Πλούσιοι και Φτωχοί πεθαίνουν, και στο ίδιο χώμα μπαίνουν

Άλλη μια οριακά μη παραγωγική χρονιά φτάνει προς το τέλος της. Ούτε βιβλία, ούτε μουσική, ούτε τίποτα, μόνο δουλειά και κοινωνικές συναναστροφές εντός των οποίων αισθάνομαι όλο και πιο ξένος. Παρόλα αυτά τα αριστερομίζερα είμαι γάματα ικανοποιημένος με ό,τι βγήκε,  Έφτιαξα ήδη μία λίστα για το Lung περίπου ένα μήνα πριν, η οποία επαναλαμβάνεται με μερικές προσθήκες (και κάτι ψιλο-αφαιρέσεις, sorry, Geese, you are too boring μετά την τέταρτη-πέμπτη ακρόαση) στη συνέχεια:

1. The Armed - THE FUTURE IS HERE AND EVERYTHING NEEDS TO BE DESTROYED: ο αναμενομενότερος δίσκος στην αναμενομενότερη θέση. Τους λατρεύω περισσότερο από οτιδήποτε έχει κρεμάσει κιθάρα στον λαιμό του τα τελευταία χρόνια, δεν θα απολογηθώ καν. Ακόμα ένα τεραστίων διαστάσεων αριστούργημα, όποιος δεν "ένιωσε", απλά δεν ασχολείται σοβαρά με το όλο "καινούρια (πραγματικά καινούρια όμως) μουσική" θέμα.
2. Turnstile - Never Enough: Αυτό το έργο έσκασε σαν remastered επανακυκλοφορία όσων έχω αγαπήσει στο πανκ. Την τραχύτητα, το groove που σκάει ανέλπιστα, τα hooks που σε χτυπάνε στο στομάχι, τους πειραματισμούς.
3. The Moonlandingz - No Rocket Required: Λατρεύω και τους Fat White Family. Τόσο πολύ που διάβασα και το βιβλίο του Lias. Συγκλονιστικό απλά. Nτάξει, ίσως όχι συγκλονιστικό, αυτό ήταν του Brett Anderson. Αναμφισβήτητα συναρπαστικό και διασκεδαστικό ανάγνωσμα. 
4. Ho99o9 - Tomorrow we escape: Για να κλείσει η πιο προβλέψιμη πρωτοτετράδα, για όποιον τέλος πάντων διαβάζει ετούτο ή έκατσε ποτέ μαζί μου για ποτό. Ή τσιγάρο. Ή είχε όρεξη για κουβέντα στη στάση του λεωφορείου.
5. Baxter Dury - Albarone: η επιτομή του cool και τα σχετικά, laid back ρυθμοί πλαισιώνουν σχεδόν intense ερμηνείες και ναι, κοντεύω να ξεχάσω τα ελληνικά μου.
6. Scowl - Are We All Angels: Υπήρξε μια στιγμή στα '90s, όπου βγαίνοντας από τη λυτρωτική μιζέρια του grunge, χώθηκα στην εξαγνιστική βαρβαρότητα του hardcore εκείνης και της προηγούμενης δεκαετίας. Όταν τελείωσε και αυτή η βόλτα αποφάσισα να τσεκάρω τι έπαιζε εκείνη την εποχή στα κασετόφωνα των ομοίων μου. Όλοι χοροπήδαγαν με δίσκους της Epitaph, το κλασσικό πλέον pop punk. Το οποίο αν ήταν καλό, θα ακουγόταν σαν τους Scowl.
7. Insecure Men - A man for all seasons: Επειδή οι FWF, ναι, πάλι αυτοί, εκτός του Lias είναι και ο Saul, με την εμμονή ό,τι υπέροχο κάνει να ακούγεται σκατένιο, τέλος πάντων, ναι, μαγεία, πλήρης, ανόθευτη.
8. Black Eyes - Hostile Design: Εντυπωσιακά καλός δίσκος στη Dischord; Κατά πως φαίνεται κάπου κάπου βγαίνει κι από κανένας. Ο γνωστός ο ήχος από τα '90s με dub και ρεμπέτικα. Γάμησέ τα, ο Albini θα ήταν τρισευτυχισμένος. 
9. Suede - Antidepressants: η βροχή αναμνήσεων από τα '90s συνεχίζεται. Οι Suede δεν έχουν βγάλει κακό δίσκο από τη μέρα που επανασυνδέσθηκαν για τα καλά, έχουν και ένα αριστούργημα μέσα σε αυτούς. Δεν είναι το φετινό, αλλά είναι τόσο μα τόσο κοντά.
10. Greentea Peng - Tell dem it's sunny: Δεδομένου ότι όλος ο πλανήτης ακούει κάτι σαν r'n'b κι εγώ έχω κολλήσει με old school reggae, η προσπάθειά μου να συμβαδίσω με τα τρέχοντα με έριξε σε αυτό το έργο. Είναι δε βέβαιο ότι η διαχρονικότητά του είναι δυσανάλογη της ελλείψεως επίδειξης τροφαντών οπισθίων από την καλλιτέχνη που το υπογράφει. 
11. Crippling Alcoholism - Camgirl: Η μπάντα με το καλύτερο όνομα στην ιστορία των ονομάτων μπαντών επιστρέφει, gothier than fuck, χωρίς μολύβι γύρω από τα μάτια, χωρίς να φοράει μαύρα ή δερμάτινα καν, και παραδίδει μαθήματα στους επίδοξους princes of darkness, με κάτι ακόμα πιο σκοτεινό και βαρύ.
12. Deki Alem - Forget in Mass: Όταν χαζεύεις στο Mixmag για οτιδήποτε, σου σκάει και κανένα αριστούργημα. Drum 'n' Bass, Gorillaz, old school Trip Hop, όλα μαζεμένα σε ένα σύνολο που δουλεύει απίστευτα τόσο στο τιμόνι, όσο και μέσα σε λεωφορεία, μετρό κλπ.  
13. Bassvictim - Forever: Witch House for Witchy Number 13. 15 χρόν1α μ:τά τ0 ε16ος π0υ 0λ01 λ@τρ:υ@ν να μ1σ0υν ακ0υγετ@ι μ1@ χ@ρ@ ΟΛΟΦΡΕΣΚΟ. Έτσι, να σκάνε οι οχτροί μας.
14. Humour - Learning Greek: η νέα γενιά ρόκερζ έχει γαλουχηθεί στα video του youtube αντί της μανιώδους συλλογής δίσκων, οι οποίοι έπαιζαν τριάντα φορές. Δεν υπάρχουν σαφείς σκηνές, ο καθένας τραβάει ό,τι θέλει από όπου θέλει και κάνει ό,τι θέλει. Έχει το ενδιαφέρον του αυτό. Ετούτοι παίζουν πανκ όπως τους το έχουν αφηγηθεί live videos των Fugazi, των 1905 και των Damned. Ε, και το αποτέλεσμα είναι σίγουρα διαφορετικό, ενίοτε μαγικό.
15. Tropical Fuck Storm - Fairyland Codex: Μου τα έσκασε προς το τέλος της χρονιάς, είναι βέβαιο ότι αν μου ερχόταν νωρίτερα θα ήταν σε πολύ υψηλότερη θέση. Είναι επίσης βέβαιο ότι θα το ακούω για χρόνια και χρόνια μετά, όπως τα προηγούμενά τους.
16. Wedding Present - Maxi EP: Μεγαλούτσικο για EP, υπερβολικά καλό για να λογιστεί ως τέτοιο. Ξαναβρέθηκα στα '90s και σε ό,τι μου άρεσε σε αυτά, τοποθετημένα σε κουτάκια με εκπλήξεις. Τέλειο από την αρχή μέχρι το τέλος.
17. The Sonoras Mil - Dicen que la Muerte murió: Μου λείπουν οι Mano Negra και κολλάω με μπάντες που φαίνεται να περνάνε καλά στο μούλτι κούλτι τους. Το προηγούμενό τους ήταν καλύτερο πάντως.
18. Pupil Slicer - Fleshwork: τόσο μέταλ όσο πρέπει. Πραγματικά, δεν χρειάζεται παραπάνω. Math Rock λένε ότι παίζουν. Εντάξει, ΟΧΙ, αλλά έχουν actual ενδιαφέρον.
19. The Wytches - Talking Machine: old school heavy psychedelic rock, γιατί μια μέρα ξύπνησες και στο τασάκι είχε μισό μπάφο από χτες.
20. Courting - Lust for Life, Or: 'How To Thread The Needle And Come Out The Other Side To Tell The Story': τεράστιος τίτλος, περίεργος δίσκος. Indie. Αλλά από αυτό που έχει ενδιαφέρον, όπως στα '90s, που μερικοί δίσκοι ακούγονταν μεν σαν τους άλλους, αλλά "καινούριοι". Πως ήταν το ομώνυμο των Blur; Ή ακόμα καλύτερα το 13; Ε, κάπως έτσι.