Neon Blud - B Girls EP

Δε θα το καταλάβεις. Πίστεψέ με. Είναι απ' αυτές τις περίεργες μπάντες που σου κάνουν εντύπωση χωρίς να ξέρεις το γιατί. Νοσταλγώ το noise rock των '90s, κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό, ούτε εγώ, και όταν σκάνε κάτι τέτοια, χάος με φυσικά όργανα, αρρωσταίνω. Είναι άλλη φάση ρε. Καλή και η ποπ κομψότητα, καλές και οι εγκεφαλικές μετα-jazz μπούρδες, καλό το juke, όλα γαμώ, αλλά ρε πούστη, είναι στιγμές που είσαι σε φάση "νταξ, έχω εντρυφήσει τόσο πολύ σ' αυτό τον ήχο που τον βγάζεις από μέσα μου μόνο με εξορκισμό", θες κάτι άλλο, αλλά ξαφνικά σκάει κάτι "σήμερα", βασισμένο στα χτεσινά, στους πρώτους δίσκους των Sonic Youth συγκεκριμένα, και μετά είσαι σε φάση "μαλάκα, τι έλεγα; Α ναι... Όχι, σοβαρά τώρα, τι έλεγα; Α ναι...". Κάτι τέτοιο. Καλά, δε θα  εμβαθύνω και πολύ, για να τα πω τα γράφω, δε θέλω να το τσεκάρετε αυτό, δεν παίζει να σας κάνει και κάτι, είναι για μένα μόνο, για τους διακόπτες μέσα στο δικό μου κεφάλι, τους γυρίζει και τέλος. Είμαι ξανά στο "τότε". Στην "teenage angst" κατάσταση. Αυτό το δεύτερο "untitled"... Sonic Youth με Black Flag και τη Lydia στα φωνητικά... Ανατρίχιασα λέμε. Κόλλησα. Αυθορμητισμός κατάσταση, έβαλαν κι άλλο κιθαρίστα και έχουν τελειοποιήσει τον "αυτοκινητιστικό δυστύχημα με κιθάρες" ήχο τους... Άστο ρε, είναι για μένα αυτό, άκου κάτι άλλο καλύτερα...        

Trembling Blue Stars - Fast Trains And Telegraph Wires

Τον περίμενα πως και πως αυτό το δίσκο... Περιττό να πω, δεν απογοητεύτηκα... Τους έχω ξεχωρίσει χρόνια τώρα, κατέχουν ένα ιδιαίτερο μέρος στο κεφάλι μου, ακριβώς δίπλα από τους Piano Magic, αυτή η pop απ' τα όνειρα κατευθείαν, υπέροχες συνθέσεις, συγκλονιστικοί στίχοι, όλες οι απογοητεύσεις που μπορεί να είχες σ' ένα κομμάτι πλαστικό... Δύο, βασικά... 

Δεν είναι twee βέβαια, το ξέρω πολύ καλά, φταίει η σύνδεση με τη Sarah που τους ρίχνω σ' αυτή την κατηγορία, μπορεί και να μην τους τιμάει ιδιαίτερα, δεν ξέρω καν, αυτή η μινιμαλιστική ποπ τους... Δεν κουράζει ποτέ ρε... Ούτε παλιώνει. Περίεργο ε; Πολύ... Χαρακτηριστικότατο δείγμα το "My Face for the World to See"... Δε θες να τελειώσει με την καμία... 

Δεν παίζουν τίποτα καινούριο εδώ, αυτό είναι μια πικρή αλήθεια, θα ξενέρωνα βέβαια άμα το γυρνούσαν στο funk metal, μη λέμε και μαλακίες, κάνουν αυτό που ξέρουν καλά, η μουσική τους είναι ένας ψίθυρος που σημαδεύει καρδιά και πετυχαίνει κέντρο, δε χρειάζεται κάτι παραπάνω, δε θέλω καν να μπω στο τριπάκι να συγκρίνω με τα προηγούμενα, δεν έχει νόημα κανένα ρε, είναι αυτό που θέλω ν' ακούω όλη την ώρα, μ' ένα ποτήρι κρασί, ένα τσιγάρο και να χαμογελάω με πίκρα... Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο...

Diamond Rings - Special Affections

Τον γουστάρω αυτό τον τύπο... Πέρα από το προφανέστατο μουσικό μέρος, (που - μη βιάζεστε - αναλύεται ενδελεχώς παρακάτω) τον γουστάρω και σαν τύπο απλά. Είναι αυτή η στ' αρχίδια μου τελείως κατάσταση, σε φάση "δε γαμιέται που δε με ξέρει κανένας, εγώ είμαι rock star, και σας γράφω όλους στα στα άγονα γεννητικά μου όργανα"... 
Με το στυλάκι του, τα χάλια βίντεο που σκάει σα neo - romantic μεσσίας, δε παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά ρε...* (Τον προσέξατε τον αστερίσκο; Προσέξτε τον είναι σημαντικό). Πόσο σπάνιο έχει γίνει αυτό σήμερα; Γάματα, δε θέλω να το σκέφτομαι καν. 

Τώρα, η μουσική του είναι "νοσταλγός του new wave" κατάσταση, δε με χαλάει, δεν ενθουσιάζομαι κιόλας, 'ντάξει δουλεύει γαμώ σαν η pop απόδραση για τον εκάστοτε  dubstep maniac, αλλά μέχρι εκεί... Αν η παραγωγή στα κομμάτια ήταν περισσότερο Modern Talking (ρε μουνιά), κάτι που νομίζω θα επεδίωκε και ο ίδιος, και λιγότερο cold wave, λόγω περιορισμένων μέσων ηχογράφησης φαντάζομαι, το αποτέλεσμα, αν και θα έκλινε λίγο παραπάνω από τα προσδοκόμενα προς το kitsch, θα με έλκυε περισσότερο... Πώς να το κάνουμε ρε, δεν μπορείς να βγάλεις την κόκα απ' τη ντίσκο... Με κάτι τέτοια πας για  Duran Duran, και καταλήγεις με Romeo Void...
Δεν ξέρω ρε... Είναι από τις λίγες φορές που το attitude δε μετράει μία γιατί η ποσότητα "τέχνης" δεν είναι παρά ελάχιστη... Ναι ρε. Και το να είσαι τελείως καραγκιόζης θέλει το ταλέντο του. Ο έτσι την είδε μεν neo-romantic χάλιας, αλλά απ' το λαιμό και κάτω είναι hipster ρε... Παιδί του σήμερα και σκατά. Ούτε γέλιο δεν έχει η φάση του, τελικά... Δεν έχω τίποτα εναντίον αυτής της ευγενούς κλίκας, οι προ επταετίας Athens-New-Yorkers ήταν ό,τι εμετικότερο έχει περάσει από τις Νύχτες Πρεμιέρας έβερ, 'ντάξει μπορεί να μην τους θυμάστε σήμερα, βραχύβιο ευτυχώς το αίσχος τους, αλλά είναι σίγουρο ότι έχετε ξεράσει σε κάποια απ' τις γραβάτες τους, μαλάκα, τι έλεγα; Α ναι. Μια χαρά είναι τα hipsterόνια ρε. Ο δικός μας εδώ είναι αποτυχία, όμως. Είναι φάση δεν. Τον πάω ρε, καραγκιοζάκος και uncool, αλλά δεν.
Και ρε μαλάκα, ρε μηδενικάρα, δε βάφεις τη ματάρα να βγεις φωτό και μου σκας με το αρμονιάκι. Αν έχεις αρχίδια, κρέμασε Keytar...   


* Μαλάκα, αν υποψιαστώ ότι η εικασία μου δεν ισχύει, σε φάση ότι ο έτσι την έχει δει και πολύ τέχνη φάση με την πάρτη του, θα τονε χέσω... Τι θα τονε χέσω, θα τονε γαμήσω λέμε! Το ίδιο θα κάνω και με τον πρώτο που θ' αφήσει κόμμεντ: "Κατούρα και λίγο"... Και με το δεύτερο. Και με τον τρίτο...

iLikeTrains - He Who Saw The Deep

Το άκουσα μόνο μία φορά, κι ούτε καν ολόκληρο. Δεν άντεξα. Τελείως αδιάφορο. Δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς... Δεν ξέρω αν φταίνε αυτοί, το ότι θεωρούν ότι κάνουν υψηλή τέχνη επειδή χώνουν στη μίξη κλαψιάρικες post rock κιθάρες, οι ασχημόφατσές τους, ή αν απλά δε γουστάρω indie πια... Με τη στενή έννοια του όρου το τελευταίο, αν υπάρχει τέτοια... Μ' έχουν κουράσει οι βρετανοθρεμμένες μελωδίες, η κλάψα, η τέχνη της πούτσας, ο λυρισμός, ο στόμφος, όλες οι βλακοφωτογραφίες των μηδαμινής ουσιαστικής προσφοράς "καλλιτεχνών"... 

Δεν μπορώ ρε πούστη... Δεν μπορώ να ενθουσιαστώ με το τελευταίο των Arcade Fire, των Belle & Sebastian, όλων αυτών που κάνουν "pop", ακριβώς όπως και οι φούσκες, πάνε, έσκασαν, "pop", τέλος... Πολλοί αρκούνται σ' αυτό, σε μια σωστή μελωδική γραμμή, σε φωνές που δεν ξεφεύγουν απ' τη συγχορδία που βαράει από πίσω, σε μπάσσα που ακολουθούν με ευλάβεια τη μπότα απ' τα ντραμς, όλα είναι σωστά, τίποτα, μα τίποτα δεν πρόκειται να σε εκπλήξει. Γιατί σε ελάχιστους αρέσουν οι εκπλήξεις.

Δυστυχώς για όσους βγάζουν τα μάτια τους με τις μαλακίες που γράφω, είμαι ένας απ' αυτούς... Αν η φάση δε γαμιέται απ' όλες τις μπάντες, δεν μπορώ, το κλείνω και γεια σας,  ειλικρινά ρε όμως, πώς έφτασε η όλη indie scene να είναι ένα κενό "κάτι", να γίνει "rock",  Dire Straits φάση, "το ροκ σήμερα, φίλες και φίλοι" και τ' αρχίδια μας κουνιούνται, πώς; Γιατί αρνείται πεισματικά να εξελιχθεί εκθειάζοντας παράλληλα ό,τι χιλιομασημένη μαλακία σκάσει από το βρωμο-Οντάριο του Λοχαγού Μαρκ, γιατί έγινε "ροκ"; Δηλαδή είναι απείρως προτιμότερη η twee φάση, η απροκάλυπτα "εύκολη", παρά όλες αυτές οι υπερφίαλες μπούρδες που έχουν και καλά "επίπεδο"...

Δεν ξέρω ρε, το Wire το βαριέμαι γενικά σαν έντυπο, αλλά το μοναδικό "ροκ" που έχει σημασία το βρίσκεις στις σελίδες του (δες και αυτό το ποστ για να καταλάβεις επιτέλους ότι είμαι τελείως για δέσιμο)... Κάποτε είχε πέσει στα χέρια μου μια ΝΜΕ, ναι, αυτή η μαλακοφυλλάδα, με εξώφυλλο Smiths και μέσα είχε και συνέντευξη Big Black... Πού τέτοια μεγαλεία τώρα... Μπορεί να 'ταν και Melody Maker εδώ που τα λέμε... Οι Salem π.χ. την πρώτη τους συνέντευξη δεν την έδωσαν σε κάποιο έντυπο του "χώρου", αλλά στο Butt, gay mag από Ολλανδία μεριά... Δεν ξέρω... Ίσως να είναι καλύτερα έτσι...  Μακρυά απ' το χάλι. 
Μ' αρέσανε τα τρένα ρε, αλλά τώρα έχω κούρσα και στ' αρχίδια μου.

Raver Stay Wif Me...

Έλα ρε, αναγνώστες, τι λέει; Αυτό είναι το δεύτερο guest column στη μπλογκάρα της ατομάρας που γυρνάει όταν τον αποκαλέσετε με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο, τον Indiefuck.  Ναι ρε, F' Real, λεπόν, δε γουστάρω να πω το πραγματικό μου όνομα, με την καμία, μπορείτε να με βρείτε στο Myspace ψάχνοντας Looserboi βασικά. Έχει και γαμώ φωτόγραφίες. Δικές μου μόνο. Όχι τοπία, ηλιοβασιλέματα και μαλακίες. Βασικά, είμαι Slackerdom Personal Trainer, και βέβαια υπάρχει αυτό το επάγγελμα ρε, οι σκατοyuppies συρρέουν έξω απ' την πόρτα μου για να τους αναλάβω... Πηγμένοι απ' τις πουτσοδουλειές τους, εργασιομανή ζώα, ναι ρε, το μόνο που αποζητούν αυτά τα μοσχάρια είναι να καταφέρουν να εκτιμήσουν τη χαλάρωση. Κι εδώ έρχομαι εγώ... Τι; Α, ναι, η ιστοριούλα...

Το τηλέφωνο χτύπησε εννιά το πρωί... Το αγνόησα. Ξαναχτύπησε στις εννιάμιση. Άλλαξα πλευρό. Η ίδια δουλειά στις δέκα. Όποιος πούστης και να καλούσε, το μόνο σίγουρο ήταν ότι κατάφερε να με ξυπνήσει. Απάντησα.
Στην άλλη γραμμή μου μιλούσε με απαλή φωνή η γραμματέας ενός μαλακοκαύλη, μεγαλοστέλεχος ναυτιλιακής λέει, τον οποίο μόλις είχε πάρει το φορείο. Υπερκόπωση, και καλά. Μαλακίες. Προκεχωρημένη καμμενίτιδα λόγω υπερωριών. Διάγνωση Looserboi φάση. 
Τον παρέλαβα από το νοσοκομείο. Αφήσαμε τη Bentley στο πάρκινγκ και πήραμε ταρίφα. Δεν έμπαινε συγκοινωνία με την καμία. Σκατά. Σε όλη τη διαδρομή το κινητό του δε σταμάταγε να χτυπάει. Οι προσπάθειές μου να τον εμποδίσω από το να απαντήσει ήταν υπεράνθρωπες, τελικά ο τύπος ήθελε να τη γλιτώσει τη ζωούλα του και υπάκουσε. Βγάζω το ψωμί μου δύσκολα, ρε πούστη, το ξέρω.

Πρώτη στάση το δυάρι τεσσάρων τετραγωνικών που μένω. Μέσα μπουρδέλο, ρούχα παντού, μπίχλα απίστευτη, ένα στρώμα μες στην ψείρα και μπόχα που ανάγκασε τους γείτονες να φέρουν τους μπάτσους τρεις φορές γιατί νομίζανε ότι τα 'χω τινάξει. Παραλίγο να πάθει καρδιακό επεισόδιο ο έτσι με το που μπήκε. Του είπα ν' αράξει. Το έκανε.

Του 'φερα μια ποτάρα κι ένα τσιγάρο μπας και τον χαλαρώσω λίγο, αλλά αρχίδια. Κατέληξα να του αδειάζω το μπουκάλι στο στόμα και κλείνοντάς του ταυτόχρονα τη μύτη για να κατεβάσει καμιά τζούρα. Την άκουσε μέσα σε δευτερόλεπτα. Το μαλάκα...  Ήθελε να βγούμε. Πρόοδος, επιτέλους...
Στο πρώτο μπαρ που χωνόμαστε ο τύπος παραγγέλνει μια γύρα ποτά, μετά μια δεύτερη, στρίβει απ' τα τσιγάρα μου, χορεύει με γκόμενες, ξανακάθεται και μου μιλάει για ώρες για τη σκατοδουλειά του, το τι εθισμός είναι ο καπιταλισμός, ότι τα αγαπημένα του χρώματα είναι χαρτονομίσματα, για το πόσο καλά του ρουφάει τον πούτσο του η γραμματέας του, πόσο σφιχτό κώλο έχει ο συνέταιρός του... Από ένα σημείο και μετά δεν τον ακούω πια... Βαριέμαι ρε, αυτά τα ζώα όλο τα ίδια λένε... Τσεκάρω το χώρο... Και τότε κολλάω...

Τη βλέπω στο βάθος του δωματίου... Ναι ρε μαλάκα, αυτή είναι... Με τη φορεματάρα της να περιφέρεται σα να μην ανήκει εκεί μέσα, ξεχωρίζει, λάμπει ρε... Δεν ξέρω πόση ώρα την κοιτάω όταν με εντοπίζει. Και ξενερώνει με τη μία. Με τη μία όμως... Εντάξει, δεν της έκανα και λίγα... Η δουλειά φταίει. Αυτό της είπα. Αρχίδια. Είμαι εθισμένος στο μουνί ρε πούστη, αυτό φταίει και τίποτα άλλο... Αγκαζάρει το μαλάκα που μπήκανε μαζί και πάει προς την έξοδο...
Ώπα... Για μισό... Ποιο είναι αυτό το μαλακιστήρι; Τι κάνει με τη δικιά μου; Λες να είναι μαζί; Λες να τη γαμάει; Λες να του κάνει αυτό με τη γλώσσα... Στο λαιμό... Στην κοιλιά... Και μετά... Όχι ρε πούστη, όχι γαμώ το σπίτι του γαμημένου, του ξεκωλιάρη, θα τονε σκίσω τον αρχίδη και μετά θα ξεμουνιάσω την καριόλα που...

Και 'κείνη την ώρα θυμάμαι τον πελάτη... Γυρνάω αργά προς το μέρος του... Πολύ αργά όμως. Ξέρω εκ των προτέρων τι θα δω...
Κατά τα φαινόμενα, όλη αυτή την ώρα που χάζευα την πρώην μου, ο τύπος είχε καταφέρει να αναποδογυρίσει τραπέζια, καρέκλες, σερβιτόρους, να σκίσει τα ρούχα του, να χαρακώσει το σήμα του δολλαρίου στο στήθος του μ' ένα σπασμένο μπουκάλι μπύρας, να χώσει ένα δωδεκάρι Dewars στον κώλο του, ενώ στην παρούσα φάση έτρωγε... Τι; Κατά τα φαινόμενα το τελευταίας τεχνολογίας κινητό τηλέφωνό του... 
Τον αφήνω όπως είναι και την κάνω. Βγαίνοντας έξω τσεκάρω μπας και τη δω. Αρχίδια... Την έκανε με το φλώρο... Σκέφτομαι να ξαναμπώ να μαζέψω τον άλλονα, αλλά μόνο για λίγο... Πάω στη στάση, ανάβω τσιγάρο και περιμένω το λεωφορείο...

 

Belle & Sebastian VS. Clinic

Τα '90s ήταν αναμφισβήτητα πολύ συναρπαστική δεκαετία για ό,τι είχε να κάνει με το πολύπαθο indie pop... Ό,τι έβγαινε από Αγγλία ήταν στην καλύτερη εγγυημένο party starter, από Σκωτία έσκαγαν οι πρωτοπορίες στη σειρά, ακόμα κι από Αμερική σαλεμένοι lo-fi τυπάδες ασελγούσαν στο πτώμα του ποτέ αξιόλογου κολλεγιακού rock... Προς το τέλος της εν λόγω περιόδου εγώ ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για ένα ταξίδι πέντε ετών, χωρίς να γνωρίζω ότι το πέρας του θα με άφηνε γεμάτο μαλακισμένες εμπειρίες αλλά και με ένα ολοσχερώς σακατεμένο στομάχι...

Όταν επισκέφτηκα αυτό που έμελλε να γίνει το πρώτο μου σπίτι στο γαμόνησο που προσγειώθηκα, ο προηγούμενος ένοικος δεν είχε μαζέψει ακόμα τα πράγματά του, με αποτέλεσμα να έχω την ευκαιρία να ρίξω μερικές κλεφτές ματιές στη δισκοθήκη του... Βασικά, το μάτι μου έπεσε με τη μία στην κορυφή της πυραμίδας των CDs του και ναι, ήταν το "If you're feeling sinister" των Belle & Sebastian, "το 'χω σε βινύλιο" σκέφτηκα μονομιάς και, εκείνη τη στιγμή, ήξερα ότι ο γολγοθάς με το όνομα "φοιτητική ζωή" που με περίμενε, παίζει να μην ήταν και τόσο άσχημος τελικά...
Και δεν ήταν.  

Κατά τη διάρκεια αυτής μου κάνανε πάσα και μια κασέτα που, μεταξύ άλλων, περιείχε και το πρώτο ΕΡ των Clinic... Με ξένισε στην αρχή ο ήχος τους, αλλά γούσταρα την εμφάνιση, τη γκαραζίλα τη συνήθισα... Ευχάριστοι σε φάση. Όντας, βέβαια, σε μια περίοδο που ήμουν γαμάτος dj σε ακόμα πιο γαμάτα πάρτυ, μες στην αυτοκαταστροφή, ενώ ο πούτσος μου γνώριζε αυτό που πολύ απλά καλείται "ποικιλία", δεν έδωσα και πολύ σημασία, είχα πιο ενδιαφέροντα πράματα να κάνω... Το ότι βρέθηκαν να γυρνάνε την υφήλιο παρέα με τους Radiohead δε βοήθησε και πολύ στο να ανέβουν στην εκτίμησή μου, το ομολογώ...
Έχωνα τα κομμάτια και των δύο στα κολασμενότερα των parties, εισέπρατταν δε τα χειρότερα των βλεμμάτων αμφότεροι, αλλά δε γαμιέται, μετά το τριακοστό τέταρτο ποτό οι παρευρισκόμενοι επιδίδονταν σε κολασμένο headbanging στο "Dylan in the Movies" και το "Dur Dur d' etre un bebe"... Ναι, δεν είναι κομμάτι indie μπάντας το δεύτερο. Έλα τώρα που δεν το ξέρεις...
Και φέτος επέστρεψαν... Τι χαρά... Όχι ότι μου έλειψαν ιδιαίτερα, αλλά ξέρεις τώρα... Και οι δύο δίσκοι είναι εξίσου καλοί, βασικά... Των Clinic μου άρεσε λίγο περισσότερο, γιατί έχει αυτά τα (ελάχιστα πλέον) post punk μπάσσα που γαμάνε... Αλλά ρε πούστη, δε μου βγάζεις με τίποτα από το μυαλό το κόλλημα που 'χα φάει εκείνη την περίοδο με δαύτους και ό,τι και να βγάλουν μετά, ρε, τους έχω τοποθετήσει στο τότε, πως να το κάνουμε. Το "Boy with the Arab Strap" θα βάλω άμα έχω τις αρρωστοκαψούρες μου, όχι το τελευταίο, δεν ήθελα να συνεχίσει αυτό το πράμα, αφού κατάφερα να το φυλακίσω εκεί, σ' αυτή τη φάση της ζωής μου, δε μου κολλάει στο σήμερα, τότε μόνο μου ακουγόταν "καινούριο", και εκεί  θέλω να παραμείνει... Σα να 'χει χαθεί η ανεμελιά, η μαγεία.
Δεν ξέρω ρε, είναι πάντα μαλακία να μεγαλώνεις και να συνειδητοποιείς παράλληλα ότι κάποιοι επιμένουν να μην ξεκολλάνε από "αυτή" τη φάση. Του τότε. Του φοιτηταριού, της εφηβείας... Εσύ να εξελίσσεσαι κι αυτοί όχι. Θλιβερό. Γι' αυτούς.

Rhys Chatham - The Bern Project

Να γράψω τι, ρε μαλάκες; Όχι, σοβαρά τώρα... Τι να γράψω; Σοβαρά ρε... Ρε, είναι σα ν' ακούω τις φωνές στο κεφάλι μου... "The dawg made me do it"... Δεν είναι απλό, δε γράφεις μια "κριτική" της πούτσας και καθαρίζεις... Τι να κριτικάρεις στην τελική; Το έργο είναι άψογο τελείως... Να το συγκρίνω με τι; Με κάποιο από τα προηγούμενά του; Υπάρχει λόγος; Θα το κάνει έστω και ελάχιστα πιο κατανοητό; Πιο προσβάσιμο; Πιο ουσιαστικό; Δε νομίζω...

Το "Bern Project" είναι αυτό που είναι, είναι μια παρουσία, μια οντότητα από μόνο του, κάνει εντύπωση, ξεχωρίζει... Μαλάκα, πρέπει να το τσεκάρεις για να καταλάβεις, εγώ μαλακίζομαι εδώ πέρα, τσέκαρε τέχνη ρε...

*Τέλος 1ου Μέρους*

Ναι... Και τώρα η πικρή αλήθεια. Απ' την υποχρέωση βγήκαμε, ο λογαριασμός στην Τράπεζα είναι κατά τι πιο ενισχυμένος, ας δούμε λίγο πως είναι τα πράματα. Δεν κατάφερα να το ακούσω ολόκληρο καν. Σκυλοβαρέθηκα. Συνθέσεις που περιδινίζονται αενάως με σκοπό... Με τι σκοπό; Με κανένα ίσως; Μάλλον. Μαλάκα, τα πράματα είναι απλά, δεν είμαι ούτε φοιτητόνι να εντυπωσιάζομαι με ό,τι "καινούριο" και "ιδιαίτερο" μου πασσάρει ο καθείς, ούτε πενηντάρης να αναγνωρίζω την αξία και τη σοβαρότητα ενός έργου. Στ' αρχίδια μου, βασικά. Το σέβομαι το παρελθόν του θείου, αλλά νταξ, τι σκατά θα κάνει πιά; Δεν ξέρω, μπορεί και να 'χω υπερεκτιμήσει τη νοημοσύνη μου, πράγμα αδύνατο, μπορεί όταν γράφω "τέχνη" να αναφέρομαι σε κάτι σημαντικό αποκλειστικά σ' εμένα, μπορεί στη φάση που είμαι να αρέσκομαι να εντοπίζω την ομορφιά στην απλότητα. Χμμμμ... Ναι. Αυτό ακούγεται αρκούντως ρομαντικό και ειλικρινές, άρα αυτό θα είναι... Wire Magazine, φάε τ' αρχίδια μου. 

Skullflower - Strange Keys To Untune God’s Firmament

Το ν' αράξεις ν' ακούσεις ολόκληρο ένα δίσκο των Skullflower απαιτεί τρελή προσπάθεια... Τρελή συγκέντρωση...  Σε φάση εγκαθίσταται το κέντρο της κολάσεως στο δωμάτιό σου κι έχεις να υποστείς το χάος το ίδιο... Δύσκολη κατάσταση, όσο δεν πάει... Κιθάρες απ' το διάολο, θόρυβος, εξαγνισμός, μια λιτανεία για την εξάλειψη του τίποτα, τέχνη που σε γαμάει, σε γεμίζει, κολλάς άσχημα, χάλια τριπάρα, δε χάνεται, με την καμία παρόλα αυτά, σε μεμονωμένες στιγμές είσαι ο άξονας των πάντων όσο ο τεράστιος αυτός ήχος σε λούζει, οδύνη ρε πούστη και ταυτόχρονα μια αδικαιολόγητη καύλα.. Στο μεταξύ, ακόμα και το στήσιμό τους ως αρσενικές μάγισσες το γουστάρω άσχημα... Είναι το κόλλημα με παγανιστικές μπούρδες που 'χω από μικρός... Ναι, τα comics της Vertigo φταίνε πάλι... Stonehenge, Druids, The Olde people φάση και κιθάρες... Συνδυασμός που σκοτώνει, απλά... Αξεπέραστοι...   

Former Ghosts - New Love

Λευκή σελίδα ξανά. Ο δίσκος ξαναρχίζει και δεν έχω ιδέα τι να γράψω... Προσπαθώ, λοιπόν, να μεταφέρω με λίγες λέξεις τη στιγμή... Κρασί, τσιγάρο, λάπτοπ, Former Ghosts. Και ξεκινάω να γράφω... Έτσι απλά.

Για να δούμε... Υπάρχει λόγος να αναφέρω τα μέλη της μπάντας; Θα γεμίσω λίγο χώρο, ας το κάνω...  Πίσω απ' όλα είναι ο Freddy Rupert και συμμετέχουν ο Jamie Stewart από xiu xiu, η Nika Roza των zola jesus, και η Yasmine Kittles των tearist... Supergroup φάση με όλους τους τωρινούς stars του αυτοτραυματισμού... Ο ήχος είναι τουλάχιστον περίεργος, σκοτεινός, υπέροχος... Οι φωνές μαγικές... Γάμησέ τα...

Θέλω να μιλήσω γι' αυτό το δίσκο, ρε πούστη... Θέλω, αλλά δε βγαίνει. Να πετάξω ένα κατεβατό μες στην καψούρα, την καύλα και την αυτοτιμωρία. Μαζί πάνε αυτά. Φέτος, ρε πούστη, έχω παραμερίσει τις generic twee μουσικές που, μπορεί να τις γουστάρω μόνο εγώ, αλλά στην τελική με κάνουν να αισθάνομαι ωραία ρε, και να 'χω χωθεί τέρμα στα καταθλιπτικά ακούσματα, αλλά ρε μαλάκα, η φάση έχει "επίπεδο"... Πάει το όλο ένα - δυο βήματα παραπέρα, πως να το κάνουμε... 
Το "New Love" ανήκει σ' αυτές τις σπάνιες περιπτώσεις που, ένα έργο τέχνης, σε συγκινεί πραγματικά... Σου κάνει "κάτι" ρε...

Σου δείχνει φάσεις που έχεις ζήσει, κι ας αναφέρεται σε διαφορετικά μέρη του κόσμου, τις ελάχιστες φορές που κοίταξες τον καθρέφτη και χαμογέλασες, στιγμές που έχεις αισθανθεί κάτι έντονο, ενώ ταυτόχρονα σου υπενθυμίζει και πόσο λίγες ήταν αυτές... Δεν ξέρω ρε... Είναι πολλά πράγματα... 

Και είναι post punk όσο δεν πάει. Μαλάκα, άμα δεν το 'λεγα θα έσκαγα. Έχουμε και τα κολλήματά μας που δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε με την καμία, τι να κάνουμε...     

Κι αυτός ο στίχος στο "New Orleans"... "It's all my fault I fell in love in the First place"... Η ιστορία της ζωής μου... Γάματα...

Piano Magic - Home Recordings

Έχεις δει αυτό το όνειρο που, σε φάση, πέφτεις στο κενό, ούτε αλεξίπτωτα ούτε τίποτα, αλλά δε σε νοιάζει; Γιατί για κάποιο περίεργο λόγο εμπιστεύεσαι ό,τι είναι από κάτω σου, για κάποιο περίεργο λόγο θεωρείς ότι ο αέρας δε θα σε προδώσει, για κάποιο περίεργο λόγο πιστεύεις ότι υπάρχουν χέρια που δε θα σ' αφήσουν ν' αγγίξεις το έδαφος... Το 'χεις δει; 

Ή βλέπεις μόνο αυτά που πετάς; Που δεν καταλαβαίνεις γιατί, αλλά το καταφέρνεις. Φεύγεις. Δε σου 'χει τύχει; Ενώ φαινομενικά δεν υπάρχει κάτι να σε προστατεύσει από το άγνωστο, είτε αυτό είναι προορισμός, είτε ο αναντίρρητα δικαιολογημένος κίνδυνος, να είσαι πεπεισμένος ότι όλα θα πάνε καλά; Δεν μπορεί... Σίγουρα σου 'χει συμβεί...

Ή αυτό που βρίσκεσαι μπροστα σε μια κατάσταση που 'χεις φερθεί τελείως σκατά και σου δίνεται η ευκαιρία να διορθώσεις όσα είπες τότε, να πάρεις πίσω όλη τη μαλακία της στιγμής, να δεις το συνομιλητή που 'χεις αδικήσει και το ξέρεις, να χαμογελάει; Να σε συγχωρεί; Έλα, σίγουρα το 'χεις δει αυτό... 

Ή αυτό που στη μέση μιας συζήτησης ξαφνικά γίνεσαι κάποιος άλλος; Τη μία είσαι αυτός που όλοι περιμένουν, αυτός που έχουν συνηθίσει, που ξέρουν και την επόμενη στιγμή σταματάς, γίνεσαι σκιά, ακόμα και το πρόσωπό σου αλλάζει, δεν είσαι ο εαυτός σου, όχι, για κάποια δευτερόλεπτα, ίσως λιγότερο, είσαι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, ώσπου θυμάσαι ποιος είσαι στ' αλήθεια και αλλάζεις ξανά... Και η έκβαση της συζήτησης ξαναγίνεται η αναμενόμενη, το λάθος διορθώνεται "με συγχωρείτε, δεν ήθελα να μεταμορφωθώ σ' αυτόν που έχετε ξεχάσει, που έφυγε πριν χρόνια, συγνώμη αν το ό,τι σας έκανα να τον θυμηθείτε σας στεναχώρησε, να, κοιτάξτε, εγώ ήμουν τόση ώρα, ξεχάστε το σας παρακαλώ, εγώ είμαι"... Εγώ... Πάλι...      

Interpol - Interpol

Άστο, θα στρίψω εγώ... 

Φέρε μου ένα τσιγάρο... (...) Έχω καπνό... (.......) Δεν μπορώ με καπνό ρε συ, μου καίει το λαιμό... (...) Ντάξει, είμαι φλώρος τι θες τώρα, έχεις ή δεν έχεις; (....) Thanx... Κάνε μια πάσα κι αυτό... (Ζνορτ).. Πωωωωωωωωω... Γάματα, αυτό είναι... (Σνιφ, Σναφ)... 

Το σκάω; (...) ΟΚ... (Τσαφ)... (Ρουφ, ρουφ, ρουφ)... Έλα πάρε... 

(Ζνορττττττττ).... (Σνιφ, σνιφ, σναφ)... Τι είναι αυτό που παίζει; (....) Σοβαρά; (....) Δε γαμιέται... (....) Ναι, πως δε θέλω... (φφφφφφφφφφ)... (Πφφφφφφφφφφφφ)... Σούπερ είναι... (.....) Τι; (....) Μαλάκα, δεν έχω ξαναδοκιμάσει... (....) Ντάξει, έχω καπνίσει μόνο... (...) Μαλάκα, μην ξερνάω αντί να γουστάρω... (....) Άντε καλά φέρε... (...................) Έλα ρε μαλάκα, κασετίνα Batman;!;!;! Αχαχαχαχαχααχαχχαα... Χαχαχχααχαχαχαχα... Την έχεις κρατήσει από τότε;(.....) Δεν το πιστεύω, ρε πούστη... Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα..... (....) Όχι στο χέρι... (...) Δε θέλω να φαίνεται ρε... Πώς θα πάω για δουλειά αύριο; (...) Ξέρω 'γω, στο πόδι... Στο μάτι! Αχαχαχαχαχαχαχα... (...) Πως κάνεις έτσι ρε; Στο πόδι καλά είναι, τις έχω κόψει τις βερμούδες... (...) Σιγά... (...) Γαμώ... (........................) 
Τι κάνεις εκεί; Δεν είναι ανάγκη να το κάνεις... (....) Ντάξει, άμα θέλεις... (...) Μισό ν' αράξω... (..........) Θες να το ξεκουμπώσω εγώ; (...) Σε βλέπω που δυσκολεύεσαι... (....) Ντάξει ρε, μην τσιτώνεις, αράζω...  
(................................) Δε φταις εσύ ρε... Μάλλον η φάση... Δεν έχω πιει και λίγα... (....) Ίσως αν μου φιλήσεις λίγο την κοιλιά... (....) Ναι ρε γουστάρω πολύ... (.....) Βγάλτο ναι...  Και κοίτα με όσο είσαι εκεί... (...) Πολύ... (..............................) 
Άστο, δε γίνεται... (....) Δεν είμαι σε φάση... (...) 
Με διώχνεις; (...) Ποιοι γονείς σου ρε μαλάκα, σοβαρά μιλάς; (...) Πότε σε πήρανε τηλέφωνο ρε, με δουλεύεις; (....) Δεν κοιμήθηκα ρε... (....) Κοιμήθηκα; (....) Γάμησέ τα... Καλά, κάλεσέ μου ένα ταξί... (....) Μαλάκα, έτσι πως είμαι δεν παίζει να σταματήσει να με πάρει κανείς... (.....) Μας γάμησες τώρα... (...) Καλά, μαλακίες... Θα σε δω αύριο; (...) Μετά τη δουλειά ρε... (...) Γιατί; (...) Έκανα κάτι; (...) Σιγουρα; (...) Δε σε καταλαβαίνω... (...) Γιατί δεν έχει "μέλλον" όλο αυτό ρε; (...) Μαλάκα, χαλάρωσε, άκουσέ με δυο λεπτά, βγάλε κι αυτή τη μαλακία που παίζει από πίσω, τι είναι αυτά που λες; (....................) Καλά... (...) Θα σε δω αύριο; Αυτό πες μου μόνο... (...)     

 

The EX - Catch my Shoe

Post Punk... Απλά... Το είδος μουσικής που μ' έχει διαμορφώσει σαν το υπέρτατο αρχίδι που όλοι καυλώνετε να σας βρίζει... Οι The EX είναι από τις αγαπημένες μου μπάντες... Απλά... Τι σκατά πρέπει να γράψω τώρα; Αντικειμενική κριτική; Ας γελάσω... Ούτε καν. Τους κωλογουστάρω όσο πάει, ο τελευταίος τους δίσκος γαμάει μέχρι την "άλλη πλευρά", κάθε του νότα είναι το συνονθύλευμα της ηχητικής πρωτοπορίας - τρομοκρατίας, ό,τι γουστάρει ο καθένας, είναι τρελό κόλλημα ρε... Η μουσική υπόκρουση που θα έπρεπε να σκάει όταν λαμβάνουν χώρα πράξεις βίας κατά της καταστολής της θέλησης του ατόμου, αυτό είναι, "κάνω ό,τι σκατά γουστάρω", αυτό ακριβώς, ποιος ακριβώς θα μου πει ότι είναι λάθος; Εσύ; Άντε γαμήσου κι εσύ. Ναι ακόμα κι εσύ...
Το έχεις να παίζει και είναι σα να τρως απανωτά κλωτσιές στο στομάχι και να γουστάρεις την κατάσταση, όλα είναι εκεί, οι γαμημένες κιθάρες, όπως σκάνε η μία πάνω στην άλλη, πάντα με τους The EX έτσι ήταν, ένα ακατάπαυστο κοπάνημα, ένα ατελείωτο "στα μούτρα", παρουσία, γεμίζει το δωμάτιο και καμία γωνία του δεν είναι ίδια μετά... Μπαίνουν στο κεφάλι σου και δεν την κάνουν ποτέ...

Είχα αγοράσει το "Aural Guerilla" στην τρυφερή ηλικία των δεκατεσσάρων, τότε μου ακουγόταν "άτεχνο", δεν ήταν αυτό που περίμενα να μου δώσουν κάποιοι που υπήρξαν και συνεργάτες των Sonic Youth... Έπρεπε πολύ καιρό αργότερα να πέσουν στα χέρια μου οι δίσκοι που βγάλανε με τον Tom Cora για να καταλάβω τι σκατά παίζει μ' ετούτους... Ότι δε θ' αφήνανε ποτέ τα όσα περίμενα απ' αυτούς να τους περιορίσουν. Χέστηκαν για μένα, για το κοινό τους γενικά, αυτοί ήθελαν να κάνουν αυτό πάει και τελείωσε... Όποιος γουστάρει... "I'm Twenty Five Big Mistakes"... Εγώ παίζει και να είμαι μερικά παραπάνω... Μια τερατοσυσσώρευση πραγμάτων για τα οποία έχω σκυλομετανιώσει και όχι, τα λάθη μου είναι τα σημάδια μου, όλες εκείνες οι φορές που ξεφτιλίστηκα, όλες οι λάθος γκόμενες στις πιο λάθος στιγμές, όλες εκείνες οι φορές που ξέσπασα σε ανθρώπους που δεν έπρεπε, η χάλια προσέγγιση του άλλου, η συνεχής αυτοκαταστροφή, ο κύκλος αυτοτραυματισμού που το τέλος του είναι και μια νέα αρχή...

Μπάντες σαν τους the EX βασικά, μπορούν να σου διδάξουν καλά ένα και μόνο πράγμα... Ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω, μια ολόκληρη φιλοσοφία που ονομάζεται D.I.Y., Do it yourself, Κάντο μόνος σου ρε πούστη, κάνε τη δικιά σου φάση, κι ας φαίνεται λάθος, ας μην έχει σχέση με ό,τι υπάρχει στο κεφάλι σου, δεν ακούγεται σωστά, δεν είναι ρε, είναι λάθος, ο κόσμος δε θα γουστάρει πιθανότατα, είσαι μόνος σου σε όλο αυτό, αλλά δεν πειράζει, ίσως κάποιος, κάποια, κάποια στιγμή να σε ξεχωρίσει, ίσως, ούτε αυτό έχει σημασία, το μόνο ουσιώδες είναι να "βγει"... Να εξωτερικεύσεις, να γνωστοποιήσεις αυτό το κομμάτι σου στον εαυτό σου τον ίδιο πρώτα και μετά βλέπουμε... Κι αν δε δούμε δεν τρέχει και τίποτα, έκανες αυτό που ήθελες στην τελική, τέχνη για την πάρτη σου... Δεν υπάρχει αποτυχία σ' αυτό. Δεν υπάρχει αποτυχία γενικά κι αν τέλος πάντων κάτι πρέπει να ονοματιστεί τοιουτοτρόπως, σίγουρα είναι πολύ πιο ελκυστικό από την όποια "επιτυχία"...  Αλήθεια...

   
 

Merchandise - (Strange Songs) In The Dark

Τους ανακάλυψα τελείως τυχαία σε ένα μπλογκ που ποστάρει DIY HxC για κατέβασμα και κόλλησα... Από τότε δεν έχω βρει φωτογραφίες τους, κάτι να χώσω στο review, τίποτα απολύτως... Αφού σκέφτομαι να βάλω το λινκ μπας και τους τσεκάρει κανείς... Χμμμ... Λοιπόν, η εταιρία που τους κυκλοφορεί, η Katorga Works, στο site της, το σπρώχνει τσαμπέ. Στην "χειροπιαστή" μορφή του, βέβαια, είναι βινυλιάκι, επομένως, ξανασκεφτείτε το, indie freaks... Προσωπικά, το έχω βάλει ήδη στη λίστα αγορών... Άραγε το κάνει κανένας ακόμα αυτό; Μάλλον όχι... Κάθομαι στο μεταξύ και φτιάχνω το τοπ 50 της χρονιάς και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω πλερώσει για τα περισσότερα από δαύτα... Έχω καιρό μπροστά μου, φαντάζομαι...   

Περίεργο label η Katorga πάντως... Ακόμα και τα τελείως P-U-N-K της, βλέπε Natural Law, έχουν ενδιαφέρον. Τι ενδιαφέρον δηλαδή, γαμάνε άσχημα... Απορώ γιατί δεν την είχα ανακαλύψει τόσο καιρό. Μάλλον επειδή είχα αφήσει το DIY στην άκρη κι ασχολούμουν με το mainstream. Μέγα λάθος, όπως αποδείχτηκε. Βέβαια, δεν μπορείς να κράξεις το underground... Δε θα έχει ούτε Keane, ούτε Coldplay, ούτε καν National για να ξεφτιλίσεις... Θα χάσω τον κόσμο μου ρε. Άσε που δε λέει να βρίζεις κάποιον που δεν ξέρει κανείς.

Τέλος πάντων... Οι Merchandise παίζουν ένα μείγμα Post Punk, Shoegaze, Drag City φάση, κλεμμένη η περιγραφή, αλλά κάτι παρόμοιο θα 'γραφα κι εγώ, έχουν όλα τα σωστά στοιχεία, μπορεί το shoegaze να με απωθεί πλέον, αλλά εδώ δε με χαλάει, δρα περισσότερο σαν "ατμόσφαιρα" κατάσταση, χωρίς να φυλακίζει στα τετριμμένα το όλο...
Δεν ξέρω ρε, γαμάνε με κακία, το πόνημα απαιτεί πολλαπλές ακροάσεις για σου κάτσει, μαλάκα, τι άλλο θες;


Στο μεταξύ, διαβάζω το παραπάνω, μαλάκα, νταξ, αν γίνεται μην αφήσεις το μέτριο κείμενο να σε επηρεάσει... Ο δίσκος γαμάει και είναι μεγάλη μαλακία που τον τσέκαρα σε περίοδο τρελής ανεμπνευσιάς. Δεν μπορώ να ανταποκριθώ ακόμα, πρώτο ρηβιού μετά από τόσο καιρό, θα χρειαστεί υπομονή μέχρι να επανέλθω... Oh well...
    

Intermission

Έχω καιρό να γράψω ε; Το ξέρω... Ντάξει ρε, μετά τους Swans τι άλλο να πεις; Έχω κανα δυο πράγματα ακόμα, αλλά, ξέρω 'γω, μου έπεσε κάπως βαρύ το προηγούμενο... Κάνω διάλειμμα για τσιγάρο φάση...

Δεν είναι ότι κάθομαι άπραγος τόσο καιρό, ούτε καν, την είδα Πεσσόα και ξεκίνησα να γράφω και στο Cynical Diaries ως Failure Cult... Το όνομα δεν το επινόησα... Μου το 'βγαλε ο chillwave/witchhouse name generator... Έμπνευση όχι μαλακίες... Είπα να εξωτερικεύσω και αλλού τις ψυχώσεις μου. Σα να δούλεψε όλο αυτό... Σέρνεις ένα φορτίο Σίσσυφος φάση, αλλά αυτή τη φορά σα να ξαλαφρώνει κάπως... Μ' αρέσει και περισσότερο σε φάσεις απ' αυτό που κάνω εδώ... Δε μασάω τα λόγια μου, γράφω ό,τι μου καυλώσει κι έτσι... Άσε που το όνομα που τελικά επέλεξα μου φαίνεται πιο εμπνευσμένο...

Ανακάλυψα και το "Wasteland" της Oni Press (και την Oni Press γενικότερα, βασικά, αυτό το "Wet Moon" του Ross Campbell... Γάμησέ τα, είναι σα να περιγράφει με συγκλονιστική ακρίβεια την εφηβεία της γυναίκας των ονείρων μου), μου θύμισε παλιές καλές μέρες του 2000AD, μ' έκανε να αισθάνομαι λίγος, κόλλησα, όπως και το Matthew Woodson, έργο του οποίου είναι η εικόνα στο ποστ, μια φίλη τα φταίει, γαμάει ο τύπος... Ξανάρχισα να ζωγραφίζω κιόλας... Είχα κανα δύο χρόνια να κάτσω να φτιάξω "κάτι" που να με απορροφήσει για ώρες... Κι ας μη μ' άρεσε στο τέλος...

Λοιπόν, κομμένες οι μαλακίες, τελειώνω το τσιγάρο και τα ξαναλέμε... 

Swans - My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky

Κοιτάω τη λευκή σελίδα από χτες το βράδυ... Δε βγαίνει τίποτα αρκετά ειλικρινές... Αρκετά ουσιώδες... 

Θα 'θελα να τους πω κάποια πράγματα, στα μούτρα όμως. Θα 'θελα να τους πω γι΄αυτά που μου έμαθαν τόσα χρόνια που τους ακούω... Είναι τόσα πολλά... Θα 'θελα να ξέρουν ότι είναι η αγαπημένη μου μπάντα. Κανείς άλλος δε μ' έχει αγγίξει καλλιτεχνικά όσο αυτοί (και ο Foetus, βέβαια)... Θα 'θελα να ξέρουν ότι είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για το αρχίδι που έφτασα να είμαι σήμερα... Φταίνε κι αυτοί για την ανατροφή μου... Είναι μέρος της παιδείας μου...

Είναι η φωνή που ούρλιαζε μες στο αυτί μου όλα αυτά τα χρόνια, ο ήχος, η ένταση, το πάθος, η απόλυτη άρνηση της όποιας ταχύτητας, αυτή η βαθιά χροιά που σου γεμίζει σημάδια το δέρμα, είναι όλα μα όλα μα όλα, ρε πούστη...

Και ναι ρε, αυτοί φταίνε. Γιατί αυτοί μου έμαθαν ότι το να είσαι συναισθηματικά ανάπηρος δεν είναι και τόσο κακό. Ότι το να αγαπάς περισσότερο απ' όλα τα πλάσματα του κόσμου τον εαυτό σου δεν είναι μεμπτό, κάθε άλλο, είναι προτέρημα. Ότι η διάθεση του σώματός σου σε οτιδήποτε σου τραβάει το βλέμμα δεν πρέπει να σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα. Ότι ένα έντονο βλέμμα μπορεί να σε πληγώσει περισσότερο από ένα κατσαβίδι στο στομάχι. Ότι δεν υπάρχει "λάθος" άνθρωπος. Ότι δεν υπάρχει "λάθος" στιγμή. Ότι δεν υπάρχει λάθος. Ότι η απληστία έχει νόημα μόνο όταν πρόκειται να χάσεις ακόμα κι αυτά που δεν είχες ποτέ. Ότι η ψυχή τελειώνει μαζί με τη σάρκα. Ότι μόνο ό,τι αισθάνεσαι έχει ουσία, ότι μόνο ο πόνος, η οδύνη, το σφάλμα είναι μέθοδοι αυτοβελτίωσης, ότι ένα πήδημα μπορεί να σημαίνει τα πάντα, ότι δεν έχει νόημα να ζεις αν δεν αποτυγχάνεις, αν δεν απογοητεύεις κατά συρροή, ότι η αυτοτιμωρία είναι δύναμη, ότι η συγνώμη δεν έχει κανένα νόημα γενικά και ιδίως όταν δε λυπάσαι για τίποτα, όταν δε μετανιώνεις για τίποτα, ότι αξίζει να γαμήσεις τη ζωή σου ή κάποιου άλλου γιατί έτσι γούσταρες εκείνη τη στιγμή, ότι τα κύτταρά του σώματός μου είναι τόσο πολύτιμα που χρίζουν καταστροφής, ότι κανένα μουνόπανο εκεί έξω δεν έχει δικαίωμα να κρίνει εμένα ή τις πράξεις μου, ότι τίποτα δεν είναι αληθινό, άρα όλα επιτρέπονται, ότι οτιδήποτε και να κάνω, όλα στο τέλος θα πάνε καλά...

Ότι τίποτα δεν έχει πραγματικά σημασία... Ούτε τα φράγκα, ούτε το γαμήσι, ούτε η ζωή η ίδια... Σημασία έχει μόνο η στιγμή, η απρόσμενη ευκαιρία που σου δίνεται και τι κάνεις μ' αυτή... Ότι το αύριο δεν έχει καμία αξία... Όχι όταν έχεις χάσει το σήμερα...

... και κάπου εδώ είναι που σας αφήνω για λίγες μέρες...