλτο να ξαναπαίξει. Μετά τους Gits καλύτερα". 

Loma Prieta - Last: Τους θυμόμουν πολύ πιο σκληρούς αυτούς. Σε κάθε περίπτωση στον τελευταίο (;) αυτό δίσκο τους, καταφέρνουν να σώσουν λίγη από την τιμή του Screamo, παίζοντας όμως post hardcore. Με περισσή μανία κιόλας. Πέραν τούτων, κομμάτια σαν το "Dose" δεν τα είδαν ούτε στον ύπνο τους οι "μοδάτοι" (βαρετοί, μια απ' τα ίδια, όλοι ίδιοι, όλοι κουραστικοί) κακοφωνίξ Ποστ Πανξ του σήμερα.

Rat Cage - Savage Visions: Η La Vida Es Un Mus έχει εξελιχθεί σε πολυεθνική των ανεξάρτητων πανκ labels. Δεν ξέρω πια πόσες κυκλοφορίες έχει τον χρόνο, δεν προλαβαίνω να τις τσεκάρω όλες. Παρά τον αριθμό όμως, καταφέρνει να κρατήσει μία βάση, έτσι, ποιότητας, και μια ταυτότητα παρά τα διάφορα είδη (από Hardcore μέχρι Post Punk, Synth Goth και λοιπά λίγο αδιάφορα). Οι Rat Cage παίζουν old school χάρντκορ, εμπνευσμένο, φρέσκο, γρήγορο. Ναι, ναι, δεν πάνε τίποτα "ένα βήμα μπροστά", πολλές φορές όμως δεν χρειάζεται καν κάτι τέτοιο. Ίσα ίσα, είναι απολύτως απαραίτητο να μας θυμίζει κάτι πως ήταν τα πράγματα πριν την ανακάλυψη του youtube, όταν μας μάθαινε μουσική το Maximum Rock'n'Roll. 

Truth Cult - Walk the Wheel: Η Dischord ήταν ανέκαθεν η αγαπημένη μου εταιρεία, εντούτοις αυτά που βγάζει τώρα δεν μου κάνουν και πολλά, έχω κολλήσει στα '90s τότε που όριζε τον χαρακτήρα του Post Hardcore. Με στριφνές συνθέσεις, επηρεασμένες από τους Sonic Youth, με τους Fugazi να καταρρίπτουν το ένα κλισέ μετά το άλλο. E, ετούτοι κάπως καταφέρνουν να μεταφέρουν αυτό τον ήχο στο σήμερα και να τον σερβίρουν εξελιγμένο. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο, αλήθεια.

Electric Chair - Act of Aggression: Copy/Paste το κείμενο των Rat Cage, αλλά αντικαταστήστε το La Vida Es Un Mus με Iron Lung. Αγνοήστε επίσης την παρένθεση με τα Genres.

Upchuck - Bite the Hand That Feeds: Αυτό λογικά θα ενδιέφερε αυτούς που κάποτε διάβαζαν αυτό το blog. Γιατί; Γιατί την παραγωγή υπογράφει ο Ty Segall. Ω ναι. Ποτέ δεν μου άρεσε η μουσική του, ούτε νότα. Παρόλα αυτά, εδώ με τα μπουκωμένα fuzz τους, το μαγικό του άγγιγμα ταιριάζει μια χαρά. Δεν είναι hardcore, πανκ περισσότερα, με έμφαση στο Garage. Αυτά που ακούει η νεολαία γύρω στα 40 δηλαδή.

The Armed - Perfect Saviors: Ναι. Με τη μία το Νο 1 της χρονιάς. Η καλύτερη μπάντα έβερ αποφάσισε να κυκλοφορήσει τον πιο προσβάσιμο δίσκο της καριέρας της. Μπλέκουν με πεντακόσια μουσικά είδη, κερδίζουν σε όλα. Ειλικρινά δεν έχω λόγια, θέλω απλά να τους δω live και να κλείσω ως ακροατής.

A, και για το γκραντ φινάλε, ο καλύτερος εγχώριος πανκ δίσκαρος της χρονιάς, γάμησέ τα, αρκετών χρονιών βασικά. 

Everything's Glitter

 

Το ανήκειν κάποτε κλεινόταν σε όρια, μεταξύ άλλων, και από το είδος μουσικής που επίλεγε κάποιος να ακούει. Έπιανε το genre του, ντυνόταν όπως οι κύριοι εκφραστές του και μέσω αυτής της εκδήλωσης παρουσίας, συναντούσε τη φυλή του και χωνόταν μέσα της. Και έκανε φίλους, έτρωγε τον γκόμενο της κολλητής της, γινόταν λιώμα, πάντοτε μέσα στους ήχους της επιλογής του/της. 

Αυτό άρεσε στις δισκογραφικές μέχρι που δεν άρεσε πια. Δεν τους αρκούσε που οι γκοθάδες κρυφοάκουγαν Jimmy Sommervile και οι μέτσαλοι καψουρεύονταν ό,τι κινούνταν στο video του 'Freedom' του George Michael. Έβγαλαν το Judgment Night Soundtrack όπου οι Pearl Jam συνεργάστηκαν με τους 2 Live Crew ή κάτι τέτοιο, σχηματοποιώντας σταδιακά το έκτρωμα του Nu Metal. Φταίνε και οι Helmet. Όχι, κυρίως αυτοί φταίνε. Οι Helmet είναι ο διάβολος.-

Σιγά σιγά οδηγηθήκαμε στον θάνατο του Genre, όπου πλέον σκυλούδες μοστράρουν περισσότερα tattoo κι από μέλος της Yakuza, τα οποία περιτυλίγουν με χαμηλοκάβαλα Jeans και χρυσές γόβες με μπριγιάν. Απαίσιο από κάθε άποψη, πρέπει να δίνουμε σημασία στα υποδήματα περισσότερο κι από τους λεκέδες από κέτσαπ σε άσπρα ρούχα. Τα παπούτσια είναι ο Μεσσίας.-

Whatever happened to my Rock'n'Roll, θα αναφωνούσε κάποιος που είχε πέσει σε κώμα γύρω στο 2010 και ξύπνησε φέτος. Εξελίχθηκε, φίλε μου, πέταξε τα δερμάτινα, πήγε λίγο γυμναστήριο, αντάλλαξε τα ναρκωτικά με το tik tok, βαρέθηκε την πολιτική, γάμησέ τα, κατάφερε να μπερδέψει το φεμινιστικό κίνημα, δεν ξέρει κι αυτό τι να βάλει πια. Ναι, ναι, μην ξανασηκώσεις τη μοϊκάνα σου, άκου λίγο τι έχει γίνει με το αγαπημένο σου είδος (το παρόν ιστολόγιο δυσκολεύεται μετά από τόσα χρόνια να παρακολουθήσει τα υπόλοιπα, σόρρυ κιόλας), δεν μοιάζει και πολύ με UK Subs πλέον, είναι κάτι άλλο. Όχι, όχι, δεν είναι μόνο οι λυκοφιλίες τα αναμενόμενα, Post Rock, Metsol κλπ., αυτά τα πρόλαβες. Πάει αλλού η φάση πια.

Ας ξεκινήσουμε από τη μεγάλη εικόνα: η μουσική βιομηχανία, όντας ακριβώς αυτό, μια μηχανή που τρέφεται από τον ιδρώτα του εργάτη, από την αρχή της προσπαθούσε να μειώσει το εργατικό κόστος. Τι εννοώ. Τα πολύ παλιά τα χρόνια, τεράστιες ορχήστρες γέμιζαν δωμάτια, μόνο οι πλούσιοι είχαν πρόσβαση σε αυτά. Τα νεότερα παλιά χρόνια είχες τις Jazz Big Bands, με τον χρόνο και αυτές άρχισαν να συρρικνώνονται, πρώτα έδιωξαν τη δεύτερη τρομπέτα, το τριακοστό πέμπτο σαξόφωνο, ο κιθαρίστας δεν χρειαζόταν, οι τραγουδιστές όλοι πέθαιναν από πρέζα. Από πενηνταμελείς κατέληξαν κουαρτέτα και τρία. Η ροκ μπάντα μετρίασε κάπως το μέγεθος σε τρία έως πέντε άτομα, ακόμα όμως και οι σόλο καλλιτέχνες ήθελαν ένα σχήμα να τους συνοδεύει στις συναυλίες τους, αααρρργγκχχχχχ, εργατικό κόστος, ω, πόσο βασανίζεις τη μουσική βιομηχανία. Τα μικρά δεν αγοράζουν πια CD, δεν κατεβάζουν καν, streamάρουν, ναι, δώσε μας τα φώτα σου, βιομήχανε, μας παρέχεις τραγουδοποιούς, στήνουν τις συνθέσεις τους στο PC, γράφουν μόνοι τους στίχους, ήχους, όλα. Χώνουν ένα εξωτερικό καλώδιο σε ένα λάπτοπ και κάνουν karaoke μπροστά σε δεκάδες κόσμου, δεν χρειάζονται καν μπαλέτα να τους πλαισιώνουν, αξιοποιούν τον κώλο που τους έδωσε η φύση προς τέρψη του φιλοθεάμονος κοινού, μουσικοβιομήχανε, επιτέλους τα κατάφερες. Σκότωσες τα μεροκάματα, τα αχρήστευσες, έφερες το όλο στα μέτρα σου, δεν υπάρχει μπάντα, δεν υπάρχει συλλογική δημιουργία, τα μικρούλια ξέρουν ότι η μόνη συνταγή για την επιτυχία είναι ένα μοναχικό πλάσμα με ένα μικρόφωνο και αστεία γυαλιά, προσκυνώ τη μεγαλοφυία σου, βιομήχανε.   

Αλλά για μια στιγμή, τι είναι αυτό; Κάτι γράφει στο Brooklyn Vegan. Ωθεμου, έχει punk section, μιλάει για κάτι Turnstile, κάτι The Armed, Gel, Geld, Drug Church, Zulu τα μικρά τα διαβάζουν, πηγαίνουν στα live, οι Death Grips τα φταίνε όλα, δεν το έλεγα για τους Death Grips; Για περίμενε, δεν τους ησύχασε η επανεμφάνιση του Post Punk; Τι εννοείς το παρακολουθούν μόνο σαραντάρηδες; Στο μεταξύ, δες τις μπάντες, δεν αποτελούνται μόνο από θυμωμένα λευκά αγόρια, έχει κι άλλα χρώματα μέσα (μήπως φταίνε οι Blood Brothers τελικά;), άλλα φύλα, ω γαμώτο, η μουσική τους έχει και ενδιαφέρον. Δεν περιορίζεται από τη βασική συνταγή, αρκετές φορές δεν είναι καν γρήγορη, ας το σταματήσει κάποιος, δως τους περισσότερο reggaeton, κι άλλο σεξισμό, τσίτωσε τον μισογυνισμό, κάνε κάτι, βιομήχανε, δεν σταματάει αυτό εδώ, τα μικρούλια το γουστάρουν, αχ, έπρεπε να το δεις να έρχεται, μεγάλωσαν με Slipknot, βιομήχανε, τα μεγαλύτερα ξαδέρφια τους φταίνε, τι περίμενες; Θα έψαχναν κάτι στο σήμερα για να εκφράσει το μπέρδεμα που έχουν στο κεφάλι τους, δεν μπορείς να κάνεις stagediving με Trap, τι να σου κάνει η ποίηση με τις όποιες εκφάνσεις της όταν έχει απέναντί σου την οργή, δεν μπορούν οι στίχοι να σε ωθήσουν να κοπανίσεις τον διπλανό σου και να γυρίσει και να σε αγκαλιάσει με ένα πελώριο χαμόγελο στα σκισμένα χείλη του, τι σκεφτόσουν; Στη δράση υπάρχει και αντίδραση, μας το μάθαιναν στο σχολείο. 

Μπορεί όλο αυτό να είναι η αρχή; Όπως με όλα, θα δείξει. Μέχρι στιγμής πάντως, η βόλτα είναι εξαιρετική.

P.S.: Α ρε, Jamie. Α ρε Jamie. Έφυγες και είμαστε μόνοι μας στο ζόφο, Jamie. Και τίποτα δεν έχει τόση πλάκα πια.

Back from the back from the grave

 

Σε όλες τις συνεντεύξεις μουσικών, αν αυτός που κάνει τις ερωτήσεις σέβεται τον εαυτό του, την υστεροφημία του και το αναγνωστικό κοινό του, θα ρωτήσει σίγουρα για τις επιρροές που οδήγησαν τον καλλιτέχνη στο να φτιάξει το προϊόν το οποίο τον έφερε ενώπιον του μαγνητοφωνακίου. Οι περισσότεροι θα αναφέρουν κάποιον ή κάποιους άλλους μουσικούς, το έργο τους, ίσως κάποιο συγκεκριμένο από το σύνολο της δισκογραφίας τους. Οι πιο μορφωμένοι θα παίξουν το χαρτί της ψαγμενίτιδος, άρα θα πετάξουν πέντε ασυναρτησίες για τον ήχο κάποιας εταιρίας ή κάποιας δεκαετίας, ή κάτι εξίσου γενικό, χωρίς ίχνος ουσίας και ειλικρίνειας. Οι τελείως βλάχοι θα περιοριστούν στην κόρη, τη γυναίκα, τον πατέρα τους που έβγαλε παρανυχίδα στον κυνόδοντα ή στη νέα σειρά ρούχων που λανσάρουν μέχρι να τους βγει η πέτσα από τα μούτρα. Τέλος, οι αθεράπευτα βλάκες θα μιλήσουν για κάποιο φυσικό φαινόμενο, συχνότερα όλων ακούγεται η βροχή.

Πιο σπάνια, ως επιρροή κάποιος αναφέρει μία συλλογή. Θυμάμαι συγκεκριμένα τους Yo La Tengo να αναφέρουν τα Nuggets. Τους D.S.B. τα πρώτα Killed By Death. Και σχεδόν σε κάθε συνέντευξη Garage Punk μπάντας, εμφανίζονται σαν το Τέρας της Μαύρης Λίμνης τα Back From The Grave.

Είναι λίγο περίεργο, όπως και να το κάνεις, να σε επηρεάσει μια συλλογή τραγουδιών από διαφορετικές μπάντες, σπάνια επιτυγχάνεται η ομοιομορφία που θα συνθέσει ένα σαφές σύνολο που κάπως θα περάσει μέσα σου και θα διαμορφώσει αυτό το κάτι, ρε παιδί μου. Αυτό που θα σε κάνει να πιάσεις μια κιθάρα και ν’ αρχίσεις να μιμείσαι αυτό που βγαίνει από τα ηχεία. Δεν ξέρω, έτσι μου φαίνεται. Κι όμως. Οι προαναφερθείσες το έχουν αυτό. Η τελευταία σειρά ιδίως το ‘χει και με το παραπάνω. Κατά κάποιο τρόπο ο Tim Warren της Crypt Records κατάφερε να μαζέψει ό,τι τοξικότερο σε απόβλητο μπόρεσε να εντοπίσει στα υπόγεια και το έφερε στην επιφάνεια. Όλοι οι τελειωμένοι της αμερικλανικής ηπείρου, χωρίς καμία ελπίδα να πετύχουν οτιδήποτε, μαζεύτηκαν κάποια στιγμή στα σίξτυζ σε ένα αισχρό στούδιο και ηχογράφησαν συνθέσεις αναμφισβήτητα καλοπαιγμένες, αρκετές από αυτές εξαιρετικές και εξαφανίστηκαν. Για κάποιον που ψάχνει καταξίωση, αναγνώριση, ίσως να ζήσει από τη μουσική του (τι μαλάκας θε μου), αυτό μπορεί να μη λέει απολύτως τίποτα, αλλά για ένα πλάζμα σαν και του λόγου μου που έμαθε να ζει για το τώρα λέει πολλά.

Σκέψου, δεκάδες προσπάθειες καταδικαζμένες να αποτύχουν, άλλες μπορεί να το γνώριζαν, άλλες όχι, χώθηκαν, προσπάθησαν, απέτυχαν παταγωδώς όπως ήταν αναμενόμενο κυρίως από τους γονείς τους, κάπως όμως κατάφεραν να επηρεάσουν με την πνευματική τους ιδιοκτησία δεκάδες ανθρώπων με μουσικά όργανα μετά από αυτούς. Αν είναι κάτι αυτό; Μα το ρωτάς;

Δες τώρα τη φωτογραφία του άρθρου. Κάτι γκαραζοπάνκς από τα παλιά ρίχνουν στις φλόγες της κολάσεως ένα κατσαπάνκη, ένα χίπστερ κι ένα χάπατο που φκιάνει μουσική με το κομπιουτεράκι του. Θα σκεφτείς ότι είναι ίσως τρίμπιουτ σ’ αυτές τις συλλογές, ιντερνετικό κάτι, ξέρεις… Γιατί η αρίθμηση σταμάτησε στο 8 πριν πολλά χρόνια. Μετά θα δεις το 9. Και θα αναρωτηθείς.

Ναι ρε. Back From The Grave Volume 9 & 10. Και η ιστορία σταματά. Και η ιστορία ξαναρχίζει.

Shoppers/Panzram - Split 7"

Οι Shoppers ήταν η μπάντα για την οποία δεν κατάφερα να γράψω λέξη πέρυσι, παρόλα αυτά με εντυπωσίασε όσο λίγες. Queer Punk φάση και καλά, έτσι τους σπρώχνουν, δε με χαλάει, πολλές από τις αγαπημένες μου μπάντες έχουν χωθεί κάτω απ' αυτή την ταμπέλα η οποία δε λέει απολύτως τίποτα. Στην πραγματικότητα παίζουν το ευρηματικότερο Post Punk (με ολίγη από Post Hardcore) που άκουσα όλο το '11. Και το "Silver Year" παίζει να είναι ίσως ο πιο "δύσκολος" από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν πέρυσι. Απίστευτο grower βέβαια.
Πάντα θεωρούσα ότι το "ροκ" γενικά, μπορεί να έχει εξέλιξη αν αφεθεί η σύνθεση σε χέρια που πραγματικά θέλουν να κάνουν κάτι μ' αυτή. Χωρίς, βέβαια, να καταλήξει σε prog rock Μπούρδες... Καλά, δεν πάει πουθενά αυτό, άστο.
Λοιπόν, οι Shoppers με κολλάνε γιατί μου θυμίζουν Spitboy τρελά. Ή μάλλον και γι' αυτό. Spitboy και Ut. Με κάτι από Shoppers. Ρε έχουν πολύ ξεχωριστό ήχο, δεν καταλαβαίνεις... Σε φάση δεν μπορώ να καταλάβω πως το κάνουν. Πως πάνε το κομμάτι από το ένα σημείο στο άλλο. Χωρίς να τους θυμίζουν στο ελάχιστο, το ίδιο έκαναν κάποτε και οι Fugazi. Με μπέρδευαν. Ξεκινούσαν κάτι και δεν ήξερες ποτέ που θα το πάνε...
Δε σ' έχω πείσει ακόμα; Καλύτερα. Είναι δικιά μου φάση αυτές (και ο τύπος). Δεν είναι για 'σένα.
Έχω το κλασσικό πρόβλημα με τις πανκ μπάντες... Συνήθως όταν σκάει κάτι ξεχωριστό, κάτι ουσιαστικό στο εν λόγω scene, χάνω τα λόγια μου. Δε βρίσκω να γράψω τίποτα, σοβαρά. Στην indie φάση χέστηκα, θα πετάξω πέντε επιρροές, άντε και κάνα κειμενάκι έτσι περίεργο, ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Όταν όμως το "προϊόν" είναι απόλυτα "αυθεντικό", βγαίνει απ' την καρδιά και όχι από την κονσόλα, όλα ανατρέπονται. Γάμησέ τα... Τέλος πάντων.
Α ναι, είναι και οι Panzram... Νταξει, αξιόλογο down-tuned post hardcore που άκουγα πολύ πριν δέκα χρόνια και τώρα μισοτσεκάρω με συμπάθεια. Καλοί είναι. Οργισμένοι κι έτσι. Μια χαρά. 

Army Navy - The Last Place

Army Navy δεν ήταν μια μαλακισμένη μάρκα Jeans κάπου στα '80s; Απ' αυτές που έβρισκες κάτω απ' την πόρτα σου τότε που ξεκινούσε ως μορφή προώθησης πάσης φύσεως μαλακίας το "διαφημιστικό φυλλάδιο"; Κάτι τέτοιο θυμάμαι. Εντάξει, ζούμε στην εποχή του ίντερνετ, θα μπορούσα να το ψάξω για να επιβεβαιωθώ, αλλά χέστηκα στην πραγματικότητα. Γιατί να θέλω να αναζητήσω φωτογραφίες από εξαιρετικά δείγματα της αρίας φυλής, κάτι ξανθούς και κάτι ξανθιές με αγελαδίσιο βλέμμα, δηλαδή, και ρούχα με βάτες; Δε θέλω. Και δε θα το κάνω.
Απλά στα πλαίσια του παιχνιδιού "ανασύρω μια μαλακισμένη ανάμνηση και διασύρω ένα κάτι", κάνω αυτό ακριβώς. Ανάμνηση ζόμπι ένα πράμα, τρώει μυαλά για να επιβιώσει.
Καλή η επεξήγηση, αλλά έχουμε και μια δουλειά να κάνουμε σωστά; Σωστά.
Λοιπόν, ο δίσκος είναι σαν αυτά τα διαφημιστικά φυλλάδια. Απωθητικός. Μα "κε Raggedy" θα αναρωτηθείτε και ορθώς "είναι ποτέ δυνατόν να είναι twee και να μην είναι καλός;"... Καλά μου, αθώα μου παιδιά, φυσικά και κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Όσο τέλειες κιθάρες και να έχει, όταν χώνουν μέσα τις alt. rock (οπτικοποιήστε ένα κουβά με ξερατά εδώ. Ευχαριστώ) επιρροές τους, το πράμα πάει στο διάολο. Δεν κολλάει ρε. Φτάνει με τις αμερικανιές πια. Γαμημένοι hicks.
Ντάξει, το μπούλο αυτό. Από πίσω παίζουν τώρα οι Auteurs. Κολτούρα. Θέλω να παίξω πάλι... 

Help Stamp Out Loneliness - Help Stamp Out Loneliness

Summer means Fuck-All, κυρίες και κύριοι, έτσι είναι, τι να κάνουμε. Η πιο γαμημένη εποχή του έτους, γιατί μέσα του περιέχονται οι πουτάνες οι διακοπές, αυτή η ψευδαίσθηση ξεκούρασης, της φυγής από τη "ρουτίνα", της απόδρασης από τα τεθλιμμένα. Μαλακίες. Ο γαμημένος Σεπτέμβριος είναι πιο κοντά απ' ό,τι φαντάζεσαι. 
Προσπαθώ να πείσω άτομα του στενού οικογενειακού μου κύκλου να ζήσουν για το σήμερα, κυρίως για να το ακούω εγώ. Έχω την αμυδρή εντύπωση ότι το φθινόπωρο που έρχεται θα γαμήσει τα πάντα, γι' αυτό. Anyway...
Προς το παρόν καλοκαίρι ρε πούστη...Κολασμένη ζέστη, αηδιαστική ατμόσφαιρα, αναπνευστικά προβλήματα και κατασπατάληση φυσικών πόρων από την αλόγιστη χρήση κλιματιστικών, ένας ήλιος που δε θεραπεύει κι εγώ μόνος, γλύφω τις πληγές μου σε μια γαμημένη πρωτεύουσα που δεν ενδείκνυται για twee φάσεις. Τι καλά.
Προσπαθώ εδώ και καιρό να ελαττώσω το κάπνισμα γιατί θα καταντήσω να φτύνω πνεύμονες στους περαστικούς, αλλά δε δουλεύει. Κατά κάποιο περίεργο τρόπο, αυτή η γαμωσυνήθεια κερδίζει. Γι' αυτό λέω να πάω στο σχέδιο Β', να απαλλαγώ πλήρως από το αντριλίκι σ' αυτά που ακούω, μήπως απαλλαγώ και γενικά απ' αυτό. Θα βοηθήσει στο πρόβλημα Α'; Μπα... Αλλά δεν έχει και πολύ σημασία.
Οι Help Stamp Out Loneliness γαμάνε σ' αυτό που κάνουν, έχουν τις τέλειες φωνητικές αρμονίες, αριστουργηματικές συνθέσεις και φέρουν, έτσι, μία δροσιά στο χάλι που ζω. Και είναι και οι κιθάρες... Πάντα αυτές. Και παίζει το "Palma Violence" να είναι το twee κομμάτι της χρονιάς.  Έχει αυτή τη γλυκιά μελαγχολία... Αυτή που σε συντροφεύει στον περίπατό σου σε μια (όχι ακόμα) άδεια πόλη... Χρειάζομαι ένα τσιγάρο.  Και λίγο γρήγορα αν γίνεται.

 Υ. Γ.: Ευχαριστώ το Just Name It Laika γι' αυτή τη γαμάτη πάσα.   

Craft Spells - Idle Labor

Το άκουσα ένα από τα σπάνια ηλιόλουστα πρωινά του Μαρτίου... Ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω.

Δεν είναι twee με τη στενή έννοια του όρου, ποιο απ' όλα αυτά που βάζω κάτω από αυτή την ταμπέλα είναι άλλωστε... Χαρούμενο, καλοκαιρινό, με μια μελαγχολία αδικαιολόγητη. Όλα τα σωστά στοιχεία, εν ολίγοις... Με κάνει να θέλω να μπω στ' αμάξι, να βγω εθνική οδό και να σταματήσω μόνο για βενζίνη, όταν χρειαστεί. Θέλω απλά να οδηγώ κι αυτό να παίζει από πίσω... Να γυρνάω, να ρίχνω ένα χαμόγελο στο πίσω κάθισμα και να συνεχίζω... Να μη σκέφτομαι τον προορισμό. Σίγουρα θα είναι καλύτερα από 'δω. Χαμογελάω πάλι.

Τα σιχαίνομαι τα ταξίδια. Το ξεβόλεμα της μετακίνησης για λίγες μέρες, για να δω ανθρώπους που έχω καιρό να δω, για κανένα άλλο λόγο, απλά και μόνο επειδή θα λυπηθώ που τους αφήνω για να επιστρέψω στην καθημερινή μιζέρια μου. Για το αηδιαστικό μηνιάτικο. Ζηλεύω την ανεργία τους, την ξεκούρασή τους, τα σχέδια τους για το μέλλον... Εγώ δεν έχω. Είμαι εδώ και συνεχίζω να ζω παρατείνοντας το σήμερα, γιατί το αύριο μοιάζει σαν ένα ακόμα ταξίδι. Με ξεβολεύει και με κουράζει κι αυτό.

Αλλά τα ξεχνάω όλα όταν βρίσκομαι πίσω από το τιμόνι. Γιατί υπάρχει το τοπίο, τα βουνά, ο δρόμος. Και κανένα τους δεν ενδιαφέρει αν δουλεύω, αν είμαι άνεργος, αν γράφω καλά, αν κάνω τέχνη, αν καπνίζω στο αυτοκίνητο, αν τρώω όλο το φαγητό μου, αν στεναχωριέμαι, θα είναι εκεί ακόμα κι αν εγώ τα παρατήσω όλα και πάω απλά μια βόλτα... Για τη φάση...


Υ. Γ.: Κατέβηκα στο Σύνταγμα χτες... Θα 'θελα να πω ότι η όρεξη, η δύναμη, η μαχητικότητα, η προσήλωση του κόσμου στο "σκοπό" ήταν αρκετή για να σταματήσω να φοβάμαι, αλλά κάτι τέτοιο θα 'ταν ψέμα. Εντάξει, δε θέλω να γράφω για οτιδήποτε έχει να κάνει με πολιτική εδώ, έλα όμως που καμιά φορά η ζωή μπαίνει στη μέση και η τέχνη είναι ξαφνικά λίγη...      

I'm From Barcelona - Forever Today

Ξυπνάς ένα ψιλο-συννεφιασμένο πρωινό του Απριλίου... Υποτίθεται ότι η διάθεσή σου θα αντικατοπτριζόταν στον καιρό έξω, αλλά βάζεις αυτό το δίσκο και όλα αλλάζουν. Από το πρώτο κομμάτι... Πώς το κάνουν; Εύκολα...

Δεν ξέρω, από τότε που μπήκε για τα καλά η άνοιξη, παρά τα όποια σκαμπανεβάσματα του καιρού, δυσκολεύομαι να αφεθώ στα "δύσκολα", τα "σκοτεινά", θέλω κάτι ανάλαφρο. Κάτι σαν αυτό.

Έχω παρατηρήσει δε ότι το να βγει σήμερα καλή indiepop, πραγματικά ευρηματική όμως, όχι απλά χαριτωμένη, έχει γίνει απίστευτα δύσκολο. Δεν μπορώ να το εξηγήσω. Μάλλον, για κάποιο λόγο, ο κόσμος έχει βαρεθεί να είναι χαρούμενος. Ή δεν μπορεί πια. Ή είναι πολλοί οι λόγοι και σίγουρα βαριέμαι να τους απαριθμήσω.

Για το δίσκο τώρα... Απίστευτα συγκεκριμένη pop, χωρίς εκπλήξεις ευτυχώς, δε θέλω καινούριες μαλακίες σ' αυτά που γνωρίζω, δε θα 'θελα ν' αλλάζει τίποτα γενικά, αλλά αυτό δε γίνεται δυστυχώς. Θέλω να 'ναι όλα εύκολα, σα μια κούπα καφέ μια Κυριακή πρωί...  

Dream Diary - You Are The Beat

Ειλικρινά, για πόσα χρόνια ακόμα ο ήχος της Sarah Records θα βασανίζει τις νύχτες των εφήβων, ώστε να σηκώνονται το πρωί και να θέλουν να αναπαράγουν αυτούς ακριβώς με τη δική τους μπάντα; Όσο υπάρχουν φλώροι, φαντάζομαι... Δε με χαλάει. Σε φάσεις το γουστάρω κιόλας. 

Ως γνωστόν απεχθάνομαι το "αντριλίκι", ιδίως στη μουσική, γιατί τη σταματάει από το να είναι τέχνη, την κάνει μπούρδα, κάτι για τ' αγόρια μόνο. Μαλακία. Αν και το twee ξεκίνησε ως η αντίδραση στο πανκ, μάλλον των Exploited θα προσέθετα, αποδείχθηκε πιο "punk" με την τελείως anti-violence φάση του. Ουσιαστική αντίδραση. Ενώ οι σοβαροί punks κοίταζαν να σταματήσουν το κοινό τους από το να μη γυρίσει αιμόφυρτο στη μάνα του, εδώ δεν υπήρξε ποτέ το δίλημμα βίας - μη βίας, ήταν κάτι αδιανόητο στο scene, κάτι τελείως εκτός. Γαμάτο; Σαφώς...
Τους λατρεύω αυτούς τους παραλληλισμούς. Σα να αποδεικνύεται κάθε φορά η αξία του τίποτα. 

Ναι. Ας πούμε και δυο λόγια για το πόνημα... 
Οι Dream Diary είναι όλα τα κλισέ. Αν δεν ήταν τόσο χάλια η φωνή του έτσι, θα τους γούσταρα πολύ περισσότερο, αλλά είναι λίγο άχρηστος. Κρίμα γιατί οι κιθάρες είναι ζάχαρη. Δε γαμιέται.

Όσο έπαιζε αυτό από πίσω κουνούσα ασυναίσθητα το κεφάλι, κάτι που μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: ο σκοπός επετεύχθη - maximum tweeness achieved. Κι αυτό με έκανε χαρούμενο.  

Acid House Kings - Music Sounds Better With You

Να ξεκινήσω λέγοντας ότι άξιζε την αναμονή; Και με το παραπάνω... Αναίσχυντη φλωριά τεραστίων διαστάσεων. Αν είσαι ο τύπος που δάκρυσε με το τελευταίο πόνημα των Sonic Youth θα δακρύσεις πάλι - απ' την αηδία. Αν πάλι είσαι εγώ (πράγμα λίγο δύσκολο) παίζει και να αρρωστήσεις...

Βάλε να παίξει το "Are we lovers or are we friends" κι αν το αντέξεις, συνέχισε. Δεν είναι εύκολο, το καταλαβαίνω. Μπορεί και να τα καταφέρεις όμως. 

Το να επιδείξεις ανοιχτά το σκατόφλωρο που κρύβεις μέσα σου είναι δύσκολο. Δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό. Πρέπει πάντα να είσαι ο άντρακλας με το καυλί δυο μέτρα, που 'χει γαμήσει καμιά διακοσαριά γκόμενες οι οποίες ακόμα παραμιλάνε για τις επιδόσεις του, που βαράει το παπάρι του στον τοίχο κι ανοίγει τρύπα, που ρίχνει βρωμόξυλο στο μπάρμαν επειδή δεν του έβαλε μόνο δύο παγάκια στην πέρδικα, που τα καλύτερα γκομενάκια τα γνωρίζει στο γυμναστήριο, μερικά τους ρίχνει και κάνα κρύο εκεί μέσα γιατί ξέρει το αφεντικό, που όταν γαμάει τραβάει με κάμερα και τη φάτσα του για να το δείξει μετά στους κολλητούς...

Φαντάσου τώρα να είσαι σ' αυτή τη φάση, ο ορισμός, και να σου σκάσει ο δίσκος, να τον βάλεις να παίξει και μετά από λίγο ν' αρχίσεις να κουνάς πόδια, χέρια, αυτιά, να σηκώνεσαι από την καρέκλα για να μην περιορίζονται οι κινήσεις σου και να χορεύεις πάνω κάτω στο δωμάτιο... Πίστεψέ με, φίλος, το θέαμα που θα παρουσιάζεις δε θα είναι καθόλου μα καθόλου ανδροπρεπές... 

Γι' αυτό αν έκανες το λάθος να το κατεβάσεις, αν το έβαλες να παίξει και έχεις αρχίσει να κουνιέσαι επικίνδυνα, άκου τι πρέπει να κάνεις για να διασώσεις κάτι από τον ανδρισμό σου. Βάλε το χέρι στο βρακί σου, τρίψε τα προικισμένα γεννητικά σου όργανα για περίπου τριάντα δευτερόλεπτα, τώρα βγάλε το χέρι, μύρισέ το και άσε την αρχιδίλα να γεμίσει τα πνευμόνια σου... Εντάξει; Ωραία. 

Το έβγαλες το πόνημα όσο ακολουθούσες τις οδηγίες μου εννοείται... Τι όχι; Τι εννοείς ακόμα παίζει; Όχι ρε μαλάκα, σταμάτα, σταμάτα το τώρα! Ρε... Τι κάνεις ρε; Πάρε το χέρι σου απ' το στόμα, μη συνεχίζεις, όχι!!! Ρε συ, αηδία είσαι, γιατί το έκανες αυτό; 

Τέλος πάντων, σε είχα προειδοποιήσει ότι είναι επικίνδυνο... Μαλάκα...    

The Andersen Tapes - As I Write 'Today' Ten Times

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι πέρασαν κοντά δυο μήνες μέχρι να βρω ένα σωστό twee δίσκο και να γράψω γι' αυτόν. Απαράδεκτος. Ή ψόφησε το scene. Αυτό θα ήταν μάλλον ευχάριστο, αλλά μάλλον δε θα γίνει ποτέ. Το αντι-πάνκ δεν ψοφάει, τέλος.

Δηλαδή ένα genre πιέζω τον εαυτό μου να τσεκάρει και να σπρώχνει μέχρι αηδίας κι αυτό είναι σε λήθαργο. Αισθάνομαι προδομένος. Σκατά, τίποτα δεν αισθάνομαι. Γενικά.
Είναι βασικά και το μοναδικό genre με δικό του tag. Νταξ, και το witch house, αλλά αυτό το έβαλα για να το τσεκάρουμε μετά από κανα δυο χρόνια, αν δεν έχω πάθει κίρρωση του ύπατος - ο αλκοολισμός πάντα καραδοκεί - ή καρκίνο του πνεύμονα στο ενδιάμεσο, ή το στομάχι μου να στείλει αυτό το γαμημένο εξώδικο για κακομεταχείριση, και να γελάμε. Γιατί έχω γαμάτο χιούμορ. Αλήθεια. Οι εκατοντάδες φίλοι μου που διαβάζουν το μπλογκ μπορούν να το επιβεβαιώσουν στους υπόλοιπους τρεις αναγνώστες.

Ναι... Λοιπόν, οι Andersen Tapes είναι οι εξής μία κοπέλα. Η Amanda. Έχει γράψει αυτά το κομμάτια τα οποία είναι πολύ ωραία, θλιμμένα κι έτσι, σε φάση θα προτιμούσα να είχε μπάντα να τη συνοδεύει. Νομίζω θα ολοκληρωνόταν το όραμα. Καλά, μπορεί και όχι. 

Ασύλληπτα κακοπαιγμένη pop που έχει "κάτι". Και μόνο για το "Cross Country" θα το αγόραζα. Αλλά έχω μαζέψει μπόλικο twee προς συλλογή από πέρυσι κι έτσι η Amanda θα πρέπει να κάνει λίγη υπομονή. Θα τη συμβούλευα να μην κρατήσει την ανάσα της. 

Διάβασα και κάτι πολύ δακρύβρεχτες, διθυραμβικές κριτικές από πιο φλώρους από 'μένα. Νταξ, ψυχραιμία. Έχει σκάσει και των Acid house Kings... Μάλλον θα γράψω το Σάββατο γι' αυτό... Καλά, βλέπουμε. Δεν είμαι για Deadlines... Ήδη το πόση αυτοπειθαρχία χρειάζεται για να διαβάζετε καινούριες μαλακίες ειπωμένες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο κάθε δύο μέρες, δεν μπορείτε να το φανταστείτε. 
Μαλάκα, γιατί δεν πληρώνομαι γι' αυτό; 

Twee - A retrospective

Νταξ, όχι αναδρομή ακριβώς, απλά ρε, μια που τελειώνει ο χρόνος, ας δούμε για ποιες δισκάρες του σημαντικότερου Genre όλων δεν έγραψα, παρ' ότι γούσταρα... Allo Darlin', Cats on Fire είμαστε εντάξει, μου γάμησαν το συναίσθημα, αλλά ρε, είναι κι άλλοι, το scene φέτος είχε πολλά να δώσει νομίζω, η φλωριά καλά κρατεί... Για να δούμε, λοιπόν...

The Cavalcade - Many Moons: Μου θύμισε τα παλιότερα των Belle & Sebastian και της Sarah... Pure κατάσταση, ούτε νεωτερισμοί, ούτε τίποτα, απλή pop, γλυκύτατη στην απλότητά της... Κιθαρίτσες ζαχαρένιες, γκομενίτσες που δε λένε να κάτσουν στ' αυγά τους με την καμία και σ' αναγκάζουν να τους γράφεις κομψοτεχνήματα κι ας την έχουν κάνει με τον πάνκη του κάτω ορόφου... Κλασσικές κωλοκαταστάσεις, μ' αρέσουν, αλλά ξέρεις τώρα, τα 'χω ακούσει και παλιότερα και απλά δε μ' ενθουσιάζουν πια... Ο επόμενος παρακαλώ...

Betty & The Werewolves - Teatime Favourites: Πιο χοροπηδάδικη κατάσταση, χόρευα σχεδόν όσο έπαιζε, ξέρεις, κλασσικό ηλίθιο κούνημα κεφαλιού δεξιά - αριστερά μέχρι να σταματήσει να λειτουργεί ο εγκέφαλος, απαραίτητο χαμόγελο ΑΜΕΑ και δώσ' του πέρα - δώθε, πάνω - κάτω, ναι, είναι σαν τη μέρα πριν τα χριστούγεννα στο νηπιαγωγείο. Ο σκοπός επετεύχθη, ο tweeπνωτισμός λειτούργησε στην εντέλεια, ο δίσκος παίζει ξανά και ξανά και είναι τόσο μα τόσο μα τόσο χαρούμενος που δε θέλω να τελειώσω.... Εεεεεε, να τελειώσει. Σέξυ...

Milky Wimpshake - My Funny Social Crime:Ανώτεροι στιχουργικά κατά πολύ από τους προαναφερθέντες, λίγο περισσότερο punk στη συνταγή - δεν πείραξε ποτέ κανένα, μην είστε μαλάκες - γαμώ λέμε, και μόνο για το "Itchy Feet on A Tuesday Night" αν δεν είστε τίποτα σιχαμένα τεμπελόσκυλα και είστε αναγκασμένοι να δουλεύετε σε μια σκατοδουλειά, γιατί κάθε δουλειά είναι ντροπή (νταξ, του μπάτσου λίγο περισσότερο), αλλά δε γίνεται αλλιώς γιατί τα νοίκια είναι πολλά και είναι λίγο μαλακία να γυρνάτε στη μάνα σας για κανα ψιλό, γιατί νταξ, στα σαρανταδύο δε λέει και πολύ... Τι έλεγα ρε μαλάκα; Α ναι... Αν είστε αναγκασμένοι να δουλεύετε γιατί είστε πολύ φτωχοί, μίζεροι και ατάλαντοι για να μην το κάνετε, το συγκεκριμένο κομμάτι θα μιλήσει στην ψυχούλα σας... Μαλάκα, έπρεπε να γράψω ξεχωριστά γι' αυτό το δίσκο... Θα 'χε γέλιο το κείμενο... Τώρα είναι αργά, δε γαμιέται...

Frankie Rose & The Outs - s/t: Ναι, ναι ξέρω, δεν είναι twee, χέστηκα... Πιο Dum Dum Girls, Vivian Girls φάση, ήταν και ντράμμερ τους η τύπισσα... Χειρότερη ως γκόμενα από τις πρώτες, καλύτερη ως μουσικός από τις δεύτερες... Οι συνθέσεις των έχουν, ας πούμε, μια ποικιλία... Τα φορέματα είναι κι εδώ κοντά, αλλά δεν παίζουν stockings κι αυτό είναι πάντα μείον... Τίποτα τρομερό, πραγματικά, αν σας λείπει μια δόση garage στον καφέ σας, αλλά είστε και λίγο φλώροι για το real thang, κάντε μια στάση, αλλιώς το μπούλο...

Cinema Red and Blue - s/t: Supergroup φάση... Με μέλη από Comet Gain, Ladybug Transistor, Crystal Stilts. Ωραίος δίσκος βασικά. Έχουν πιάσει όλα τα ποπ κλισέ, αν και η ίδια η ποπ ένα κλισέ είναι, σε κολλάει όταν ακούς γνώριμους ήχους, δεν το λέω με την κακή έννοια, προσπαθώ να εξηγήσω τι παίζουν. Με τον τρόπο μου το γαμάτο, ως συνήθως. Σα να περνάει όλη η ιστορία του genre μέσα από ένα lo-fi ύφος, δεν μπορώ να το εκφράσω καλύτερα. Έχει ένα αέρα "κλασσικού", είναι όλα εδώ...             
    

The Limiñanas  - s/t: Ούτε αυτό είναι twee... Όπως και να ΄χει μεταλλάδες δεν παίζει να το γουστάρουν... Αλλά το γούσταρε ο Spiral... Χμμμ... Τέλος πάντων, αυτό ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ είναι, σε φάση, ευρηματικό... '60s, yeh - yeh κατάσταση, Μαριχουάνα στοπ, γαμάτο groove, γαμάτες συνθέσεις, ασύλληπτο coolness, γαλλικά και πιάνο, κορυφή λέμε... Αλλά δεν είναι twee με την καμία. Τι σκατά κάνει σ' αυτό το άρθρο; Ιδέα δεν έχω...

Shrag - Life! Death! Prizes!: Λοιπόν... Πιο britpop από τους πιουρίστες, μου θύμισε Heavenly, βέβαια, βασικά μ' άρεσε πολύ, αυτό το scene γαμάει ρε, φέτος είχε τρελή χρονιά, είναι πιο "σοβαροί" στιχουργικά, σουρρεάλ και καλά, έχουνε και το X-Ray Spex στοιχειάκι τους, ωραία μπάντα, πολύ αγγλούρα, πολύ προϊόν για κατανάλωση από τουρίστες, από πότε ήταν ο Ζορμπάς το φρικιό κακός; Γαμώ, απλά. Τελικά, αν και άκουσα πολύ ποπ φέτος, δε θα 'λεγα ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος... Του χρόνου πάλι.       


Μαλακία χοντρή, δε βρήκα το "Angry Boy" των You Say France and I Whistle, απ' τη Στοκχόλμη, μεγάλη μπαντάρα, χαρούμενη όσο δεν πάει... Το νου σας, τρελόπαιδα... 
Βρήκα όμως το "Are we Lovers or are we friends" των Acid House Kings... Περιμένω αυτό το νέο δίσκο τους πως και πως... Ρε γάμησε λέμε.  

Trembling Blue Stars - Fast Trains And Telegraph Wires

Τον περίμενα πως και πως αυτό το δίσκο... Περιττό να πω, δεν απογοητεύτηκα... Τους έχω ξεχωρίσει χρόνια τώρα, κατέχουν ένα ιδιαίτερο μέρος στο κεφάλι μου, ακριβώς δίπλα από τους Piano Magic, αυτή η pop απ' τα όνειρα κατευθείαν, υπέροχες συνθέσεις, συγκλονιστικοί στίχοι, όλες οι απογοητεύσεις που μπορεί να είχες σ' ένα κομμάτι πλαστικό... Δύο, βασικά... 

Δεν είναι twee βέβαια, το ξέρω πολύ καλά, φταίει η σύνδεση με τη Sarah που τους ρίχνω σ' αυτή την κατηγορία, μπορεί και να μην τους τιμάει ιδιαίτερα, δεν ξέρω καν, αυτή η μινιμαλιστική ποπ τους... Δεν κουράζει ποτέ ρε... Ούτε παλιώνει. Περίεργο ε; Πολύ... Χαρακτηριστικότατο δείγμα το "My Face for the World to See"... Δε θες να τελειώσει με την καμία... 

Δεν παίζουν τίποτα καινούριο εδώ, αυτό είναι μια πικρή αλήθεια, θα ξενέρωνα βέβαια άμα το γυρνούσαν στο funk metal, μη λέμε και μαλακίες, κάνουν αυτό που ξέρουν καλά, η μουσική τους είναι ένας ψίθυρος που σημαδεύει καρδιά και πετυχαίνει κέντρο, δε χρειάζεται κάτι παραπάνω, δε θέλω καν να μπω στο τριπάκι να συγκρίνω με τα προηγούμενα, δεν έχει νόημα κανένα ρε, είναι αυτό που θέλω ν' ακούω όλη την ώρα, μ' ένα ποτήρι κρασί, ένα τσιγάρο και να χαμογελάω με πίκρα... Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...

Neverever - Angelic Swells

Ας πούμε ότι βρίσκεσαι στη Σκωτία, ωραία; 

Ας πούμε ότι ο φαινότυπός σου προσεγγίζει το τέλειο και το βλέμμα σου, χωρίς να καταβάλλεις μεγάλη προσπάθεια, μπορεί να σκοτώσει ένα μικρό ζώο, αν το κοιτάξεις αρκετά έντονα...

Ας πούμε ότι είχες μια απ' τις πιο γαμάτες twee μπάντες, που δεν έμαθε ποτέ κανείς...

Ας πούμε ότι την έλεγαν The Royal We...

Ας πούμε ότι το μοναδικό ΕΡ (αν κάνω λάθος συγχώρεσέ με) που έβγαλες με δαύτους κοσμεί τη δισκοθήκη του ομορφότερου συγγραφέα που έβγαλε ποτέ η indie κοινότητα... Παγκοσμίως...

Ας πούμε κι ότι κάθε φορά που το βάζει να παίξει όλη η σεξουαλικότητα που αφειδώς εκπέμπει, εκμηδενίζεται γιατί γελοιοποιείται χορεύοντας, ενώ αναποδογυρίζει έπιπλα ταυτόχρονα, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, μικρό σπίτι, πολλά πράγματα...

Ας πούμε ότι τόσα χρόνια που είχε χάσει τα ίχνη σου μετά τη διάλυση του συγκροτήματος - όνειρο, του είχες λείψει... Πολύ όμως...

Ας πούμε ότι το Λος Άνχελες, που 'χεις μετακομίσει τα τελευταία χρόνια με το βλάκα τον άντρα σου (ο οποίος παρόλα αυτά κατάφερε να σου γράψει θεσπέσιες Surf - Sunshine-y - Pop μελωδίες για ν' απλώσεις πάνω τους την κορμά... Εεεεε... Τη φωνάρα σου), δεν είναι και τόσο μακρυά από 'δω...

Ας πούμε ότι αυτός ο ερωτοχτυπημένος και σύντομα και νομπελίστας  έχει γενέθλια σήμερα... Τα κανονικά του...

Θα πεταγόσουν μια βόλτα να με δεις;  
Όχι;
Τι όχι;
Πώς όχι;
Κάτσε ρε, κοίτα τι σου γράφω παραπάνω...
Τι πάει να πει δεν είμαι και τόσο όμορφος πια;
Το εννοείς αυτό;
Ενώ ο ξεπλυμμένος που βασανίζεις περνιέται για καλύτερος;
Καλύτερος είναι; Καλύτερος σε τι;
Χέστηκα ρε για το παίξιμο στην κιθάρα, εγώ είμαι συγγραφέας λέμε, πεντακόσιες χιλιάδες φορές πιο cool από μουσικός...
Δε σε νοιάζει;
Ρε και 'γω μπορώ να γίνω τόσο σκατόφλωρος, έλα και θα δεις... Και Silver Age Robin ντύνομαι για πάρτη σου...
Ναι, με καλτσονάκι και όλα...
Θα τα βάψω.
Το ίδιο είναι ρε, σιγά πια, για μια μέρα λέμε...
Ναι, έχω γενέθλια.
Εικοσιεφτά.
Καλά, εικοσιεννιά.
Εντάξει ρε, τα τριανταένα κλείνω, μα τι κόλλημα είναι αυτό, έλεος δηλαδή...
Κοίτα, επειδή με κούρασες, τελευταία σου ευκαιρία, θα έρθεις ή όχι;
Όχι;
Τι όχι;
Πως όχι;

Cats On Fire - dealing in Antiques

Οι Cats On Fire είναι η αγαπημένη μου μπάντα από Φινλανδία μετά τους Riistetyt... Αλλά παρακαλοκαίριασε για να βάλω κάτι απ' τους δεύτερους.
Το καλοκαίρι είναι twee φάση μόνο, άλλοι θέλουν reggaες, άλλοι stoner, άλλοι τις ίδιες μαλακίες που ακούνε και το χειμώνα, εγώ το καλοκαίρι γίνομαι twee, τέλος... Στο μεταξύ κοιτάω όλα όσα άκουγα ακόμα και άνοιξη, που ο ήλιος έλαμπε κλπ. και κολλάω... Έξυσα τον εγκέφαλό μου φέτος, όχι μαλακίες... Μου έκανε καλό, υποθέτω, αλλά λέω να μην το επαναλάβω για κάμποσο καιρό. 
Το "Dealing in Antiques" είναι απλά καταπληκτικό. Είναι ό,τι χρειάζομαι στην παρούσα φάση, που δουλεύω ενώ δε θα 'πρεπε, το σωστό θα ήταν να λιώνω χωρίς περιττά ρούχα έξω από καμιά θάλασσα κι ας μη μαυρίζω, αριστοκρατικό το κάτασπρό μου, και ν' ακούω αυτό το δίσκο... Ν' ακούω αυτό το "You will find me where you left me" και να μελαγχολώ γλυκά...
Μοναδικό ατόπημα η μεγάλη διάρκεια του... Ή μάλλον η ποσότητα των τραγουδιών... Σε φάση είκοσι. Ούτε mixtape του Ghostface Killah να ήταν.
Αλλά δε γαμιέται, παραμένουν απίστευτα εθιστικοί, είναι το πρόβλημα που έχω με τους Orange Juice, δεν μπορώ να τους ξεπεράσω με τίποτα... Μοιάζει η φωνή του τύπου με του Edwyn Collins αρκετά, και μια χαρά τους βρίσκω και στιχουργικά. Για Φινλανδούς που τα λένε στ' Αγγλικά, εννοώ...
Όπως και να 'χει, τουλάχιστον χαίρομαι που βρήκα το σθένος να παραμερίσω τις σκοταδούρες προσωρινά και ν' αφήσω να με απορροφήσει κάτι πιο χαρούμενο... Δυο μήνες και κάτι μέρες μείνανε, υπομονή...
 

Allo Darlin' - Allo Darlin'

Νταξ, ρε πούστη, καλοκαίριασε, γάμησέ τα, προφανώς και θ' αναζητήσω μια νότα αισιοδοξίας... Twee ρε μουνιά, έτσι είναι...  Ξεκολλάτε από τις κωλομιζεριές, έχω φάει overdose με τόση τέχνη στη γαμοζωή μου, σέρνομαι στα πατώματα βγάζοντας αφρούς απ' το στόμα, φτάνει πια, λίγη αισιοδοξία ρε γαμώτο, τι σκατά έγινε μ' αυτή τη φάση, που στον πούτσο πήγε;
Οι Allo Darlin' είναι τόσο γάματα χαρούμενοι που λερώνω το βρακί μου με την πάρτη τους, φοράει και φούστες η τραγουδιάρα, μου στέλνει τη λίμπιντο στο διάολο... Καύλες μέχρι απέναντι λέμε, αντιμετωπίζω σοβαρό πρόβλημα. Αλλά έτσι είναι... Άμα ακούω γλυκούλικες μελωδιούλες, με κιθαρίτσες από ζάχαρη, ντραμς που δε σπάνε τα νεύρα των γειτόνων, μπάσσα που δε σου ξύνουνε τα νεύρα, αυτά παθαίνω... Αρρωσταίνω...
Οι Allo Darlin' διαθέτουν ένα από τα πιο τρομακτικά ηλίθια ονόματα εκεί έξω, το ίδιο είχα πάθει πέρυσι με τους Pants Yell, τέλειο twee, αλλά πραγματικά ντράπηκα να γράψω (για να είμαι ακριβής το έκανα, μα το 'σβησα) για μια μπάντα που αποκαλεί τον εαυτό της "τα βρακιά φωνάζουν"... Μαλακιάρα... Ετούτοι εδώ, όμως, είναι άλλη φάση. Κόβουν κώλους. Με ένα twee τρόπο, σαφώς... 'Ηδη η indiepop κοινότητα (όχι εδώ, έξω) τους θεωρεί "μπάντα της χρονιάς", το δίσκο "δίσκο της χρονιάς" και άλλα τέτοια ωραία...
Θυμίζουν εποχές Sarah Records (προφανώς),  αθωότητα κι έτσι... Ρε, τι σκατά να γράψω παραπάνω; Twee είναι, γαμάει, τέλος...

The Wave Pictures - Susan Rode the Cyclone

Κάποιοι εκεί έξω παρακολουθούν αυτό το blog, τσεκάροντας παράλληλα αυτά που κατά καιρούς προτείνω για ένα και μόνο λόγο... Για να πούνε αυτό το "μα τι μαλακίες ακούει ο τύπος;"... Το συγκεκριμένο ποστ είναι για όλους εσάς, ξέρετε ποιοι είστε...
Οι Wave Pictures παίζουν indiepop, χωρίς ρανίδα τεστοστερόνης στις μελωδίες τους. Μου θυμίζουν τους Hefner, αν και δεν τους χαρακτηρίζει η ίδια στιχουργική δεινότητα, ή το ίδιο πάθος για τα τσιγάρα και το αλκόολ. Στο μεταξύ είδα τις προάλλες το Darren Hayman σ' ένα βιντεάκι, μαλάκα, ο τύπος έχει στεγνώσει τελείως... Οι Hefner ήταν η αγαπημένη μου μπάντα στο πανεπιστήμιο, όταν έσκασαν εδώ, δεν μπόρεσα να πάω λόγω δουλειάς και εργαστηρίων και είχα σκυλιάσει... Μου μετέφεραν την εμπειρία εκ των υστέρων, μία φίλη συγκεκριμένα, η οποία κατάφερε να με ρίξει σε κατάθλιψη βαριάς μορφής για περίπου ένα μήνα... Να 'ναι καλά...
Είμαι απόλυτα κολλημένος μ' αυτό το στυλάκι τους, το tweeoειδές πράγμα που παράγουν. Τις γλυκούλικες κιθαρίτσες, τις απαλές φωνές, σε φάση, οι Wave Pictures είναι απ' τις μπάντες που παίζουν έτσι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Γενετικό πρέπει να είναι. Έχουν και ασύλληπτη δισκογραφία σε μέγεθος, φαντάζομαι ότι όλη αυτή η πάντα heart-broken twee έκφραση συναισθημάτων τους βγαίνει αυθόρμητα. 
Το "Susan rode the Cyclone" είναι grower, απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις για να εκτιμηθεί η μαγεία του, η οποία εντοπίζεται στη λιτότητά του... Όπως και σε όλη την twee κατάσταση άλλωστε. Αν και εδώ δεν παίζει reverb, εφέ επί του γενικοτέρου, μόνο απλή, μινιμαλιστική pop, σχεδόν ακουστική, σχεδόν σαν ψίθυρος, που δύσκολα αγνοείται όμως...