The Fall - Ersatz G.B.

Η αγαπημένη μου μπάντα έβγαλε καινούριο δίσκο. Και γαμάει. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη νότα του "Cosmos 7". Αριστούργημα. 

Οι προηγούμενες προτάσεις γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης πρώτης νότας. Ναι, γράφω τόσο γρήγορα. Έχω ένα ποστ τεσσάρων σελίδων Α4 σε δύο λεπτά μάξιμουμ. Γάμησέ τα. Ταχύτητα. Thrashcore στο πληκτρολόγιο. Θα πάρω τους Dropdead τηλέφωνο να δω αν χρειάζονται κάνα βιρτουόζο του πλήκτρου Q. Ρε μαλάκα, γάμησέ τα λέμε. Το groove είναι τόσο αρρωστημένο που παραληρώ.

Βέβαια, είναι κι αυτό το τραγούδι που τραγουδάει η... αχέμ... Σύζυγος από το Ελλάντα. Δηλαδή υποθέτω ότι είναι αυτή, το κατέβασα το δισκίο και δεν είχε credits κλπ. Είναι λίγο flat το κομμάτι. Το παραβλέπουμε όμως. 

Πρόκειται περί δισκάρας, απλά. 

Το κλείνω εδώ. Όχι το μπλογκ, το άρθρο.

Τέλος.

Υ .Γ.: Χρωστάω στους Fall ένα γαμάτο κείμενο. Έτσι προσωπικό, δυνατό. Ή σε φάση απίστευτα αστείο. Όχι να τους τη λέω όμως, αυτό δε γίνεται κιόλας. Κάτι που να γαμάει ρε. Να το κοιτάω, να το διαβάζω και να το ξαναδιαβάζω και να ελπίζω η Ελένη να μην ξέχασε τα ελληνικά της για να μπορεί να το μεταφράσει στον ξεδοντιάρη. Και μετά να κοιτάζονται και να γελάνε ή να συγκινούνται ή να παθαίνουν κάτι τέλος πάντων. 

"Κοίτα να δεις το fanboy από τη χώρα με την κρίση"... 

Κοίτα να δεις, πραγματικά. 

Ναι, αυτό θα ήταν ανταμοιβή μεγάλη. 

Σε φάση δυόμιση χρόνια μαλακίες, αλλά έγραψα ένα κείμενο για τους Fall που εντάξει... 

Εντάξει, ήταν... 

Ήταν σε φάση για βραβείο. 

Grammy. 

Grammy θέλω. 

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γονείς μου, τον ατζέντη μου, τη μακιγιέζ μου, το ντήλερ μου...  στο Blackjack, μα καλά τι νομίζατε (εδώ το κοινό ξεσκίζει τις σάρκες του από τα γέλια και τις πετάει στη σκηνή, ναι, είμαι τόσο γαμάτος), όλες τις γυναίκες που προτιμούν τα φορέματα από τα παντελόνια και τους Fall. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Fall, χωρίς αυτούς δε θα ήμουν εδώ σήμερα. (Μικρή παύση) Τώρα πάω στη θέση μου να πιω την κόκα... κόλα μου  (το κοινό δεν αντέχει άλλο, αρχίζουν να εκρήγνυνται κεφάλια, το γέλιο είναι ανεξέλεγκτο, παρτούζες, κανιβαλισμοί, χείλια ρουφάνε βολβούς ματιών, κάθε στόμα πάνω από ένα πούτσο, κάθε γλώσσα μέσα σ' ένα μουνί, κώλοι στον αέρα, υγρασία, ζέστη, αίμα, πόσο μα πόσο μα πόσο γαμάω ρε πούστη, πες μου σε παρακαλώ, πες μου και μη σταματάς να με φιλάς, πόσο γαμάω πόσο; ΠΟΣΟ;).

...

Τσιγάρο.

...

Έχω καιρό ρε. Αν συνεχίσουν να βγάζουν μια δισκάρα κάθε χρόνο, έχω πολύ καιρό. Είναι και κάτι για να διατηρώ αυτή τη μαλακία. Θα περιμένω και θα γράφω ηλιθιότητες μέχρι να μου σκάσει το γαμάτο κείμενο για τους Fall. Ή το καινούριο των Ministry. Ό,τι έρθει πρώτο, χέστηκα. Έχω πάρα πολύ καιρό... 

Cold Cave - Cherish The Light Years

Για κάποιο περίεργο λόγο επέτρεψα να ταυτιστεί το όνομα των Cold Cave μ' αυτό εδώ το μπλογκ... Είμαι κολλημένος βασικά, σιγά τον περίεργο λόγο.

Το "Love Comes Close" ήταν το soundtrack δύο ετών, ουσιαστικά. Σε όλες τις φάσεις ταίριαζε τέλεια. Ξενέρωνα, γούσταρα, ταξίδευα, πηδιόμουνα, έγραφα, κάπνιζα, ζωγράφιζα, έπινα, δεν έπινα, μέρες, νύχτες, ώρες, πάντα έπαιζε από πίσω. Επέβαλλε βίαια το γκρίζο σε μια επιβίωση όλο χρώματα.
Έσκασε τη χρονική περίοδο που βαριόμουν τα πάντα και μου τα έβαψε μαύρα αναγκάζοντάς τα να λάμψουν μέχρι που τυφλώθηκα...

.....................................................................................................
Δεν ξέρω που πάω μ' αυτό, δε φαίνεται να οδηγεί κάπου συγκεκριμένα, έχω αφεθεί στους ήχους, περιμένω αυτοί να με καθοδηγήσουν, να πω αυτά που θέλω να πω. Αλλά κολλάω εκεί, τους αφήνω να κάνουν τα δικά τους, η συγγραφή μπορεί να περιμένει. Μπορεί και να πάει να γαμηθεί, δε με πολυαπασχολεί. Όχι όσο παίζει αυτό από πίσω...
Δε θέλω να βγει κάτι γιατί πρέπει να γραφτούν κάποιες γραμμές. Για το προηγούμενο δεν έγραψα παρά ελάχιστα, παρόλα αυτά "μεγάλωσε" μέσα μου όσο κυλούσε ο χρόνος και σημάδευε με τον τρόπο του τις νύχτες μου.

Το "Laurels of Erotomania" σε φάση μου μίλαγε κάπως, είχα την αίσθηση ότι έλεγε κάτι για μένα ρε... "People pay attention to me, I don't know why"... Μόνο αυτό. Δεν ξέρω γιατί σκατά συνέβη. Δεν ξέρω αν το ήθελα καν. Αυτή την "προσοχή". Έχω κολλήσει τελικά μ' αυτή την κατάσταση, σα μια βασανισμένη φωνή μες στο κεφάλι μου "μου χρωστάς το κορμί σου, ρε πούστη, αυτό χρειάζομαι, είμαι μέσα στο κεφάλι σου, κόψε τ' αρχίδια σου να μπεις μέσα μου. Γιατί μου χρωστάς. Θυμάσαι;". Θυμάμαι...
Οι φαντασιώσεις μου, βασικά, όλες οι μαλακισμένες ιστοριούλες που κατά καιρούς εμφανίζω οφείλονται στην εξιδανικευμένη μορφή μιας γκόμενας, η οποία έχει εγκατασταθεί μόνιμα στη δεξιά πλευρά του εγκεφάλου μου, και μου υπαγορεύει τις πιο απαίσιες αλήθειες ενώ αλλάζει πόδι ακολουθώντας το ρυθμό του "Life Magazine"... Τώρα και του "Underworld USA"... It's a blasphemous world today... Ευτυχώς.
Είναι επικίνδυνο όλο αυτό ρε. Είναι ξεχωριστό. Είναι συμβατικό, είναι συγκεκριμένο, είναι σύγχρονο, είναι σήμερα, είναι υπέροχο. Είναι κάτι που σου συμβαίνει, αν του δώσεις το χρόνο που χρειάζεται θα σε συνεπάρει και τέλος.... Μέχρι να ξαναρχίσει...

The Joy Formidable - The Big Roar

Old School. Αυτό. Φαντάζομαι όλοι έχετε καταλάβει τι θ' ακολουθήσει έτσι; Χαίρομαι. Λοιπόν, όσοι με γερά στομάχια όπως παραμείνατε, οι υπόλοιποι μπορούν να πάρουν τα βουνά, τ' αρχίδια μου, τον πούλο, χέστηκα. 

Θυμάστε ρε αυτή τη φάση, τη Britpop; Που  μόνο οι αγγλάρες στις κωλοφυλλάδες τους και τα φοιτητόνια που γυρνούσαν να πάνε στρατό μετά από μεταπτυχιακό στο βρωμόνησο αποκαλούσαν indie; Χαίρομαι. Μόλις επέστρεψε. Το ξέρω ότι δεν αρκεί ένας δίσκος να φέρει την άνοιξη, αλλά μπορώ παρόλα αυτά να ελπίζω; Ευχαριστώ. 

Λοιπόν, για φέτος θέλω επανασύνδεση των Elastica, Sleeper, Lush, Echobelly, Kenickie, Dubstar, ένα φεστιβάλ για πάρτη τους το οποίο θα ανοίγουν οι K's Choice για το kitsch της υπόθεσης... Για να φεύγουν οι πρώτες μπύρες στο stage, ξέρω 'γω... Ανθρώπινη ασπίδα... Όσο το δυνατόν περισσότερα drugs για το κοινό για να υπομείνουν το αίσχος της υπόκρουσης, υποχρεωτικό γυμνισμό, ώστε το αποτέλεσμα κάθε νύχτας να είναι μία τεράστια παρτούζα. Όχι προφυλακτικά και μαλακίες, pure φάση, ο καθένας μπορεί να φέρει τις ασθένειές του, δε με νοιάζει.

Αυτό ρε, να παίζουν κοριτσάκια πάνω, νταξ, λίγο μεγαλύτερα τώρα πια, κι από κάτω το πιο απίστευτο γαμήσι που 'χει δει η υφήλιος... Γιατί; Γιατί πρέπει επιτέλους να επιτευχθεί έστω και ετεροχρονισμένα το επίπεδο coolness που πραγματικά τους άξιζε τότε. Γιατί δεν έπρεπε να ντρέπομαι για την NME που είχα αγοράσει με τη Justine στο εξώφυλλο και μάλιστα απολογήθηκα σε φίλο που με ρώτησε γιατί αγόρασα το έγχρωμο κωλόχαρτο "εεεεε, έχει μια παράγραφο κάπου γι' αυτή την καινούρια μπάντα, τους Mogwai"...

Και στην τελική, έχω ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό τι μου συμβαίνει όταν βλέπω κοριτσάκια με φορέματα... Και κιθάρες! Όχι μόνο φορέματα, και κιθάρες, δεν είμαι τόσο ανώμαλος... Χεχ... Ναι... Τέλος πάντων. Η ποιότητα δεν έχει σχέση όταν υπάρχουν όσα προανέφερα. Αλλιώς δεν παίζει να γούσταρα ποτέ τις Dum Dum Girls... Θα τις βάλω κι αυτές στο φεστιβάλ, σε περίπτωση που αντιμετωπίσει κανείς κανα πρόβλημα με τη στύση του.

Στην Ουαλία είναι πίσω ρε... Είναι στα '90s. Και φοράνε φορέματα κι έχουν και χαλασμένες Stratocaster. Λέω να μετακομίσω...

       

The Drums - the drums

Εκλιπαρώ τη συγχώρεση σας, αγαπημένοι μου αναγνώστες, λυπάμαι τόσο μα τόσο πολλοί που πέρυσι, σε μία έκρηξη ενθουσιασμού σας έστειλα τρέχοντας στα δισκάδικα ν' αγοράσετε τα ΕΡ των Drums, δεν το πιστεύω ότι έπεσα τόσο έξω, το πάθος μου για τον ήχο τους έσβησε και γρήγορα κιόλας, με προδόσανε συν τοις άλλοις,  έκαναν εξώφυλλα, και στην πουτάνα την κωλοφυλλάδα την ΝΜΕ, που μισώ όσο τίποτα, μόνο αυτή στέκεται ακόμα ανάμεσα σ' εμένα και την παγκόσμια κυριαρχία, δεν είναι η "ανακάλυψή" μου πια (όχι ότι ήταν ποτέ), είναι ένα hyped τέρας, δεν είναι δικοί μου, δεν το πιστεύω, έχω πέσει στα πατώματα απ' τον αφόρητο πόνο που μου προκαλούν αυτές οι σκέψεις, δεν μπορώ πια να χορέψω στις ultra-pop χοροπηδηχτές συνθέσεις τους, τις γλυκύτατες κιθάρες τους, τα ντραμς από το εργοστάσιο σοκολάτας του Willy Wonka, και η θέα του ασιδέρωτου υποκαμίσου του τραγουδιάρη στη φωτό με αηδιάζει πλέον...

Θα με συγχωρέσετε;

Όχι;

Στ' αρχίδια μου ρεεεεεεεεεεε!

Κι αν θέλετε να ξέρετε, ο δίσκος μ' άρεσε... Ψέματα ήταν τα αποπάνω. Να πάει να γαμηθεί το indie ethos, καλοκαίριασε και οι Drums είναι ό,τι ακριβώς πρέπει... Και νομίζω ότι τον περιέγραψα επαρκέστατα.

Sleigh Bells - Treats

Τι να πω τώρα, ρε πούστη. Μου φαίνεται η προϋπηρεσία στο HxC Punk, σε προετοιμάζει ιδανικά για μια λαμπρή μετέπειτα καριέρα στο Electro - Disco - Noise - Punk - Whatever... Τα ίδια με τους Cold Cave πέρυσι... Δεν ξέρω αν οι Sleigh Bells θα μου "μείνουν" μέχρι το τέλος του έτους, αλλά ο Indiefuck (ναι ρε, εγώ) σε δυο μέρες έχει γενέθλια και αυτό χρειαζόταν ακριβώς για να ανανεωθεί το ενδιαφέρον του για τη μουσική επί του γενικοτέρου...

Γαμημένα beats, τσιρίδες, κιθάρες ναι ναι, έτσι θα γούσταρα το τελευταίο των Jaguar Love... Ωμότητα. Γύμνια. Μινιμαλισμός. Έκφραση. Έχω ήδη ξεχάσει το, ομολογουμένως πολύ καλό, δεύτερο χτύπημα των Crystal Castles... Μου φαίνεται λίγο πια... Κομμάτια όπως το "Run the Heart" ευθύνονται γι' αυτό.  Με το που σκάει δε το "Crown on the Ground" είναι σα να βλέπω όλα τα coolness meters στον πλανήτη να γίνονται κομμάτια ταυτόχρονα... 

Θεωρούνται και Pitchfork darlings... Σαν τους Vampire Weekend ένα πράγμα. Αλλά καμία σχέση, φυσικά. Δεν παίζουν βλαμμενέ ρυθμοί και φλωρο - δε - γαμάω - που - δε - γαμάω - δεν - το - ρίχνω - στο - τραγούδι - φωνητικά. Ουσία φουλ...

Kαι το στυλάκι αυτής της τύπισσας... Είναι σα να βγήκε από τις σελίδες του αγαπημένου μου Love and Rockets... O Jaime Hernandez θα τους κωλογούσταρε αν δεν ήταν τόσο γαμημένα Old School... Είναι και στην εταιρία της Μ.Ι.Α.... Φαντάζομαι και αυτό θα πει κάτι σε κάποιους...

Όπως πολύ χαριτωμένα επεσήμανε ο Pasqual σε συνομιλία μας, το εν λόγω δεν το γούσταρε γιατί του θύμισε αμερικάνικη ταινία, φάση High School κι έτσι. Αυτό όμως που δεν ήξερε είναι ότι τις συγκεκριμένες ταινίες τις κωλογουστάρω, όλο αυτό το μύθο με jocks, nerds, prom kings, prom queens, Alpha Omega Τheta (το πήγα college τώρα), παιδαράδες καθηγητές φλερτάρουν με μαθήτριες (τις γαμάνε), γκομενάρες καθηγήτριες φλερτάρουν με μαθητές (δεν τους γαμάνε), το χάλι το ίδιο, ρομαντισμός της πούτσας, ο Shakespeare περασμένος από ένα τελείως μαλακισμένο πρίσμα... 

Θα μπορούσα να παρακολουθώ ώρες ολόκληρες τέτοια συναισθηματικά ξεράσματα, με πόσους τρόπους μπορεί ο geek της τάξης να κρεβατώσει την cheerleader, θα μεταμορφωθεί από ασχημόπαπο σε υπερήρωα, θα της την πέσει στο tutoring στα math (σε φάση η ύλη του αμερικάνικου λυκείου φτάνει μέχρι διαίρεση) κι αυτή θα του κάτσει για να περάσει το μάθημα, αλλά θα τον ερωτευτεί κιόλας, όταν ο jock γκόμενος πιαστεί να χαμουρεύεται με την κολλητή της θα βρει παρηγοριά σε κάτι πιο φλώρικο, αλλά με στύση διαρκείας, όπως θ' αποδειχθεί, με τόσο παραμύθι οι αδερφοί Γκριμμ θα παρτουζιάζανε το Χανς Κρίστιαν Άντερσεν προκειμένου να μην πιάσει κανείς τους πένα, σώζοντας το μέλλον... Προφανώς και όλα αυτά δε θ' ανεβάσουν το δίσκο στην εκτίμηση πολλών, αλλά στ' αρχίδια μου κιόλας...

Βασικά, έχω κι αυτό το μεγάλο κόλλημα με τις Le Tigre...  Ετούτα τα ΝεοΫορκεζάκια μου θυμίσανε πόσο μου λείπουνε, αλλά το κενό που έχουν αφήσει δε φαίνεται να είναι και τόσο δυσαναπλήρωτο πια. Ρε, μετά από πολύ καιρό ανυπομονώ να τρέξω σπίτι για ν' ακούσω ένα δίσκο. Ναι, ειναι τόσο καλό. Χορευτική μουσική για θορυβομανείς. Πόσο μα πόσο γαμάτο είναι αυτό;

Από τη στιγμή που άκουσα το αριστούργημα πρώτη φορά και την ταυτόχρονη έναρξη συγγραφής του παρόντος μέχρι τη δημοσίευσή του, έχουν μεσολαβήσει δύο βδομάδες... Και μ' έχει αρρωστήσει τελείως, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα άλλο... Ακριβώς ό,τι μου έκαναν οι Cold Cave πέρυσι... Το ξανάγραψα αυτό ε; Δε γαμιέται...  

Dum Dum Girls - I will be

Αυτή η μπάντα μου θυμίζει τα αγαπημένα μου κόμικς... Είναι σα να ξεπήδησε από τις σελίδες τους. Οι φωτογραφίες τους θα μπορούσαν κάλλιστα να έχουν thought bubbles. 
Έχω ήδη αναφέρει το "Shade, the changing man" στο κείμενο που έγραψα προ ημερών για την προηγούμενη κυκλοφορία τους. Μαλάκα, η τραγουδίστρια είναι ίδια με την Kathy... Θα μπορούσαν να είναι η ιδανική υπόκρουση στην αντικαθεστωτική τρομοκρατία του Gideon Stargreave, η μπάντα που πάνε να τσεκάρουν οι - αρκετά μεγάλες πλέον - Locas, στις επιρροές τους θα αναφερόταν το όνομα "Lucy Monostone", roadies τους θα ήταν η Brotherhood of Dada, για τους στίχους τους θα ήταν υπεύθυνη μια Rain Harper, στο κοινό τους θα πετύχαινες την Tefe Holland, και θα ήταν το ιδανικό support για την επανασύνδεση των Mucous Membrane...  
Η μουσική τους έχει ένα μαγικό στοιχείο, που σπάνια συναντάω σε όλα όσα ακούω τελευταία. Με κάνει να θέλω να αποστηθίσω τους στίχους τους για να τους τραγουδάω στο δρόμο...
Δεν ξέρω αν υπάρχει λόγος να περιγράψω τη μουσική τους, ξανά... Δεν έχει αλλάξει κάτι. Η παραγωγή έχει "γυαλίσει" λίγο, δε με χαλάει, αλλά γούσταρα περισσότερο τη σκοταδούρα του προηγούμενου πονήματος... Όπως και να 'χει, παραμένουν το συγκρότημα που ανταποκρίθηκε περισσότερο στη "φάση" μου μες στο 2010...  Παίζει να φταίνε τα φορέματα... Παίζει πολύ άσχημα... Leg Fetishism το λένε οι ειδικοί... Μαλάκα, δεν το πιστεύω ότι απελευθέρωσα τόσο ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο στον παγκόσμιο ιστό... Δε γαμιέται... 

   

The Fall - Our Future Your Clutter

Η σχέση μου με τους Fall είναι σε φάση, μεγάλη σε διάρκεια... Αγόρασα το "Shiftwork" στην τρυφερή ηλικία των δεκατεσσάρων, τότε που ανακάλυπτα το punk rock, μέσα από συνεντεύξεις των Nirvana, με τα πολύ διαφωτιστικά name droppings τους... Κάπου ανέφεραν κι αυτούς, είχα τσεκάρει κιόλας τι παίζει από μια συμμετοχή τους στο περιοδικό Volume (το θυμάστε, ω γέροντες και γερόντισσες;), αυτό που ήταν σε μέγεθος cd, κυκλοφορούσε σε δισκάδικα και, ναι, περιείχε και cd με τους συνεντευξιαζόμενους; Πολύ επιμορφωτικό, για τα χρόνια 'κεινα.
Κάπως έτσι εντόπισα το συγκλονιστικό κομμάτι βινυλίου που προανέφερα και τελικά απέκτησα. Από 'κει και μετά, όποτε κατέβαινα για shopping therapy, μαζί με τα καινούρια του τότε που μου γαμούσαν τον εγκέφαλο, πάντα έπαιρνα και ένα των Fall, με αποτέλεσμα, σήμερα, να έχω συγκεντρώσει ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας τους. Οι ήχοι που παρήγαγαν - και παράγουν, γιατί όχι - κατά ένα περίεργο τρόπο έχουν καταφέρει να χωθούν στις πιο γαμημένες στιγμές της ζωής μου, στις σελίδες των σημαντικότερων, για μένα και μόνο, βιβλίων, στις επιρροές των αγαπημένων μου συγκροτημάτων.
Έχοντας αναλύσει τα παραπάνω, καθιστώ σαφές, ότι δεν υπήρξε ποτέ δίλημα μεταξύ Fall ή Fantomas Melvins Big Band μια Πέμπτη βράδυ στο Βερολίνο.
Ο ξεδοντιάρης και η μπάντα του, λοιπόν, κυκλοφόρησαν καινούριο πραματάκι... Σαφώς και γαμάει, αλλά δεν περιμένατε να το πω εγώ αυτό. Μετά από άπειρες αλλαγές μελών ΚΑΙ αυτή τη φορά έχει βρει την ιδανική μπάντα να τον πλαισιώσει,ο ήχος τους ακούγεται πάλι φρέσκος, και είναι κι αυτό το "Chino" με τις κιθάρες του που μου θυμίζουν όλες τις καλές στιγμές του Post Punk, και τη φωνή του να σέρνεται στις νότες... Νταξ... Γαμώ απλά. Και, ειλικρινά, δεν ξέρω πως έχει καταφέρει να έχει δίπλα του μπασσίστες που δε "βαράνε slapιές", δε χαϊδεύουν τις χορδές, αντίθετα, όλοι, μα όλοι έχουν τον πιο σωστό, τον πιο cooooool τρόπο "έκφρασης"...
Εν ολίγοις, ακόμα ένα αριστούργημα, όταν είναι ερωτευμένος δεν παίζεται ο Mark...

Florence and the Machine - Lungs

Δισκάρα... Έτσι απλά. Έχω γίνει πολύ hype και mainstream, I 'm aware of that, αλλά μου τα σκάνε οι δισκογραφικές κι ο φρέντος στην παραλία κόβει κώλους γαμώ το στανιό μου. Όχι ότι δε γαμάει ο δίσκος... Και ο καραφλοχίππυς στο βίντεο του Rabbit Heart με συγκινεί... Πως έρχεσαι αντιμέτωπος μ' ένα τέτοιο πλήγμα, όντας ενταγμένος σ' ένα τέτοιο scene; Συγκινητικός, επαναλαμβάνω. Σχεδόν ηρωικός. Ένας επαναστάτης στο βασίλειο της τριχοφυΐας και της μισοχαλασμένης τεστοστερόνης...

Αλλά ναι... Πίσω στο LP... Γαμάει λέμε, μην ακούτε τους βλάκες. Εμένα ακούτε. Γαμάει. Όχι τους Geto Boys, αλλά παραμένει πολύ δυνατό. Μ' ένα φλώρικο τρόπο. Και είναι και Αύγουστος. Και ακόμα δουλεύω... Ίσως αυτό να φταίει.


Πάω να πιω να ξεχαστώ. Γαμάει λέμε...

The Big Pink - Velvet

Καινούρια προσθήκη της 4AD... Ας το επαναδιατυπώσω καλύτερα... Καινούρια προσθήκη της 4AD που γαμάει.

Αγγλάρες electro-shoegazers... Μ' αρέσουν οι Μ83 (το ξέρω ότι εκεί πήγε το μυαλό σου, ημιμαθή), αλλά αυτοί είναι αληταράδες. Στυλάκι Suicide... Πολύ New York... Περιμένω κάμποσα από δαύτους. Μέχρι στιγμής έχουν βγάλει τρία σινγκλς και κατ' εμέ το "Velvet" είναι το καλύτερο... Το πιο προσβάσιμο ηχητικά, σίγουρα, αλλά ταυτόχρονα τόσο cool... Μ' έστειλε στο διάολο. Έτσι, μετά από πολύ καιρό, δυο indie τυπάκια που δείχνουν "επικίνδυνα"... Και ακούγονται κιόλας...

Λινκ δεν παίζει να βάλω. Ποτέ. Κάντε copy/paste τον τίτλο του ποστ στο Youtube και θα σας το βγάλει αμέσως. Αξίζει την υπεράνθρωπη προσπάθεια που θα καταβάλετε... Δε λέω μαλακίες... Συχνά...

Τσεκάρετέ τους και διαδόστε ποιος σας στους σφύριξε πρώτος...