Avant Gardening και διάφορα extreme sports του είδους

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, αυτή η συνήθεια της "ανασκόπησης" δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο. Σίγουρα όχι όσο η καθημερινή παρακολούθηση του τι συμβαίνει στο μουσικό οικοδόμημα, κάποιοι το κάνουν ακόμα, ανήκουστο. Ακούνε, εξετάζουνε, μελετάνε και τελικά κρίνουν και βάζουν κι ένα νούμερο από δίπλα. Τους συμπαθώ αυτούς λίγο περισσότερο από την υπόλοιπη ανθρωπότητα, αλήθεια. Και τους ζηλεύω λίγο, γι' αυτό και ακολουθεί η λίστα παρακάτω, μετά τις απολογίες.

Τα γράφω και τα ξαναγράφω, δεν είναι ότι έχω σταματήσει να έχω τον νου μου, μήπως και σκάσει κάτι που θα στείλει τα μυαλά μου στο μίξερ, σίγουρα υπάρχουν ένα - δύο που θα το κάνουν κάθε χρόνο, ξέρεις, που θα μείνουν. Απλά σε κάποια φάση θα πας και θα σκαλίσεις κάτι από το παρελθόν και θα σε ρουφήξει τελείως και θα αρχίσεις να αναθεωρείς για το ποια είναι τα γούστα σου τελικά. 

Είχα κατέβει Εξάρχεια, για παράδειγμα. Σάββατο βράδυ ήταν, είχε καλό καιρό και περπατούσα στα μαγαζιά. Σε αρκετά από αυτά, στα έξω τραπεζάκια, κάτι νεαρά είχαν κρεμάσει κιθάρες και μπουζούκια και παίζανε σμυρνέικα και ρεμπέτικα και τέτοια. Κοντοστάθηκα, άκουσα, προχώρησα. Μιλάμε για τρία τουλάχιστον. Περνάω μετά έξω από ένα κλαμποειδές, πορτιέρης στην είσοδο, από μέσα νομίζω ακουγόταν οι Talking Heads. Ε, δεδομένου του μπακράουντ, λιγότερο "εξαρχειώτικος" μου φάνηκε αυτός ο συνδυασμός εικόνας - ήχου, από τους ρεμπέτες του ντουνιά. Ο κόσμος αλλάζει όπως θέλουν οι νεότεροι, κατά πως φαίνεται και, στο μουσικό της υποθέσεως, πάει προς τα πίσω. Δεν με χαλάει.

Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό μου τα σκάνε περισσότερο ηλεκτρικά ήχοι από μπεντίρ, ούτι, νέι, ταμπουρά, από κιθάρες που αλυχτάνε απειλώντας το ηλιοβασίλεμα, βαράνε στομάχι οι μπασάρες της reggae από τα '70s, περισσότερο από wire related μεταλλάδες (καλά, αυτοί νομίζω ποτέ δεν μου είχαν κάνει και πολλά). Εντάξει, punk, hardcore και τα σχετικά παραμένουν σταθερές αξίες, κι ας μου φαίνονται μεγαλύτεροι σε ηλικία (ναι, και από εμένα) πλέον οι 20τοσάχρονοι που εμμένουν σε αυτή τη σκηνή.

Τέλος πάντων, αναγνωρίζω ότι δεν είναι τρελά diverse η λίστα, εντούτοις ας δούμε τι έδωσε το 2022:

1. Ho99o9 - Skin: Εκτιμώ ότι δεν χρειάζονται συστάσεις, αν κάποιος για κάποιο περίεργο λόγο συνεχίζει να μπαίνει εδώ μέσα, διάβαζε το προηγούμενο, αγοράζει το Lung ή έχει πετύχει τα παραληρήματά μου σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης κλπ., γιατί για μπύρα έξω λίγο δύσκολο, ε, εντάξει, ξέρει.
2. Gaika - War Island: Ίδια φάση με το από πάνω. Δυσκολεύτηκα για ποιο θα κοσμεί την πρώτη θέση, αποτελούν αμφότερα πρότζεκτς τρελά κολλήματά μου. Σκεφτείτε το σαν διπλό Νο 1.
3. Otoboke Beaver - Super Champon: Η τρίτη αρρώστια. Μάλλον έπρεπε να βάλω και το Live των The Armed και να κλείσω. Αυτά είναι τα καινούρια, παιδάκια, αυτά παρακολουθώ μετά μανίας, γεια σας. Αλλά όχι, πρέπει να καταχωρήσω κι άλλα κι άλλα κι άλλα.
4. Drug Church - Hygiene: Ο Patrick Kindlon παραμένει ένας από τους μεγάλους ποιητές της γενιάς του, αλλά και από τους πιο ιδιαίτερους συγγραφείς στον χώρο των comics. Εδώ μου φαίνεται ότι έχει δουλέψει και τα της ερμηνείας του.
5. Nurse of War - Ανάστασις Νεκρών: Ακόμα δεν; Πάτε καλά μωρέ; Εδώ λέμε.
6. Al-Qasar - Who are we?: Τσέκαρα λόγω συμμετοχής Lee Ranaldo (όπου παίζει Sonic Youth πατάμε play, όλοι το ξέρουν, όλοι το κάνουν αυτό) αρχικά και μετά κόλλησα. Έχω σκαλώσει με το ούτι κιόλας κάμποσο καιρό, είδα ότι διασκευάζουν και το Barra Barra, τα λάιβ τους είναι συπέρμπ και είναι αβαντίλες, δεν έχουν την κιτσαρία από κάτι πολυδιαφημισθέντες με σαρίκια εντώ στο κχώρα μας
7. Wet Leg - Wet Leg: Σε ένα δίκαιο κόσμο θα ήταν δίσκος της χρονιάς παντού. Αδιανόητο ότι το indie έχει ακόμα ενδιαφέρον και πράγματα να δώσει.
8. Ken Mode - Null: Σ' αυτούς πάντα με ξενέρωναν τα φωνητικά για κάποιο λόγο. Κακά τα ψέματα, στο genre που με πίστη υπηρετούν ανέκαθεν τα λαρύγγια ήταν δευτερεύουσας σημασίας. Εδώ κάπως το έδεσαν το όλο πολύ καλά, με αποτέλεσμα να ακούγεται μόνο πάθος.
9. City of Caterpillar - Mystic Sisters: Καλύτερο από τα παλιά τους, η ωριμότητα τους πάει
10. Suede - Autofiction: Άρχισα να τον ακούω για πλάκα και μετά τη δέκατη φορά δεν ήταν πια αστείο. Δίσκος αντάξιος των πρώτων της "δεύτερης" περιόδου.
11. Single Mothers - Everything you need: Μου αρέσουν γενικά ετούτοι, όχι όμως αρκετά ώστε να κάτσω να αφιερωθώ. Εκεί που ακούς μια χαρά πράγματα, σου πετάνε σούπερ κλισαρισμένες αλλαγές (κι εδώ υπάρχουν, εσάς λέω O-Zone, Baby Bird), τους φέρνει σβούρες όμως η ερμηνεία του τραγουδιστή. Ειλικρινής, κι αυτό αρκεί. Το δε Anytime, Anything είναι να βολτάρεις γύρω από τις λαμαρίνες της Πλατείας Εξαρχείων και να σε πνίγει η ματαιότητα.
12. The Snuts - Burn the Empire: Είχα γράψει στο άλλο το μπλογκ, το καλό, μετέφερα το άρθρο αφού απόθανε, για το neo-grebo (δικό μου sub-genre, την κατανόησή σας) που παίζει στας Αγγλίας. Από τη μία έχεις τα χαμένα σπερματοζωάρια του Mark E. Smith, από την άλλη (σε μικρότερο, πολύ πολύ μικρότερο μέγεθος) ετούτους. Οι Snuts, λοιπόν, εντάσσονται στο ρεύμα και μου αρέσουν πολύ.
13. Puce Mary - You must have been dreaming: To witchy number 13, δεν απογοητεύει ποτέ.
14. Jon Spencer & the HITMakers - Spencer gets it lit: Δεν θα τον ξεπεράσω ποτέ ετούτον. Ούτε τα '90s κατά πως φαίνεται. Ανεξάρτητα όμως, το έργο είναι ο τίτλος του, ξεκάθαρα.
15. Bad Breeding - Human Capital: Representing Punk as Fuck-ness επάξια

Δεν είναι μόνο αυτά. Δεν πρόλαβα να ακούσω καινούρια Green Pajamas, Fire! with Stephen O' Malley, Mark Stewart, να μελετήσω επαρκώς το νέο πόνημα των Soulside, το live των The Armed δεν μου κόλλαγε κι ας το έλιωσα. Δεν ξέρω που πάει ο χρόνος, αλήθεια. 

Skywriting

Κατήφεια, ρε πούστη...

Θέλοντας και μη, η πολιτική έχει αρχίσει να εισβάλλει στην όλο τέχνη ζωή μου, με αποτέλεσμα να έχω πέσει γάμα τα. Δεν έχω όρεξη ν' ακούσω καινούρια μουσική. Καμία. Έχω χαζογράψει κάνα δυο reviews, κείμενα τα οποία επεξεργάζομαι ξανά και ξανά, αλλάζω φράσεις, για να λέω ότι ασχολούμαι. Έχω ξανακολλήσει με το tumblr μου βέβαια, τα comics πάντα ήταν ή διέξοδος...

Απ' την άλλη δεν έχει βγει και κάτι τόσο συγκλονιστικό, μη λέμε και μαλακίες. Τους κεραυνούς που έπεφταν ο ένας πίσω από τον άλλο το 2010, δεν παίζει να τους ξαναδούμε.

Ξαναέκανα και account στο Soulseek, όπου με μεγάλη χαρά ανακάλυψα τύπο ο οποίος έχει το σύνολο της δισκογραφίας της Sarah, της Creation και άλλων, με αποτέλεσμα να έχω απορροφηθεί εκεί. Κακά τα ψέμματα, τι να τους κάνεις τους The Fray όταν από πίσω παίζουν οι Jesus and Mary Chain...

Δεν ξέρω. Ελπίζω το live των The Men το οποίο δεν παίζει να χάσω να με ανεβάσει λίγο. Το χρειάζομαι. Να 'χω μια μπάντα (τι μπάντα, μπαντάρα) του τώρα, να ξεσκίζεται πάνω στη σκηνή. Θα συνοδεύομαι κι από τους δύο μπόντυγκαρτζ που ανέφερα κάποτε εδώ, γι' αυτό μη σας μπουν τίποτα ιδέες.
Μαλάκα, είχα άλλο όνομα τότε. Και άλλη όρεξη. Καλύτερα τώρα. Η μιζέρια είναι μια αρετή που πρέπει να εξωτερικεύεται με κάθε ευκαιρία, γιατί αν μείνει μέσα σου θα σε πνίξει.
Μ' αρέσει αυτό το section του μπλογκ. Ημερολογιακή φάση. Ημερολογιακή βόμβα. Είχα καιρό να γράψω κάτι και να το δημοσιεύσω αυθόρμητα. Χωρίς να το σκεφτώ. Με τα ορθογραφικά και τα εκφραστικά του λάθη. Όσο περιμένω, τουλάχιστον, να ξανάρθουν οι  κεραυνοί... 

Υ.Γ.: Να σημειωθεί ότι ο τρισμέγιστος καλλιτέχνης για τον οποίο έγραφα στις αρχές επέστρεψε. Δεν τον άκουγα για αρκετό καιρό, κάπου θα τον είχανε κλειζμένο, τώρα ξαναπήρε φόρα και δεν αφήνει τίποτα. Ειδήσεις δε νομίζω να βλέπει, καθώς το ρεπερτόριο παραμένει "επιτυχίες που ξέρουμε και αγαπήσαμε". Δεν κάνουν δουλειά τα ηλεκτροσόκ τελικά...

I haven't forsaken you, George Orwell...

Κλείσανε το  Megaupload  λέει, ρίξανε και κάτι μύρια στους ιδιοκτήτες, μαζί με κάτι χρονάκια "μέσα"... Καλή μαλακία. Κοίτα να δεις που αυτό έγινε ξανά επίκαιρο... Σε μια φάση μάλιστα που το να γράφεις για μουσική έχει γίνει λίγο πιο ανούσιο...

Goodbye Sober Day...

Είμαι στο σπίτι των γονιών μου, στο παλιό μου δωμάτιο κι ακούω Mr Bungle. Στις γιορτές έχουμε την τάση να υπενθυμίζουμε ο ένας στον άλλο την ύπαρξή του. Καλά είναι...
Οι τελευταίες μέρες του '11 ήταν αφιερωμένες κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο στους παλιούς φίλους. Κάπως το καταφέρανε να χωθούν μέσα και να επιβάλλουν την παρουσία τους. Γιατί είμαι μαλάκας και ξεχνάω. Αυτό είναι το μεγαλύτερό μου πρόβλημα. Ζω αηδιαστικά για το σήμερα και παραγκωνίζω το χτες. Και το αύριο. Γιατί υποτίθεται ότι το τώρα δεν ξαναγυρνάει. Γάμησέ με δηλαδή.
Αν ξενέρωσα που έχασα κάτι μέσα στις γιορτές, ήταν το λάιβ των Mother Disobedience... Δεν μπόρεσα να πάω γιατί φρόντισα την ίδια μέρα να τρακάρω τ' αμάξι. Με κάτι τσιμέντα. Ω ναι. James Dean κατάσταση. Δεν ήμουν τύφλα ή κάτι τέτοιο, απλά αφηρημένος... Εν ολίγοις, αν περιμένεις όλο το απόγευμα να σε παραλάβει η οδική βοήθεια, δεν έχεις και πολύ όρεξη να τρέχεις μετά...
Υπέροχος τρόπος να αποχαιρετήσεις ένα γαμημένο έτος, non? Το δώρο χριστουγέννων αντί να γίνει comics, δίσκοι, ρούχα (μ' αυτή τη σειρά), έγινε φανάρια, προφυλακτήρες, βαφές. Αν είμαι καλά; Βλέπεις γραμματάκια στην οθόνη σου, σωστά; Καλά είμαι τότε.
Τώρα από πίσω παίζουν οι Retox. Γαμώ τις μπάντες... Μετά θα βάλω το split των Spitboy με Los Crudos... Και μετά Damad... Τους λατρεύω αυτούς τους δίσκους. Τους παλιούς μου. Που τώρα είναι πίσω πίσω στη δισκοθήκη. Που το Slug and Lettuce χαρακτήριζε απλά και γενικά: Punk. Ρε μουνιά.
Τέλος πάντων... Και ευχές βαριέμαι, όχι να πω, να έχω. Νταξ, σκατά ξεκινάει η πουτάνα, ως συνήθως, και βλέπουμε πως προχωράει... Για αρχή έχουμε μύτινγκ μετά τις γιορτές στην εταιριάρα και μου βρωμάει μείωση μισθών... Τι καλά...

...

Καινούριο section πριν την εκπνοή της χρονιάς. Γιατί; Γιατί έτσι. Για καλή αρχή. Γιατί δεν έχω φράγκα (προς το παρόν) να τυπώσω φανζίν. Γιατί δε θα αντέξω άλλη χρονιά να ψάχνω κάτι καλό ή κάτι κακό να ακούσω, να μην τα βρίσκω, και να πιάνω τελικά τον εαυτό μου να ασχολείται με άλλες μορφές τέχνης, που, μεταξύ μας, παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οποιαδήποτε indie μπάντα σήμερα. Όχι punk. Indie. 

Ή απλά θέλω κάτι να απελευθερώνω περισσότερα από τα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα. Γιατί παίζει και να μην είμαι τίποτα παραπάνω από μια ατάλαντη, σιχαμένη attention whore. Στ' αρχίδια μου.

Και μια που μιλάμε για την αλήθεια ο αγαπητός κύριος Indie Sessions on the Radio (sic) έγραψε χτες ένα απίστευτα αληθινό κείμενο που μ' έκανε να αισθανθώ αμήχανα, ίσως γιατί είχα καιρό να διαβάσω στο ίντερνετ κάτι τόσο ουσιαστικό. Από τότε συγκεκριμένα που η Bruise δημοσίευσε αυτό. Κάτι τέτοια σου υπενθυμίζουν ότι το blogging δεν έχει ψοφήσει ακόμα όσο και να αναπαράγεται η εν λόγω δήλωση σε εκατοντάδες μαλακοtweets και αλλαγές στην κατάσταση στα οποιαδήποτε Facebook.
Πίσω στα δικά μου όμως.

Ίσως να έχω κουραστεί να γράφω συνεχώς για το "καινούριο". Τι ίσως, σίγουρα. Κι αφού αναφέρθηκε το "καινούριο", έκανα μια σελίδα στο DeviantArt (λινκ είναι, πάτα το) για να πείσω τους πάντες ότι εκτός από ατάλαντος συγγραφέας, είμαι ένας εξίσου ατάλαντος ζωγράφος. Πέρα από μαλακίες, τα αγαπώ αυτά τα έργα, γάμησέ τα, το ξέρω ότι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει με τα χεράκια μου για τα οποία είμαι περήφανος. Και η μπάντα, φυσικά, αλλά δε μ' αφήνουν οι υπόλοιποι να μιλήσω γι' αυτή εδώ. Ποιος ξέρει, μπορεί και να τους πείσω.

Επίσης, μετά κόπων και βασάνων, αφού δεν παίζει τεχνικός στο μπλογκ πλέον, κατάφερα να εγκαταστήσω ξανά το google analytics, και στα keywords που οδηγούν σ' αυτό εδώ το αίσχος, κάποιος/α με βρήκε γράφοντας "Διάσημοι κριτικοί τέχνης του 21ου αιώνα". Ευχαριστώ πολύ, ρε γκουγκλ, με τιμάς δεν ξέρεις πόσο.
Τώρα, τι θα παίζει με το section. Θα είναι σαν εξέλιξη του προηγούμενου "Γκόνζο", ξέρω 'γω. Με τη δημιουργία του θα περάσουν σε αχρηστία κάμποσες παλιότερες "κατηγοριοποιήσεις" γιατί πολύ απλά βαριέμαι να σκέφτομαι. Σαν κριτικός κι έτσι. Θα βάζω και φωτογραφίες. Και δικές μου, ναι, γιατί είμαι ωραίο παιδί. Και ό,τι μου καυλώσει. Όχι παλιατζούρες, τώρα φάση. Και ηχητικά δείγματα. Και τέτοιες μαλακίες. Και ό,τι στο διάολο μου έρθει εκείνη την ώρα. Ναι, γάμησέ τα. Ημερολόγιο κάπως. Ή μπορεί και όχι. Ή δεν ξέρω. Μια αλλαγή ρε πούστη, κάτι. 
Αυτό χρειάζομαι. 
Αυτό θα υποστείτε. 
Αυτά.
Λίγες αναφορές μνημειωδών έργων έχουν μείνει και το καθιερωμένο τοπ της χρονιάς και μπαίνουμε στο καινούριο. Άντε, γιατί το σιχάθηκα το φετεινό με τα σκατά του και τα όλα του. Τουλάχιστον το 2012 θα είναι μικρότερο. Μόλις 357 μερούλες και μετά μπουμ.