Crystal Antlers - Two-Way Mirror

Ο Raymond Pettibon είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης που θα ήθελα να είμαι στη θέση του. Να κάνω ό,τι έχει κάνει, να το 'χα σκεφτεί εγώ. Με απλές γραμμές, ελεύθερες, και μία φράση συνήθως καταφέρνει να δημιουργήσει τις εφιαλτικότερες ιστορίες. Ασύγκριτος...

Έχει κάνει εξώφυλλα για δύο αγαπημένες μου μπάντες τους Black Flag και τους Sonic Youth, αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό. Βασικά, και μόνο το Goo να έκανε θα ήταν αρκετό. Αλλά όχι... Κατάφερε να ξεφύγει από την, ομολογουμένως μονοδιάστατη και βαρετή "ροκ" κοινότητα και να διεισδύσει στον κόσμο της τέχνης ξεσκίζοντας εκατοντάδες μυαλά στην πορεία, φτάνοντας να γίνει ένας από τους επιδραστικότερους εικαστικούς σήμερα. Πιστεύω ότι και το punk έβαλε το βρώμικο χεράκι του...

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους εικαστικούς είναι ότι, περισσότερο απ' όλους, είναι συγγραφέας. Αυτό μου κάνουν τα έργα του. Κάθε ένα είναι και μία εικόνα μιας πραγματικότητας βίαιης και οικείας. Αυτό που σκέφτεσαι στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, αλλά το μπροστινό υπερισχύει και δεν το κάνεις, γλιτώνοντας έτσι κάμποσες ζωές και τη δικιά σου μαζί.

Είναι το ποτό που δε θες να πιεις, το τσιγάρο που δες να καπνίσεις, ο διπλανός σου που σου πιάνει την κουβέντα, αλλά δεν ακούς τι λέει, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως να φύγεις αθόρυβα κοιτάζοντας παράλληλα πίσω από τον ώμο σου σε περίπτωση που σε ακολουθεί...

Όλη η ανθρώπινη βρώμα, η ασχήμια, η κενότητα απεικονίζονται με συγκλονιστική ακρίβεια. Και η βία. Πάντα η βία.

Πάντα εκεί, κινητήριος δύναμη, ο οίστρος ο ίδιος, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου ρε... Όπως όταν βλέπεις κάτι που σε γεμίζει αποστροφή, κάτι φρικτό, παρόλα αυτά δεν μπορείς να τραβήξεις το βλέμμα σου από πάνω του.

Τελευταία φιλοτέχνησε, δεν έχω ιδέα γιατί, και το εξώφυλλο του δίσκου των Crystal Antlers, ο οποίος είναι άοσμος, άνοστος, ανέμπνευστος, απαράδεκτος. Ανάξιος λόγου πραγματικά. Αλλά, ρε πούστη, έχει πολύ γαμάτο εξώφυλλο... 

   

CSS - La Liberacion

Η εμπειρία της πρέζας δεν περιγράφεται επαρκώς στο “Junky” του William Burroughs. Με την καμία θα έλεγα. Σ’ αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι ο εν λόγω συγγραφέας δεν εξηγεί όσο θα έπρεπε τους λόγους που ένας νέος ή όχι και τόσο νέος οδηγείται σ’ αυτή τη «λύση», προκειμένου να αποδράσει από την εφιαλτική πραγματικότητα που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία. 

Αυτός ο δίσκος είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία. 

Κατά τη διάρκεια της ακρόασής του ήθελα να χάσω δόντια, να μην ξαναέχω στύση, επιθυμούσα καράφλα, απώλεια ελέγχου των σωματικών μου εκκρίσεων, μηδέν μυαλό, να καώ χωρίς να χρειαστεί να γυρίσω πίσω. Ναι, είναι τόσο σκατά. Πραγματική προσβολή στο υψηλό μου γούστο. Και όχι μόνο. Σε φάση απειλή κατά της ζωής μου. Της ομορφάδας μου, ακόμα χειρότερα. 

Είχα την εντύπωση ότι δε βγαίνανε τόσο σκατά μουσικές σήμερα. Και μάλιστα ότι δεν πολυδιαφημίζονταν κιόλας. Λάθος μου. Δε θα επαναληφθεί. 

Κε Burroughs, αυτό δεν το προέβλεψες. Γι’ αυτό κι εγώ θα βρω ένα τρόπο να σε αναστήσω και μετά θα σε σκοτώσω. Κι όταν τελειώσω θα επαναλάβω τη διαδικασία. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά…

Kaiser Chiefs - The Future Is Medieval

Αυτός είναι ένας δίσκος σταθμός. Δεν κάνω πλάκα. Θα εξηγήσω το γιατί ευθύς αμέσως.
Είναι σημαντικός γιατί ορίζει το θάνατο της Brit Pop. Ω ναι. Μα, ευλόγως θα αναφωνήσετε "Δεν έχει πεθάνει μια δεκαπενταετία και βάλε τώρα;". Και δε θα 'χετε και άδικο. Για την ακρίβεια, θα έχετε δίκιο. Υπάρχουν όμως κάποιοι εκεί έξω που τους τρέχουν τα σάλια για μια ανανέωσή της. Με άλλους πρωταγωνιστές, άλλα εξώφυλλα, άλλα έντυπα.
Καλά μέχρι εδώ; Χαίρομαι...
Τώρα αξιοποιήστε τη μηδαμινή φαντασία σας και φέρτε στο μυαλό σας ένα κουβά. Ναι, ναι, τον θέλω γαλάζιο, πλαστικό, να 'χει μείνει ένα καλοκαίρι στον ήλιο... Το κάνατε. Στ' αρχίδια μου. Τώρα σ' αυτό τον κουβά, βάλτε μέσα σκατά. Όλων των ειδών. Επικεντρωθείτε τώρα σ' αυτό που επιπλέει. Καλά; Αυτό στην κορυφή, λοιπόν, είναι το "The Future is Medieval". Ένας δίσκος αγνής Brit Pop που δεν είναι τελείως χάλια. Αλλά, για να λέμε και την πάσα αλήθεια, όλα τα σκατά καφέ είναι. Εκτός απ' αυτά που έχουν αίμα. Καλά, γαμήστε το, δείτε τις 120 Μέρες στα Σόδομα του Παζολίνι και θα με καταλάβετε.
Φυσικά, αναρωτιέστε "Τι θέλει να πει ο τρισμέγιστος Raggedy Man εδώ;". Είναι απλό. Το πόνημα είναι χάλι, αλλά καλύτερο χάλι από ό,τι έχει βγει από το θάνατο που αναλύω τόση ώρα και μετά. Το κάνει αυτό "καλό" δίσκο; Όχι βέβαια. Αίσχος είναι. Στηρίζεται στο ότι τίποτα άξιο λόγου δεν έχει γίνει εξώφυλλο στην ΝΜΕ που ν' αξίζει έστω και μία λίρα από τα φράγκα σας και μου από... Χμμμμ... Το '97 περίπου και "ξεχωρίζει". Χωρίς να αξίζει ΚΑΙ αυτό ούτε μία λίρα. Στ' αρχίδια σας, λοιπόν, και στα δικά μου. Πάμε παρακάτω. "Έχει;" Όχι. "Καλύτερα".

The Horrors - Skying

Δίσκοι σαν αυτόν με κάνουν να θέλω να κλείσω το blog. Σοβαρά. Δεν έχουν τίποτα κακό, αλλά και τίποτα εξαιρετικό. Κυλάνε, ρε παιδάκι μου, αυτό μόνο. 

Δεν είναι τόσο απεχθές να σε έχουν απορροφήσει οι επιρροές σου, φτάνει να τις διαχειρίζεσαι, να μην σε διαχειρίζονται. Σωστά; Πάντα...

Αυτοί εδώ οι βλάκες οι Horrors ζούνε σ' αυτό το Shoegazing πράμα, που πλέον δεν ακούγεται καθόλου μα καθόλου επαναστατικό. Στα '90s ξέρω 'γω είχες My Bloody Valentine, Slowdive, Ride κι εκεί που άραζες, χωρούσανε και οι Chapterhouse... Γιατί τους αναφέρω; Γιατί με την καμία δε θα έφταναν τους υπόλοιπους, πάντα επιδόρπιο ήταν. Σήμερα έχουμε επιδόρπιο για κυρίως πιάτο. Πέρασα ένα αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής μου τρώγοντας μόνο παγωτό και πίνοντας μπύρες και, πιστέψτε με, όσο γαμάτο και να ακούγεται, μακροπρόθεσμα μάλλον κακό κάνει...  

Άσε που οι συνθέσεις τους ρε... Δεν ήταν, είναι, θα είναι ποτέ αυτό το "σωστό". Το pop πράγμα που θέλουν γάματα, αλλιώς θα ήταν Αμερικάνοι και θα τους έλεγαν Deerhunter. Να έχουν τα "τέσσερα βήματα" τα συγκεκριμένα, αλλά να ξεφεύγουν και ελάχιστα. Δε γίνεται έτσι, αγόρια, λυπάμαι. Μελετάς ή τους Beatles ή τους Birthday Party, και βγάζεις τα συμπεράσματά σου, γλυκές κιθαρίτσες με ολίγη από μανιοκατάθλιψη; Όχι, κοροϊδία μου φαίνεται. Και λίγο μαλακία.

Παρεμπιπτόντως, δε θα δεχτώ καμία διαφορετική άποψη. Έχω δίκιο κι έχετε άδικο. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε, είναι να πάρετε την άποψή μου, να την υιοθετήσετε και να κοροϊδεύετε τους φίλους σας αξιοποιώντας τη.    

Στο μεταξύ το δεύτερο - ουσιαστικά πρώτο - ποστ μου ήταν γι' αυτούς... Συγκίνηση, όχι μαλακίες. Κάποια πράματα όμως δεν αλλάζουν, ας μην κοροϊδευόμαστε. Σκουπίδι τότε, σκουπίδι και τώρα. Καλό είναι αυτό. Κάποια πράγματα μένουν έτσι. Καμία έκπληξη. Τέλεια... Τις μισώ τις εκπλήξεις.

St. Vincent - Strange Mercy

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, πολλαπλών ακροάσεων και αυνανιζζζμού μετά πρόκλησης ερωτικής ασφυξίας στον εαυτό μου και σε όποιον ήταν πρόθυμος, κατέληξα στο εύλογο συμπέρασμα που συνοψίζεται στην παρακάτω λέξη:  

Κλιμακτήριος.

Δεν είμαι δίκαιος, το ξέρω. Πάντα μου συμβαίνει όταν μια "ευγενική" παρουσία αποφασίζει να "ροκάρει" (μπλιαξ). Το αποτέλεσμα είναι άνευρο, κουραστικό, κλαψιάρικο, αίσχος τέλος πάντων κάθε μα κάθε φορά. Να φέρω και παραδείγματα; Δε θέλω. Κούραση. Το εν λόγω πόνημα το έβαλα να παίζει σε άλλο σπίτι και άκουγα από τους αγαπητούς παρευρισκόμενους μόνο: Βγάλ'το, βγάλ'το, ΒΓΑΛ'ΤΟ!!! 
Εκεί ειπώθηκε και η παραπάνω λέξη που περιγράφει τους ήχους. Μου φάνηκε περισσότερο από ταιριαστή. Ω ναι...

Υ.Γ.: Δεν πιστεύω κάποιος εκεί έξω να πίστεψε το "πολλαπλών ακροάσεων" που γράφω στην αρχή; Ωραία...
Υ.Γ.+: Όσο φέρνω στο νου μου αυτή τη θλιβερή διασκευή σε Big Black που παίζει... Που απελευθερώθηκε στα ιντερνέτ φέτος... Ή πέρυσι. Που χτυπιέται σαν μην πω, σα να μην ξέρει τι κάνει, σα να άκουσε το κομμάτι προχτές, σα να της το πρότεινε για διασκευή ο μπασσίστας και να είπε "Ααααα... Ένα Ροκ κομμάτι! Δεν είχαμε κανα τέτοιο, μέσα!", αηδιάζω περισσότερο και θέλω να τη χέσω περισσότερο, αλλά η αυτοκυριαρχία μου είναι τρελός φίλος... Το αφήνω εδώ, λοιπόν.

Glasvegas - Euphoric/Heartbreak

Η επισκεψιμότητα αυτού του μπλογκ έχει πέσει γάματα... Ποιο είναι το πρόβλημά σας, δεν ξέρω. Εξέτασα μάλιστα και την περίπτωση το πρόβλημα να το έχω εγώ, όσο απίστευτο και ν' ακούγεται. Το να σταμάτησα να γράφω καλά, απλά δεν παίζει, άρα κάτι άλλο φταίει. 

Έχω παραγκωνίσει το mainstream. Την pop της πούτσας. Μάλλον αυτό είναι. Το χρειάζεστε κάπου κάπου το κραξιματάκι σας έτσι; Ε λοιπόν, θα το έχετε!

(...)

Ναι... Τώρα μου 'ρχεται...

(...)

Όπου να 'ναι σκάει... Θα τα γαμήσω όλα λέμε. Θα τους κάνω να κλαίνε. Θα το μεταφράσω στα Αγγλικά και θα τους το στείλω. Άντε ντε βγες!

(...) 

Μαλάκα, έχω φτάσει στο έκτο κομμάτι και τίποτα... Και αυτό δε σημαίνει με την καμία ότι ο δίσκος είναι καλός. Ούτε καν. Ίδια σκατά με τον προηγούμενο. Για την ακρίβεια όλα τους τα κομμάτια είναι ίδια. Όχι με το ντεμπούτο. Ίδια γενικά. Ίδια ολόιδια. Έχω ακούσει thrashcore μπάντες με πιο πολλή έμπνευση κι έχω γράψει καλύτερα κείμενα έχοντας σαν έναυσμα παροδική δυσκοιλιότητα. Τι να γράψω...

(...)

Τίποτα. Τέλος. Να πάει να γαμηθεί η επισκεψιμότητα, βαρέθηκα τη ζωή μου. Είναι τόσο εμετικός ο δίσκος που μου προκαλεί θλίψη. Δεν παίζει, λοιπόν, να καταδικάσω τη μέρα μου προσπαθώντας να βρω κάτι αστείο, χέστηκα. Στ' αρχίδια μου ρε! Γκλασβέγκας και πούτσες! Πούτσες λέω! Και βάζω και θαυμαστικά! Της πουτάνας! Θαυμαστικά ρε μουνιά! Αίσχος...

  

The Lovely Eggs - Cob Dominos

Για να σου κολλήσει ένα κομμάτι δύο πράγματα πρέπει να παίξουν. Ή να είναι πολύ καλό ή να είναι τραγικά εκνευριστικό. Αν μάλιστα οι συνθέτες ή/και ερμηνευτές του έχουν απαίσιες σκατόφατσες ο εκνευρισμός πολλαπλασιάζεται. Αναφέρομαι φυσικά στο αίσχος που με σύστησε στους μαλάκες τους Lovely Eggs, το "Don't Look At Me (I don't like it)"... Και που να την κοιτάξεις την πατσαβούρα ή/και το γερο-britpopά, πρέπει να 'χεις λουστεί δυο - τρία Protection from Petrification, ποτέ δεν ξέρεις...

Νταξ, ζητούσα προ καιρού επιστροφή της brit pop, αλλά σίγουρα δεν εννοούσα κάτι τέτοιο. Δυο ζώα κολλημένα με την προσφορά στη μουσική γενικότερα των Sleeper ή κάποιων εξίσου ατάλαντων... Που τυγχάνει να είναι και στην ίδια ηλικία... Πόσο σκατά, ρε μαλάκα...

Ρε δεν το 'χουνε ρε... Μου 'ρθε να σπάσω το PC όσο έπαιζε αυτό το χάλι. Ειλικρινά. Γιατί δεν το 'κανα ρε; Α ναι. Μα για να γράψω αυτή την τεράστια μαλακία για κείμενο και να πατήσω "Δημοσίευση Ανάρτησης"...

Vivian Girls - Share the joy

Αυτές εδώ θα ήθελα να τις έχω απέναντι και να τους πω απλά "Καλησπέρα σας, είστε παντελώς ατάλαντες, θα ήθελα να σταματήσετε αυτό που κάνετε αμέσως". 

Ε ναι ρε. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τους επιτρέπεται να ηχογραφούν αυτά τα απλοϊκά αίσχη και μάλιστα να κόβονται και σε πλαστικό, ενώ η πρώτη ύλη θα μπορούσε να γίνει θαυμάσια τάπερ... Πραγματικά σκατά. 
Ξεκινώντας το χάλι μας τιμωρεί με εξίμιση λεπτά αυνανισμού χωρίς καύλες, συνεχίζει με τρίλεπτες εκρήξεις ανεμπνευσιάς και καταλήγει αφήνοντάς μας με ένα συναίσθημα μη - πλήρωσης και ναυτίας. Αυτά είναι δύο συναισθήματα, βασικά. Τέλος πάντων... 
Τυπικός δίσκος των Vivian Girls... Φαλτσαρία, αηδία και μια περιρρέουσα μαλακία. Καμία έκπληξη, πάμε παρακάτω...   

Exene Cervenka - the Εxcitement of Μaybe

Οι λέξεις αδυνατούν να περιγράψουν πόσο χάλια μαύρα είναι αυτός ο δίσκος. Το πως στον πούτσο ένας άνθρωπος που έχει προσφέρει τόσα πολλά στο σημαντικότερο είδος της μουσικής, το punk, χέζει με απόλυτη επιτυχία το παρελθόν του θα με βασανίζει στους αιώνες που θα ζω ακόμα... Country ρε μαλάκα; Country;!;!; Τι σκατά σκεφτόταν; Σοβαρά τώρα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να προσέξω στίχους, ερμηνεία, τίποτα... Μηδέν. Σκατά. Ούτε να γράψω έχω όρεξη, ούτε τίποτα. Να, πάρτε μια γαμάτη φωτό:

Beady Εye - Different Gear Still Speeding

Ήθελα πάρα πολύ να μ' αρέσει αυτός ο δίσκος. Πραγματικά. Άραξα, τον άκουσα χωρίς ίχνος προκατάληψης, αλλά τίποτα... Ήθελα να μ' αρέσει έτσι, για να δω κάμποσα ζευγάρια μάτια να μεγαλώνουν και να μην πιστεύουν αυτό που διαβάζουν. Να δω κόσμο να ξενερώνει, νταξ, γουστάρω κάποια πολύ απαίσια πράματα, οι Oasis δεν ήταν ποτέ ένα από αυτά, ήμουν με τους Blur πάντα, με τους έξυπνους, αλλά αυτή τη φορά, ήθελα απλά να εκτιμήσω ένα καλό rock δίσκο. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Δε μ' άφησε ο βλάκας ο Liam. Ο οποίος προσπαθεί να τραγουδήσει. Σαράντα χρόνια καριέρα και τώρα αποφασίζει να τραγουδήσει. Λες και μπορεί ο άχρηστος... Τι φαλτσέττα, τι οκτάβες αλλάζει, τι κόλπα, τι μαγκιές κλανιές... Αρχίδια. Χάλια. Το πως ανέχεται ο Andy Bell να του κόβει μεροκάματο ο ατάλαντος τόσα χρόνια παραμένει άξιο απορίας... Δε ντρέπεται; Κατάντια ρε μαλάκα... Τίποτα ρε, χλιαrock, σιγά την έκπληξη. Αλλά την ήθελα την πουτάνα την έκπληξη. Για τη φάση ρε πούστη... Τίποτα, μηδέν... 

Puro Instict - Headbangers In Ecstacy

Γιατί έκατσα κι άκουσα δύο ολόκληρα κομμάτια απ' αυτή τη μαλακία; Α ναι... Φορέματα, ρε μαλάκα... 

Cut Copy - Zonoscope

Μαλάκα, το 'χω ακούσει δύο φορές ήδη και ακόμα δεν έχω βγάλει άκρη... Κουνιέμαι, εντάξει, αλλά κάθε φορά που τελειώνει δε μένει τίποτα. Κενό. Είμαι από τους λάτρεις του "εύκολου", γενικά, αλλά εδώ δεν ξέρω. Ποιο το νόημα, βασικά. 

Έχουν τα beats, τις μελωδίες που ακροβατούν στα όρια του kitsch, μάλλον δε χρειάζομαι κάτι τέτοιο. Το ακούω και το ξανακούω, λογικά δε θα 'πρεπε κάπως να "μεγαλώνει" μέσα μου; Η καταγωγή τους να φταίει; Όχι, αυτή πάει στα συν. Το ότι αναφέρονται σε μια περίοδο που όλοι θα ήθελαν να ξεχάσουν ότι υπήρχε, απροκάλυπτα, χωρίς να προσφέρουν κάτι νέο; Να φταίει το προ ετών σπρώξιμο από το pitchfork; Δεν είμαι τόσο στενόμυαλος. Τι να πω πια...

Μήπως τελικά το ότι ένας δίσκος με γέμισε με τόσα ερωτήματα καταδεικνύει αυτομάτως την αξία του; Ούτε καν. Ούτε καν ρε. Στ' αρχίδια μου ρε, δε θέλω να χορεύω φέτος, δε γουστάρω πως το λένε. Θέλω μιζέρια, σκοταδούρα, άγχος, να πάνε να γαμηθούνε τα χοροπηδάδικα... 

Αρκετά πια, μουσική βιομηχανία, δώσε μου κάτι ουσιαστικό επιτέλους, τι στον πούτσο δηλαδή, όλο το χάος ξέσπασε πέρυσι; Φέτος τίποτα; (Εκτός απ' τους Daughters of the Sun) Έτσι θα τη βγάλουμε; Με χορευτικά χάλια μαύρα, ρηχά και ανιαρά; (Ρεεεεε, Ghost with Chains, λέμε) Εκεί έχουμε φτάσει;

Βαρέθηκα ρε, λίγη ουσία επιτέλους, λίγη τέχνη, μόνο με Daughters of the Sun (ρε μουνιά!!!) δε βγαίνει το έτος, κακά τα ψέμματα, ένας ίσον κανένας, σκατοχρονιά μέχρι στιγμής, να δούμε τι στον πούτσο μας επιφυλάσσει το γαμημένο μέλλον...     

White Lies - Ritual

Όταν δημιούργησα αυτό το μπλογκ, σκεφτόμουν διάφορα, μεταξύ των οποίων αν υπήρχε η αναγκαιότητα ύπαρξης μιας περσόνας που, σε φάση, θα έβριζε ό,τι σκατά έβγαζε το indie scene... Τι αντίκτυπο θα είχε σε όσους διάβαζαν ό,τι μαλακία μου κατέβαινε, αν τέλος πάντων το όποιο κοινό θα ένιωθε την ανάγκη να κράξει (χωρίς καμία ελπίδα να μειώσει, ομολογουμένως) το συντάκτη... Αν έλειπε κάτι τέτοιο. 
Η σημερινή επιτυχία αυτού του αίσχους δικαίωσε τις επιλογές μου, σε μεγαλύτερο βαθμό από τις αρχικές μου προσδοκίες (χειροκρότημα... Ευχαριστώ)...

Δεδομένης της υπερπροσφοράς ηλιθιοτήτων και ηλιθίων, βρέθηκα σε μια φάση που περισσότερο έκραζα, παρά πρότεινα κάτι ουσιώδες, κατά την προσφιλή συνήθεια των "συναδέλφων" μου, τσάμπα γραφιάδων. Το 2010 κόντεψε να μου αλλάξει τα σχέδια, καθώς τα όσα προσέφερε ήταν αξιόλογα, όχι μόνο μουσικά... 

Ευτυχώς ήρθε το 2011 να τα αλλάξει όλα αυτά. Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχω ακούσει τίποτα άξιο να με συνεπάρει, να φύγω για λίγο από το σίχαμα που καθημερινά βιώνω, να ξεχαστώ και να αφεθώ στην τέχνη. Τίποτα.

Μπούρδες όπως αυτή των White Lies, είναι τροφή για πραγματικά σκατά κείμενα και, ω τι έκπληξη, να ένα από δαύτα.

Έτσι είναι. Εμπνέομαι εξίσου από το χάλι όσο και από το αριστούργημα... Δε μ' αρέσει το ότι συμβαίνει, θα προτιμούσα να ανακαλύπτω κορυφές όλη την ώρα, αλλά αρχίδια... Δε γαμιέται. Η ζωή συνεχίζεται, φαντάζομαι...

Diamond Rings - Special Affections

Τον γουστάρω αυτό τον τύπο... Πέρα από το προφανέστατο μουσικό μέρος, (που - μη βιάζεστε - αναλύεται ενδελεχώς παρακάτω) τον γουστάρω και σαν τύπο απλά. Είναι αυτή η στ' αρχίδια μου τελείως κατάσταση, σε φάση "δε γαμιέται που δε με ξέρει κανένας, εγώ είμαι rock star, και σας γράφω όλους στα στα άγονα γεννητικά μου όργανα"... 
Με το στυλάκι του, τα χάλια βίντεο που σκάει σα neo - romantic μεσσίας, δε παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά ρε...* (Τον προσέξατε τον αστερίσκο; Προσέξτε τον είναι σημαντικό). Πόσο σπάνιο έχει γίνει αυτό σήμερα; Γάματα, δε θέλω να το σκέφτομαι καν. 

Τώρα, η μουσική του είναι "νοσταλγός του new wave" κατάσταση, δε με χαλάει, δεν ενθουσιάζομαι κιόλας, 'ντάξει δουλεύει γαμώ σαν η pop απόδραση για τον εκάστοτε  dubstep maniac, αλλά μέχρι εκεί... Αν η παραγωγή στα κομμάτια ήταν περισσότερο Modern Talking (ρε μουνιά), κάτι που νομίζω θα επεδίωκε και ο ίδιος, και λιγότερο cold wave, λόγω περιορισμένων μέσων ηχογράφησης φαντάζομαι, το αποτέλεσμα, αν και θα έκλινε λίγο παραπάνω από τα προσδοκόμενα προς το kitsch, θα με έλκυε περισσότερο... Πώς να το κάνουμε ρε, δεν μπορείς να βγάλεις την κόκα απ' τη ντίσκο... Με κάτι τέτοια πας για  Duran Duran, και καταλήγεις με Romeo Void...
Δεν ξέρω ρε... Είναι από τις λίγες φορές που το attitude δε μετράει μία γιατί η ποσότητα "τέχνης" δεν είναι παρά ελάχιστη... Ναι ρε. Και το να είσαι τελείως καραγκιόζης θέλει το ταλέντο του. Ο έτσι την είδε μεν neo-romantic χάλιας, αλλά απ' το λαιμό και κάτω είναι hipster ρε... Παιδί του σήμερα και σκατά. Ούτε γέλιο δεν έχει η φάση του, τελικά... Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτής της ευγενούς κλίκας, οι προ επταετίας Athens-New-Yorkers ήταν ό,τι εμετικότερο έχει περάσει από τις Νύχτες Πρεμιέρας έβερ, 'ντάξει μπορεί να μην τους θυμάστε σήμερα, βραχύβιο ευτυχώς το αίσχος τους, αλλά είναι σίγουρο ότι έχετε ξεράσει σε κάποια απ' τις γραβάτες τους, μαλάκα, τι έλεγα; Α ναι. Μια χαρά είναι τα hipsterόνια ρε. Ο δικός μας εδώ είναι αποτυχία, όμως. Είναι φάση δεν. Τον πάω ρε, καραγκιοζάκος και uncool, αλλά δεν.
Και ρε μαλάκα, ρε μηδενικάρα, δε βάφεις τη ματάρα να βγεις φωτό και μου σκας με το αρμονιάκι. Αν έχεις αρχίδια, κρέμασε Keytar...   


* Μαλάκα, αν υποψιαστώ ότι η εικασία μου δεν ισχύει, σε φάση ότι ο έτσι την έχει δει και πολύ τέχνη φάση με την πάρτη του, θα τονε χέσω... Τι θα τονε χέσω, θα τονε γαμήσω λέμε! Το ίδιο θα κάνω και με τον πρώτο που θ' αφήσει κόμμεντ: "Κατούρα και λίγο"... Και με το δεύτερο. Και με τον τρίτο...

Film School - Fission

Δεν είναι κακός δίσκος... Ούτε καν. Αλλά του λείπει κάτι πολύ σημαντικό. Του λείπει η ΤΕΧΝΗ. Δεν είναι ξεχωριστός, δεν είναι τίποτα. Κενός. Φαντάζομαι live θα λένε, σα να βλέπεις κάτι generic και να χοροπηδάς με τα χαριτωμένα - χαρούμενα beats του... Σα garage punk μπάντα κολλημένη με τους Sonics. Δεν μπορεί, θα γουστάρεις. Αλλά δε θα πας μέχρι τον πάγκο ν' αγοράσεις το 7'' τους... Έτσι και μ' αυτούς... "Παίζουν κάτι φίλοι απ' τη γειτονιά, στο κλαμπ της γειτονιάς και θα πάει όλη η γειτονιά. Θα 'ρθεις; Είναι σε φάση indie, θα γουστάρεις. Με shoegaze στοιχεία μέσα. Όπως όλες οι μπάντες που θέλουν ν' ακούγονται hip σήμερα. Γαμώ ε; E; E;"

Δεν ξέρω καν γιατί μπήκα στον κόπο ν' ακούσω όλο το τελευταίο πόνημά τους και μάλιστα να γράψω κιόλας, αυτά τα ολίγα έστω. Α ναι, ξέρω. Για να βάλω τη φωτογραφία της μπασσίστριας. Δε βρίσκω κάτι άλλο. Γι' αυτό θα το 'κανα. Ναι...  

Helmet - Seeing Eye Dog

Μαλάκα, όχι. Με την καμία. Με την καμία λέμε. Το προσπάθησα πολύ ρε πούστη, το είχα λιώσει και το "Aftertaste" στα νιάτα μου, δεν είμαι κανάς άσχετος, ήξερα τι να περιμένω, αλλά απλά όχι - άλλο - πια. Δεν είναι ότι είναι σκουπίδι... Είναι ότι απλά δεν υπάρχει κανένας μα κανένας να εκεί έξω περιμένει "κάτι"... Ξέρω 'γω... Κάτι που ακουγόταν πρωτοποριακό μια εικοσαετία νωρίτερα να του σερβίρεται ξαναζεσταμμένο με ψιλοφρέσκια (προχτεσινή στην καλύτερη) γαρνιτούρα και παγωμένο κρασί. Απ' το φτηνό. Ούτε καν ρε. Ακριβήνανε τα γούστα μου, τώρα που μεγάλωσα κι ομόρφηνα, δεν είμαι για τέτοια... Σόρρυ, Χέλμετ, το γαμήσατε με περισσή βαναυσότητα και το καημένο ψόφησε...
Επίσης, ακόμα σας μισώ για το Nu Metal...

The Thermals - Personal Life

To κομμάτι που ανοίγει το δίσκο λέγεται: "I'm Gonna Change Your Life"... Not likely, talentless pseudo-punk rocker της μαραζωμένης πούτσας... 

Χάλια μπάντα. Ψόφια. Αμερικανάκια, politically correct βλακόφατσες... Και καλά "democrats", ουάου, αυτό στις Η.Π.Α. πρέπει να είναι ισοδυναμεί με καμικάζι αυτοκτονίας σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Υφηλίου, υποτίθεται ότι έχουν καλούς στίχους, τους έψαξα, δε βρήκα λέξη να με συγκινήσει... Για τον πούτσο λέμε. Άχρηστοι. 

Δεν ξέρω για ποιο λόγο βρίσκονται στο απυρόβλητο, αρκετές φορές διάβαζα τις καλές κριτικές για τους δίσκους τους και αποφάσιζα να κατεβάσω, να τσεκάρω, ν' ανακαλύψω τέλος πάντων τι ακούει ο εκάστοτε γράφοντας, που εμένα μου διαφεύγει. Δε βρήκα τίποτα άξιο λόγου στο αισχρό και-καλά-πανκ που παίζουνε, ζέχνει κολλέγιο, fraternity rejects, ασφάλεια, ψοφίμι και εμμηνόπαυση όλο αυτό. Τέχνη μηδέν. Ούτε μία αλλαγή στις προβλέψιμες συγχορδίες τους δεν έχει ενδιαφέρον, ούτε ένα κομμάτι δεν έχει λόγο ηχογράφησης, κυκλοφορίας, ύπαρξης. Αίσχος. 

Και η φωνή του τύπου... Μία ηλίθια, βλακωδώς ημι-επική απαγγελία, κατηγορώ της πούτσας, επανάστα της κενότητας, δεν ξέρω, ίσως να μεταφράσω πέντε - έξι ημιπεζά μου και του τα στείλω μπας και κάνει καμιά καριέρα της προκοπής ο τρόμπας... Το ότι τους πουλάνε για πάνκηδες, συνειδητοποιημένους πολιτικά και δεν-ξέρω-γω-τι με προσβάλλει ως άνθρωπο...

Σκουπίδι λέει; Ναι ρε, τέρμα χάλι από τα ολίγα... 

The Walkmen - Lisbon

Βαρεμάρα ατελείωτη...

(Μια απ' τα γαμημένα ίδια. Μπάντα που τρέφεται με τις σάρκες της. Δεν μπόρεσα καν να το ακούσω μέχρι το τέλος. Τόσο σκατά. Περιχύστε την κορμάρα μου με τη χολή σας... Αντέχω...)

Menomena - Mines

Είναι μια μπάντα εκεί έξω που μισώ ιδιαίτερα... Σε φάση ξερνάω ποτάμια. Αυτή η μπάντα λοιπόν, αν και ήταν σχετικά παλιά, τι σχετικά δηλαδή, αρχαία είναι, θρονιάστηκε για τα καλά στις καρδιές των υπόλοιπων indie scenesters με την κυκλοφορία δύο δίσκων, ο ένας στο τέλος της προ-προηγούμενης δεκαετίας και ο άλλος στις αρχές αυτής που μόλις μας άφησε... Αυτό το χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι στη μουσική δε συνέβαινε τίποτα τρομερά ενδιαφέρον... Τίποτα όμως. Τουλάχιστον στην indie φάση... Ή δεν έβρισκα εγώ τίποτα συγκλονιστικό. Άρα δεν υπήρχε σίγουρα...

To μεγάλο κακό που έφερε το συγκρότημα του οποίου το όνομα δε θα αποκαλύψω ακόμα, ήταν σεβαστά χρηματικά ποσά, όχι στις τσέπες πρεζοπάνκηδων, που θα έπρεπε κανονικά να καταλήγουν γιατί δεν υπάρχει σοβαρή καλλιτεχνική δημιουργία χωρίς χρήση ηρωίνης, αλλά λούστηκαν στα ντάλλαρς κάτι καλλιτεχνόπουλα αξούριστα, με το πτυχίο πανεπιστημίου στο χέρι, όλο γλύκα,  όλο νάζι, με τραγουδάκια γιομάτα έγχορδα και πνευστά... Κι από τότε δε λένε να μας αφήσουν σε ησυχία...

Με τις "μαγικές μελωδίες" τους, το "Pet Sounds" ως αιώνιο σημείο αναφοράς, τα jazz μπασταρδέματά τους, τις soundtrackικές ενορχηστρώσεις τους και δώστου βιολιά, βιολοντσέλα, λυρισμός, πενηνταμελείς ορχήστρες, πλήρης εξάλειψη της λιτότητας στη σύνθεση, θυσία όλα στο βωμό του "μεγαλειώδους", του γκράντε, του αναπόφευκτα φλύαρου, υπερφίαλου και συνεπώς και βαρετού...

Δημιουργήθηκε εν ολίγοις μία σκηνή, η οποία όσο υπάρχουν φλώροι με τιτανοτεράστια ιδέα για τις μουσικές τους ικανότητες, θα ξεβράζει κι άλλους ατάλαντους καλλιτέχνες της πούτσας που μιλάνε ψιθυριστά στις συνεντεύξεις τους, προσπαθώντας μάταια να κρύψουν τη στύση τους...

Με τους παλαιούς αυτούς τι γίνεται; Χμμμμ... Αυτοί, για να λέμε και την πλήρη αλήθεια, δεν πήραν ποτέ τους εαυτούς τους στα σοβαρά, τους το αναγνωρίζω αυτό αλλά μέχρι εκεί, τώρα βέβαια, όντας γέροι, έχουν ξεκουτιάνει αρκετά ώστε να εκθειάζουν την Amy McDonald, ή όπως στο διάολο λέγεται αυτό το κλαμμένο-βλαμμένο... Γιατί; Γιατί μπορούν... 

Και το όνομα αυτών; Flaming Lips... Μαυρίστε την ασπρίλα, αποκαλύψτε τη λύση στο μυστήριο και σκυλιάστε...  

LCD Soundsystem - this is happening

Το 'χω σιχαθεί το mainstream... Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι αυτό που ακολουθεί δε θα 'ναι καλό...
Το σχέδιο αρχικά είχε ως εξής... Συγκεντρώνω σεβαστές ποσότητες και ποικιλίες παράνομων ουσιών, βάζω το δίσκο να παίζει και, με τη βοήθεια κάποιου/ας καταγράφω την εμπειρία ανά ουσία... Και δε μιλάω μόνο για τα κλάσσικς... Θα έπαιζα και σε prophetic φάσεις, ντάτουρες, μανδραγόρες, ιοσκίαμους (το 'σφαξα, αλλά βαριέμαι να τσεκάρω ορθογραφία), χωρίς προσωρινή τύφλωση δεν πας πουθενά, the works λέμε... Μια βόλτα Υμηττό που είναι και κοντά, σακούλα και μαχαιράκι και έτοιμος...
Βέβαια, το όλο εγχείρημα παίζει και να μην εξελισσόταν στην απόλυτη Fear and Loathing εμπειρία που οργάνωνα, καθώς έχει και κάποια αρνητικά σημεία... Αμελητέα, αλλά επίμονα. 
Καταρχάς θα έπρεπε να ξοδέψω μια μικρή περιουσία σε μπάφους, κόκες, πρέζες, έκσταση (μπας και ανέβει η βαθμολογία τους), χάπες, ντάουνερζ (είμαστε και κάποιας ηλικίας), άσιντ, γάμησέ τα... Ναι, η χορηγός δεν έχει βρεθεί ακόμα, όλο φτωχιές μου βαράνε τα κουδούνια, μα τι σκατά έχει γίνει...

Επίσης, παίζει να είναι η μέρα που οι μπάτσοι από κάτω θα μου χτυπήσουν γιατί τους τέλειωσε η ζάχαρη... 
Το χειρότερο όλων, το προς αποφυγή που λέμε, θα είναι ότι θα πρέπει ν' ακούσω αυτή τη μπούρδα ξανά και ξανά και ξανά...
Γιατί περί μπούρδας πρόκειται, περί φούσκας, περί αηδίας τεραστίων διαστάσεων...
Κουρασμένο και κουραστικό dance χάλι (χαλί;), με μέση διάρκεια "τραγουδιού" τα έξι λεπτά, βλέπω τα κλαμπς να βάζουν λουκέτο το ένα μετά το άλλο... Ούτως ή άλλως ποτέ δε μ' άρεσε το "Daft Punk is playing at my house", ούτε η μπάντα στην οποία αναφέρεται...
Χέστο, πολλή ώρα απ' τη ζωή μου χαμένη, τσάμπα τα μεγαλεπίβολα σχέδια...