skip to main |
skip to sidebar
Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, να γεμίζω σελίδες, έπη, παλαιές και κενές διαθήκες για την προσφορά των Fall στη μουσική... Θα μπορούσε πραγματικά να είναι η μοναδική μπάντα που έχει νόημα... Ίσως και να είναι... Νταξ, είναι και οι Gang of Four, που τους κοντράρουνε στα ίσα... Βασικά, θα μπορούσα να γράφω μόνο για μουσική... Η πλειονότητα των αναγνωστών μου θα ήταν τρισευτυχισμένη αν και μόνο έβριζα τη νέα κυκλοφορία του τελευταίου εξώφυλλου της ΝΜΕ... Άραγε βγαίνει ακόμα αυτή η κωλοφυλλάδα; Το απόλυτο φερέφωνο του αγγλοθρεμένου κιθαριστικού ήχου; Δεν έχω ιδέα... Ειλικρινά... Θα μπορούσα να γράφω εκεί... Τα εγγλέζικά μου είναι άριστα κι ας μην έχω Proficiency... Εδώ που τα λέμε, θα μπορούσα να έχω...
Τι έλεγα; Α, ναι... Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, να γεμίζω σελίδες, έπη, παλαιές και κενές διαθήκες για την προσφορά των Gang of Four στη μουσική... Θα μπορούσα επίσης να γράφω μόνο για τις μπάντες της Rough Trade, της Factory... Αν και η αλήθεια είναι ότι η μοναδική εταιρία που παρακολουθούσα και παρακολουθώ φανατικά είναι η 4AD... Θα μπορούσα να γράφω μόνο γι' αυτή...
Θα μπορούσα να γράφω μόνο για καινούριες μπάντες, κι ας μη μου λένε τίποτα... Θα σας άρεσε αυτό, ε; Το ξέρω ότι θα σας άρεσε... Να γεμίζω παραγράφους βρίζοντας τον κάθε μαλάκα σκατοάγγλο... Άγγλο και όχι αμερικάνο, έτσι; Στην Αγγλία δεν υπάρχει Utah, Iowa, Texas και άλλες σκατουπόλεις-πολιτείες που, ναι, τυχαίνει να έχει και 'κει μαλάκες που παίζουν μουσική οι οποίοι "δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους άγγλους συναδέλφους τους"... Εκτός απ' την καταγωγή, θα συμπληρώσω...
Οι μαλάκες οι αμερικάνοι, ξυπνάνε και κοιμούνται μ' ένα όνειρο... Την Ευρώπη... Σνομπάροντας ένα ασύλληπτο πλούτο ήχων που βγαίνει απ' τη μαλακισμένη ήπειρό τους... Και, κακά τα ψέματα όλα τα σημαντικά genres από το αμέρικα ξεκίνησαν... Τα μοναδικά που προσέφερε η αγγλία είναι το Gothic - Dark Wave και κάτι μπούρδες τύπου IDM... Intelligent Dance Music... Αηδίες...
Τι έλεγα; Α, ναι... Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, να γεμίζω σελίδες, έπη, παλαιές και κενές διαθήκες για την προσφορά των Cure στη μουσική... Σα να το κούρασα το θέμα... Δε με πάει και η λογοτεχνία τελικά... Από τότε που ξεκίνησα αυτό το αίσχος σκέφτομαι μόνο τη μουσική... Μουσικός άλλωστε είναι το πιο cool λειτούργημα-επάγγελμα του κόσμου... Θα 'θελα να 'μαι μουσικός... Διάσημος σ' ένα εκλεκτό κύκλο και η προσφορά μου να αναγνωριστεί αφού θα διαλύσω την μπάντα μου... Και να δίνω συνεντεύξεις σε documentaries για τον παλιό καλό καιρό που οργώναμε τα κωλοχώρια - ή τα μπαρ τις Αθήνας που παίζουν μόνο ελληνάρες... Το ίδιο είναι...
Σημείωση: τη φωτογραφία τη βρήκα γράφοντας στο google: stupid band... Είχε και χειρότερες ομολογουμένως αλλά με τούτους 'δω συγκινήθηκα... Ίσως γιατί σκέφτηκα ότι κάπως έτσι θα 'μουνα αν ήμουν 14... Θλιβερό το ξέρω...
Λατρεύω τα indie darlings... Αυτές τις μπάντες που, έχοντας διατηρήσει ένα χαμηλό προφίλ στο scene, απολαμβάνουν την εύνοια των κριτικών, ό,τι μαλακία και να κυκλοφορήσουν, γιατί, πάνω απ' όλα, είναι καλά παιδιά. Ευαίσθητα...
Πρέπει να αναφέρω ότι και τούτοι δω ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία; Τελευταία συνειδητοποίησα ότι με διαβάζουν και βλάκες, οι οποίοι παρόλα αυτά δε θέλω να αισθανθούν άσχημα, γι' αυτό λοιπόν το διευκρινίζω... Και οι Beach House ανήκουν σ' αυτή την κατηγορία.
Πίσω στο πόνημα τους, λοιπόν... Ή μάλλον, ας πάμε στο πόνημά τους, λοιπόν... Αρχίζω να βλακεύω κι εγώ μάλλον... Ναι... Τι έλεγα;
Το "Teen Dream" ξεκινάει ακριβώς εκεί που σταμάτησε το "Devotion"... Όχι... Δεν είναι σωστό αυτό... Πάμε πάλι...
Το "Teen Dream" είναι η συνέχεια του "Devotion"... Ούτε αυτό μου κάνει...
Το "Teen Dream" είναι η εξέλιξη του "Devotion"... Καλά αυτό με την καμία... Πόσες προσπάθειες έχω ακόμα;
Το "Teen Dream" πάει τον ήχο του "Devotion" ένα βήμα παραπέρα... (Γελάω τώρα)
Το "Teen Dream" είναι ο δίσκος που θα έγραφαν οι... Ή μάλλον το "Devotion"... Δε... Δε βγαίνει... Δε βγαίνει με τίποτα...
Λοιπόοοοοοοον... Το "Teen Dream" είναι ίδιο κι απαράλλαχτο με το "Devotion"... Σοβαρά... Είτε ακούς τον ένα δίσκο είτε τον άλλο δεν παίζει να έχεις διαφορετικές επιδράσεις στον οργανισμό σου... Βαρετό όσο ο θεσμός της οικογένειας... Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό... Όλοι χρειαζόμαστε μια ήσυχη στιγμή με ένα ποτήρι κονιάκ δίπλα στο τζάκι όσο τα μαλακισμένα βλέπουν το Lion King για να σκάσουν και η σύζυγος πλένει εν μέσω χριστοπαναγιών τα πιάτα, για τα καλύτερα της χρόνια που σου έδωσε, μα τι σκατά σκεφτότανε τότε, σίγουρα όχι τον κοιλαρά με την καράφλα που την πηδάει μια φορά στο τρίμηνο, όταν τα παιδιά κοιμούνται... Ναι...
Οι Beach House παίξανε το χαρτί τους με ασφάλεια, δε βγάλανε το Sleaze Rock δίσκο που ονειρεύονται όταν κοιμούνται ο ένας με γυρισμένη την πλάτη στον άλλο... Μια απ' τα γαμημένια ίδια λοιπόν... Επενδύστε άφοβα...
Δεν είναι μίζεροι.
Δεν είναι μαλάκες.
Δεν είναι για τον πούτσο.
Οι Shop Assistants, όπως και οι άντρες, δεν κλαίνε.
Οι Shop Assistants δεν είναι ροκ και δεν τους φοβάμαι.
Οι Shop Assistants δε θα μου θύμιζαν ποτέ κανένα τραγούδι κανενός έλληνα "ροκερ".
Μ' αρέσουν περισσότερο.
Οι Radiohead δε μ' αρέσουν.
Ο ηχογραφημένος εμετός που ακούει στο όνομα Muse δε μιμείται τους Shop Assistants.
Η κουράδα σε cd που ακούει στο όνομα Travis δεν έχει επηρεαστεί από τους Shop Assistants.
Τα ρυπασμένα, με μεταλλαξογόνες ιδιότητες απόβλητα που είναι γνωστά και ως Coldplay δε χρωστάνε την ύπαρξή τους στους Shop Assistants.
Οι Radiohead φταίνε που υπάρχουν σκατομπάντες όπως οι Mars Volta. Και φυσικά και είναι λογικό αυτό.
Δε θα υπάρξουν ποτέ "The Next Shop Assistants".
Περιλούστε με με ύβρεις. Φτιάχνομαι.
Το κείμενο που ακολουθεί θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί εναλλακτικά: Last Nite: the concert I never watched... Αντ' αυτού, έβαλα το όνομα της μπάντας... Νταξ...
Γαμώ το κακογαμημένο κέρατό μου ήθελα πολύ να τους δω... Πάρα πολύ. Όλη αυτή η φάση "μπάντα του σήμερα, ποιου σήμερα, του τώρα" και πάει λέγοντας, και, μη λέμε και μαλακίες είναι από τις καλύτερες μπάντες των τελευταίων ετών, στον πούτσο μου ρε, ήθελα να τους δω.
Με το που μπήκα στο μαλακομάγαζο αισθάνθηκα τα φράγκα μου να ίπτανται ακολουθώντας μια μαλακισμένη τροχιά προς τις τσέπες των διοργανωτών οι οποίοι γελούσαν αυτάρεσκα. "Τους την παίξαμε των ίντυδων, μουαχαχαχαχα, τους μαντρώσαμε και τους πήραμε και τα γκαφρά, κοίτα τους μαλάκες με τα ηλίθια ντυσίματα και τα ακόμα πιο ηλίθια κουρέματα, νομίζουν ότι θα δούνε λάιβ, μουααααααααχαχααααααχαααααααα".
Και δεν είδαμε. Τι σκατά να δεις σ' ένα μέρος που η "σκηνή" ήταν περίπου δύο εκατοστά πάνω από το έδαφος... Τι σκατά, πραγματικά. Κι αυτές οι γαμημένες κολώνες... Ευτυχώς είχανε καθρέφτες κι είχα ένα ενδιαφέρον θέαμα να χαζεύω όλο το βράδυ.
Ο ήχος των A Place To Bury Strangers, τα κομμάτια, όλα τα υπόλοιπα ήταν καταπληκτικά.Ο θόρυβος που σε έλουζε από τα ηχεία, ήταν εξαγνιστικός. Αυτό μου την έσπασε ακόμα περισσότερο. Ήμουνα ρε πούστη μπροστά στη σκηνή, (που όσοι με ξέρουνε γνωρίζουν ότι είμαι κωλόγερος σ' αυτές τις φάσεις και αράζω πάντα πίσω, με το ποτό μου και αφουγκράζομαι τους ήχους, μακριά από το χαμό) και πάλι δεν έβλεπα τίποτα. Είχα μια απαράδεκτη κολώνα (βεβαίως, βεβαίως) κι ένα ηχείο που μου γάμησε τ' αυτιά μπροστά στα μούτρα, τη μία έβλεπα λίγο μπασσίστα, την άλλη σκύβοντας έβλεπα τη φάτσα του Ackermann και τίποτα άλλο... Δραματική κατάσταση.
Δεν ξέρω, για μένα ένα live, όπως φαντάζομαι και για τους περισσότερους, εκτός του ν' ακούσεις τα αγαπημένα σου κομμάτια, είναι ταυτόχρονα και να δεις τους αγαπημένους σου μουσικούς να στα προσφέρουν... Στερούμενος το ένα από τα δύο... Νταξ, δεν είδα live, όπως και η πλειοψηφία του κόσμου που συγκεντρώθηκε χτες... Ρε... Κοροϊδία ρε... Γύρισα σπίτι και ήμουνα σε φάση, άδειος τελείως ρε, σε φάση "τι σκατά είδα τώρα, τι έκανα σήμερα;"...
Το αστείο της υπόθεσης... Σε κάποια φάση ο Ackermann, μέσα σε τόνους θορύβου, είχε πέσει κάτω, γαμιόταν με καλώδια, δεν ξέρω, δεν είδα, είχα απελπιστεί πια και δεν προσπαθούσα καν. Κοιτούσα μόνο τις φάτσες που πετάγονταν ξαφνικά από το πλήθος για να αποθηκεύσουν έστω και για λίγο ένα μέρος αυτής της εικόνας... Γελοία πράματα λέμε...
Ο θεός ας βοηθήσει το κορίτσι! Το έχει φάει η μαλακία!
Ναι...
Είμαι Twee Freak νταξ; Είναι γνωστό αυτό... Και ως γνήσιο Twee Freak (Tweeκιό;) γουστάρω Belle & Sebastian... Νταξ; Γουστάρω ρε πούστη, τι να κάνω... Νταξ... Τον άκουσα τον ομώνυμο... Ατόπημα... Όχι μέγα, αλλά ατόπημα...
Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι, μα όλοι οι popsters ονειρεύονται ένα δίσκο με συμφωνική... Ή τέλος πάντων ένα δίσκο που ν' ακούγεται σα να τον έπαιξε (pun intended) συμφωνική... Ή big band... Σαν αυτές της jazz... Δεν το καταλαβαίνω, ρε μαλάκα, δεν μπορεί να το συλλάβει ο εγκέφαλός μου... Τι σκατά έχουν οι κιθάρες δηλαδή; Ε; Ποιο το πρόβλημα; Σας χαλάνε ξαφνικά; Κοτζαμάν καριέρα γαμώ το σπίτι μου γαμώ... Τώρα σας χαλάνε;
Νταξ... Ξέρω 'γω... Δε λέω, βέβαια... Έχει πλάκα... Πολύ πλάκα... Χα... Και επίσης γουστάρω τα φορέματα στη φωτό... Αλλά δεν το 'χει... Λείπει η πρέζα... Το grind... Ρε, αν και σκατίφλωρος myself, το αποτέλεσμα είναι τόσο φλώρικο που με προσβάλλει... Πάντα μου την έσπαγε ο πανηλίθιος χαρακτηρισμός "γαλανομάτα soul"... Γαλανομάτα και soul; Γιατί ρε; Μαλακία είναι... Ρε ο τύπος έβαλε τρομπέτες... Σκατά μιλάμε, ρε Stuart, γαμώτο δηλαδή...
To άρθρο που πάντα ήθελα να γράψω... Τον απόλυτο ύμνο στη μουσική των '90s... Δεν πάει να πει ότι αυτό βγήκε στο τέλος, μια κλασσική μπούρδα με αυτοβιογραφικές αναφορές είναι πάλι, επομένως, όποιος δε γουστάρει την κάνει. Στο μεταξύ έχω αρχίσει να συγγράφω κάτι τελευταία, και έχω αποφασίσει ότι όσο διαρκεί η σύνταξη του υπερπονήματος, από τα ηχεία θα βγαίνουνε μόνο ήχοι της χρυσής εκείνης εποχής... Αν αντέξω... Για πάμε...
Britpop: Η εξέλιξη του indie ήχου των '80s... Να φταίνε οι Stone Roses; Μια δεκαετία βρετανικού "ροκ" με κεντροδεξιοαριστερές (εργατικές) καταβολές.Εξώφυλλα, σκατά. Coolness, αρχίδια. Διαμάχες μεταξύ των σταρζ, εμετός.Ομολογουμένως, οι Blur ήταν μια ιδιαίτερη ποπ μπάντα, που τη θυμούνται όλοι για λάθος λόγους. Οι Oasis ήταν (είναι;) μια καλή ποπ μπάντα, που κανείς δε θέλει να θυμάται, για λάθος λόγους.Ποιο το νόημα ακριβώς; Εξώφυλλα στην ΝΜΕ τον καιρό μάλιστα που οι Autechre μεσουρανούσαν στα ηχεία μας, στα αυτιά μας, στα κεφάλια μας... Οι πραγματικοί σταρζ... Πρωτοπόροι. Ίσως... Τι έμεινε μετά απ' αυτό;Οι Happy Mondays παραμένουν πιο φρέσκοι όοοοοολων των προαναφερθέντων... Κοινωνική αδικία... Ή μήπως όχι; Διλήμματα... Αρχίδια... Ποια διλήμματα; Aphex ή Blur; Autechre ή Oasis; ΟΚ, δεν είναι έτσι ακριβώς... Απλά στα τρυφερά αυτιά μου τότε, το να ακούς ηλεκτρονική μουσική σήμαινε αυτομάτως ότι είχες ξεπεράσει το ροκ και είχες "ωριμάσει"... Ναι, τρελή γκομενοπαγίδα τα cd της Ninja Tune...Τώρα και η ηλεκτρονική μουσική (IDM - intelligent dance music μουαχαχαχα) μοιάζει σα φάρσα... Ό,τι και να βγει ακούγεται ετοιματζίδικο και "παλιό"...Αλλά ξεχάστηκα...Τουλάχιστον είχαμε τους Pulp... O Jarvis βέβαια έχει γεράσει... Έχει παλιώσει... Έχει γίνει γραφικός. Δεν ξέρω πως τα κατάφερε, αλλά από το "This Is Hardcore" ο τύπος κατάφερε να απαλλαγεί από οποιοδήποτε Coolness, Style είχε μέχρι τότε. Θα ακουστώ πολύ κουρέλας αν ομολογήσω ότι γούσταρα το 1ο των Babyshambles; Ότι μου θύμισε εξαιρετική αγγλούρα παλαιού τύπου; Μάλλον... Είναι αλήθεια όμως...Κοιτάζω πίσω... Μαλακοεποχή... Όλοι έπρεπε να δείχνουμε σαν τραπεζοϋπάλληλοι στο Λονδίνο... Τουλάχιστον τα κοριτσάκια ντυνόταν ωραία..
. Νταξ, μη λέμε και μαλακίες από τα trends που ακολούθησαν το καλύτερο ντύσιμο αυτή η φάση το είχε... Πανηλίθια πάρτυ... Menswear και Sleeper... Είχε γέλιο, βέβαια... Σε δισκάδικο της Θεσσαλονίκης εγώ με φίλους, να προσπερνάω ένα EP των Fugazi, για το τελευταίο 7" των... Echobelly, ενώ ο κολλητός να θυσιάζει τελετουργικά 5000δρχ και κάτι ψιλά σε σιντί των Dodgy... Μιλάμε για τρελή πλάνη...
Θα μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί ο '90s δίσκος της χρονιάς... Έχει αυτό τον ήχο... Κοφτές κιθάρες, σκοτεινά μπάσσα, "ξεσπάσματα", παντελής έλλειψη solos... Hi - Fi as opposed to shit - fi... Τη μόδα των ημερών...
Αυτή η Ipecac... Οι επιλογές του Patton γαμάνε... Όχι της ζωής του... Η επανασύνδεση των, ούτως ή άλλως ανιαρών για μένα, Faith No More, ήταν η μαλακία της χρονιάς... Μιλάω για τις δουλειές ανθρώπων που επιλέγει να κυκλοφορεί... Μαγικά πράματα... Κάπου είχα διαβάσει ότι είναι ο σύγχρονος Frank Zappa...Δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια, ομολογουμένως...
Σούπερ επιλογή είναι και ετούτοι εδώ... Προσωπικό σχήμα του Trevor Dunn, μπασσίστα που έχει παίξει με όλους... Κάντε κανα search... Βαριέμαι και να τα γράφω...
Το αποτέλεσμα τόσων επιρροών, τόσων ετών εμπειρίας ή δεν ξέρω 'γω τι είναι αυτό το πόνημα... Ειλικρινά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω... Μου 'σκασε ένα σωρό πράματα... Όπως όταν άκουσα το 2ο δίσκο των Tomahawk... Τελείως '90s ρε... Η ροκ πρωτοπορία των Dischord, Amphetamine Reptile, Touch & Go και τόσων άλλων σε ένα ωραιότατο πακετάκι... Σαν αυτά που μου 'στελνε η Hitch Hyke κάθε μήνα (της τα ζητούσα εννοείται)... Αναμνήσεις... Τελείως...
Δεν μπορώ να κατατάξω το "White With Foam" στην τρέχουσα δεκαετία με τη καμία... Ανήκει στην προηγούμενη και μάλιστα στις αρχές της... Τυγχάνει απλά να έχει παραγωγή "πολυεθνικής" τότε... Ακριβή... Στούντιο, μαγεία κι έτσι... Παρελαύνουν οι Jesus Lizard, Faith No More (φυσικά, αν και τους βαριέμαι δεν αρνούμαι την επιρροή τους σε οτιδήποτε ακολούθησε), γάμησέ τα ρε 'merikun '90s τελείως, δεν ξέρω πόσες φορές πρέπει να το γράψω ακόμα... Θα τον ακούω καιρό αυτό το δίσκο... Μου ξέθαψε πέντε - έξι πραματάκια που 'χα βαθιά χωμένα στο ντουλάπι... το Clearasil, το Zippo αναπτήρα μου, τα Gauloises (γι' αυτά δε χρειάστηκε να ψάξω και πολύ, είχα και εκτός ντουλαπιού), το σε στρατηγικά σημεία σκισμένο Levi's, τα μισά μου μαλλιά, τη ζωή μπροστά μου...
Με ξαναγύρισαν στο σχολείο τα μουνόπανα... Έτσι μου 'ρχεται να πάω στην τουαλέτα για τσιγάρο...
Μετά τα ρόχαλα που εισέπραξα από δύο εκλεκτούς συνοδοιπόρους στο αίσχος που αποκαλώ ευγενικά "η ζωή μου" αγκαζάρισα τη μακροβιότερη σχέση που είχα με μουσικό, τον αλλιώς γνωστό και ως "ο Άνιμαλ του Μάππετ Σόου με Σάρκες" και τραβηχτήκαμε στο Κύτταρο... Μεταξύ μας για το σαππόρτ πήγα... Η μουσική μου παιδεία ξεκινάει μέτα το '77, και το να δω κάτι γεροχίππυδες να χτυπιούνται δεν ήταν και η καλύτερή μου... Σαφώς και είμαι αδαής, όπως μ' έχουν αποκαλέσει στο παρελθόν, και μου το απέδειξε περίτρανα αυτό που άκουσα, αλλά κυρίως, αυτό που είδα...
Οι Nechayevschina είναι ούτως ή άλλως μία από τις αγαπημένες μου μπάντες στο πολύπαθο scene και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός... Stoner Drone Rock Jam Thang με ασύλληπτο groove, σχεδόν πλήρως αυτοσχεδιαζόμενο, έκφραση, μπάντα με νόημα ρε, νόημα, ποιοι άλλοι μπορούν να το καυχηθούν αυτό, όπως και ποια άλλη σαππόρτ μπάντα μπορεί να καυχηθεί ότι είχε όλο το κοινό μπροστά να κουνάνε τα κεφάλια πάνω-κάτω... Μιλάμε για γαμάτο groove, εξοντωτικά αργά σημεία και όταν ανεβαίνανε οι εντάσεις... Εξαγνισμός...
Οι Faust είχανε στήσει στη σκηνή 
μπετονιέρες, τρυπάνια, αλυσοπρίονα, γάμησέ τα, ξεκινήσανε θορυβοδέστατα, προχώ, ξέρω 'γω, νταξ δεν είμαι και ο πλέον κατάλληλος να μιλήσω για την προσφορά του kraut rock στη σύγχρονη μουσική παραγωγή, δεν είμαι ειδικός, αλλά αυτό που άκουσα, σίγουρα δεν μπορεί να θεωρηθεί "παλιό" ή οτιδήποτε... Μας προειδοποιήσανε ότι θα παίξουνε δύο σετ της μίας ώρας (!) με ένα τέταρτο διάλειμμα και μας ευχαρίστησαν που δεν καπνίζαμε... Χα...
Ζητώ συγγνώμη από τα γερόντια, αλλά όταν συμβαίνει τέχνη μπροστά στα μάτια σου, η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο... Μιλάμε για πολύ τσιγάρο...
Η προσέλευση του κόσμου, για μένα, ήταν ικανοποιητικότατη, μπορούσα να πάρω τα μαρτίνι μου (μπλιαχ) άνετα... Ο ήχος ήταν πάααααρα πολύ καλός, αλλά δεν έχει να κάνει ναι...
Προς το τέλος του 2ου σετ έγινε το χάος, άρχισε να δουλεύει η μπετονιέρα, ο μπασσίστας της πετούσε χαλίκια, πήρε και το αλυσοπρίονο και "χάραξε" ένα "Live On" σε μια πλάκα φελιζόλ, κάνοντας τη σκηνή χάλια, στα μισά του πρώτου σετ είχανε κι ένα κομμάτι με 2 ραπτομηχανές και live ξυλογλυπτική, ό,τι να 'ναι λέμε, τέχνη, δεν μπορώ να το συγκρίνω με οτιδήποτε έχω δει μέχρι σήμερα, γάμησέ τα με στείλανε στο διάολο, με γεμίσανε...
Ήτανε, λέει, η 2η φορά που σκάγανε στα μέρη μας, δεν πήγα την 1η, αλλά ένα είναι σίγουρο, την 3η φορά θα είμαι πάλι εκεί...
Για τις φωτό τα εύσημα στον Άνιμαλ...
Faust... Αύριο... Το πρώτο live που θα πάω μετά τον αποκλεισμό του αλκοόλ από τη ζωή μου... Η οποία έγινε σαφώς κατά τι πιο μίζερη... Νταξ, δεν παίζει ν' αρχίσω να γράφω πάλι τα ίδια με το προηγούμενο ποστ, την έχω παγώσει τη φάση, αισθάνομαι καλύτερα, χτες κοιμήθηκα κιόλας, αλλά το ξέρω ότι αύριο όλη νύχτα θα κοιτάω την έξοδο... Θα δείξει…
"It's one a.m. you haven't called - It must be four wherever you are - And the photo booth strip, and the letter you wrote - they feel like nothing I could hold"
Η αγαπημένη μου μπάντα κάποτε... Τις ξαναθυμήθηκα πρόσφατα... Στριφνές κιθάρες, τσιρίδες, γάμησέ τα ρε, έρωτας, ξέρω 'γω, είναι κάμποσος καιρός τώρα που ξενερώνω με τα χρόνια που φύγανε, όχι ότι έχω κανα όφελος απ' όλο αυτό, αλλά να μωρέ, ξερω 'γω... Δεν ξέρω, βασικά... Μπορεί να φταίει και η αποχή από οτιδήποτε αλκοολούχο... Είπα να στρώσω... Πολύ ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, αλλά στ' αρχίδια μου βασικά, ελάχιστοι εκεί έξω γνωρίζετε τη φάτσα μου, και όσοι από σας τη γνωρίζετε, έχετε έρθει αντιμέτωποι με το πρόβλημα... Λυπάμαι γι' αυτό...
"Nothing bad, nothing free, there's nothing left for me to feel"
Μαλάκα, παίζει να διανύω μια απ' τις πιο γαμημένες φάσεις της ζωής μου... Ειλικρινά... Και κλωτσάω στα μούτρα όσους πάνε να με στηρίξουν με οποιονδήποτε τρόπο... Η σχέση μου με το μπουκάλι με γάμησε, με ξεπάτωσε, αλλά νομίζω το ξεφορτώνομαι ρε, είχα τρελά κενά μνήμης, βράδια ολόκληρα από τη ζωή μου χαμένα, στο βρόντο, που δε θυμάμαι τίποτα, ακόμα και πράγματα, πρόσωπα, συμπεριφορές που θα 'θελα να θυμάμαι, γαμώτο, δεν είναι πια εκεί. Εκείνη την ώρα λες "ναι, ρε πούστη, αυτό που συνέβη μόλις, γάμησε, πρέπει να το θυμάμαι αύριο, ας το θυμάμαι αύριο, είναι έντονο, θα το θυμάμαι". Και το ξεχνάω. Έτσι απλά.
"It's like going to bed at a quarter to three - finally tired, finally empty"
Άδειος τελείως... Τελείως ρε... Έριξα την τελευταία κλωτσιά στην αυτοκαταστροφή... Και τώρα μου λείπει πιο πολύ κι απ' τον αέρα... Αλλά ναι, είναι για το καλύτερο... Γιατί όμως, ρε πούστη, δεν αισθάνομαι καλύτερα; Αυτό ακριβώς κάνω... Περιμένω... Μέχρι να μην μπορώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά... Καμιά φορά παίρνει περισσότερο απ' όσο νομίζω... Καμιά φορά παίρνει και όλη τη νύχτα... Και δεν το ξέρει κανείς...
"Should I be up to play the game - back and forth get back at me - and my confidence fell and I feel so mad - tell me whose side are you on?"
Γαμώ τις μπάντες ρε... Θα μπορούσα να διαλέξω κάλλιστα οποιοδήποτε άλλο από τα κομμάτια τους, σίγουρα, κάποιος στίχος, κάποια λέξη, κάποια νότα θα ανταποκρίνεται στην κατάστασή μου... Σίγουρα ρε... Όλα... Δεν ξέρω πως στο διάολο το 'χουνε καταφέρει... Ίσως αν ακούσω όλη τη δισκογραφία τους ξανά να μπορέσω να βρω το στίχο, τη λέξη, τη νότα που θα με επαναφέρει... Που; Εκεί που θα 'θελα να 'μαι... Ή εκεί που δεν πήγα ποτέ...
"It's like going to pieces could fix everything, at this point I'm really me"
Όπως αυτό το τελευταίο... Δεν ξέρω αν γίνω κομμάτια, αν θα φτιάξουν όλα (γαμάω στη μετάφραση)... Αυτή τη φορά πραγματικά δεν ξέρω... Στο παρελθόν, φυσικά και δε διορθωνόταν τίποτα, αλλά ξεχνούσα ρε... Ξεχνούσα πολύ εύκολα... Πράγματα, πρόσωπα, συμπεριφορές... Τώρα πρέπει να ξεχάσω ολόκληρο εθισμό και δεν ξέρω αν θα 'ταν σωστό να επιτρέψω στον ίδιο να με βοηθήσει να τον ξεπεράσω... Δεν ξέρω, βασικά... Δεν ξέρω τίποτα πια...
