Indie Scenester that Loves Swearing

Pop. 1280 - The Horror

2012-02-17T06:55:00.001+02:00

Εικόνα πρώτη: Η τύπισσα που ξεπροβάλλει από την κουρτίνα του μπάνιου, ολόγυμνη, προσπαθήσεις να κρατήσεις το βλέμμα σου στα μάτια της, αλλά το γαμημένο χαμηλώνει. Και σταματάει τελικά στο όπλο στο χέρι της.
Εικόνα δεύτερη: Ο αναπτήρας κάτω από το κουταλάκι και το υγρό μέσα του να αφρίζει. Η ελπίδα ότι για λίγες ώρες θα είναι όλα λευκά.
Εικόνα τρίτη: Ένα χέρι να κρέμεται άψυχο μέσα στα στάχυα, στο βάθος, θολό, ένα άδειο βλέμμα. Πιο πέρα μόλις που διακρίνεις μια ανθρώπινη φιγούρα να ξεμακραίνει.
Εικόνα τέταρτη: Ο στρουμπουλός κύριος, πεσμένος στα τέσσερα, η δερμάτινη μάσκα που φοράει σε αποτρέπει από τον αναγνωρίσεις, τυχαία από το μυαλό σου περνάει η φάτσα του μοναχικού τραπεζικού υπαλλήλου που μένει στον τρίτο, τα μάτια του είναι γεμάτα δάκρυα και προσμονή. Η δερμάτινη μπότα μπροστά στ' αρχίδια του λάμπει.
Εικόνα πέμπτη: Ο άντρας με γυναικεία ρούχα που κατουράει όρθιος στον τοίχο, είναι γυρισμένος προς το μέρος σου. Το τσιγάρο στο στόμα του είναι λερωμένο με κραγιόν. Σου κλείνει το μάτι.
Εικόνα έκτη: Εσύ, μπροστά στον καθρέφτη, γυμνός, προσπαθείς να μιμηθείς το Macauley Caulkin στη χαρακτηριστική πόζα του στο "Μόνος στο σπίτι". Το αποτέλεσμα δεν είναι αστείο. Φταίνε οι μαύροι κύκλοι στα μάτια σου, το ασπράδι τους κατακόκκινο, τα γκρίζα και αραιά μαλλιά σου, τα σκισμένα από το κρύο χείλια σου, το αγύμναστο και ξερακιανό σώμα σου, τα φαγωμένα νύχια σου, τα ξερατά στην κοιλιά σου.
Εικόνα έβδομη: Ο ηγέτης μιας θρησκείας που υμνεί το μίσος στο κέντρο και γύρω τα μέλη της "οικογένειάς" του, κρατάνε όπλα. Όλοι κοιτάνε την κάμερα και από πίσω τους ένας σταυρωμένος λιπόσαρκος, βρώμικος, ξεδοντιάρης, η μπογιά ξεφτισμένη αλλά το αίμα από τις πληγές του μοιάζει αληθινό. Κανείς δεν είναι πάνω από είκοσι χρονών.
Εικόνα όγδοη: Εγώ. Σε φωτογραφία. Πάνω σε ένα τραπέζι. Φοράω τα τεράστια μαύρα γυαλιά μου, τσιγάρο στο στόμα, φουλάρι ροζ (ροζ;!;!;), σκισμένη μπλούζα και γελάω. Στο βάθος αχνοφαίνεται μια γυναίκα με το πρόσωπο μέσα στα χέρια της.
Εικόνα ένατη: Η Αθήνα καίγεται. Οι καμμένοι είμαστε εμείς...

Swans - We Rose From Your Bed With The Sun In Our Head

2012-02-14T07:10:00.001+02:00

Η γιορτή των ερωτευμένων... Τι μπορεί να σημαίνει άραγε σε μια πόλη που καίγεται; Τίποτα. Τίποτα απολύτως. Ροζ μαλακίες κρεμασμένες σε εποχιακά μαγαζιά που πιστεύουν ότι έτσι καθυστερούν το αναπόφευκτο. Λίγα ψιλά για να γίνουμε. Για να τη βγάλουμε. Για να ζήσουμε. Λίγο. Και σήμερα. Για να είμαστε και σήμερα ερωτευμένοι. Για να είμαστε ερωτευμένοι τουλάχιστον σήμερα.

Το συναισθηματικό κενό που μόνιμα αισθάνομαι το έχω αποδώσει στο ότι πολύ παλιά βίωσα τον ξεριζωμό ανθρώπων από τη ζωή μου ξαφνικά. Και βίαια. Και δεν έγινα ο Batman. Κι από τότε πιστεύω ότι γι' αυτό το λόγο μου χρειάζεται να αγαπιέμαι. Συνεχώς, ουσιαστικά και παράφορα. Αλλιώς μετά κάνω μαλακίες, πάω και γίνομαι διάσημος και τέτχια.

Όχι, μη σε πιάσει η μαλακία τώρα, "Ω! Σοβαρά, έζησε την τρρρραγωδία μικρός, αισθάνομαι τόσο άσχημα για 'κείνον", άντε και γαμήσου, μη με λυπάσαι ρε βόδι, παραμένω πιο όμορφος, πιο έξυπνος και πιο ταλαντούχος από 'σένα με τα ευγενικά συναισθήματα, κι όταν τα τινάξω θα μου κάνουν και άγαλμα και η μαρμάρινη πούτσα που θα μου βάλουν για να δείξουν το καλλιτεχνικό μου εκτόπισμα, θα φαίνεται από το φεγγάρι. Άντε γαμήσου είπα; Λέω...

Όταν μιλάω για "λατρεία" δεν την εννοώ σε φάση θαυμαζμό και αηδίες, μιλάω για ανιδιοτελή αγάπη, ολοκληρωτική, γνήσια. Ολόκληρα κομμάτια από δαύτη. Δεν είναι ότι δεν υπάρχει αυτό στη ζωή μου, μόνο οι μαλάκες δεν έχουν, αλλά θέλω κι άλλο. Είμαι πρεζάκιας για αγάπη. Αυτό. Αυτό ρε. Μόνο. Ποσότητα. Και ποιότητα. Το αξίζω γάμα τα.

Ο έρωτας είναι μαλακία ρε, σε κάνει ηλίθιο, είναι σαν αρρώστια, με όλη την αποχή από το φαγητό, τους πόνους χαμηλά, το ότι κυκλοφορείς μόνιμα μ' ένα χαμόγελο βλακώδους ευφορίας, τις ταχυπαλμίες όταν τη βλέπεις να πλησιάζει, μαλάκα, τι τα θες; Χέστο καλύτερα. Και παίζει και η γαμημένη η ζήλεια σε φάσεις,όταν την πλησιάζει κανένας πιο κοντά από τα πέντε μέτρα, όταν αυτή κοιτάει δεξιά κι αριστερά, αυτή η φωτογραφία στο γραφείο της με 'κείνον που δεν είναι ο αδερφός της και δε λέει να ξεφορτωθεί παρότι της το 'χεις φέρει απέξω απέξω, ο τρόπος που την αγκαλιάζουν οι παλιοί της φίλοι, τα μουνόπανα, δεν ξέρουν να τα βάζουν στις τσέπες τα ξερά τους, γιατί πρέπει να την αγγίζουν όλη τη γαμημένη ώρα κι αυτή γιατί γελάει;

Με καταλαβαίνεις; Με νιώθεις; Εννοείται... Υπήρξες αυτός ο μαλάκας. Ο κολλημένος. Ο κτητικός. Δεν ήθελες να το πιστέψεις όταν σε έστειλε, ε; Έκλαψες κιόλας; Μαλάκα... Γελοίε...

Αν την αγαπούσες ρε ηλίθιε, ανιδιοτελώς, όπως το εννοώ εγώ, δε θα σε ένοιαζε και να 'χε πηδηχτεί, και να πηδιόταν ακόμα, με τη μισή συνέλευση των Αγανακτιζμένων του Συντάγματος (τους θυμάστε αυτούς;). Αν την αγαπούσες θα σε ένοιαζε μόνο να είναι καλά. Με όποιον και να είναι.
Η ηλιθιότητα του ανθρώπινου είδους με σοκάρει, περιορίζονται σε κάτι απτό, κάτι συγκεκριμένο, κάτι που μπορούν να αγγίξουν όποια στιγμή γουστάρουν, κι ας την κοπανήσει όταν ξεράσει ο ένας με την πάρτη του άλλου, και χάνουν το ουσιωδέστερο, τα πάντα, το γαμήσι φταίει νομίζω, έχει αναχθεί σε κάτι απόλυτα σημαντικό, λες και τι έγινε άμα γαμήσω τη φίλη μου; Θα σταματήσει να είναι φίλη μου; Ναι ρε! Εννοείται ότι θα σταματήσει, δεν είναι το πιο γελοίο πράγμα του κόζμου; Ένα γαμήσι είναι ρε, σαν ένα πιάτο φαΐ, ξέρω 'γω, συμβαίνει, το χρειάζεσαι, και τι έγινε; Και τη γκόμενα του κολλητού μου και τι έγινε; Τι έγινε; Δε μας αγαπάς και τους δύο; Ανιδιοτελώς; Θα ρίσκαρες να χάσεις κάποιον από μας; Απλά αράζαμε στον καναπέ σου, καπνίζαμε και μας ήρθε η όρεξη... Φυσιολογικό δεν ακούγεται; Όχι; Δες το άλλο... Πώς θα ήταν η ζωή σου χωρίς εμάς μέσα; Δε θα ήταν τελείως σκατά; Φυσικά και θα ήταν... Πάρε την απόφασή σου και τελείωνε.
Και δε με νοιάζει που θα σε χάσω. Όχι, αλήθεια τώρα. Αφού με ξέρεις πως είμαι. Όπως γράφω, έτσι σβήνω.
Ξέρεις τι μου λείπει; Μου λείπει η αγάπη σου, ρε καριόλη. Ο τρόπος που με αγαπούσες. Που τον θεωρούσα γνήσιο. Απλό. Ουσιαστικό. Ανιδιοτελή. Εντάξει, γράψε λάθος... Εσύ να 'σαι καλά...

Last Nite: The Men

2012-02-12T09:50:00.000+02:00

Περίεργη η χθεσινή βραδιά...

Πρώτα η μπλούζα του ντράμμερ των Ruined Families, της καλύτερης από τις τρεις μπάντες που είδα χτες. Cold Cave ήταν. Αποπροσανατολιστική τελείως. Ήταν τόσο καλοί στο μεταξύ, που όσοι ακολούθησαν... Αλλά θα φτάσουμε κι εκεί.
Ήπια τα δύο πρώτα Gin Tonic στο Φλοράλ... Μ' αρέσει αυτό το μπαρ. Μ' αρέσει να βάζω τους φίλους μου εκεί μέσα. Δεν ξέρω γιατί... Νομίζω είναι η θέση του πάνω στην πλατεία. Ή η διακόσμηση. Σίγουρα παίζουν το ρόλο τους και τα δύο... Τέλος πάντων, η αρχή έγινε... Αφού τσέκαρα στους καθρέφτες ότι ήμουν όσο πιο φαγώσιμος μπορούσα, ξεκινήσαμε.
Μέσα στο ΑΝ μετρούσα απουσίες... Δεν πήρα και πολλές. Σχεδόν όλοι εκεί ήμασταν. Δεν μπορώ να βάζω λινκς, θα ξημερώσουμε κι έχω ψυχαναγκαστικό DEADLINE , αφήστε κόμμεντ "παρών", παρακαλώ.
Και είχε και κόσμο. Θεωρώ την επιτυχία αυτής της μπάντας (των The Men, ε) τη ζωντανή απόδειξη ότι το γαμημένο το μπλόγκινγκ δεν έχει ψοφήσει ακόμα. Όλοι γράψαμε γι' αυτούς, τους βάλαμε στις λίστες μας και προφανώς γουστάραμε και το κάναμε. Και η Arte Fiasco, η μοναδική σοβαρή "εταιρία" στη φάση, τους έφερε. Πραγματικά εύχομαι να πήγε τόσο καλά γι' αυτούς το χθεσινό όσο και για μας...
Οι Ruined Families που βγήκαν πρώτοι ήταν τόσο καλοί που γάμησαν τους υπόλοιπους... Δε φταίνε αυτοί, κάθε μπάντα δίνει και καλά τον καλύτερο εαυτό της κλπ. αυτοί το παράκαναν. Καταπληκτικό hardcore, που η μπλούζα του ντράμμερ δε με άφησε να συνδυάσω με τους Cursed, όλη την ώρα σκεφτόμουν τους Some Girls σαν πιθανή αναφορά. Ναι, ξέρω...
Σε κάποια φάση έσκασε η Νατάσα και είχε βάλει μέσα στο ΑΝ, παρά το άγρυπνο βλέμμα των παραφουσκωμένων στην πόρτα, σεβαστή ποσότητα Gin Tonic. Ήπια. Ένιωσα την κατρακύλα να έρχεται. Την άφησα.
Το ότι οι Acid Baby Jesus είναι γαμώ, δε νομίζω να περίμενε κανείς εμένα να του το πω... Δεν τους πάει ο ρόλος του support, όμως... Μόνο γι' αυτό χάνουν το άριστα για την κατά τα άλλα άψογη εμφάνισή τους. Για το σκατά ήχο που τους ψιλο-χάλασε, δε φταίνε αυτοί.
Στα μισά του σετ τους, κι επειδή με ξενέρωνε που τα πρίμα στις κιθάρες δε "δούλευαν" καθόλου στο χώρο, πήγα μέχρι το μπαρ. Έφερα και νερό στο Soul Auctioneer. Έπρεπε να το κρατήσω...
Οι The Men ξεκίνησαν πολύ δυνατά... Με το "Bataille" δεύτερο κομμάτι, ήξερα ότι ήρθαν να μας γαμήσουν και να φύγουν. Αλλά με διέψευσαν...
Το "Leave Home" ήταν σα να μην υπήρχε στη δισκογραφία τους, ακούσαμε όλο τον καινούριο δίσκο - το λέω αυτό γιατί δεν ήξερα κανένα από τα υπόλοιπα κομμάτια, πλην ενός ακόμα - ας μη μακρηγορώ, βρέθηκα πάλι στο μπαρ...
Μαλάκα, έγινα σαν αυτούς τους μαλάκες τους γέρους που λένε "δε μου άρεσε γιατί ήθελα ν' ακούσω τα παλιά" έτσι δεν είναι; Το κόβω... Ισχύει όμως...
Η αλήθεια είναι βέβαια ότι έχουν τρελή ενέργεια, γάμησέ τα, και φάνηκε και στον κόσμο αυτό. Crowdsurfing της πουτάνας κι έτσι... Και γαμάνε. Τέλος. Και ο καινούριος δίσκος θα σκοτώνει. Και ήθελα να παίξουν έστω ακόμα ένα κομμάτι από το "Leave Home" έστω στο encore ρε πούστη, έλεος...
Τι έλεγα; Α ναι. Με το ποτό είμαι σα βουλιμικός, άμα ξεκινήσω δεν μπορώ να σταματήσω και μετά ξερνάω ό,τι ήπια. Αυτό έκανα και χτες. Δύο ακόμα ποτά αργότερα βρέθηκα να βγάζω τα σωθικά μου έξω από το σπίτι, κάτι που συνέχισα και πάνω, πριν πέσω για τον ύπνο των νεκρών. Και ούτε που την είχα ακούσει ρε. Τι μαλακία κι αυτή... Πουτάνα εφηβεία.
Γαμώ χτες, σοβαρά.

Skywriting

2012-02-09T09:15:00.001+02:00

Κατήφεια, ρε πούστη...

Θέλοντας και μη, η πολιτική έχει αρχίσει να εισβάλλει στην όλο τέχνη ζωή μου, με αποτέλεσμα να έχω πέσει γάμα τα. Δεν έχω όρεξη ν' ακούσω καινούρια μουσική. Καμία. Έχω χαζογράψει κάνα δυο reviews, κείμενα τα οποία επεξεργάζομαι ξανά και ξανά, αλλάζω φράσεις, για να λέω ότι ασχολούμαι. Έχω ξανακολλήσει με το tumblr μου βέβαια, τα comics πάντα ήταν ή διέξοδος...

Απ' την άλλη δεν έχει βγει και κάτι τόσο συγκλονιστικό, μη λέμε και μαλακίες. Τους κεραυνούς που έπεφταν ο ένας πίσω από τον άλλο το 2010, δεν παίζει να τους ξαναδούμε.

Ξαναέκανα και account στο Soulseek, όπου με μεγάλη χαρά ανακάλυψα τύπο ο οποίος έχει το σύνολο της δισκογραφίας της Sarah, της Creation και άλλων, με αποτέλεσμα να έχω απορροφηθεί εκεί. Κακά τα ψέμματα, τι να τους κάνεις τους The Fray όταν από πίσω παίζουν οι Jesus and Mary Chain...

Δεν ξέρω. Ελπίζω το live των The Men το οποίο δεν παίζει να χάσω να με ανεβάσει λίγο. Το χρειάζομαι. Να 'χω μια μπάντα (τι μπάντα, μπαντάρα) του τώρα, να ξεσκίζεται πάνω στη σκηνή. Θα συνοδεύομαι κι από τους δύο μπόντυγκαρτζ που ανέφερα κάποτε εδώ, γι' αυτό μη σας μπουν τίποτα ιδέες.
Μαλάκα, είχα άλλο όνομα τότε. Και άλλη όρεξη. Καλύτερα τώρα. Η μιζέρια είναι μια αρετή που πρέπει να εξωτερικεύεται με κάθε ευκαιρία, γιατί αν μείνει μέσα σου θα σε πνίξει.
Μ' αρέσει αυτό το section του μπλογκ. Ημερολογιακή φάση. Ημερολογιακή βόμβα. Είχα καιρό να γράψω κάτι και να το δημοσιεύσω αυθόρμητα. Χωρίς να το σκεφτώ. Με τα ορθογραφικά και τα εκφραστικά του λάθη. Όσο περιμένω, τουλάχιστον, να ξανάρθουν οι κεραυνοί...

Υ.Γ.: Να σημειωθεί ότι ο τρισμέγιστος καλλιτέχνης για τον οποίο έγραφα στις αρχές επέστρεψε. Δεν τον άκουγα για αρκετό καιρό, κάπου θα τον είχανε κλειζμένο, τώρα ξαναπήρε φόρα και δεν αφήνει τίποτα. Ειδήσεις δε νομίζω να βλέπει, καθώς το ρεπερτόριο παραμένει "επιτυχίες που ξέρουμε και αγαπήσαμε". Δεν κάνουν δουλειά τα ηλεκτροσόκ τελικά...

Schoolboy Q - Habits & Contradictions

2012-02-07T03:43:00.004+02:00

Δεν ακούω τόσο Hip Hop όσο παλιότερα. Τα καλύτερα που άκουσα είναι στα '90s, κι ό,τι ψάχνω είναι σ' αυτά τα χρόνια, τα πιο μετά απογοητεύουν... Εντάξει, είμαι και ψιλο-άσχετος, μη λέμε και μαλακίες, αλλά μου 'χουν πει ότι έχω καλό αυτί. Τώρα γιατί το εν λόγω αυτί μ' έχει κάνει να κολλήσω με Lil' Wayne πιο πολύ απ' όλα είναι άλλο θέμα...

Απ' την άλλη στην indie rock φάση επί του γενικοτέρου που είμαι και αυθεντία έχω να γράψω για τόσο σκατά δίσκους που πραγματικά δεν έχω καμία όρεξη. Θα αναφερθώ απλά:

Lana Del Rey - χάλι γκάλι και Ελένη Βιτάλη

Leonard Cohen - γεροντική άνοια και πάλι καταφέρνει να βγάλει τον ίδιο ακριβώς δίσκο που βγάζει από την αρχή της καριέρας του. Καλά, κατόρθωμα.

Perfume Genius = άοσμο αποτέλεσμα

Mark Lanegan - Ελάτε τώρα, δε θα ξεμπερδέψω τόσο εύκολα με δαύτον, θα ετοιμάσω έπος...

Gonjasufi - μετριότης, μετριοτήτων τα πάντα μετριότης

Tennis - Young and old and shit

The Twilight Sad - ωπ! Όχι, αυτόν είπα να τον ξανακούσω...Αλλά έπρεπε να με πιάσει με τη μία... Τέλος πάντων, μετά απ' αυτό.

Grimes - είναι τόσο αηδιαστικό που σιχαίνομαι να γράψω.
A Place To Bury Strangers - Μια ακόμα από τα γαμημένα ίδια. Τουλάχιστον ο "ήχος" είναι ακόμα εδώ. Καλά, μπορεί να μην είναι και τελείως καλό αυτό.

Αυτό που προσπαθώ να δείξω ότι, στην παρούσα φάση, δεν μπορώ να βρω ούτε ένα δίσκο, του scene με το οποίο το μπλογκ καταπιάνεται, άξιο ν' ασχοληθώ. Εγώ η ατομάρα. Γι' αυτό πάμε κάπου αλλού...

Είχα τσεκάρει αργά το περσινό "Section.80" του Kendrick Lamar, μου 'χε κάνει τρελή εντύπωση, παρόλα αυτά. Και απ' αυτή την κωλοπαρέα βγήκε κι άλλος ένας. Από το γαμημένο πουθενά. Και με γάμησε...

Το πρόβλημά μου με όλους τους σημερινούς Hip Hop δίσκους είναι η τεράστια διάρκειά τους. Βαριέμαι πριν τελειώσουν. Δώσε μου χίλιες φορές ένα EP με τρία κομμάτια που γαμάνε, παρά ένα LP με είκοσι πέντε κομμάτια με τα μισά fillers. Με το "Habits & Contradictions" πάλι, δεν κουράστηκα λεπτό. Δεν υπάρχει τίποτα περιττό εδώ και οι μονάδες που ξεχωρίζουν αγγίζουν το υπέροχο.

Βουτηγμένο στην απελπισία και την απόγνωση, μου θύμισε παλιότερες δουλειές των Geto Boys, όταν έδιναν σημασία στο στίχο περισσότερο και όχι στο να δείχνουν τελείως badass... Τα ξερά beats φέρνουν στο νου τα παλιά των Wu Tang Clan, όταν δεν είχαν αίσθηση κινδύνου, όταν έκαναν αυτό που τους έβγαινε φυσικά. Είδες τι έκανα μόλις; Ανέφερα τις δύο αγαπημένες μου μπάντες του είδους. Ναι, έχω αρρωστήσει τόσο πολύ.

Το αποτέλεσμα ζέχνει πρωτοπορία. Απλά. Και δε φοβάται ούτε το groove ούτε να σαμπλάρει τους σιχαμένους Menomena, δίνοντας λόγο ύπαρξης στα ηχογραφημένα ξερατά τους. Ούτε τους Portishead σεβάστηκε. Τίποτα. Αυτά τα ιερά τέρατα στα μυαλά των χίπστερζ (βάζω και τον εαυτό μου σ' αυτή την ευγενή αγέλη ανεγκέφαλων μουστακαλήδων, μη νομίζεις. Τα πάντα για να βλέπω μούτρα να κρέμονται).
Από τη μέρα που ο LKrory21 μου έσπρωξε το "Hands on the Wheel", σε ένα twit που μου 'ρθε όσο ήμουν δουλειά και, λογικά, μέχρι να φτάσω σπίτι θα είχα ξεχάσει, δεν μπορώ να το βγάλω απ' τα ηχεία. Άσχημο κόλλημα. Δοκίμασέ το και θα καταλάβεις...

Poor and Shitfaced...

2012-02-04T08:34:00.005+02:00

Μαλάκα, δεν ξέρω... Ακούγεται εδώ και καιρό όλο αυτό το χάλι για SOPA/PIPA/ACTA και δεν ξέρω και 'γω τι, για λογοκρισία, για έλεγχο, για μεγάλους αδερφούς παντού και πάντα, για συλλήψεις, για πρόστιμα, για ένα σωρό μαλακίες και ειλικρινά δε βγάζω άκρη...

Είχαμε που είχαμε τη μιζέρια λόγω κρίσης και δεν ξέρω 'γω τι σκατά, τώρα σκάει αυτό το χτύπημα στην ελευθερία λόγου, έκφρασης και έχω ξενερώσει με τη ζωή μου. Δύο φίλοι που είναι Γερμανία μου 'χουν πει για κυνήγι μαγισσών των όσων κατεβάζουν και αποθηκεύουν το οτιδήποτε, και σκέφτομαι ότι μέσα στο φορομπηχτικό αίσχος που οι από πάνω (μη χέσω) έχουν ξεκινήσει και σταματημό δεν έχει, μην τους σκάσει καμιά μαλακία να σακατέψουν τους φλωροδέστερους των καταναλωτών, αυτών της τέχνης...

Κοίτα, κακά τα ψέματα, το downloading μας έκανε όλους κριτικούς τέχνης, καλώς μας έκανε, ο ερασιτεχνισμός στην άποψη ήταν πάντα αυτό που πήγαινε τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα... Τα ερωτήματα που σκάνε, βέβαια, είναι πολλά περισσότερα... Το αν όλο αυτό το τσάμπα είναι ηθικά αποδεκτό, είναι το επικρατέστερο.
Σίγουρα θα γούσταρα τρελά ο ιδιοκτήτης του Vinyl Microstore να γίνει ένας νέος μεγιστάνας του πλούτου, αλλά εγώ, όπως και πολλοί πλέον, δεν μπορώ να συνεισφέρω παρά ελάχιστα... Και αγοράζω ακόμα, απλά όχι τόσο φανατικά.

Στο θέμα μας όμως. Από την πλευρά μου, θεωρώντας κάθε μορφή τέχνης μια μορφή παιδείας, η θέση μου είναι αυτονόητη. Η παιδεία πρέπει να είναι δωρεάν. Για αντίθετη άποψη ψάξτε αλλού, βαριέμαι να αναπτύσσω θέσεις άλλων. Το κείμενο άλλωστε δε διέπεται από καμία σοβαρότητα, όπως και ό,τι γράφω, είναι στα πλαίσια του "να πω κι εγώ τη μαλακία μου".

Και έχω σιχαθεί τη google. Όσο δεν πάει. Με τους ελέγχους της, τα μαλακο-profiling και ό,τι αηδία σκεφτούν. Σκέφτομαι με το τέλος του μήνα να το παρατήσω το εδώ και από πρώτη Μαρτίου να ξεκινήσω κάτι άλλο. Μη λέω και μαλακίες, ήδη το ετοιμάζω, ωραίο φαίνεται, το τεράστιο δίλημμα παραμένει αν αυτό εδώ θα παραμείνει. Ως έχει, ως αρχείο, ως οτιδήποτε... Έχω ένα μήνα σχεδόν μπροστά μου να το σκεφτώ...
Αυτό που με γαμάει είναι ότι δεν το κλείνω από τη δικιά μου μαλακία, επειδή μου γύρισαν τα μυαλά, όπως και σκόπευα άλλωστε, αλλά γιατί με έχει αηδιάσει το γαμημένο το Internet ή, πιο σωστά, όπως στον πούτσο σκέφτονται να το "διαμορφώσουν". Αυτό.

Xiu Xiu - Always

2012-02-02T08:59:00.040+02:00

Έχει ξεφύγει τελείως αυτός.

Πάει, σάλεψε λέμε.

Δεν είναι καλά.

Κάτι στράβωσε.

Κοίτα, αν ήσουν κι εσύ μια ζωή στην αυτολύπηση και την αναζήτηση του κάτι που θα σε γαμήσει ακόμα λίγο...
Αυτό δεν είναι;
Το φορτίο του (συγκεκριμένου) Σίσυφου;
Στο περίπου ρε...

Δεν ξέρω, δεν είναι καλά αυτός, πάει...

Δεν ακούω πια τους δίσκους του περιμένοντας να με συνεπάρει το σύνολο, όπως παλιότερα.

Θέλω: αυτές τις τρεις σωστές συγχορδίες - σε κάποια καμπύλη - ενός τραγουδιού γωνιώδους - με τη φωνή του απαλή από πάνω - και χάνομαι.

Εκεί είναι.

Εκεί είναι η συγκίνηση.

Φτηνός εκτροχιασμός, απώλεια συναισθημάτων, στείρα πρόκληση, ποίηση των προνομιούχων για τον έρωτα στα χρόνια της πνευματικής πενίας, η χρυσή τομή μεταξύ γελοίου και σοβαρού η οποία τελικά αποδεικνύεται βαθύτερη από τα αναμενόμενα και το αίμα πνίγει τον οίστρο, πνίγει τις ιδέες, τις φωνές, τα όργανα, κι αυτό που μένει είναι χαλασμένα δόντια, νύχια γεμάτα χώματα και είναι για πάντα.

Το 'πιασα, κύριε Stewart;

Όχι;

Ούτε λίγο;

Ούτε τόσο λίγο;

Καθόλου;

Εντάξει, δεν πειράζει.

Trust - TRST

2012-01-30T04:47:00.002+02:00

Είχα αυτό το φίλο, το Γιάννη. Τον χαιρετήσαμε στα εικοσιπέντε του και στα δικά μου εικοσιπέντε. Του 'κοψε το λαρύγγι κάποιος που, λογικά, κυκλοφορεί ακόμα ελεύθερος. Πέρασαν εφτά χρόνια από τότε. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά τον έχω ξεχάσει. Τον άφησα πίσω, στα πάρτυ, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τα γέλια.

Είχε πολύ γέλιο ο Γιάννης. Ιδίως όταν μιλούσε για μουσική. Είχαμε φάει ένα βράδυ να μου αναλύει τη συμβολή της συμμετοχής του Ian McKellen στο βίντεο του "Heart" των Pet Shop Boys στη μετέπειτα καριέρα του ως Άρχοντας του Μαγνητισμού. Τι να σου λεω, έπρεπε να 'σουν εκεί. Είχε περίεργη αίσθηση του χιούμορ, αλλά, πίστεψέ με, πολύ αποτελεσματική. Τη γκόμενά του τη Γεωργία την πάσσαρε σε περαστικούς να του τη γαμήσουνε, μέχρι και εικοσάευρα τους ανέμιζε στη μούρη, αλλά μάλλον τους τρόμαζε. Ή ξενέρωναν μ' εμάς από πίσω που γελούσαμε με τις φάτσες τους. Εντάξει, ήταν και ψιλοχάλια η Γεωργία, μη λέμε και μαλακίες.
Κάθε τόσο μου 'φερνε δωράκια, μικρά, από το δρόμο τα μάζευε. Κανένα παιχνιδάκι, ένα χαλασμένο δημοσιογραφικό κασετόφωνο, ένα μισοκαπνισμένο τσιγάρο... Μου 'χε φέρει και μια τσίχλα μασημένη. Ήταν κολλημένη σε ένα παγκάκι και κάποιος πάνω της είχε φτιάξει ανάγλυφο το όνομα "Μαρία". Τέχνη.

Το μόνο του κακό ήταν το ότι έπαιρνε πρέζα απ' τα δεκάξι. Ή τουλάχιστον έτσι έλεγε, εγώ για νωρίτερα τον έκοβα. Την ευθύνη την έριχνε στον πατέρα του που τον χτυπούσε συχνότερα από τα επιτρεπτά στο κεφάλι. Μια φορά του 'χε φύγει ένα δόντι, καθίσαμε λοιπόν σε μια πλατεία και το πετούσε στα πόδια αγνώστων. Όποιος το πρόσεχε τον ρώταγε αν είχε την ευγενή καλοσύνη να του το επιστρέψει γιατί το πόδι του είχε σαπίσει και δεν μπορούσε να συρθεί μέχρι εκεί. Το αστείο της υπόθεσης ήταν ότι το πόδι του σάπιζε όντως. Του το ακρωτηρίασαν ένα χρόνο μετά.

Και ξεκίνησε ο Γιάννης ο Κουτσός μετά απ' αυτό ένα αγώνα να κόψει, να φύγει από τη φάση και τον κορόιδευα ότι μπορεί να βγάλεις το Γιάννη από την πρέζα, αλλά ποτέ δε θα βγάλεις την πρέζα από το Γιάννη. Και γελούσε. Και τα κατάφερε. Και σταμάτησε να παίρνει τηλέφωνα. Κλειδώθηκε μέσα στο σπίτι του στο Χολαργό με τη μάνα του και τη Γεωργία. Και μαζί με το πόδι τού κόπηκαν και τα γέλια.

Μάθαινα νέα του από γνωστούς γνωστών, διάβαζε για Proficiency, έκανε και κάτι ιδιαίτερα, έλεγε να δώσει στα γεράματα πανελλήνιες, κι έπαιρνε χάπια για την κατάθλιψη. Πολλά. Καλύτερα στην πρέζα, είπα τότε.

Και βγήκε μια μέρα απ' το σπίτι, πήγε για τσιγάρα, δεν ξέρω τι σκατά, με την πατερίτσα του τη μοντέρνα, τα ρούχα του τα καθαρά, κι άρχισε να διασχίζει τη Μεσογείων, κι έφτασε μέχρι το κέντρο, περπατώντας, δεν έπαιρνε λεωφορεία ο Γιάννης, ήταν μικροβιοφοβικός. Και κάπου εκεί, σε μια γωνία, του την έπεσε ένας από πίσω, του 'χωσε μια λεπίδα στο λαιμό, κι έβλεπε ο Γιάννης το αίμα του να τρέχει, να φτιάχνει σχήματα και σχέδια στο πεζοδρόμιο, στα ρούχα του φονιά του, στους γύρω τοίχους και έπιασε το σουρρεαλισμό της στιγμής, το αστείο. Και γέλασε.

Τον βρήκανε μετά από λίγο μέσα σε μια λίμνη αίματος κι ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά. Σα να κοιμόταν. Με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Crippled Black Phoenix - (Mankind) The Crafty Ape

2012-01-27T03:05:00.062+02:00

Αυτοπροσδιορίζομαι: P-U-N-K. Αυτό. Πολιτικά, καλλιτεχνικά, ουσιαστικά. Σίγουρα ένας τύπος με μοϊκάνα και καρφιά θα θεωρούσε προσβολή να έχει την ίδια "ταυτότητα" μ' εμένα, αλλά αυτό είμαι. Για μένα. Τέλος. Σ' αυτή τη σκατοχώρα άλλωστε, όλοι υποστηρίζουν ότι είσαι ό,τι δηλώσεις. Κοίτα, το ξέρω ότι παίζει και να φαίνεται γελοίο στα τριάντα και δύο μου να ντύνομαι μια ταμπέλα που έχει ταυτιστεί με τα δέκα και έξι, εντάξει; Όλοι έχουμε δικαίωμα στη γελοιότητα. Καλύτερα θα ήταν να πλακώνομαι στα σπα, τα γυμναστήρια, τις αποτριχώσεις και τις κρέμες νυχτός; Δε νομίζω...

Λόγω αυτής μου της θέσης στην ευρύτερη υποκουλτούρα του αίσχους, θα έπρεπε να μισώ τους Pink Floyd. Είναι η αγαπημένη μπάντα του πατέρα μου, εννοείται ότι τους σιχαίνομαι. Τους σιχαινόμουν, πιο σωστά. Όχι, και μόνο στη σκέψη τους ξερνάω. Το δίλημμα παίζει γιατί έχω ακούσει - και λατρέψει - υπερβολικά πολλές μπάντες της Delerium που τους έχουν θεούς. Όχι τους Porcupine Tree, άλλες. Θες name-dropping; Μμμμμ... Dead Flowers, Wobble Jaggle Jiggle, Steppes, Kava Kava, Treatment... Και μερικές ακόμα. Ιδίως οι συλλογές της γαμούσαν. Και το Freakbeat, το φανζίν που έβγαζαν αυτοί οι φρίκουλες, από αισθητικής απόψεως ήταν εφάμιλλο οργασμού. Ρε πολλά τα καλά, τι να σου λέω, είναι "έπρεπε να ήσουν εκεί" κατάσταση.
Τώρα, αυτοί οι Crippled Black Phoenix... Ας πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο έχω συνδεθεί συναισθηματικά μαζί τους λόγω στρατού. Ναι, πάλι. Άκουγα το ντεμπούτο τους στη σκοπιά. Πάσχουν ακόμα από έλλειψη οικονομίας στις συνθέσεις τους, αλλά μ' αρέσει η φάση τους. Παρά τη ροκιά. Μπορεί να φταίνε και οι μουσάκλες δεν ξέρω. Αλλά θα μου πεις "κι άλλοι διαθέτουν". Γουστάρω και Kylesa ρε, θα απαντήσω.
Δεν είναι κακός ο δίσκος. Πιστεύω αν τον ακούσω καμιά τριανταριά φορές ακόμα (όχι τις δύο κατά την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές) παίζει και να το λατρέψω. Και να ξεπεράσω και τη Floydίλα που εκπέμπει... Σα μυρωδιά δεν είναι; Η λέξη Floydίλα; Και άσχημη κιόλας. Γι' αυτό και τον Παπακωνσταντίνου το λέω "Βασίλα". Σκέτο. Σα δυσάρεστη οσμή είναι ο τύπος. Βλέπεις μπάντα να βαράει, ελληνόφωνη κι έτσι, και σου σκάει η Βασίλα. "Βρωμάει Βασίλα αυτή η μπάντα ρε". Και ορίστε. Δισκοκριτική. Στο Πυρ το Εξώτερον.

Υ.Γ.: Το "The Astounding Wolfman" είναι καλύτερο απ' το "Invincible". ΚΑΙ από το "Walking Dead". Ω ναι.

Howler - America Give Up

2012-01-23T07:00:00.002+02:00

Ας τη δούμε λίγο επαγγελματικά. Λίγο. Νταξ;

Όταν γράφεις κριτική για ένα έργο καλλιτεχνικό, οφείλεις να το κρίνεις πρώτα και κύρια γι' αυτό που είναι. Δεν μπορείς, για παράδειγμα, ένα δίσκο των Belle and Sebastian να τον εξετάσεις σα συμφωνία του Stockhausen για αλυσοπρίονο και ερωτικά βοηθήματα. Είναι διαφορετικά πράγματα. Σα να τρως αγγούρι και να λες "χμμμ... Αυτή η μπανάνα σα να μούχλιασε". Καλά, τρελαίνομαι να γράφω "σα" και όχι "σαν" και ο ορθογραφικός έλεγχος να μου το υπογραμμίζει και καλά ότι είναι λάθος.

Λοιπόν, το "America Give Up" είναι ένας power pop δίσκος. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Για την ακρίβεια είναι ένας πάρα πολύ καλός power pop δίσκος. Άρα κάτι περισσότερο από ό,τι προειπώθηκε. Είπα ψέματα. Όπως γράφτηκε αλλού, θα μπορούσες, αφού μιλήσεις στους φίλους σου γι' αυτή τη μπάντα, για να αποδείξεις ότι οι διθύραμβοί σου έχουν κάποια βάση, αρκεί να τους βάλεις ν' ακούσουν ένα οποιοδήποτε κομμάτι από το πόνημα. Τόσο απλά.

Δεν παίζει να σου αλλάξει τη ζωή, αλλά σίγουρα θα σου φτιάξει μια γαμημένη μέρα. Ιδίως αν τον βάλεις να παίξει βράδυ και πιεις και μια μπυρίτσα. Για τη φάση.

Πάμε στα σκατά τώρα.

Η μπάντα σπρώχνεται όσο δεν πάει από την NME. Ας δούμε κανά δυο άλλες μπάντες που απήλαυσαν την τόση προσοχή.

Enter Arctic Monkeys: Ένας καλός δίσκος κι από 'κει κι έπειτα ένα ατελείωτο χάλι, μια συνεχής προσπάθεια να αποδείξουν ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο απ' αυτό που τους σέρβιραν. Μια σειρά από εκτρώματα, rrrrawk ύφους και ακατάπαυστη αηδία. Πωωωωω... Το βασίλειο μου για μια σφουγγαρίστρα. Πολλά τα ξερατά ρε πούστη...

Enter The Libertines: Μπαντάρα, Babyshambles μπαντάρα, αλλά ναι, αυτοί είναι στην πρέζα, άρα δεν υπάρχει επιχείρημα.

Enter The Strokes: Ένας μέτριος πρώτος δίσκος, ο οποίος έτυχε ν' αλλάξει τις ζωές των Howler και ήταν το μοναδικό καλό πράγμα που έκανε.

Enter Razorlight: ΧαΧαΧαΧαΧαΧαΧαΧαΧα!

Enter Bloc Party: ΟυαααααΧΑχΑΧαΧαχΑχΑΧαΧΑχΑΧαχΑΧαΧΑχΑΧαΧΑΑΑΑΑΑ!
Enter Northern Uproar: Ουααααααχαχαχαχαχαχαχαχαχα - Γκουχ, γκουχ, μπλιαχ - αααααααααχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχαχαχα - Μπλιαχ.

Καλά, το 'πιασες το νόημα πριν προλάβω να πω Kaiser Chiefs. Σκατά, σύντροφοι. Τώρα θα μου πεις "δηλαδή για να κρίνω το αν ένα συγκρότημα θα έχει διάρκεια, θα πρέπει ν' αρχίσω να μετράω από το δεύτερο έργο και μετά;" και θα 'χεις και δίκιο. Όπως επίσης θα 'χεις δίκιο αν πεις "Στ' αρχίδια μου κι αν είναι One Hit Wonder". Όλα τα δίκια με το μέρος σου. Αλλά μη μου πεις ότι δε σε προειδοποίησα...

I haven't forsaken you, George Orwell...

2012-01-20T07:31:00.005+02:00

Κλείσανε το Megaupload λέει, ρίξανε και κάτι μύρια στους ιδιοκτήτες, μαζί με κάτι χρονάκια "μέσα"... Καλή μαλακία. Κοίτα να δεις που αυτό έγινε ξανά επίκαιρο... Σε μια φάση μάλιστα που το να γράφεις για μουσική έχει γίνει λίγο πιο ανούσιο...

The Big Pink - Future This

2012-01-19T07:25:00.024+02:00

Διάλειμμα από τα άρθρα του ανθελληνιζμού - μισανθρωπιζμού. Καλά ήταν, δε λέω, αλλά ξεκαύλωσα. Ας δούμε κάτι πιο ευχάριστο.
Η 4AD έχει ψοφήσει. Όχι γιατί δε βγάζει καλούς δίσκους, αλλά γιατί δεν ανακαλύπτει μπάντες πια. Τις παίρνει έτοιμες φτασμένες. Εκτός (το μάντεψες) από αυτούς εδώ. Είχα γράψει στις αρχές μια μαλακία για τον πρώτο δίσκο τους, τότε που δεν είχα αίσθηση κινδύνου, τότε που δε σκεφτόμουν ποιος, ποια διάβαζε, ούτε τώρα το σκέφτομαι για να είμαι ειλικρινής... Τότε που έγραφα ό,τι στον πούτσο μου κατέβαινε.

Νομίζω έχω μαλακώσει λίγο τελευταία, αλλά αυτό διορθώνεται.

Πίσω στο τότε όμως...
Ή γάμα το μωρέ, ας μείνουμε στο τώρα. Ή θα πάω πέρα - δώθε. Ο δίσκος μου θύμισε κάτι φοβερά και τρομερά one hit wonders των '90s ή late '80s, συγκεκριμένα τους EMF και τους Jesus Jones. Τι; Τι ρε; Είπα κακιά λέξη; Τα γούσταρα ρε. Υπάρχει μεγαλύτερη κομματάρα που να σκάσει σε πάρτυ στο άσχετο, την ώρα που είναι όλοι πουτάνα και να τα κάνει ακόμα χειρότερα, και εννοώ γαμάτα φυσικά, από το Unbelievable; Ρωτάω ρε.
Πόσο ήμουν τότε; 10; 11; Προσπαθούσα τέλος πάντων να αποκωδικοποιήσω τι σκατά ήταν αυτό το "ροκ" για το οποίο μιλούσαν με νοσταλγία οι γονείς μου και οι φίλοι τους μέσα από βίντεο κλιπς στο MTV... Κι έσκαγαν οι δύο μπάντες που προανέφερα μαζί με κάτι KLF, κάτι Snap, κάτι 2Unlimited και κάτι Ace of Base και άντε βγάλε άκρη. Και κάτι Nirvana. Και κάπως άρχιζε ν' αλλάζει το πράμα, αλλά δε θα επεκταθώ...
Η απόλυτη αφύπνιση νομίζω ήρθε με το Songs of Faith and Devotion των Depeche Mode, που μου είχε κάνει δώρο ένας συμμαθητής μου σε κάτι γενέθλιά μου. Σε κασέτα αντιγραμμέ. Πολύ Large τύπος. Ο οποίος σήμερα είναι μπάτσος. Και ήταν και πιο φλώρος από μένα. Και μάλλον είναι ακόμα. Βασικά ήταν το βίντεο του "I Feel You", στο οποίο η Lysette Anthony μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν η ομορφότερη γυναίκα που είχα δει στη ζωή μου. Τέλειο σώμα, τέλειο μαλλί (γκρι, ήταν ασπρόμαυρο το βίντεο), τέλειο πρόσωπο, τέλειο βλέμμα. Και με το που την είδα, όπως καταλαβαίνεις, έλαμψαν τα πάντα. Η ύπαρξή μου απέκτησε ένα σκοπό. Οπωσδήποτε, ο γαμημένος κόσμος να χαλούσε, η Γη να γυρνούσε ανάποδα και να περπατούσαμε στα ταβάνια, έπρεπε να γαμήσω. Αυτό. Αυτή. Αυτό ήθελα να κάνω. Συνέβη, αλλά πολύ αργότερα... Δυστυχώς όχι με την τεράστια αυτή ηθοποιό.
Πίσω στο ρηβιού τώρα. Έτσι, back and forth είναι η φάση.
Ο δίσκος είναι υπέροχος. Είναι όλα αυτά. Άφησαν το "ψάξιμο" του πρώτου και πέταξαν δέκα ξεδιάντροπα pop συνθέσεις με τον αέρα της εποχής που προανέφερα. Και κατάφεραν το αποτέλεσμα να μην ακούγεται παλιό, αλλά ούτε και αυστηρά σημερινό. Να σου φτιάχνει εικόνες. Μαλάκα, αν κάτσω να μετρήσω πόσα "και" έχει το κείμενο, νομίζω θα σκάσει ο εγκέφαλός μου. Και τι έγινε;

The Maccabees - Given To The Wild

2012-01-16T06:41:00.078+02:00

Δε μου λες, τις ξέρεις αυτές τις στήλες που είναι προς το τέλος εφημερίδων περιοδικών και τις γράφουν κάτι τύπισσες; Όχι τα ζώδια. Τις άλλες. Για το σεξ. Τις ξέρεις; Αυτές...

Δεν καταλαβαίνω το λόγο ύπαρξης απλά... Αρχικά βρίσκω εμετική τη διάκριση στο φύλο του/της γράφοντα. Γαμημένος σεξισμός. Δηλαδή στη θέση της κυριλάτης γκόμενας με τις τακούνες που έχει αυνανιστεί περισσότερες φορές με τη φωτογραφία της Sarah Jessica Parker από του Jarvis Cocker, δε θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένας καταϊδρωμένος Κορδελιώτης, με τίμια τριχάρα στο στέρνο, χρυσή καδένα και χαρακτηριστικό λεκέ ιδρωτέξ στην κάτασπρη φανέλα του; Όχι; Και πάλι πιο καυλωτική μου φαίνεται η φάση του από την προαναφερθείτσα κυρία... Αλλά φαντάζομαι για τους υπόλοιπους είναι πιο σέξυ η περιγραφή ενός μνημειώδους πισωκολλητού από μια κυράτσα παρά από το μπουχεσόβλακα "γαμιά της γειτονιάς".

Είναι η οπτική. Αν αποφασίσεις, βέβαια, να οπτικοποιήσεις το γραπτό λόγο. Στην τελική για σεξ μιλάει. Κατ' εμέ δεν έχει τίποτα άξιο δημοσίευσης το σεξ. Σωματική ανάγκη φάση. Σαν το κατούρημα ένα πράμα. Θα 'χε νόημα η ύπαρξη στήλης σε ένα έντυπο όπου ένα άτομο θα αναφέρει ημερολογιακά τις κενώσεις της ουροδόχου κύστης του; Δε νομίζω...

Και είναι και η φάση προϋπηρεσία. Πώς το γράφεις αυτό στο βιογραφικό σου; "Εκτός από τις προφανέστατες υψηλές λογοτεχνικές μου επιδόσεις έχω πηδηχτεί και με καμιά σαρανταριά ασχημάντρες"; Σου λέει ο εκδότης "Μμμμ, και οι δύο κοπέλες τα καταφέρνουν μία χαρά, αλλά θα προσλάβουμε τη δεύτερη γιατί, σύμφωνα με όσα διαβάζω, έχει δώσει περισσότερες φορές κώλο. Έχουμε και κρίση". Και τσιμπάει τη θεσούλα η sex editor. Δηλαδή ποιανού το γαμήσι παίζει να θέλει editing; Τι του λες; "Χρυσή μου, άμα δε γουστάρεις να τα τρως, κλείσε το στόμα. Κι αν ο μαλάκας σου επιμένει να στα ρίχνει στα μούτρα, κλείσε και τα μάτια. Αν είναι να τυφλωθεί κάποιος ας είναι καλύτερα αυτός που την παίζει". Έγραφε μία σε κάποια φάση ότι πρέπει να απενοχοποιηθεί το πρωκτικό. Γιατί; Ήταν ένοχο για κάτι; Έχει μπει φυλακή κόζμος γι' αυτό; Έχει βασανιστεί; Παίζει και καμιά γιορτή; Της Ξεκωλιάρας της Οσιομάρτυρος; Μπα ε;

Έχει ψοφήσει κι ο greek lover, ρε πούστη... Κάπου στα '80s τον κλάψαμε. Το απόλυτο αρσενικό με το λασπωτήρα και τη στύση του Rocco Siffredi, μαλακό να 'ναι το χώμα που τον σκεπάζει. Τι εννοείς δεν έχει πεθάνει; Όχι φίλε, η στύση του Rocco δεν είναι κάτι φυσιολογικό για ογδοντάχρονο άντρα. "Νεκρική ακαμψία" το λένε.

Έγραφε ο προαναφερθείτσος εραστής της πούτσας στα ΚΛΙΚ και στα ΜΗΤΡΟ της εποχής, χρόοοοονια πριν η Τζούλια Αλεξανδράτου μονοπωλήσει τις αντρικές φαντασιώσεις, ότι χτένιζε τη χαιτάρα του, έκανε περμανάντ στις πουτσότριχες και στο τριχομάσχαλο και έβγαινε να κατακτήσει... Γενικά. Και δώστου συμβουλές, δώστου συγκεκαλυμμένες περιγραφές ανόσιων και ανίερων ερωτικών πράξεων κατά προτίμηση στο Myconos (διαδεδομένες πλέον λογοτεχνικές εκφράσεις όπως "την άρχισα στα πουτσοσφάλιαρα", "της έκανα τον κώλο βραζιλιάνικο" ήταν καθ' όλα απαγορευμένες), δώστου "Cum wiv' me για να τη βρεις" και λεφτά και μαγιουδάκια με ενίσχυση στην αρχιδοσακούλα και αμάξα κάμπρια και ραϊσμένες καρδιγιές. Ο παίδαρος. Ο κατ' επάγγελμα άχρηστος.
Και τα διάβαζα. Και τα διαβάζω. Μόνο που δεν υπάρχει ηδονοβλεψία σ' αυτό. Δεν υπάρχει κλειδαρότρυπα. Είναι ένα αποστειρωμένο χάλι, μια στεγνή αναφορά, στην οποία ο μόνος που καυλώνει είναι ο/η συντάκτης/τρια της.
Κι ας είμαστε ειλικρινείς τώρα, όχι πες, δεν είναι τραγικά βαρετό - γελοίο το άτομο της παρέας που αρέσκεται να περιγράφει τις ερωτικές του περιπτύξεις; Ο "- Μαλάκα, είμαι πτώμα. - Γιατί; - Γιατί γαμάω!". Δε γαμάς που δε γαμάς, ρε μαλάκα, δε γράφεις σε καμιά free press;

Όταν πεθάνω θάφτε με σε μια γωνιά μονάχο, και δίπλα τη Jaguar μου (αμάν αμάν) παρηγοριά μου να 'χω

2012-01-12T07:32:00.031+02:00

Λοιπόν...

Θυμήθηκα τις προάλλες μια μαλακοσειρά στην τελεόραση. Ω ναι. Ήμουνα που λέτε στο καράβι με κάτι φίλους και έπαιζε αυτή τη γελοιότητα και είχαμε κλάσει στα γέλια. Χρόνια πριν. Τους ξαναβρήκα και μου ξανάρθε η φάση. Φλας Μπακ .

Λοιπόν...

"Δούρειος Ίππος" λεγόταν. Ήταν για μια ροκ μπάντα, και προβαλλόταν τα χρόνια που σε κάθε προαύλιο Λυκείου της Θεσσαλονίκης είχε κι από πέντε συγκροτήματα, ενώ τα δύο απ' αυτά είχαν συμβόλαιο με πολυεθνική. Μαύρα χρόνια (και χάλια) για την ελληνική σκηνή. Ευτυχώς μας έβγαλαν από αυτή την κατάντια οι Raining Pleasure δείχνοντας ότι η καλή μουσική στέκει εξίσου καλά σε διαφημίσεις απορρυπαντικών πιάτων και σε reality που συμμετέχουν άτομα με ειδικές ανάγκες (αναγνώρισης. Γνωστά και ως ΑΜΕΑΑΑΑΑΑΡΡΡΡΓΓΚΓΚΓΚΓΚΧΧΧΧΧΧ). Σ' αυτό πρωταγωνιστούσε ένας σωσίας του Κότσιρα και η Ματσούκα η Δήμητρα, η οποία τώρα που το 'χει εντεχνιάσει θα το θυμάται και θα κλαίει. Δεν την αδικώ.
Τι γινόταν τώρα. Αυτή η μπάντα είχε και καλά οργώσει όλη την επαρχία να παίζει τα μαλακοτράγουδά της, με φορτηγό βαμμένο χίππικο παρακαλώ, σε εποχές που κι αυτές οι Τρύπες άιντε να έκαναν καμιά 30αριά λάιβ ανά έτος. Και όχι σε τριάντα διαφορετικές πόλεις... Σαν πολλά να βάζω και πάλι... Τέλος πάντων. Το μελανό σημείο της ιστορίας του συγκροτήματος ήταν ότι ο τραγουδιστής τους, ο μαλλιάς, ο ροκάς, ο μπίχλας, ο μόρτης, ό μάγκας (εντάξει, σταματάω) τα είχε με μία τραγουδιάρα του λαϊκού πενταγράμμου. Σκυλού ρε. Σκάνδαλο! Τι κατάπτωση! Στα πατώματα το indie cred (δεν υπήρχε στο μυαλό - ποιο; - του σεναριογράφου, αλλά ξέρεις εσύ).
Μετά το δικηγόρο με την τσιγγάνα, τον Τούρκο με την ελληνίδα, τον παπά με το ανήλικο... Ωπ! Λάθος. Τη γκόμενα ήθελα να πω, έρχεται ο ρόκερ με την ελαφρολαϊκιά. Ακόμα ένα χτύπημα κάτω απ' τη μέση στην αιώνια ιστορία του αταίριαστου έρωτα που τόσο ωραία έχτισε ο William Shakespeare στο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα".
Και δώστου ναρκωτικά ο πληκτράς (πληκτράς, μαλάκαααααα, αχΑΧαχΑχαΧαχαΧΑχΑχαχαχα, δεν παίζει να 'χει υπάρξει πιο μαλακοθέση σε ροκ μπάντα ΕΒΕΡ, ο ΑΧΡΗΣΤΑΣ ο ίδιος) αν θυμάμαι καλά, να τα βλέπει κιόλας η μάνα μου και να μη μ' αφήνει να φοράω γυαλιά ηλίου για να τσεκάρει αν έχω κόκκινα μάτια. Χέστα. Το μυαλό του σεναριογράφου πάλι (καμία σχέση με του John Malkovich): Χμμμμ, πρέπει πάσει θυσία να ρίξω κάποιον στην πρέζα για να φρικάρω τις νοικοκυρές, αλλά ποιον... Τον τραγουδιάρη όχι, ο κιθαρίστας δε μιλάει ποτέ, ο ντράμμερ είναι γέρος... Ρε σεις, που είναι αυτό το ξανθό το μαλακιζμένο με τους καφέδες; Το κρουασάν που μου 'φερε είναι με σοκολάτα, του είχα ζητήσει βουτύρου, γαμώ το σπίτι του! Που είναι λέει; Διαβάζει το ρόλο του; Ποιο ρόλο του; Α ναιαιαιαιαι ρεεεεεε... Πες του ότι θα 'χει κάποιες αλλαγές. Και εγένετο πρεζάκι.
Θα μου πεις τώρα εσύ που διαβάζεις και δεν πιστεύεις τη στύση σου "μα κε Raggedy, τι σχέση έχει αυτό το κείμενο με την υψηλή τέχνη που προάγεται στο ιστολόγιό σας, ευλογημένη να είναι η καυλοφωνάρα σας, συγνώμηπουρώτησασαςπαρακαλώσυγνώμη;". Πρόσεξε να δεις. Επειδή εμένα το μάτι μου κόβει από τέχνη, είδα το αίσχος ως μια αλληγορία. Στην πραγματικότητα όμως, είναι μια πιστή αναπαράσταση της ελληνικής βλακείας, του εμπάργκο στην τέχνη στα χρόνια της γαμημένης της χούντας, και του πως αντικατοπτρίζεται ο ορυμαγδός πληροφορίας με εμετικές ριπές που ακολούθησε στη δεκαετία του '80, και φυσικά στο σήμερα. Πως το αντιλήφθηκε αυτό ο ελληνάρας που τονε χαλάνε τα πακιστάνια. Το ΡΟΚ. Ο σκατίβλαχος με τα τσαρούχια, τη φουστανέλλα (-έλλα, -έλλα, -έλλα)* και τη στρινγκάρα. Τι του είναι οικείο.
Έχουμε και λέμε...
Ροκ = ναρκωτικά, μαλλιούρα, βανάκι βαμμένο μπουρδελέ, συναυλίες με κοινό σκυλάδικου από κάτω, ντράμμερ που έπαιζε στη Γλυκιά Συμμορία, και απόλυτη αποχή από τις γκόμενες που φιγουράρουν στα εξώφυλλα του καταπληκτικού φανζίν Πίστα. Αυτό είναι το σωστό. Το 'χεις; Γράφεις σενάριο. Μαζεύεις κλισέ και ξεκινάς. Γιατί ως γνωστόν, αν γνωρίζεις τα κλισέ ενός scene, γνωρίζεις τα πάντα γύρω απ' αυτό. Ψήθηκα ν' ακούσω Πράσσειν Άλογα.

* Τραγούδα το όπως το "Umbrella" της Rihanna(ς).

Loma Prieta - I.V.

2012-01-09T07:10:00.005+02:00

Business as usual είναι η φάση...

Τσέκαρα αυτό το δίσκο γιατί το πρώτο review που διάβασα έλεγε ότι θα το γουστάρουν όσοι είχαν κολλήσει με τις μπάντες της Ebulllition στα ζήροουζ. Συγκεκριμένα ανέφερε τους Yaphet Kotto, τους Funeral Diner και τους Orchid... Δυστυχώς θυμίζουν περισσότερο τους τελευταίους. Κάτι που δεν είναι απόλυτα κακό, αλλά ξέρεις... Ήθελα περισσότερο Emotive παρά Hardcore. Και μόνο για το "Half Cross" αξίζει να το ακούσεις. Και το "Biography". Και τα υπόλοιπα.

Στα ζήροουζ που λες, είχα αρρωστήσει τόσο άσχημα με τους Blood Brothers και το όλο screamo πράμα που έπρεπε να βρω κάτι που να μοιάζει για να γεμίζω τις ώρες μου με απόγνωση. Και βρήκα την Ebullition. Έχω ξαναγράψει... Στο Punknews είχε γραφτεί προ αμνημονεύτων αυτό: "Somewhere along the line bands and labels lost sight of why music is truly made, but Yaphet Kotto and Ebullition have put up one hell of a fight to turn things around".

Έτσι είναι ρε. Θες η μουσική που ακούς, κάποιες στιγμές να σε γαμάει, να μη σε κάνει να αισθάνεσαι "καλά", αν και τελευταία μόνο αυτό ζητάω απ' αυτή. Παρόλα αυτά, τα όσα με ξεσήκωσαν πέρυσι ήταν "δύσκολα". Ήθελαν χρόνο κι ας με άρπαξαν απ' τα μούτρα με τη μία. Είχαν ουσία. Αυτό. Κι ετούτοι εδώ έχουν. Κουβάδες ουσίας.
Όταν οι πάνκς έχουν μια κάποια μουσική παιδεία, στο μεταξύ, το αποτέλεσμα σκοτώνει. Εδώ μέσα έχει κάτι riffs που κι εκατό γενιές χαζομεταλλάδων να περάσουν δεν παίζει να τα βρουν ποτέ. Οίστρος. Εκεί που τα ζώα με τις B. C. Rich αναπαράγουν πότε πιο γρήγορα πότε πιο αργά τα όσα έπαιξαν οι Napalm Death και οι Black Sabbath πριν από τριάντα και εκατόν τριάντα χρόνια αντίστοιχα, οι "νεότεροι" έχοντας πλήρη άγνοια κινδύνου προσφέρουν ασταμάτητα κάτι νέο.

Κι ας έχω χάσει επαφή με το scene. Παραμένει κορυφαίο σήμερα να σκάνε καινούριες μπάντες που έχουν επηρεαστεί από άλλες που υπήρχαν πριν δέκα και όχι πριν ενενήντα χρόνια. Συνειδητοποιείς την εξέλιξη. Ότι κάτι μεγαλώνει μόνο του, ανεξάρτητα, δε χρειάζεται γονείς, παππούδες και σίγουρα δε χρειάζεται δεινόσαυρους.

Goodbye Sober Day...

2012-01-04T08:15:00.025+02:00

Είμαι στο σπίτι των γονιών μου, στο παλιό μου δωμάτιο κι ακούω Mr Bungle. Στις γιορτές έχουμε την τάση να υπενθυμίζουμε ο ένας στον άλλο την ύπαρξή του. Καλά είναι...
Οι τελευταίες μέρες του '11 ήταν αφιερωμένες κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο στους παλιούς φίλους. Κάπως το καταφέρανε να χωθούν μέσα και να επιβάλλουν την παρουσία τους. Γιατί είμαι μαλάκας και ξεχνάω. Αυτό είναι το μεγαλύτερό μου πρόβλημα. Ζω αηδιαστικά για το σήμερα και παραγκωνίζω το χτες. Και το αύριο. Γιατί υποτίθεται ότι το τώρα δεν ξαναγυρνάει. Γάμησέ με δηλαδή.
Αν ξενέρωσα που έχασα κάτι μέσα στις γιορτές, ήταν το λάιβ των Mother Disobedience... Δεν μπόρεσα να πάω γιατί φρόντισα την ίδια μέρα να τρακάρω τ' αμάξι. Με κάτι τσιμέντα. Ω ναι. James Dean κατάσταση. Δεν ήμουν τύφλα ή κάτι τέτοιο, απλά αφηρημένος... Εν ολίγοις, αν περιμένεις όλο το απόγευμα να σε παραλάβει η οδική βοήθεια, δεν έχεις και πολύ όρεξη να τρέχεις μετά...
Υπέροχος τρόπος να αποχαιρετήσεις ένα γαμημένο έτος, non? Το δώρο χριστουγέννων αντί να γίνει comics, δίσκοι, ρούχα (μ' αυτή τη σειρά), έγινε φανάρια, προφυλακτήρες, βαφές. Αν είμαι καλά; Βλέπεις γραμματάκια στην οθόνη σου, σωστά; Καλά είμαι τότε.
Τώρα από πίσω παίζουν οι Retox. Γαμώ τις μπάντες... Μετά θα βάλω το split των Spitboy με Los Crudos... Και μετά Damad... Τους λατρεύω αυτούς τους δίσκους. Τους παλιούς μου. Που τώρα είναι πίσω πίσω στη δισκοθήκη. Που το Slug and Lettuce χαρακτήριζε απλά και γενικά: Punk. Ρε μουνιά.
Τέλος πάντων... Και ευχές βαριέμαι, όχι να πω, να έχω. Νταξ, σκατά ξεκινάει η πουτάνα, ως συνήθως, και βλέπουμε πως προχωράει... Για αρχή έχουμε μύτινγκ μετά τις γιορτές στην εταιριάρα και μου βρωμάει μείωση μισθών... Τι καλά...

Cliché Nummero 3: Οι καλύτεροι, καλύτεροι, καλύτεροι του 2011...

2011-12-31T23:58:00.147+02:00

Έφτασε πάλι η πιο γαμάτη στιγμή του χρόνου. Η αλλαγή του... Ακολουθεί τώρα ένας καινούριος, γεμάτος ελπίδες και μπλα, μπλα, μπλα... Ναι... Για να δούμε τι σκατά με σημάδεψε και φέτος:

(Σημ.: Παρακάτω έχω βάλει μόνο τους δίσκους που παίζει να ξανακούσω στο μέλλον, όχι απλά ό,τι με εντυπωσίασε. Δεν ξαναπέφτω στα περσινά, ήταν λάθος) 

39. The Horrible Crowes - Elsie: Ακόμα πιο τελευταία στιγμή. Την ώρα που το βάζω στο τοπ, είμαι μόλις στο 5ο κομμάτι. Αλλά τέτοιος είμαι, τι περίμενες; Βασικά, αυτός ο Fallon το πηγαινε για Springsteen αλλά ξέρει να γράφει τόσο τέλεια κατεστραμμένα τραγούδια, που του έσκασε McGowan. Ναι, ναι. Thanks, Green Onion.

38. Lisabö - Animalia Lotsatuen Putzua: Είσοδος της τελευταίας στιγμής... Έπρεπε να είναι πολύ πιο ψηλά, αλλά ακόμα το αφομοιώνω... Έχει περάσει κάτω από το δέρμα, πάει σφαίρα προς καρδιά.

37. Craft Spells - Idle Labor: Ελαφρύ αλλά καθόλου light...

36. Hawks and Doves - Year One: Κλάσσικ ροκ για ανθρώπους με νοημοσύνη. Ή όταν οι πανκς μεγαλώνουν γίνονται πιο επικίνδυνοι... Ή κι άλλες λογοτεχνικές μπούρδες από το σακί μου, ανίκανες να περιγράψουν την ομορφιά αυτού του έργου.

35. Brain F≠ - Sleep Rough: Punk που συμβαδίζει με την εποχή του. Όσο πιο σκατά είναι αυτή, τόσο πιο γαμάτο γίνεται αυτό. Έτσι ακριβώς... Μαλακωδώς (indie) σκεπτόμενος δεν έγραψα γι' αυτούς. Αλλά αυτά θ' αλλάξουν...

34. Of The Wand And The Moon - The Lone Descent: Σατανίλα αυθεντικότατη...

33. Ben Frost and Daníel Bjarnason - Solaris: Αυτός ο δίσκος είναι απαραίτητος, είναι σημαντικός, είναι υπέροχος. Αυτά...

32. Evangelista - In Animal Tongue: Γαμημένη τερατοδισκάρα που πολύ κακώς παίζει με καρδιές... Σκατά φάσεις... Έγραψα, αλλά το έζβησα. Εντάξει, και;

31. Lil' Wayne - Tha Carter IV: Και γιατί όχι δηλαδή; Δεν καταλαβαίνω...

30. Touché Amoré - Parting The Sea Between Brightness And Me: Τόσο συγκλονιστικά σπαρακτικό Hardcore ελάχιστοι το καταφέρνουν... Γάμησέ τα, πιο πάνω έπρεπε να μπει αυτό...

29. K-Holes - S/T: Βγήκε καλό ποστ πανκ φέτος, ε, Burt;

28. Sex Church - Growing Over: Μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξαναρχίσω να παρακολουθώ τη LOAD Records... Ας είναι καλά η Natasja...

27. Sonic Youth - Simon Werner A Disparu: Αν ήμουν θρήσκος θα 'μουνα μπροστά στο Ganesha και θα προσευχόμουν να μην είναι το τελευταίο τους... Αλλά δεν είμαι και μάλλον είναι.

26. Peaking Lights - 936: Δεν περίμενα να με κουράσει η Not Not Fun... Εντάξει, αυτό παραμένει αριστούργημα...

25. Fucked Up - David's Town Compilation: Ναι είναι κανονικός δίσκος, όχι δεν είναι συλλογή που έχουν επιμεληθεί, ναι, είναι πολύ πολύ καλύτερος από το άλλο που βγάλανε φέτος... Κρίμα στα λίγα αντίτυπα...

24. Raphael Saadiq - Stone Rollin': Ο Scar μου άνοιξε τα μάτια μ' ετούτον. Ντάξει, ΄'ελιωσα...

23. Six Organs Of Admittance - Asleep On The Floodplain: Και μόνο για ένα κομμάτι μη σου πω...

22. Cults - Cults: Πολυσυζητημένο και δικαίως. Δε θα μπορούσε να λείπει...

21. The Kills - Blood Pressures: Σίγουρα όχι ο καλύτερός τους, σίγουρα με αρκετά δυνατά singles ώστε να μη φαίνεται "λιγότερος" μπροστά στους προηγούμενους.

20. M83 - Hurry Up, We're Dreaming: Αυτό ρε, μαγεία μόνο, αυτό.

19. Björk - Biophilia: Δίχασε τους πάντες όσο τίποτα. Καλά τους έκανε.

18. Religious Knives - Smokescreen: Τον ήχο τους το ζήλεψα...

17. TV Ghost - Mass Dream: Ισοπέδωση των πάντων, κιθάρες απ' το διάολο, έκσταση...

16. Help Stamp Out Loneliness - S/T: Μπορεί και να μου λείπουν οι Stereolab πολύ, αλλά εδώ έχουμε κάτι όμορφο...

15. ...And You Will Know Us by the Trail of Dead - Tao of the Dead: Η πρώτη τερατωδώς γαμάτη δισκάρα της χρονιάς. Και μου 'μεινε.

14. Prince Rama - Trust Now: Παίζει και να είμαι ο χειρότερος μουσικοκριτικός, από "επαγγελματικής" απόψεως. Αφήνω τα κολλήματά μου να με απορροφήσουν και τα σπρώχνω ακόμα κι αν δεν το αξίζουν. Εδώ κάτι τέτοιο δεν παίζει όμως...

13. Wu Lyf - Go Tell Fire To The Mountain: Για το όνομα και γιατί μου θυμίζουν Happy Mondays.

12. Pygmy Lush - Old Friends: Δεν ξέρεις ρε...

11. Dum Dum Girls - Only in Dreams: Και ο αυνανισμός αποκτά ξανά ενδιαφέρον...

10. Big Sexy Noise - Trust The Witch: Lydia ρε... Πώς να λείπει;

9. The Men - Leave Home: Όπως θα έπρεπε ν' ακούγεται το punk σήμερα...

8. Acid House Kings - Music Sounds better with you: Pop ρε μουνιά!

7. We Were Promised Jetpacks - In the Pit of the Stomach: Άλλος ένας δίσκος που μου άρεσε και θα ξανακούω για όλα αυτά που μου θυμίζει, παρά γι' αυτό που είναι. Θα ήθελα να είχαν βγει γύρω στο '95 ρε. Θα είχαν εκραγεί μυαλά και καρδιές...

6. The Fall - Ersatz G. B.: Απλά δεν παίζει να λείπουν ποτέ αυτοί.

5. Slug Guts - Howlin' Gang: Μου άρεσαν για όλους τους λάθος λόγους. Και μάλιστα πολύ...

4. HTRK - Work, Work, Work: Ο δίσκος που κατάφερε, χωρίς να προσπαθήσει καθόλου, να περιγράψει επαρκώς την απώλεια φέτος. Ποια απώλεια θα ρωτήσεις... Μη ρωτάς καλύτερα...

3. Snowman - Absence: Θα τους έβαζα πολύ ψηλότερα αν δεν το διέλυαν. Κρίμα, μου γάμησαν τις ελπίδες...

2. Cold Cave - Cherish the Light Years: Είναι απίστευτο το πως μια μπάντα σημερινή καταφέρνει να σημαίνει τόσα πολλά για 'σένα... Οι λάθος επιλογές, εκτιμήσεις, αποτελέσματα. Όλα. Η κάθε μέρα.

1. Prurient - Bermuda Drain: Μια κραυγή χωρίς ελπίδα κάθαρσης. Τόσο δυνατή, τόσο ειλικρινής, τόσο αυθεντική.

Tom Waits - Bad As Me

2011-12-25T06:44:00.042+02:00

Χριστούγεννα...

Ξυπνάς μόνος, βάζεις ουισκάρα, Waits, ανάβεις τσιγάρο και αράζεις στον καναπέ. Και να μη χιονίζει δεν πειράζει. Το 'χεις στήσει πολύ ωραία. Φτιάξε και καφέ. Βάλε την κούπα δίπλα από το ποτό και γέλα. Γέλα δυνατά όμως. Γέλα μέχρι να σ' ακούσει όλη η γειτονιά. Γέλα μέχρι δακρύων. Αλλά μόνο αν έχεις καταλάβει το αστείο. Αλλιώς μπορεί και να σε περάσουν για τρελό...
Κάνε δυο βόλτες πέρα δώθε. Πείσε τον εαυτό σου ότι στην παρούσα φάση δε θες ν' ακούσεις κανένα και σιχαίνεσαι τα πάντα. Τρέξε μόλις χτυπήσει το πρώτο τηλέφωνο. Μη ρωτήσεις ποιος είναι. Πες απλά "Χρόνια πολλά". Σου ανταποδίδουν την ευχή; Χαμογέλα. Πήγαινε πίσω στο ποτό. Πιες όσο έμεινε με μία γουλιά. Χαμογέλα ξανά. Σαν ηλίθιος. Ξαναγέμισε το ποτήρι. Όχι τόσο πάγο αυτή τη φορά.
Άραξε. Άνοιξε τηλεόραση. Όχι, μην ανοίγεις καλύτερα. Άνοιξε κάνα βιβλίο. Το ξέρω ότι βαριέσαι, αλλά θα χαρείς όταν σκεφτείς ότι πέρασες τη μέρα σου δημιουργικά. Διαβάζεις γιατί γράφεις, άλλωστε. Διαβάζεις για να γράφεις καλύτερα. Αυτό εννοώ. Τσιγάρο άναψες; Αν όχι, κάν'το.
Ελπίζω να μην έχεις φάει. Βάλε κάτι να παίζει. Κάτι που να ταιριάζει στη μέρα. Το "Blue Valentine". Είναι το αγαπημένο μου, το ξέρεις; Πιες κι άλλο. Κι άλλο. Και κάπνισε περισσότερο. Το σηκώνει η μέρα. Και ο δίσκος. Είναι απ' αυτούς που κάνουν κακό στην υγεία ρε. Αν δεν αντέχεις βγάλ'το. Μαλακίες. Αν δεν αντέχεις μην το βγάλεις. Άστο. Καλύτερα. Άστο να παίζει. Άστο να σε γαμάει. Πιες κι άλλο. Και κάπνισε. Και άσε τη μέρα να περάσει.

Hawks and Doves - Year One

2011-12-22T06:55:00.004+02:00

Οι Hawk and Dove είναι ένα ζεύγος πανηλίθιων υπερηρώων της DC Comics. Ο μεν είναι και καλά βίαιος, σκλερός, πολεμοχαρής κι έτσι η (πλέον, ξεκίνησε ο) δε, είναι peace, bro φάση, όλα λύνονται με το διάλογο και λοιπές μαλακίες. Για κάποιο λόγο που δεν μπορώ να φανταστώ η DC τους ανέστησε στην επανεκκίνηση του Universe της που συντελείται τους τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω που τα βρίσκουν τα ναρκωτικά, αλλά θέλω γνωριμία με το dealer τους και άμεσα.

Μια ζωή μαλακίες. Από τότε που "ανέλαβε" αυτός ο Geoff Johns δεν αξίζει ν' ασχοληθείς με σουπερήρωες. Γενικά. Η Marvel άλλωστε πάντα για τον πούτσο ήταν. Εκτός του Daredevil, φυσικά.

Είπα να τσεκάρω, μέχρι τη δεύτερη σελίδα του πρώτου τεύχους έφτασα, κι αυτό με μεγάλη δυσκολία. Νταξ, δε γούσταρα ποτέ σουπερήρωες ιδιαίτερα, εκτός απ' αυτούς της Vertigo. Doom Patrol, ρε μουνιά και ποιος γαμάει τους X-Men.

Σουπερήρωες ρε... Η μέγιστη βλακεία των Αμερικανών. Το "κακό" είναι απλά κάτι που το κοπανάς μέχρι να λιποθυμήσει και καθάρισες. Απλά τα πράγματα. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι το "διασκεδαστικό" βρίσκει ο εκάστοτε αναγνώστης σ' αυτό το χάλι. Τέλος πάντων... Όσο υπάρχει ο Animal Man μπορώ να συμμετέχω κι εγώ στο παράλογο. Για λίγο. Κι από απόσταση.

Οι Hawks and Doves τώρα, είναι άλλο πράγμα. Για την ακρίβεια, όλο το αποπάνω το είδα σαν αφορμή να κράξω, σε κείμενο για μπάντα που δε χωράνε αρνητικά σχόλια. Και για να βάλω πολύχρωμες εικονίτσες κακοντυμένων λογοτεχνικών (χα!) δημιουργιών.

Ναι...

Οι Hawks and Doves, λοιπόν, είναι σόλο πρότζεκτ του τραγουδιστή των ανυπέρβλητων Planes Mistaken for Stars, του οποίου η φωνή, όσο έπαιζε με τη μπάντα καλυπτόταν κάτω από τόνους feedback. Μεγάλο λάθος, όπως αποδεικνύει το πόνημά του.

Συνεχίζει να παράγει με τρομερά αποτελέσματα το avant-grunge-core αίσχος (με την καλή έννοια) που παρήγαγαν οι Planes, αλλά σε πιο βαθιά κατάσταση, πιο σκοτεινή. Πιο προσωπική. Οι περιορισμένες εκτελεστικές του δυνατότητές τον... εχμμμ... περιορίζουν, βέβαια, ίσως αν τα έγραφε με κάνα κιθαρίστα της προκοπής αυτά τα κομμάτια θα έλαμπαν. Όχι ότι τώρα η σαπίλα τους δε συγκινεί. Κάθε άλλο. Είναι άμεσο όλο αυτό. Είναι πράγματα που έπρεπε να βγουν.

Δεν ξέρω ρε, όταν μεγαλώνουν οι πανκς είναι σα λυσσασμένα σκυλιά τις περισσότερες φορές, δεν ξέρω αν φταίει η επανάστα που τους πουλάει, η ελευθεριακή πλάνη, ό,τι κυκλοφορούν μετά είναι εκατοντάδες φορές ουσιαστικότερο απ' όσα είχαν δώσει μέχρι τότε. Στάζει δηλητήριο ρε.

Αυτό το "wish you were her(e)" αν το είχε γράψει κανένας από τους μαλακογκραντζάδες που ξέρετε και λατρεύετε θα χύνατε από τα μάτια τώρα, αλλά όχι, αυτοί το πούλησαν το πανκ. Κι αυτό με τη σειρά του τους ξέρασε, και τους άφησε να βγάζουν "ukulele songs"... Για να γελάμε εμείς οι έξυπνοι.

KMFDM - WTF?!

2011-12-19T07:02:00.000+02:00

Γνωριζόμαστε πόσο καιρό τώρα; Δυόμιση χρόνια; Κάπου εκεί δεν είναι; Κοίτα, είναι κάτι που δε σου 'χω πει. Το μεγάλο μου μυστικό. Δεν μπορώ να σκεφτώ πιο κατάλληλη στιγμή. Άσε με να το πω, σε παρακαλώ... Με βαραίνει χρόνια τώρα...

Γουστάρω Industrial. Τρελά. Έλα, έπρεπε να το 'χεις καταλάβει. Άρθρο όλο κλάψα για Foetus, περιμένω πως και πως το καινούριο των Ministry, εκθειάζω μέχρι αηδίας το φετεινό των Prurient; Σοβαρά τώρα, δεν είχες πάρει γραμμή τίποτα; Μα τίποτα; Καλά ρε, δεν το διαβάζεις το μπλογκ; Όχι, δεν - αλλάζω - θέμα - τώρα. Ρε συ, άνθρωπος είμαι, έχω αδυναμίες... Λυπάμαι, το ξέρω ότι έπρεπε να στο είχα πει νωρίτερα.

Τα '90s φταίνε ρε. Μα είναι δυνατόν; Σκάνε οι βρωμο-μαλλιάδες, οι ιδρωμένοι, οι άθλιοι, ο κόσμος παραληρεί μέχρι τη στιγμή που η μουσική βιομηχανία αποφασίζει ν' ασχοληθεί με τους φλώρους... Και βρίσκει αυτό το μαυροντυμένο με τα δερμάτινα και τις τζίβες, πετάει ένα "Mr Self-Destruct" και αυτό ήταν. Ναι και τον άλλον. Τον καραγκιοζάκο με το make-up και τους καθετήρες ούτε να τον σκέφτομαι δε θέλω. Το γελοίο. Μπα, δεν ασχολήθηκα και πολύ, εκείνα τα χρόνια ήμουν απασχολημένος με το να αποχαιρετάω την παρθενιά μου.

Αλλά περνάνε στο σύστημα αυτά. Σαν ιός. Και σου μένουν. Το τελευταίο των KMFDM; Έλειπες όταν το κατέβασα. Δε θα το αγόραζα κιόλας ρε συ, μη φτάνουμε στα άκρα. Δεν περίμενα να το ανακαλύψεις. Άκου λίγο όμως, ωραίο δεν είναι; Όχι; Καλά... Εντάξει, δεν ήταν ανάγκη να δεις φωτογραφίες τους, είναι ψιλοχάλια το ξέρω. Μα ποτέ δε μου άρεσε το πως ντύνονται αυτοί, με τα beats και τις κιθάρες κολλάω. Ταχύτητα φάση. Action Rock. Όλα αυτά και η Lucia... Γαμώ τους συνδυασμούς σου λέω.
Γάματα, με τον τίτλο κι εγώ γέλασα. Γερο-industrialάδες που ανακαλύπτουν το sexting. Άστο, δε λέω τίποτα, θα χρησιμοποιηθεί εναντίον μου...
Έλα ρε... Ξεκόλλα ρε... Δεν είναι τόσο αίσχος ρε... Άκου το "Take it like a Man". Κοίτα, αν το ανεχτείς λίγο ακόμα θα σταματήσω ν' ακούω twee... Είδες τι καλός που είμαι; Φιλάκι; Κι άλλο; Κάτσε μισό να πατήσω το play...
Καλά ντε, το αλλάζω...

...

2011-12-14T09:43:00.000+02:00

Καινούριο section πριν την εκπνοή της χρονιάς. Γιατί; Γιατί έτσι. Για καλή αρχή. Γιατί δεν έχω φράγκα (προς το παρόν) να τυπώσω φανζίν. Γιατί δε θα αντέξω άλλη χρονιά να ψάχνω κάτι καλό ή κάτι κακό να ακούσω, να μην τα βρίσκω, και να πιάνω τελικά τον εαυτό μου να ασχολείται με άλλες μορφές τέχνης, που, μεταξύ μας, παρουσιάζουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον από οποιαδήποτε indie μπάντα σήμερα. Όχι punk. Indie.

Ή απλά θέλω κάτι να απελευθερώνω περισσότερα από τα ευαίσθητα προσωπικά μου δεδομένα. Γιατί παίζει και να μην είμαι τίποτα παραπάνω από μια ατάλαντη, σιχαμένη attention whore. Στ' αρχίδια μου.

Και μια που μιλάμε για την αλήθεια ο αγαπητός κύριος Indie Sessions on the Radio (sic) έγραψε χτες ένα απίστευτα αληθινό κείμενο που μ' έκανε να αισθανθώ αμήχανα, ίσως γιατί είχα καιρό να διαβάσω στο ίντερνετ κάτι τόσο ουσιαστικό. Από τότε συγκεκριμένα που η Bruise δημοσίευσε αυτό. Κάτι τέτοια σου υπενθυμίζουν ότι το blogging δεν έχει ψοφήσει ακόμα όσο και να αναπαράγεται η εν λόγω δήλωση σε εκατοντάδες μαλακοtweets και αλλαγές στην κατάσταση στα οποιαδήποτε Facebook...
Πίσω στα δικά μου όμως...

Ίσως να έχω κουραστεί να γράφω συνεχώς για το "καινούριο". Τι ίσως, σίγουρα. Κι αφού αναφέρθηκε το "καινούριο", έκανα μια σελίδα στο DeviantArt (λινκ είναι, πάτα το) για να πείσω τους πάντες ότι εκτός από ατάλαντος συγγραφέας, είμαι ένας εξίσου ατάλαντος ζωγράφος. Πέρα από μαλακίες, τα αγαπώ αυτά τα έργα, γάμησέ τα, το ξέρω ότι δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, αλλά είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κάνει με τα χεράκια μου για τα οποία είμαι περήφανος... Και η μπάντα, φυσικά, αλλά δε μ' αφήνουν οι υπόλοιποι να μιλήσω γι' αυτή εδώ... Ποιος ξέρει, μπορεί και να τους πείσω...

Επίσης, μετά κόπων και βασάνων, αφού δεν παίζει τεχνικός στο μπλογκ πλέον, κατάφερα να εγκαταστήσω ξανά το google analytics, και στα keywords που οδηγούν σ' αυτό εδώ το αίσχος, κάποιος/α με βρήκε γράφοντας "Διάσημοι κριτικοί τέχνης του 21ου αιώνα". Ευχαριστώ πολύ, ρε γκουγκλ, με τιμάς δεν ξέρεις πόσο.
Τώρα, τι θα παίζει με το section... Θα είναι σαν εξέλιξη του προηγούμενου "Γκόνζο", ξέρω 'γω. Με τη δημιουργία του θα περάσουν σε αχρηστία κάμποσες παλιότερες "κατηγοριοποιήσεις" γιατί πολύ απλά βαριέμαι να σκέφτομαι. Σαν κριτικός κι έτσι. Θα βάζω και φωτογραφίες. Και δικές μου, ναι, γιατί είμαι ωραίο παιδί. Και ό,τι μου καυλώσει. Όχι παλιατζούρες, τώρα φάση. Και ηχητικά δείγματα. Και τέτοιες μαλακίες. Και ό,τι στο διάολο μου έρθει εκείνη την ώρα. Ναι, γάμησέ τα. Ημερολόγιο κάπως. Ή μπορεί και όχι. Ή δεν ξέρω. Μια αλλαγή ρε πούστη, κάτι.
Αυτό χρειάζομαι.
Αυτό θα υποστείτε.
Αυτά.
Λίγες αναφορές μνημειωδών έργων έχουν μείνει και το καθιερωμένο τοπ της χρονιάς και μπαίνουμε στο καινούριο. Άντε, γιατί το σιχάθηκα το φετεινό με τα σκατά του και τα όλα του. Τουλάχιστον το 2012 θα είναι μικρότερο. Μόλις 357 μερούλες και μετά μπουμ.

Lisabö - Animalia Lotsatuen Putzua

2011-12-12T19:18:00.001+02:00

Μαλάκα, δεν έχω λόγια...

Όχι σοβαρά, δε βγαίνει λέξη...

Αυτό το έργο έχει διαστάσεις. Βάθος. Μέγεθος.

Συγκλονιστικό ρε.

Ξέρεις, έχεις ετοιμάσει τις λίστες σου, έχουν μείνει κανά δυο άρθρα που δουλεύεις ακόμα για να κλείσεις το σιχαμένο φέτος και σκάει αυτό. Ή μάλλον στο σπρώχνει αυτός. Και σου γαμάει το γκραν φινάλε. Σχεδόν δεν ήθελα να το ακούσω, γιατί ήξερα ότι θα μου τα γαμούσε όλα, τους υπολογισμούς μου... Τις αναμνήσεις μου από τη χρονιά... Ήρθε απροσδόκητα όμως, βρήκε τη θεσούλα του στο κεφάλι μου, κάθισε και τώρα δεν το κουνάει... Ας είναι...

Μαλακία θα είναι το κείμενο, το ξέρω από τώρα, αλλά δε θέλω να το "περιποιηθώ" ιδιαίτερα, το θέλω αυθόρμητο, στην πρώτη, δεύτερη, βαριά τρίτη ακρόαση του δίσκου... Ό,τι βγει ρε.

Από τα ηχεία πάντως βγαίνει το ουσιαστικότερο Post Hardcore που ξέρασε η πουτάνα η Ευρώπη ποτέ. Οι κιθάρες, ρε μαλάκα. Sonic Youth με τη μία. Τι λένε οι στίχοι δεν έχω ιδέα, αλλά λέγεται με τόσο πάθος που δεν μπορεί παρά να είναι σημαντικό. Θα πρέπει να το αγοράσω φαντάζομαι... (Θα το κάνω το Φεβρουάριο, έχει βιβλιαράκι με όλα μεταφρασμένα κι έτσι ) Ιδιαίτερος ήχος ρε. Γάματα όμως...

Δεν ξέρω, μου τα 'χει γαμήσει όλα, πολύ σπαρακτικό ρε πούστη... Πολύ ισχυρό. Πολύ ρε. Αφού δε γίνεται ρε. Αφού δε βγαίνουν οι λέξεις ρε...

Big Sexy Noise - Trust The Witch

2011-12-10T06:54:00.035+02:00

Το λατρεύω το κάπνισμα. Πραγματικά, θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη απόλαυση που έχει εφευρεθεί ποτέ. Καλύτερο κι απ' το γαμήσι. Η απόλυτη δόση ευφορίας στην πιο γαμημένη στιγμή. Κηδείες, μαλακίες, γάμος της πρώην που γουστάρεις ακόμα, απόλυση, άγχος, εξεταστικές, όλα, βγαίνεις έξω, ανάβεις τσιγάρο και για ένα λεπτό περίπου, όλα είναι εντάξει. Όλα θα πάνε καλά. Δε θα το άλλαζα με τίποτα. Αυτή τη στιγμή... Το "τσαφ" του αναπτήρα, το άγγιγμα της φλόγας στην άκρη, το χαρτί που καίγεται, εισπνοή, εκπνοή... Εντάξει. Όλα - είναι - εντάξει.
Δεν παίζει να το κόψω ποτέ. Ποτέ όμως. Βλέπω όλους αυτούς τους πεφωτισμένους, υγιείς που το ξεφορτώθηκαν, πόσο τέλεια αισθάνονται αλήθεια; Που τρέχουν, ανεβαίνουν σκάλες με μία ανάσα, δεν κουράζονται... Σιγά το κατόρθωμα. Γουστάρω τρελά να μην έχω ανάσα όταν ανεβαίνω δυο σκαλιά και όταν το κάνω, ν' ανάβω κι ένα τσιγάρο για ανταμοιβή.
Κάτι έλεγα για το δίσκο... Όχι; Τι έλεγα τότε; Α ναι, για το κάπνισμα. Γαμάει το κάπνισμα. Απαράμιλλο στυλ κι έτσι. Δες το στο σινεμά. Στο "Wild At Heart"... Θα ήταν τίποτα αυτή η ταινία χωρίς τσιγάρα; Αρχίδια θα ήταν. Η διαβόητη σκηνή της Sharon Stone στο "Basic Instinct", όλο το "Coffee and Cigarettes" του Jarmusch. Η καριέρα του Tom Waits γενικά. Που κολλάει ο Waits; Κολλάει, άει γαμήσου.
Ρε, τίποτα δε θα ήταν το ίδιο...
Σε φάση αισθάνομαι έτοιμος να διαφθείρω κόσμο τώρα... Νομίζω ότι κάνω το σωστό. Ότι πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια. Η "άλλη πλευρά". Ναι...
Μ' αρέσουν οι δίσκοι της Lydia. Όλοι. Έχουν αυτό που με κάνει να θέλω ν' ανάψω τσιγάρο, να κατεβάσω την πίκρα του καπνού στα σακατεμένα πνευμόνια μου, όλη τη μαυρίλα, όλη την αηδία, να ζωγραφίζω με μελάνια και ακρυλικά σε κακοδιατηρημένους καμβάδες, να ρίχνω ποτήρια και τασάκια κάτω, γιατί είμαι αδέξιος όταν έχω οίστρο, να ρίχνω μια ματιά στο χάλι στο πάτωμα και να συνεχίζω... Όσο παίζει η μουσική... Όσο ακούω τη φωνή της...
Τσιγάρο.
Τώρα.

Of The Wand And The Moon - The Lone Descent

2011-12-07T06:42:00.034+02:00

Έχω ένα θέμα με τους Death In June. Η μουσική τους μου αρέσει υπερβολικά, έχω πιάσει τον εαυτό μου να συγκινείται από στίχους τους, αλλά ξέρεις... Έχουν αυτή τη ναζιστομαλακία. Δε λέω ότι είναι φασίστες ή κάτι τέτοιο, δεν έχω ιδέα τι σκατά έχει ο Douglas P. στο κεφάλι του, έδιωξε το Wakeford άλλωστε επειδή ήταν μέλος του γαμημένου British National Front, λατρεύω και Sol Invictus σε περίπτωση που αναρωτιέστε.
Είναι το κόλλημά του με τις ναζιστικές αναφορές στο "οπτικό" κομμάτι της τέχνης τους που με απωθεί. Τι να κάνω δηλαδή, καυλώνω με αλφάδια όχι με σβάστικες. Και κάπως έτσι κρατάω τις αποστάσεις μου απ' αυτή την παλιοπαρέα.
Στην οποία η τυπάρα με την κάτασπρη καράφλα και την κατακόκκινη τερατογενιάδα ανήκει... Ω ναι. Ποια τυπάρα; Μα το άτομο πίσω από τους Of The Wand And The Moon, το φετεινό αριστούργημα των οποίων στοίχειωσε τα χειμωνιάτικα βράδια μου. Και διαβάζω κάτι για German Paganism στους στίχους του, γάμησέ τα, γεμίζω διλήμματα. Από το τίποτα; Ίσως...
Ίσως και όχι. Μεγάλωσα με το punk, βλέπεις, κι έχω μάθει να ξερνάω με φασίστες και σκατά, τι να κάνω δηλαδή. Και κάπως νιώθω ρε παιδί μου όταν με πιάνω να κολλάω με τις μουσικές από τύπους αμφιβόλων πολιτικών πεποιθήσεων... Ή όχι αμφιβόλων. Των λάθος πολιτικών πεποιθήσεων.
Παραθέτω, λοιπόν, το ερώτημα της ημέρας:
Θα άκουγες ένα δίσκο, παρότι δε συμφωνείς με τις πολιτικές, κοινωνικές, σεξουαλικές, οτιδήποτε θέσεις του/των καλλιτέχνη/ων;
Παρακαλώ τη συμμετοχή όλων, γιατί με βασανίζει χρόνια τώρα...
Αναφέρω μερικά παραδείγματα για να βοηθήσω το διάλογο:
1. Θα γούσταρες το "Straight Edge" των Minor Threat ενώ πίνεις τον κώλο σου, καπνίζεις τούρκικα καπνά, ρουφάς ντραγκς χωρίς να υπάρχει αύριο;
2. Όταν ουρλιάζει ο Gira "Kill the child" τραγουδάς μαζί του, ή θεωρείς ότι επαινεί την παιδοκτονία;
3. Θα τσέκαρες μια μπάντα που ντύνεται με σβάστικες όπως ακόμα και αυτοί οι Sex Pistols;
4. Πώς σου φαίνονται τα σεξιστικά αίσχη των 2 Live Crew;
5. Black Metal: ένα μάτσο κακομακιγιαρισμένοι ατάλαντοι που καυλώνουν όταν (τραγουδάνε ότι) πίνουν αίμα παρθένας με σιλικόνη, τρέφονται με ζωντανά περιστέρια και η μοναδική σοβαρή σχέση που είχαν ποτέ και προχώρησε πέρα από το πλατωνικό ήταν με το πόνυ της αδερφής τους. Το πλαστικό. Αλλά και πάλι δεν είναι τόσο χάλια όσο το Epic Metal... Μαλάκα, ξέχασα την ερώτηση...
6. Θα άκουγες ένα δίσκο που τιτλοφορείται "Meat is Murder" τη στιγμή που θεωρείς ότι δεν υπάρχει ζωή χωρίς γαρδουμπάκια;
7. Γνωρίζεις ότι κάποιος Anthony είναι gay και μάλιστα θέλει ν' αλλάξει φύλο. Θα τον τσέκαρες ή είσαι ένα ομοφοβικό αρχίδι που πρέπει να σταματήσει να διαβάζει αυτό το μπλογκ, μαλακοκαύλη, ξερατό, γαμημένο σκατό, ντροπή του ανθρώπινου είδους;
8. Έχουν καμία βάση αυτά τα ηθικά διλήμματα ή στην τέχνη δε χωράνε φαρισαϊσμοί;
9. Το διάβασες το άρθρο ή ακόμα κοιτάς τη φωτογραφία;

Για πες...

Omon Ra II - Omma Cobba

2011-12-04T06:34:00.036+02:00

Ποιοι Dirty Beaches; Σοβαρά τώρα. Είχα γράψει κάποτε σχετικά καλά πράματα για το δισκάκι τους, θυμάμαι, αλλά ξεφούσκωσε η φάση τους. Ήρθαν κιόλας ε; Τι λες τώρα, σοβαρά; Στ' αρχίδια μου. Με κούρασαν τελικά. Γενικά έχω βαρεθεί δίσκους με totally badass παραγωγή και μηδαμινές συνθέσεις. Πειράζει; Δε νομίζω...

Ποιοι άλλοι ήρθαν να δεις; Α ναι, ήρθε και η '90s κλαψομούνα η EMA. Ειλικρινά απορώ γιατί η δικιά της μπούρδα έκανε αίσθηση. Τόσο πολύ σας έλειψε η PJ Harvey ώστε να εκθειάσετε τη βλαχο-εκδοχή της από τη Ντακότα; Μα Ντακότα, ρε μαλάκα; Τι βόρεια, τι νότια. Αρχίδια. Κλάψα και δυσωδία. Ανάπηρες κιθάρες, μαλακισμένη ερμηνεία, αμερικανοβλαχιά και γαμημένο 1997 έχεις φύγει πριν από δεκατέσσερα χρόνια στην τελική, τι σκατά θες από τη ζωή μου πια; Έγραψα ποίηση. Ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος. Ο κόσμος μου ανήκει.

... και ο John Maus. Άαααααλλο χάλι από 'κει. Για γέλια μου φαινόταν οι Devo πάντα, άσχετα αν τους γούσταρε ο Cobain, ούτε οι ίδιοι έπαιρναν τους εαυτούς τους στα σοβαρά. Κι όμως, ένας ατάλαντος φετινής εσοδείας κατάφερε να κάνει αίσθηση κοπιάροντάς τους μέχρι αηδίας. Πως είπατε; Και σ' αυτόν πήγατε; Μωρέ μπράαααβο... Μόνο εμένα έχει γονατίσει η κρίση; Τι σκατά πια...

Κοίτα, νταξ, γούσταρα που ήρθαν κάποια ονόματα του "τώρα", και χίλια ζήτω στα παιδιά που τους κουβάλησαν, υπάρχει η έντονη φήμη ότι και καλά επηρεάζω κόζμο μ' αυτά που γράφω, γι' αυτό δεν άνοιξα το στοματάκι μου πριν έρθουν, ήθελα να βγουν τα έξοδα απ' αυτά τα live. Just in case, ξέρεις τώρα... Ελπίζω να πήγαν καλά, ειλικρινά. Μπας και κουβαλήσουν και τίποτα Prurient κι αλλάξουμε αυτιά που να πάρει ο διάολος (την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μαθαίνω ότι θα φέρουν The Men. Κοντεύει να εκραγεί ο εγκέφαλός μου).

Α ναι, καλοί είναι αυτοί οι Omon Ra II δε θα κάνω και τη στρινγκάρα μου σφεντόνα, νταξ... Μην τους φέρετε, δε χρειάζεται... Σοβαρά μη. Δε θέλω.

HTRK - Work (Work, Work)

2011-12-01T06:36:00.036+02:00

Η Αυστραλία δεν απογοητεύει ποτέ. Κάποτε φανταζόμουν το μέλλον μου εκεί, ποτέ δεν είναι αργά, βέβαια. Ούτε για όνειρα ούτε για τίποτα. Τι μου λείπει; Μια καλή γνωριμία, να μου βρει μια καλή δουλειά, μαλακίες, μια οποιαδήποτε δουλειά κι έφυγα. Και απλά πάω, πήζω όλη μέρα, αλλά ξοδεύω τις νύχτες μου ανακαλύπτοντας τέτοιες μπάντες. Παράδεισος.
Εδώ και καιρό σκέφτομαι να ξεκινήσω ένα φανζίν μόνος μου, που θα γράφω μόνο για 'μένα, θα έχει μόνο δικές μου φωτογραφίες, σχέδια, τέτοια πράγματα. Και κείμενα προφανώς. Το blogging άλλωστε έχει πεθάνει, ώρα να μετακινηθούμε προς κάτι ακόμα πιο πεθαμένο. Ο σκοπός είναι να βρεθεί παρηγοριά στη ματαιοδοξία. Θα τυπώσω δέκα αντίτυπα, θα τ' αφήσω στο OMMU και γεια σας.
Αν το έκανα τέλος πάντων και έπρεπε να γράψω για ένα δίσκο, θα ήταν αυτός εδώ. Εντάξει, μπορεί και των Prurient. Δύο δίσκοι δεν είναι πολλοί. Ένα έντυπο άλλωστε που σέβεται τον εαυτό του οφείλει να έχει γραφτεί με μουσική να παίζει από πίσω, σωστά;
Οι HTRK θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι ο ήχος του 2011. Ή μάλλον ο ήχος που θα επέλεγα εγώ να ντύσει αυτό το γαμωέτος. Με τις εκατοντάδες απογοητεύσεις του, με το άγχος, την ανασφάλεια, τις λίγες στιγμές που κατάφερες να κλείσεις την πραγματικότητα εκτός και να ζήσεις. Για λίγο. Για πάρα πολύ λίγο. Χωρίς να σκέφτεσαι. Να είσαι εκεί στη στιγμή. Σ' αυτό που συμβαίνει. Και να μπορείς ν' απλώσεις το χέρι σου και να το αγγίξεις. Το τώρα.
Αλλά δε λειτουργεί έτσι ο χρόνος.
Βάλε μέσα και τη γαμημένη μοναξιά των μεγάλων αποφάσεων κι έχεις στα χέρια σου σατανικό cocktail.
Δεν κολλάει πουθενά η παραπάνω πρόταση ε; Νομίζεις...
Η αυτόματη γραφή παρασύρει, μη με παρεξηγείς... Γίνομαι γαμημένη drama queen άμα μ' αφήσεις, όπως όλοι. Όπως όλοι, έτσι κι εμείς. Αυτό λέω στον εαυτό μου το τελευταίο τρίμηνο.
Έχω σταματήσει να βάζω τα αυστηρά "προσωπικά" κείμενα στο μπλογκ. Γιατί σχεδιάζω αυτό το έντυπο. Και τα "αστεία" τα 'χω κόψει, αλλά δεν ετοιμάζω κάτι γι' αυτά. Απλά δε μου βγαίνουν πλέον. Δε θέλω να γελάω. Κανένας δε θέλω να γελάει.
Έχω γράψει κάμποσες σελίδες για το "πείραμα" - έτσι το λέω - και, όπως ό,τι καλό έχω κάνει, δε μου αρέσει καθόλου. Αλλά είναι ειλικρινές και σκληρό. Και όσο το "βλέπω" σε χαρτί είναι και όμορφο. Δε θα 'θελα να γράψω βιβλίο, αλλά ένα φανζίν, ασπρόμαυρο, γεμάτο φωτογραφίες μου, εγώ, εγώ, εγώ, σε χαρτί που μυρίζει κάπως χάρτινα... Ναι... Θα ήταν ωραίο, πιστεύω.
Είναι τα όνειρα που έχω. Αυτό και να πάω Αυστραλία να ζήσω... Κάποια στιγμή. Δεν ξέρεις...

Various Artists - New York Rules

2011-11-28T06:39:00.004+02:00

Βασικά έχει The Men μέσα... Γι' αυτό και μόνο αξίζει τον κόπο. Επίσης έχει τερατωδώς γαμάτο artwork. Κασέτες ρε... Φετίχ της πούτσας. Το προσπερνάω, γιατί δεν έχει και πολύ σημασία.

Κοίτα, No New York δεν είναι, σίγουρα όμως είναι η μοναδική συλλογή με διάφορους καλλιτέχνες που έχει νόημα ν' ακούσεις φέτος. Τόσο απλά. Γαμάει. Αυτό το PUNK! που γράφει πάνω δεξιά; Με το θαυμαστικό; Το εννοεί 100%. Γάμησέ τα ρε. Αλήθεια λέω.
Χύμα κιθάρες στα μούτρα, εκτροχιασμός, μανία, έκφραση, τέχνη, τέχνη, τέχνη. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλύτερα. Και πάντα η φάση "κλεφτές ματιές στην ψυχεδέλεια των 13th Floor Elevators" οι οποίοι ήταν πανκοδέστεροι των οποιονδήποτε Sex Pistols που ακολούθησαν. Όχι απ' όλους, άλλοι κοιτάνε αλλού. Αλλά ξέρεις, όταν πέφτεις πάνω του... Συμβαίνει.
Ειλικρινά δεν μπορώ να ξεχωρίσω καμία μπάντα. Όλες μου κάνουν "κάτι". Μαλάκα, πολύ σπάνιο αυτό. Ρε συ, ντάξει, ΠΑΝΚ είναι, τι θες; Υπερανάλυση; Κι έτσι; Ιστοριούλα; Μαλακίες... Δεν παίζουν κανούρια εδάφη, δεν ανοίγονται νέοι δρόμοι, είναι κάτι γνώριμο, χιλιοπαιγμένο, γαμάτα όμως... Σου φτάνει; Σου φτάνει, ξεκόλλα...
Και για να μην παιδεύεστε το βρίσκετε εδώ. Έχει και τρελό κομμάτι ιστορίας μαζί. Αυτό που αναφέρω και παραπάνω. Δύο σε ένα. Ευκαιρία.

Prince Rama - Trust Now

2011-11-23T07:20:00.000+02:00

Αν έπρεπε να χτυπήσω ένα tattoo οπωσδήποτε αυτό θα ήταν ή τα Bars των Black Flag ή ο Ganesha. Ο Μεταφορέας των Εμποδίων (the Remover of Obstacles αγγλιστί, το Google Translate δεν μπορεί να κάνει καλύτερη δουλειά, ακούω προτάσεις). Γάματα χρήσιμος.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι εδώ. Σιχαίνομαι όσο δεν πάει κάθε μορφή θρησκείας, κάθε υπόνοια ότι μας διοικεί και ορίζει τις μοίρες μας ένα ανώτερο ον, τα πάντα. Αλλά αυτός ο τύπος με το κεφάλι ελέφαντα κάτι μου κάνει. Δεν ξέρω... Είναι και deva της παιδείας, της σοφίας, αρετές που ομολογουμένως δε διαθέτω στο οπλοστάσιό μου, ίσως επειδή ελπίζω να τις αποκτήσω κάποτε...
Είναι και λίγο περίεργο νομίζω. Δεν είναι κάνα προσωπικό κόλλημα θρησκευτικής φύσεως ή οτιδήποτε αυτό που έχω με το Ganesha, είναι σε φάση: "Μου αρέσει η Sherilyn Fenn στο Twin Peaks, μου αρέσει να την κοιτάω, αν είχε κέρινο ομοίωμα και βρισκόμουν μπροστά του κάτι αλλόκοτο μα παράλληλα τόσο φυσιολογικό θα συνέβαινε μες στο βρακί μου, αν την πετύχαινα λάιβ δε (τότε, όχι τώρα) θα μου κόβονταν τα πόδια" και αυτό είναι όλο. Τα μαυρόασπρα παπούτσια φταίνε λογικά. Όχι για την τυπάρα, για τη Sherilyn. Ο Ganesha δε φοράει παπούτσια. Ενάντια κι έτσι...
Πάμε πάλι...
Έχω διαβάσει διάφορα (όχι αρκετά) για τον τύπο, ωραίος είναι σε όλα του, μου 'χουν κάνει δώρο κι ένα αγαλματίδιο απ' την Ινδία. Θα 'θελα να πάω κάποτε, αλλά δεν το πολυέχω με τα εμβόλια. Να δω και καλά. Να δω τι παίζει. Και καλά. Εναλλακτικές κουλτούρες και τα συναφή. Ξέρεις τώρα μωρέ...
Δεν την έχω ψάξει και τρελά με θρησκείες και μαλακίες, αλλά μου φαίνονται πολύ μοβόροι και πολεμοχαρείς όλοι οι υπόλοιποι οι π. Χ., για μ. Χ. ούτε λόγος, δε θέλω ν' αρχίσω γιατί δε θα σταματήσει σε αφορισμό η φάση, για εξορκισμό με βλέπω...
Τον επικαλούνται συχνά οι Prince Rama στο τελευταίο, επίσης συγκλονιστικό τους έργο. Είμαι απόλυτα κολλημένος μ' αυτή τη μπάντα. Είναι αυτό το διαστρεβλωμένο ethnic πράμα που παίζουν, που ακούγεται τελείως άρρωστο, εξωτικό, ελκυστικό... Και το πιστεύουν κιόλας. Αυτό που το βάζεις;

Jane's Addiction - The Great Escape Artist

2011-11-18T06:09:00.000+02:00

Καλά δε λες κι ότι έσκασε από το πουθενά... Δεν μπορείς να πεις, επίσης, ότι το περίμενες κιόλας. Σίγουρα όμως μπορείς να παραδεχθείς ότι δεν το επιθυμούσες. Σε καταλαβαίνω, ούτε κι εγώ.

Κοίτα, στα '90s τους γούσταρα τρελά. Έσκαγε από παντού η "ροκιά", μαλλιαδούρες, Gibson Les Paul, οι Jane's μέσα σ' αυτό έδειχναν πραγματικά "εναλλακτικοί". Τώρα δεν ξέρω. Δεν είναι "ροκ" το σήμερα. Ζούμε σε μια εποχή ακραίων αντιθέσεων νομίζω. Και κάπου δε μου κάθονται. Είχα αναπτύξει τις σκέψεις μου για τη φάση τους και παλιότερα, αλλά και πάλι... Ίσως αυτό το κείμενο να ξορκίσει το "κακό" μια για πάντα. Το χωρίζω, λοιπόν, σε δύο μέρη:

1. Προ της ακρόασης του "The Great Escape Artist"

Τα "Nothing's Shocking" και "Ritual De Lo Habitual" είναι γάματα σημαντικοί δίσκοι. Όχι για 'μένα, γενικά. Ιδιαίτεροι, πρωτοποριακοί, διακόσιες χιλιάδες χρόνια μπροστά από την εποχή τους. Ρε, τους άκουγα μικρότερος και σε φάση ήθελα να γίνω ο Navarro. Μακράν ο ευρηματικότερος κιθαρίστας του φερόμενου ως Hard Rock τότε. Κι ο Perry Farrel... Τόσο ιδιαίτερος, τόσο λαμπερός... Από τους ανθρώπους που θα μπορούσαν με ευκολία να σε πείσουν ότι μπορούν να πετάξουν...
Τους ανακάλυψα αφού το διέλυσαν, φυσικά.

Θυμάμαι ένα άρθρο σε κάποια βρετανοφυλλάδα απ' αυτές που καταβρόχθιζα για πλάκα, να 'ταν η NME, η Melody Maker, το Q, το Select, το Alternative Press (αυτό είναι αμερικανιά, αλλά ξέρεις...), γάματα, χέστο, έγραφε για τα projects στα οποία απορροφήθηκε ο καθένας μετά τη διάλυση. Οι Porno For Pyros για παράδειγμα μου φάνηκαν "εξέλιξη" του πράγματος, κάτι πειραματικό και, τηρουμένων των αναλογιών, όμορφο, ακόμα και η παρουσία του κιθαρισταρά στους Red Hot Chili Peppers... Ήταν μια φυσική συνέχεια όλου αυτού. Ένα επόμενο βήμα. Τους Polar Bear του Avery που εκθείαζε, ομολογώ ότι δεν τους τσέκαρα ποτέ. Δεν είναι αργά. Θα το κάνω. Αλλά όχι σήμερα.
Τι θέλω να πω... Το άρθρο σου έδινε την αίσθηση ότι τίποτα δεν είχε αφεθεί στην τύχη του, ανήσυχοι μουσικοί εξακολουθούσαν να δημιουργούν ανήσυχη μουσική.

2. Κατόπιν ακροάσεως του "The Great Escape Artist"
Και φτάνουμε στο θέμα μας...
Το δίσκο κακό δεν τον λες. Βασικά, από τους συγκεκριμένους ανθρώπους έχω πεισθεί ότι δεν μπορεί να βγει κάτι άσχημο. Με τη στενή έννοια του όρου, όμως. Σίγουρα είναι εκτός του "σήμερα", δεν ξέρω καν αν χρειάζεται κανείς κάτι τέτοιο στην παρούσα φάση, στη Wavves εποχή που διανύουμε κάτι δουλεμένο, καλοηχογραφημένο δεν κολλάει... Ακούγεται ξένο. Ούτε εγώ μπορώ να το δεχτώ, έτσι; Οι σημερινές μπάντες σκότωσαν τη virtuosité, το μουσικό με παιδεία, τη μπάντα που κάνει πρόβες, τη σύνθεση την ίδια, τον κόπο, τη δουλειά. Θεωρήθηκε μαλακωδώς ότι δύο συγχορδίες, ένα fuzz κι ένα delay pedal είναι ό,τι χρειάζεσαι για να φτιάξεις το επόμενο αριστούργημα που θα καυλώσει την ψυχή και τ' αυτιά ενός μουσικοκριτικού του μεγέθους μου.
Λάθος; Όχι απαραίτητα. Είμαστε άλλωστε όλοι εκπρόσωποι της εποχής μας. Απλά τυγχάνει η εποχή μας να έχει σκοτώσει το μουσικό. Ή αυτόν που θεωρείται "μουσικός" αυστηρά, για κάτι πιο ευρύ. Θα το εξηγήσω με μία παραβολή. Γιατί δεν έχω τονώσει το μεσσιανικό προφίλ μου τελευταία. Λοιπόν: Πες ότι ετοιμάζεσαι για πανελλαδικές. Στα μαθηματικά όμως είσαι τελείως για τον πούτσο. Χρειάζεσαι βοήθεια επειγόντως. Χρειάζεσαι τον καλύτερο καθηγητή που υπάρχει, τον άνθρωπο που θα σου διδάξει μέσα σε λίγες μέρες όσα δεν κατάφερες να μάθεις σε μήνες, κάποιον που θα σου δώσει γνώση, θα σε βοηθήσει να σταματήσεις να φοβάσαι τα ολοκληρώματα, θα σε κάνει να καταλάβεις, κι ακόμα κι αν αποτύχεις, θα βγεις από την εμπειρία πιο πλήρης... Εσύ όμως είσαι ατομάρα και το σύστημα της παραπαιδείας σε αηδιάζει. Ζητάς, λοιπόν, βοήθεια από τον αδερφό σου. Που πάει Γυμνάσιο.
Έγινα κατανοητός;
Δεν είναι όμως όλα σκατά. Η εποχή μας επίσης, κατάφερε να σκοτώσει και το ροκ σταρ. Τον αυτοκαταστροφικό νάρκισσο με τη σιλικονάτη γκόμενα που κολυμπούσε στα βουνά με την κοκαΐνη. Το είχαμε ξανακάνει με το punk και το hardcore. Τώρα το καταφέραμε με την αδιαφορία. Καλά είναι. Μας έμεινε ο αθληταράς και η ποπ τσιχλόφουσκα ηλίθια. Οι μέρες της ευημερίας σας είναι μετρημένες...

We Were Promised Jetpacks - In the Pit of the Stomach

2011-11-14T06:53:00.001+02:00

Αυτός ο δίσκος είναι σαν τους παλιούς φίλους. Αυτούς που πέρασαν, άγγιξαν, έμειναν. Ναι, κάπως έτσι. Δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί οι κιθάρες θυμίζουν τόσα πολλά. Κυρίως από τις μπάντες που άκουγα στο σχολείο. Η φωνή του τύπου είναι απίστευτα ζεστή, έτσι... Καθησυχαστική ρε παιδί μου. Σα να μη σου τραγουδάει, σα ν' ακούει τα προβλήματά σου.

Και ξέρω ότι όλοι οι παλιοί μου φίλοι θα τον γουστάρουν. Είναι απ' αυτούς που θα πρότεινε κάποιος και θα μαζευόμασταν όλοι σπίτι του να τον ακούσουμε. Ξανά και ξανά και ξανά. Και μετά θα κάναμε μια μπάντα, θα νοικιάζαμε ένα στούντιο για κάνα δίωρο και θα παίζαμε ακριβώς έτσι. Ίσως κάποια μέρα να έσκαγε ένας και να 'λεγε "έβγαλα το Pear Tree στην κιθάρα", τότε εγώ θα έπρεπε να βγάλω τους στίχους με τ' αυτί, δύσκολη φάση, στο Proficiency κόπηκα στο Listening γιατί έπρεπε να καταλάβω τι έλεγε ένας γέρος απ' τη Σκωτία, και θα ξαναπηγαίναμε στο στούντιο, θα το διασκευάζαμε άθλια και μαζί με καναδυό διασκευές ακόμα θα παίζαμε στη γιορτή του Πολυτεχνείου. Και τα κορίτσια θα χόρευαν και όλοι θα φεύγαμε με γκόμενες και όλα θα ήταν ωραία και θα είχαμε μια εφηβεία που θα τη ζήλευαν όλοι...

Και όλοι θα μας ρωτούσαν "αυτό ποιοι το λένε;", "Μα, οι We Were Promised Jetbacks" θα απαντούσαμε και θα φέρναμε στο νου μας τις πρόβες που χρειάστηκαν για να βγει σωστά, τα βρισίδια μου, πάντα βρίζω τους συνεργάτες μου κάνει το όλο πιο ζεστό, θα θυμόμαστε τις στιγμές στη σκηνή, τα βλέμματα που ανταλλάξαμε, τα λάθη, τα φάλτσα και θα γελάμε... Και σήμερα... Που φαινομενικά δε μας συνδέει τίποτα περισσότερο από ένα κοινό παρελθόν. Στο οποίο μας έχουμε δει στα χειρότερα και στα καλύτερά, που δε χρειάζεται να αποδείξουμε τίποτα ο ένας στον άλλο, που ένα τηλέφωνο μια φορά το μήνα περισσότερο στεναχωρεί παρά βοηθάει...

Που μου λείπετε ρε μουνιά της λάσπης, γαμώ τα γαμημένα χιλιόμετρα, που θα 'θελα να είμαι εκεί, που θα ήθελα να είστε εδώ, που θα ήθελα διάφορα πράγματα που αν ήμασταν κοντά μπορεί και να μην τα ζητούσα ποτέ, αλλά τουλάχιστον...

Τουλάχιστον τίποτα...

Summer Camp - Welcome to Condale

2011-11-10T06:48:00.001+02:00

Είχα βάλει κάμποσους δίσκους στο winamp να παίζουν με τη σειρά, άλλους τους είχα ακούσει, άλλους τους είχα λιώσει, άλλους μόλις τους είχα κατεβάσει, άραζα και διάβαζα τυχαία σελίδες από το "Rum Diary" του Hunter S. Thompson. Όχι, φανταστείτε τη στιγμή. Έχεις μπροστά σου ένα τέρας της λογοτεχνίας και ξαφνικά από πίσω μπαίνει αυτό. Σταμάτησα το διάβασμα. Με τη μία. Σηκώθηκα να κλείσω τη χαζοχαρούμενη μαλακία που έπαιζε από πίσω. Και κατέληξα τελικά να στήνω αυτί και ν' ακούω... Δεν το περίμενες αυτό ε; Ούτε εγώ. Εκεί στο "I Want You" έγινε η ζημιά. Η παύση της λογοτεχνίας. Ή όχι ακριβώς...

Πριν συνεχίσω, θα 'θελα να εξομολογηθώ ότι δεν ανήκω στη σέχτα των βιβλιομανών, ούτε των μουσικομανών αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Και συνεχίζω...

Όσο προχώραγε ο δίσκος ήμουν σε φάση "πρέπει να συνοδέψω την ακρόαση με κάτι". Δεν πήγαινε μόνο του, δε γουστάρω και επαγγελματικές βλακοφάσεις "μελετάω το έργο, μη με ενοχλείτε" κι έτσι. Όφειλα (στον υπερπολύτιμο εαυτό μου) να βρω κάτι που να ταιριάζει όμως. Σε φάση βιβλίο. Κάνω συχνά τέτοια παιχνίδια μ' εμένα γιατί είμαι πάρα πολύ έξυπνος, ιδιαίτερος και "εμείς οι εστέτ αισθανόμαστε μόνοι τα βράδγια". Άλλοι απλά αυνανίζονται, εγώ το πάω παραπέρα. M χμ...
Που είχα μείνει; Α ναι...
Ποιος ταίριαζε; Κανείς ίσως; Σαν καλή Αγγλίδα νοικοκυρούλα που είμαι γουστάρω τρελά Jonathan Coe, ας πούμε. Είμαι και στα μισά του "Ιδιωτικού βίου του Μάξουελ Σιμ" τι πιο φυσιολογικό; Δεν έκανε... Άλλο...

Το "Είμαστε όλοι στοιχειωμένοι" του Chuck Palahniuk. Γιατί όχι; Οι αντιθέσεις γαμάνε, άλλωστε. Αυτή δεν έλεγε και πολλά όμως...

Μετά William Burroughs, Charles Bukowski, Jack Kerouac, Irvine Welsh, Thomas Pynchon, πρέπει - να - σταματήσω - το - name dropping - τώρα.

Αυτός ο δίσκος δεν έχει λογοτεχνία. Τέλος. Ή τουλάχιστον δεν έχει λογοτεχνία που να αρέσει σ' εμένα. Κόμικς όμως; Αυτό είναι άλλο θέμα.

Για παράδειγμα, όταν διαβάζω το Invisibles του Grant Morrison - το κάνω συχνά, περιέχει την αλήθεια - πρέπει από πίσω να παίζει μόνο Twee. Αλλιώς δε βγάζει νόημα. Σοβαρά.

Καλά, δεν παίζει να αρχίσω πάλι να αναφέρω διάφορα. Πάμε απευθείας στη λύση του μυστηρίου: Love & Rockets - New Stories. Αυτό. Ο Jaime Hernandez. Ναι. Πρόσεξε όμως: New Stories. Όχι τα παλιά. Αυτά θέλουν old school HxC. Όοοοχι. Τα καινούρια. Με χοντρή Maggie και ενήλικη (γερασμένη) Hopey. Ταιριάζει γαμώ. Σα μια μικρή νότα αισιοδοξίας στη μελαγχολία της ενηλικίωσης. Δοκίμασε και πες.

Zola Jesus - Conatus

2011-11-07T07:03:00.001+02:00

Δεν είμαι καθόλου σε φάση, βασικά. Αλλά ξέρεις, πρέπει... Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρίσκομαι σε μία φάση αναζήτησης, εσωτερικής και μη, μία ιατρική διάγνωση τα φταίει όλα, τη βλέπεις λίγο αλλιώς μετά από κάτι τέτοιο... Τέλος πάντων, αρκετά με τα δικά μου, ας πούμε λίγο για 'μένα. Ναι... Προσπαθώ να βρω εδώ και καιρό κάτι "διαφορετικό", κάτι πρωτοποριακό ν' ακούσω, με κούρασαν λίγο οι κιθάρες. Έπεσα με τα μούτρα λοιπόν, σε κάτι Detroit Techno, κάτι πρώτες κυκλοφορίες της Warp, τους Azari And III, γάμησέ τα, πολύ Dance κατάσταση, ίσως η στροφή να οφείλεται στο "Biophilia" και στο νέο μου κόλλημα, το Ben Frost... Εξαιρούνται οι Fall έτσι; Και μόνο Νορβηγικό Βλακ Μέταλ να άκουγα ένα διάστημα, θα έκανα διάλειμμα για να τσεκάρω το καινούριο τους.

Και μέσα σ' όλο αυτό έσκασε και αυτός ο δίσκος... Και δε μου έκανε καμία εντύπωση. Και δεν έχει να κάνει με τις ανατροπές που έλαβαν χώρα μέσα σε ένα χρόνο. Το πρόβλημα δεν είναι ότι άλλαξα εγώ, αλλά ότι δεν άλλαξε αυτή...

Εξηγούμαι...

Η αλλαγή της από το πρώτο "The Spoils" στο "Stridulum", ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακή. Θες όμως το νεαρό της ηλικίας, η έλλειψη επιρροών πέρα από τις τετριμμένες, το πράγμα κάπου έκατσε. Έληξε. Το τελευταίο της πόνημα θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται "Stridulum III", γιατί είναι ακριβώς αυτό. Βασικά, είναι ίδιο. Τίποτα δεν έχει αλλάξει, όλα είναι τα απολύτως αναμενόμενα και έχω την αμυδρή εντύπωση ότι η μικρά έχει υπερεκτιμήσει τη φωνούλα της. Κακά τα ψέματα, όσες κορώνες και να πετάξεις, το συναίσθημα δε βγαίνει αν δεν το 'χεις... Ή, πιο σωστά, αν δεν έχεις τον τρόπο να το εξωτερικεύσεις.

Δεν είναι ρε, ήθελε κάτι άλλο εδώ. Κάτι πιο... Κάτι λιγότερο Goth τέλος πάντων. Οι ιέρειες των τελευταίων ετών, δε λαμβάνουν υπόψη το σύνολο της καριέρας της τύπισσας που έχουν σαν είδωλο, ναι, στη Siouxsie αναφέρομαι, η οποία ήταν υπερχαμαιλέοντας σε όλες της ηχογραφήσεις της. Εξελισσόταν.

Άσε που δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πιο τελειωμένο από τεράστιες παραγωγές, με ογκώδη και υγρά πληκτροφόρα, όσο και να λατρεύω τα '80s, προτιμώ να τα ακούω από τότε, οι σύγχρονοι "μεταφραστές" δε μου λένε τίποτα. Και μην αρχίσω για το goth γενικά... Αν μπορούσες να μετρήσεις την κιτσαρία (ελληνιστί: Kitsch) με κάποιο τρόπο, το μοναδικό genre με ανάλογα μεγέθη θα ήταν το Hair Metal. Μόνο που αυτό ψόφησε και ησυχάσαμε.

Να ξεκαθαρίσω εδώ ότι ο δίσκος δεν είναι κακός. Απλά τα ξανακούσαμε αυτά και δεν ήταν ανάγκη τώρα... Δεν ξέρω, αν δε δω κάποιου είδους εξέλιξη θα σταματήσω να την παρακολουθώ. Το παθαίνω αυτό με τις πολύ μικρότερες από 'μένα γυναίκες. Τις βαριέμαι γρήγορα...

The Fall - Ersatz G.B.

2011-11-03T06:44:00.064+02:00

Η αγαπημένη μου μπάντα έβγαλε καινούριο δίσκο. Και γαμάει. Το καταλαβαίνεις από την πρώτη νότα του "Cosmos 7". Αριστούργημα.

Οι προηγούμενες προτάσεις γράφτηκαν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης πρώτης νότας. Ναι, γράφω τόσο γρήγορα. Έχω ένα ποστ τεσσάρων σελίδων Α4 σε δύο λεπτά μάξιμουμ. Γάμησέ τα. Ταχύτητα. Thrashcore στο πληκτρολόγιο. Θα πάρω τους Dropdead τηλέφωνο να δω αν χρειάζονται κάνα βιρτουόζο του πλήκτρου Q. Ρε μαλάκα, γάμησέ τα λέμε. Το groove είναι τόσο αρρωστημένο που παραληρώ.

Βέβαια, είναι κι αυτό το τραγούδι που τραγουδάει η... αχέμ... Σύζυγος από το Ελλάντα. Δηλαδή υποθέτω ότι είναι αυτή, το κατέβασα το δισκίο και δεν είχε credits κλπ. Είναι λίγο flat το κομμάτι. Το παραβλέπουμε όμως.

Πρόκειται περί δισκάρας, απλά.

Το κλείνω εδώ. Όχι το μπλογκ, το άρθρο.

Τέλος.

Υ .Γ.: Χρωστάω στους Fall ένα γαμάτο κείμενο. Έτσι προσωπικό, δυνατό. Ή σε φάση απίστευτα αστείο. Όχι να τους τη λέω όμως, αυτό δε γίνεται κιόλας. Κάτι που να γαμάει ρε. Να το κοιτάω, να το διαβάζω και να το ξαναδιαβάζω και να ελπίζω η Ελένη να μην ξέχασε τα ελληνικά της για να μπορεί να το μεταφράσει στον ξεδοντιάρη. Και μετά να κοιτάζονται και να γελάνε ή να συγκινούνται ή να παθαίνουν κάτι τέλος πάντων.

"Κοίτα να δεις το fanboy από τη χώρα με την κρίση"...

Κοίτα να δεις, πραγματικά.

Ναι, αυτό θα ήταν ανταμοιβή μεγάλη.

Σε φάση δυόμιση χρόνια μαλακίες, αλλά έγραψα ένα κείμενο για τους Fall που εντάξει...

Εντάξει, ήταν...

Ήταν σε φάση για βραβείο.

Grammy.

Grammy θέλω.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους γονείς μου, τον ατζέντη μου, τη μακιγιέζ μου, το ντήλερ μου... στο Blackjack, μα καλά τι νομίζατε (εδώ το κοινό ξεσκίζει τις σάρκες του από τα γέλια και τις πετάει στη σκηνή, ναι, είμαι τόσο γαμάτος), όλες τις γυναίκες που προτιμούν τα φορέματα από τα παντελόνια και τους Fall. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους Fall, χωρίς αυτούς δε θα ήμουν εδώ σήμερα. (Μικρή παύση) Τώρα πάω στη θέση μου να πιω την κόκα... κόλα μου (το κοινό δεν αντέχει άλλο, αρχίζουν να εκρήγνυνται κεφάλια, το γέλιο είναι ανεξέλεγκτο, παρτούζες, κανιβαλισμοί, χείλια ρουφάνε βολβούς ματιών, κάθε στόμα πάνω από ένα πούτσο, κάθε γλώσσα μέσα σ' ένα μουνί, κώλοι στον αέρα, υγρασία, ζέστη, αίμα, πόσο μα πόσο μα πόσο γαμάω ρε πούστη, πες μου σε παρακαλώ, πες μου και μη σταματάς να με φιλάς, πόσο γαμάω πόσο; ΠΟΣΟ;).

...

Τσιγάρο.

...

Έχω καιρό ρε. Αν συνεχίσουν να βγάζουν μια δισκάρα κάθε χρόνο, έχω πολύ καιρό. Είναι και κάτι για να διατηρώ αυτή τη μαλακία. Θα περιμένω και θα γράφω ηλιθιότητες μέχρι να μου σκάσει το γαμάτο κείμενο για τους Fall. Ή το καινούριο των Ministry. Ό,τι έρθει πρώτο, χέστηκα. Έχω πάρα πολύ καιρό...

Hands Up Who Wants To Die - Buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo

2011-11-01T06:42:00.000+02:00

Έτσι ξεκινάει το "Sonny's Burning" των Birthday Party... "Hands up who wants to die?"... Είχε κάτι αυτή η ερώτηση του Cave τότε. Άνθρωποι στο χείλος της καταστροφής, στη δικιά τους κόλαση, χτυπιούνται αδιάκοπα, αίμα απ' τις χορδές, φωνητικές και άλλες. Αίμα. Κι αυτός ο δίσκος μυρίζει αίμα. Ζέχνει. Δεν ξέρω τι σκατά τρώνε στην Ιρλανδία τώρα, αλλά καλά θα κάνουν να συνεχίσουν σ' αυτή τη δίαιτα. Περίπλοκες συνθέσεις, αρρωστημένες, οι επιρροές όλες σωστές, το μείγμα σε γαμάει, αν κάτι σήμαινε ο όρος Post Punk, στα '90s όμως, Jesus Lizard, Rapeman φάση, είναι εδώ. Και γαμάει ρε. Έχω την εντύπωση ότι το ροκ πήγαινε μπροστά μέχρι εκεί, σ' αυτό τον ήχο και μετά σταμάτησε. Μετά άρχισε η επανάληψη. Δεν είχε να πει κάτι άλλο. Θα διαφωνήσουν αρκετοί και εξαιρέσεις σαφώς και υπάρχουν (οι Blood Brothers. Μόνο.), αλλά πραγματικά, στα ζήροουζ και μετά ποια ήταν αυτή η μπάντα ή η εταιρία που τα γάμησε όλα, εδραιώνοντας ένα συγκεκριμένο "κάτι", ένα "καινούριο", στα μυαλά και κυρίως στ' αυτιά αρκετών ώστε να πεις ότι κάτι άλλαξε; Περιμένω... Και μέχρι να 'χω απάντηση εμμένω στην άποψή μου. Αλλά πολύ θα ήθελα να διαψευσθώ. Αλήθεια...

Björk - Biophilia

2011-10-29T08:01:00.029+03:00

Ωραία. Τον τίτλο τον έχουμε, πώς ξεκινάμε τώρα; Δεν έχω ιδέα... Είναι από τα κείμενα που "έπρεπε" να γράψω, "έπρεπε" να έχω άποψη γι' αυτό. Λοιπόν, δεν είμαι fan της κυρίας ιδιαίτερα. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής την προτιμώ σα γκόμενα, παρά σα μουσικό. Οι Sugarcubes από την άλλη μου αρέσουν πάρα πολύ. Και οι Kukl. Ναι... Και το "Post" παραμένει καταπληκτικό μετά από τόσα χρόνια.
Θαυμάσια. Από την άλλη δεν μπορεί κανείς, ούτε εγώ, να αρνηθεί τη φάση της ως καλλιτεχνική οντότητα. Το πως κινήθηκε στη μουσική βιομηχανία όλα αυτά τα χρόνια. Το πόσο διαφορετικά μεταξύ τους ήταν τα έργα της. Το πόσο ξεχωριστά. Το ότι όλα τα singles της ήταν ένα σημάδι στο δέρμα. Σου έμεναν. Χωρίς να προσπαθήσει καν. Ή τουλάχιστον αυτό φαινόταν. Είναι λίγο αυτό; Όχι βέβαια.
Μέχρι και το γούστο της στους γκόμενους εκτιμώ. Matthew Barney ρε μουνιά. Και εκεί κλείνει. Λογικό. Το καλλιτεχνικό του εκτόπισμα είναι εφάμιλλο με το δικό της. Γάμησέ τα.
Καλά.
Εξαίσια.
Θεσπέσια.
Με γαμάνε αυτά τα old school drum 'n' bass beats στο τέλος από το Crystalline... Μου θυμίζουν την κατάστασή της, ένα κορίτσι αρκετά μεγάλο, χώνεται στις αρχές των '90s με τα μούτρα στη Dance Culture, διαμορφώνοντάς τη σε κάτι άξιο παρακολούθησης, ναι, αυτή το έκανε, με ένα δίσκο έγινε icon , με το δεύτερο κόλλησαν όλοι. Ακόμα και οι ίντυδες, πασίγνωστοι για τη βλακεία τους και τη στενομυαλιά τους (δε με βγάζω απέξω). Βασικά, γύρω στο '95 - '96, σου δημιουργούνταν η αίσθηση ότι οι κιθάρες έδωσαν ό,τι είχαν να δώσουν, ήταν η ώρα να γυρίσουμε τ' αυτιά μας σε κάτι άλλο... Κάναμε λάθος, φυσικά, το "Richard D. James" σήμερα ακούγεται σα δίσκος των Iron Butterfly, τόσο ξεπερασμένος... Όχι το "Post", όμως. Δεν ξέρω, ίσως επειδή όλοι είχαν επικεντρωθεί στην ενίσχυση της βίας του ρυθμού, ενώ η Björk, προς τιμή της, δεν ξέχασε το συναίσθημα. Ίσως γι' αυτό τα έργα της παραμένουν διαχρονικά (τι ίσως, σίγουρα).
Δεν ξέρω ρε... Τα '90s ήταν τρελή εποχή για να αποκτήσεις κολλήματα, μονομανίες, να δεις τη δουλειά πέντε - έξι ανθρώπων και να εντρυφήσεις, να ζήσεις μία σκηνή χιλιόμετρα μακρυά από 'σένα, τώρα; Τώρα σκατά; Όχι βέβαια, απλά τώρα γίνεσαι λίγο πιο αυστηρός αυτό είναι όλο...
Απλά με τη Björk, αυτό δε γίνεται...

Balam Acab – Wander/Wonder

2011-10-26T07:05:00.001+03:00

Witch House: One Year Later. Έμεινε τίποτα; Μπα… Όπως είχα προφητεύσει. Καλά, εγώ και άλλοι πεντακόσιες χιλιάδες. Πραγματικά δε νομίζω να ξέρω άλλο genre που να ήταν τόσο σίγουρο ότι θα αποτύχει. Ίσως γι’ αυτό μ’ άρεσε. Ίσως γι’ αυτό μ’ αρέσει ακόμα.

Αυτός ο Balam Acab από αυτό το βραχύβιο αίσχος αναδείχθηκε, όσο κι αν κάνουν μερικοί ότι δε θυμούνται. Γι’ αυτό και βρίσκεται εδώ, αλλιώς ούτε που θ’ ασχολιόμουν. Είμαι λάτρης της αποτυχίας στην οποία επιδίδομαι χωρίς τύψεις. Δεν είναι χόμπυ, είναι τρόπος ζωής. Ο εν προκειμένω καλλιτέχνης, όμως, πέτυχε. Ξεχώρισε. Ο δίσκος του, μάλιστα, είναι και εξαιρετικός. Αλλά δε θ’ ασχοληθώ μ’ αυτό εδώ πέρα.

Το θέμα του άρθρου είναι η αποτυχία, τα δεκαπέντε, υπερβολικά πολλά, λεπτά δημοσιότητας. Γενικά. Ή όχι. Όπου με βγάλει, ξέρω ‘γω.

Στο μεταξύ αντί για το “Wander/Wonder”, όσο γράφονται αυτές οι γραμμές, έχω βάλει να παίζει το “Saturnz Return” του Goldie, ενός ακόμα μεγάλου απόντα. Η Jungle φάση του ήταν επίσης βραχύβια, παρότι τόσο εθιστική, κατέληξαν ν’ ακούνε μόνο κάτι σκατίβλαχοι χαζοαγγλάρες, γόνοι μεταναστών τέταρτης γενιάς, αλλά το “Chico – Death of a Rock Star” με τον απίστευτο τίτλο του ακόμα με κάνει ν’ ανατριχιάζω. Ο αποκρουστικός πρώην γκόμενος της Bjork με τη χρυσή οδοντοστοιχία είχε κάτι ρε… Κάτι από τη γοητεία του λανθασμένου. Έβγαλε αυτό το δίσκο – αριστούργημα, ξεκινώντας κάτι που τελείωσε πριν καν αρχίσει. Και τώρα τίποτα.

Η κατάσταση του «ζω για τη στιγμή», «ζω μέχρι το τίποτα». Για την έκρηξη. Και μετά τι; Μετά απογοήτευση. Μόνο. Αυτό είναι το σωστό. Η εξέλιξη των πραγμάτων. Και είναι καλύτερα έτσι. Καλύτερα να σε σημαδέψει κάτι και να σ’ αφήσει παρά να συνεχίσει μέχρι να το σιχαθείς.

Μάλλον ξέφυγα. Παρόλα αυτά ο μπερδεμένος συναισθηματικός κόσμος μου, φαίνεται να αντικατοπτρίζει επαρκώς το τι μου κάνουν αυτές οι ενέσεις τέχνης που έρχονται και φεύγουν. Ένα φιξάκι είναι όλα, για να τη βγάλω και χαιρετούν. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι άλλο σήμερα, η πληροφορία είναι ανελέητη και διαρκής. Και έτσι τη θέλω…

Secondhand Clothes...

2011-10-24T07:42:00.000+03:00

Η εφηβεία, όσο παρατεταμένη και να είναι, πρέπει να αποτελεί την καλύτερη χρονική περίοδο στη ζωή του ατόμου που μπορεί να σακατέψει τ' αυτιά του και παράλληλα το μυαλό του. Είμαι σίγουρος γι' αυτό. Υποβάλλεις τον εαυτό σου σε ένα αδυσώπητο βομβαρδισμό πληροφοριών τις οποίες καταπιέζεσαι να αφομοιώσεις και το καταφέρνεις σε ένα σημείο, αφήνοντας τις μέρες σου να σημαδευτούν από τις πιο επικίνδυνες επιρροές. Μουσικά μιλώντας, ξεχωρίζεις πέντε μπάντες τρομερά ιδιαίτερες για 'σένα που για τον κολλητό σου μπορεί να μη σημαίνουν τίποτα, τα ίδια κι αυτός για 'σένα.

Για τους Moonshake και τους Laika είχα διαβάσει στο μοναδικό τεύχος του "Does This Hurt?" του Αλέξη Κρητικού, ενός φοβερού τύπου, ο οποίος πολύ θα ήθελα να μάθω τι κατέληξε να κάνει τελικά... Παρόλα αυτά τους θεωρώ δική μου ανακάλυψη. Ίσως γιατί ήμουν από τους ελάχιστους κατόχους του εν λόγω φανζίν, το "προκλητικό" εξώφυλλο πιστεύω έφταιγε.

Ξέρεις πως πάει μετά, ανακαλύπτεις με δυσκολία τους δίσκους τους, ακούς, κολλάς, προσπαθείς να μάθεις τι σημαίνουν όλες αυτές οι ως τότε άγνωστες λέξεις που περιγράφουν τον ήχο τους, λέξεις όπως: Dub, Kraut και τα σχετικά, μιλάς στους φίλους σου γι' αυτούς και, οποία έκπληξις, σε γράφουν στ' αρχίδια τους. Αλλά δε σε νοιάζει. Επιτέλους έχεις εντοπίσει το διαφορετικό, το ιδιαίτερο και κανείς δεν παίζει να στο στερήσει.

Ακόμα κι αν αυτό οφείλεται στη φωτογραφία μιας τύπισσας με Jazzmaster... Η φαινομενική ρηχότητα του κεραυνοβόλου έρωτα πολλές φορές έχει οδηγήσει σε μνημειώδεις αλλαγές στη ζωή σου, δε συμφωνείς;

Ούτε την έννοια του EP δε γνώριζα όταν αγόρασα το "Big Good Angel", αλλά την έμαθα. Και κατέληξα ότι μου άρεσε. Σαν ιδέα. Αντί να γεμίσεις δύο πλευρές με δώδεκα κομμάτια πετάς περίπου τα μισά, όλα επιλεγμένα ειδικά, ώστε να κατευθυνθούν στο μυαλό ενός νέου στο Ελλάντα και να του το γαμήσουν πέρα από κάθε προηγούμενο.

Η οδύνη, η τέχνη, μέσα από τεράστια μπάσσα, κάτι ακόμα πιο προχωρημένο, πιο "εναλλακτικό" από όσα γνώριζες μέχρι τότε. Κάτι ικανότατο χορευτικά, που προτιμά να σε κρατήσει καθισμένο στην καρέκλα σου, απαγορεύοντάς σου να μετακινηθείς. Γιατί, κατά κάποιο τρόπο, σε θέλει μέσα του. Ή θέλεις να είσαι μέσα του. Οι σεξουαλικές αναφορές είναι αναγκαίες, γιατί, τελικά, μιλάμε για την εφηβεία, σωστά; Και μόνο αυτό έχει σημασία τότε.

Κι έχεις χωθεί στην απίστευτα γαμάτη, μοναχική σου φάση, ψάχνεις και τις άλλες κυκλοφορίες της εταιριάρας της Too Pure, μέχρι τη μέρα που σκάει το γαμημένο αίσχος που καλείται Post Rock και διαλύει τη σκέψη, την έμπνευση, τα πάντα μέσα στην εμετική ομοιογένειά του, τραβάει τη γραμμή στην εφηβεία, σου επιβάλλει την ενηλικίωση, κάτι που αρνείσαι πεισματικά να περάσεις γι' αυτό πέφτεις στα σκληρά ναρκωτικά... Αλλά αυτό είναι μια ιστοριούλα που θα διηγηθώ μια άλλη μέρα...

Last Nite: State of Shock

2011-10-22T08:01:00.000+03:00

Έχω ξαναγράψει για τους The EX... Ένα μέτριο κείμενο ήταν, αν θυμάμαι καλά. Πήγα χτες, κάπως ολοκληρώθηκε η εικόνα. Έσκασαν με minimal μπάντα, περίμενα μεγαλεία, brass sections, Αιθίοπες, ένα τσελίστα συγκεκριμένο... Εντάξει, δεν μπορούμε να τα έχουμε και όλα...

Κοίτα, γάμησαν... Μπορώ να το αφήσω και εδώ, δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα άλλο πραγματικά. Old Punks never die κι αφήστε τους άσχετους να λένε. Απλά τα πράγματα.

Ξεσκισμένες κιθάρες, ενέργεια, εκτόνωση, γάματα... Το περίμενα πως και πως το "State of Shock", δεν περίμενα ότι θα το καταφέρουν για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κι όμως...

Μαλάκα, τι νόημα έχει; Να κάτσω να αναλύσω το πως μετέφεραν τα κομμάτια του περσινού τους αριστουργήματος, την πληθωρική σκηνική τους παρουσία, τις κιθάρες... Όχι εντάξει, καλό είναι να πούμε πέντε πράματα για τις κιθάρες...

Ρε συ, ήταν παντού. Είναι σαφές αυτό; Δεν ήταν η ένταση - ήταν πολύ καλός ο ήχος τους παρεμπιπτόντως, σχεδόν υποδειγματικός - ήταν το παίξιμο ξέρω 'γω, έτσι, καταπληκτικό ρε παιδί μου, τέχνη, τι να σου λέω τώρα. Ήταν παντού. Ένα ανελέητο σφυροκόπημα, από χορδές όμως...

Ρε δεν το 'χω... Σοβαρά τώρα. Πειράζει; Δεν το ΄χω. Η αλήθεια είναι ότι από επαγγελματική διαστροφή, σε κάθε λάιβ που πάω, προσπαθώ να απομονώσω φάσεις και φράσεις μέσα στο κεφάλι μου, ώστε να κάτσω να συνθέσω κάτι μετά, γραπτώς κι έτσι. Καμιά φορά και για να γκρινιάξω μόνο. Ρε συ χτες, απλά παρατηρούσα τι συνέβαινε στις κιθάρες. Ούτε delay, ούτε reverb, ούτε fuzz, ούτε άλλα σκατά, μια γύμνια ατελείωτη, ένας κρουστός ήχος, βάναυσος, ναι ο γνωστός των The EX, αλλά αλλιώς... Ζωντανός. Ρε δεν περιγράφεται ρε... Δεν μπορούσα να το φανταστώ καν. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι χτυπάει τόσο μέσα. Λίγο πιο χαμηλά από το στομάχι. Δυνατά και ακατάπαυστα.
Γιατί δεν ήσασταν εκεί; Τι σκατά κάνατε, πραγματικά...
Γάμησέ τα, να γαμήσω και τον αυθορμητισμό, να τα γαμήσω όλα... Ίσως όταν σκάσουν οι φωτογραφίες, να αποσαφηνιστεί το παραπάνω αίσχος. Άντε στείλε... Θα τις βάλω πάνω απ' αυτούς τους στίχους:

But hey, one day i'm gonna find this precious frog

Might be my princess, maybe her name is Fred

Those stupid clouds will fade to reveal my thanks

This state of shock is a merry-go-round

One might wander about in caverns of doubt

But why be afraid to find reasons to banquet

Sure, one can hide but there's a world outside

Must be pretty safe under a fire-proof blanket

Army Navy - The Last Place

2011-10-19T08:58:00.020+03:00

Army Navy δεν ήταν μια μαλακισμένη μάρκα Jeans κάπου στα '80s; Απ' αυτές που έβρισκες κάτω απ' την πόρτα σου τότε που ξεκινούσε ως μορφή προώθησης πάσης φύσεως μαλακίας το "διαφημιστικό φυλλάδιο"; Κάτι τέτοιο θυμάμαι. Εντάξει, ζούμε στην εποχή του ίντερνετ, θα μπορούσα να το ψάξω για να επιβεβαιωθώ, αλλά χέστηκα στην πραγματικότητα. Γιατί να θέλω να αναζητήσω φωτογραφίες από εξαιρετικά δείγματα της αρίας φυλής, κάτι ξανθούς και κάτι ξανθιές με αγελαδίσιο βλέμμα, δηλαδή, και ρούχα με βάτες; Δε θέλω. Και δε θα το κάνω.
Απλά στα πλαίσια του παιχνιδιού "ανασύρω μια μαλακισμένη ανάμνηση και διασύρω ένα κάτι", κάνω αυτό ακριβώς. Ανάμνηση ζόμπι ένα πράμα, τρώει μυαλά για να επιβιώσει.
Καλή η επεξήγηση, αλλά έχουμε και μια δουλειά να κάνουμε σωστά; Σωστά.
Λοιπόν, ο δίσκος είναι σαν αυτά τα διαφημιστικά φυλλάδια. Απωθητικός. Μα "κε Raggedy" θα αναρωτηθείτε και ορθώς "είναι ποτέ δυνατόν να είναι twee και να μην είναι καλός;"... Καλά μου, αθώα μου παιδιά, φυσικά και κάτι τέτοιο είναι δυνατό. Όσο τέλειες κιθάρες και να έχει, όταν χώνουν μέσα τις alt. rock (οπτικοποιήστε ένα κουβά με ξερατά εδώ. Ευχαριστώ) επιρροές τους, το πράμα πάει στο διάολο. Δεν κολλάει ρε. Φτάνει με τις αμερικανιές πια. Γαμημένοι hicks.
Ντάξει, το μπούλο αυτό. Από πίσω παίζουν τώρα οι Auteurs. Κολτούρα. Θέλω να παίξω πάλι...

Crystal Antlers - Two-Way Mirror

2011-10-16T06:20:00.003+03:00

Ο Raymond Pettibon είναι ίσως ο μοναδικός καλλιτέχνης που θα ήθελα να είμαι στη θέση του. Να κάνω ό,τι έχει κάνει, να το 'χα σκεφτεί εγώ. Με απλές γραμμές, ελεύθερες, και μία φράση συνήθως καταφέρνει να δημιουργήσει τις εφιαλτικότερες ιστορίες. Ασύγκριτος...

Έχει κάνει εξώφυλλα για δύο αγαπημένες μου μπάντες τους Black Flag και τους Sonic Youth, αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό. Βασικά, και μόνο το Goo να έκανε θα ήταν αρκετό. Αλλά όχι... Κατάφερε να ξεφύγει από την, ομολογουμένως μονοδιάστατη και βαρετή "ροκ" κοινότητα και να διεισδύσει στον κόσμο της τέχνης ξεσκίζοντας εκατοντάδες μυαλά στην πορεία, φτάνοντας να γίνει ένας από τους επιδραστικότερους εικαστικούς σήμερα. Πιστεύω ότι και το punk έβαλε το βρώμικο χεράκι του...

Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους εικαστικούς είναι ότι, περισσότερο απ' όλους, είναι συγγραφέας. Αυτό μου κάνουν τα έργα του. Κάθε ένα είναι και μία εικόνα μιας πραγματικότητας βίαιης και οικείας. Αυτό που σκέφτεσαι στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σου, αλλά το μπροστινό υπερισχύει και δεν το κάνεις, γλιτώνοντας έτσι κάμποσες ζωές και τη δικιά σου μαζί.

Είναι το ποτό που δε θες να πιεις, το τσιγάρο που δες να καπνίσεις, ο διπλανός σου που σου πιάνει την κουβέντα, αλλά δεν ακούς τι λέει, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως να φύγεις αθόρυβα κοιτάζοντας παράλληλα πίσω από τον ώμο σου σε περίπτωση που σε ακολουθεί...

Όλη η ανθρώπινη βρώμα, η ασχήμια, η κενότητα απεικονίζονται με συγκλονιστική ακρίβεια. Και η βία. Πάντα η βία.

Πάντα εκεί, κινητήριος δύναμη, ο οίστρος ο ίδιος, όπου και να γυρίσεις το κεφάλι σου ρε... Όπως όταν βλέπεις κάτι που σε γεμίζει αποστροφή, κάτι φρικτό, παρόλα αυτά δεν μπορείς να τραβήξεις το βλέμμα σου από πάνω του.

Τελευταία φιλοτέχνησε, δεν έχω ιδέα γιατί, και το εξώφυλλο του δίσκου των Crystal Antlers, ο οποίος είναι άοσμος, άνοστος, ανέμπνευστος, απαράδεκτος. Ανάξιος λόγου πραγματικά. Αλλά, ρε πούστη, έχει πολύ γαμάτο εξώφυλλο...

New Mind...

2011-10-14T10:37:00.001+03:00

Ντάουν Λόουντ

To Google Reader είναι το μοναδικό μέσο κοινωνικής δικτύωσης με το οποίο έχω κολλήσει... Ίσως γιατί δεν είναι μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Μέσω αυτού τέλος πάντων έχω έρθει σε επαφή με κάμποσα άτομα, με τα οποία εν ολίγοις, μετά από παρότρυνση του theSkyEtc, αποφασίσαμε να φτιάξουμε ένα mixtape με όσα μας έκαναν εντύπωση φέτος... Για μας. Τώρα, επειδή μας βγήκε πολύ καλό, κι επειδή ο Ναρίτας είναι γαμώ τους καλλιτέχνες, του το 'χω πει αλλά νόμιζε ότι τον ειρωνεύομαι, το μοιράζομαι...

CSS - La Liberacion

2011-10-12T07:04:00.009+03:00

Η εμπειρία της πρέζας δεν περιγράφεται επαρκώς στο “Junky” του William Burroughs. Με την καμία θα έλεγα. Σ’ αυτό συμβάλλει το γεγονός ότι ο εν λόγω συγγραφέας δεν εξηγεί όσο θα έπρεπε τους λόγους που ένας νέος ή όχι και τόσο νέος οδηγείται σ’ αυτή τη «λύση», προκειμένου να αποδράσει από την εφιαλτική πραγματικότητα που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία.

Αυτός ο δίσκος είναι η εφιαλτική πραγματικότητα που επιβάλλει η σύγχρονη κοινωνία.

Κατά τη διάρκεια της ακρόασής του ήθελα να χάσω δόντια, να μην ξαναέχω στύση, επιθυμούσα καράφλα, απώλεια ελέγχου των σωματικών μου εκκρίσεων, μηδέν μυαλό, να καώ χωρίς να χρειαστεί να γυρίσω πίσω. Ναι, είναι τόσο σκατά. Πραγματική προσβολή στο υψηλό μου γούστο. Και όχι μόνο. Σε φάση απειλή κατά της ζωής μου. Της ομορφάδας μου, ακόμα χειρότερα.

Είχα την εντύπωση ότι δε βγαίνανε τόσο σκατά μουσικές σήμερα. Και μάλιστα ότι δεν πολυδιαφημίζονταν κιόλας. Λάθος μου. Δε θα επαναληφθεί.

Κε Burroughs, αυτό δεν το προέβλεψες. Γι’ αυτό κι εγώ θα βρω ένα τρόπο να σε αναστήσω και μετά θα σε σκοτώσω. Κι όταν τελειώσω θα επαναλάβω τη διαδικασία. Ξανά. Και ξανά. Και ξανά…

Palm Tree Corpse...

2011-10-08T09:21:00.006+03:00

Λοιπόν... Ό,τι και να γράψω μέχρι το τέλος της χρονιάς των Prurient είναι ο καλύτερος δίσκος που 'χει βγει. Για την ακρίβεια είναι ο δίσκος που με έπεισε να συνεχίσω αυτό το μαλακομπλόγκ. Μου τόνωσε την εμπιστοσύνη μου στην τέχνη. Τώρα, ας δούμε λίγο που σκατά βρισκόμαστε.

Εδώ και καιρό ετοιμάζω ένα τεράστιο κράξιμο στην εγχώρια σκηνή, παράλληλα βέβαια, σκοπεύω να καταδείξω αυτούς που χρίζουν παρακολούθησης. Δεν είναι και πολλοί.

Το θέμα ποιο είναι... Είμαι σε δίλημμα, βασικά.

Δεν έχω κανένα ηθικό κόλλημα να χέσω οποιαδήποτε σκατομπάντα από την κωλοτρυπίδα της αμερικανικής ηπείρου, όταν όμως φτάνω στο εδώ χάλι κωλύομαι. Γιατί, ούτως ή άλλως, οι εδώ τρόμπες δεν έχουν καμία προσδοκία να φιγουράρουν στην κορυφή του billboard ή να πηδήξουν την Πάρις Χίλτον, το κάνουν γιατί πρέπει, για τη φάση. Σαν εμένα. Μόνο που αυτοί είναι βλάκες, εγώ όχι. Πρέπει να το σεβαστώ αυτό; Όχι τη βλακεία τους, το αγαθό των προθέσεών τους... Εσάς ρωτάω.

Απ' την άλλη είναι κι αυτοί που το γύρισαν από τον αγγλικό στον ελληνικό στίχο. Κολλάνε εδώ μέσα; Θα είχε γέλιο να τους χέσω, την ανάγκη τους να γίνουν αφεντικά στο χωριό, αλλά υπάρχει λόγος; Δεν αρκεί μόνο ν' ακούσεις ένα κομμάτι για να πεισθείς για τη χαζομάρα του εγχειρήματος; Στο μεταξύ διάβασα ένα πομπωδέστατο κείμενο που αναλύει τη δουλειά ενός από δαύτους και, πραγματικά, είχα την αίσθηση ότι ο συντάκτης του όσο το έγραφε σκεφτόταν σε φάση: "Μαλάκα, θα του κάνω το δίσκο χρυσό και θα γελάω με τους άσχετους που πήγαν και τον αγόρασαν". Άντε πείτε...

Δε θα ήταν τρομακτικά αστείο να δείτε τις κλαμμένες φάτσες δεκάδων ίντυδων που 'χουν δώσει λεφτά των γονιών τους σε στούδια, σε κιθάρες, ενισχυτές, μικρόφωνα, ukulele κλπ. κλπ. κλπ.; Που δε φτάνουν όλα τ' άλλα, ήταν και συμμαθητές σας; Αυτοί που δέρνατε όταν βαριόσασταν; Ναι, και τα κορίτσια συμμετείχαν στον ξυλοδαρμό. Γιατί; Γιατί ήταν εύκολο*.

Που θα με τοποθετούσε αυτό; Από το διασκεδαστικότερο μπλόγκερ σε ένα πραγματικά "κακό" τύπο; (Κακά τα ψέματα, δεν είμαι και ο ευγενικότερος άνθρωπος που ενδέχεται να γνωρίσετε ποτέ.) Μπορεί... Δε θέλω να δώσω εγώ την απάντηση, εσάς περιμένω. Εντάξει έχω ήδη χέσει το Vassilikos με τη γλάστρα του, και τους Cyanna (μαλάκα, είναι τρομερά αστείο, Cyanna, αχαχαχαχαχαχαχαχα) πρέπει να επεκταθώ; Θα γίνει ο κόσμος καλύτερος ακόμα κι αν πάω στην κόλαση;

Τώρα πέφτει το "γιατί". Γιατί... Γιατί, ρε ζώα, όταν δεν έχετε τίποτα να χάσετε, το μόνο που σας μένει να κάνετε είναι κάτι δικό σας. Το να αντιγράφετε τους Arcade Fire, όσο καλά και να το κάνετε, δεν πρόκειται να σας πάει πουθενά, εδώ θα μείνετε και θα κάνετε τσαμπέ λάιβ στην Τεχνόπολη, στα οποία θα είμαι εγώ χάλια από κάτω και θα γελάω...

Ωραίο σεντόνι... Μαλάκες, ξεκολλάτε, πρέπει να ξέρω...

* Στο συγκεκριμένο σημείο, κατόπιν δίκαιης παρατηρήσεως του εκλεκτού SilentCrossing θα ήθελα να σημειώσω ότι έχω φάει βρωμόξυλο άπειρες φορές από αρκετές κόρες του Σατανά (μερικές απ' αυτές γλυκύτατες, if I might add), τόσο μάλιστα που σήμερα, σε δεδομένες στιγμές και με την κατάλληλη προεργασία το γουστάρω κιόλας. Ευχαριστώ...

Kaiser Chiefs - The Future Is Medieval

2011-10-04T07:17:00.044+03:00

Αυτός είναι ένας δίσκος σταθμός. Δεν κάνω πλάκα. Θα εξηγήσω το γιατί ευθύς αμέσως.
Είναι σημαντικός γιατί ορίζει το θάνατο της Brit Pop. Ω ναι. Μα, ευλόγως θα αναφωνήσετε "Δεν έχει πεθάνει μια δεκαπενταετία και βάλε τώρα;". Και δε θα 'χετε και άδικο. Για την ακρίβεια, θα έχετε δίκιο. Υπάρχουν όμως κάποιοι εκεί έξω που τους τρέχουν τα σάλια για μια ανανέωσή της. Με άλλους πρωταγωνιστές, άλλα εξώφυλλα, άλλα έντυπα.
Καλά μέχρι εδώ; Χαίρομαι...
Τώρα αξιοποιήστε τη μηδαμινή φαντασία σας και φέρτε στο μυαλό σας ένα κουβά. Ναι, ναι, τον θέλω γαλάζιο, πλαστικό, να 'χει μείνει ένα καλοκαίρι στον ήλιο... Το κάνατε. Στ' αρχίδια μου. Τώρα σ' αυτό τον κουβά, βάλτε μέσα σκατά. Όλων των ειδών. Επικεντρωθείτε τώρα σ' αυτό που επιπλέει. Καλά; Αυτό στην κορυφή, λοιπόν, είναι το "The Future is Medieval". Ένας δίσκος αγνής Brit Pop που δεν είναι τελείως χάλια. Αλλά, για να λέμε και την πάσα αλήθεια, όλα τα σκατά καφέ είναι. Εκτός απ' αυτά που έχουν αίμα. Καλά, γαμήστε το, δείτε τις 120 Μέρες στα Σόδομα του Παζολίνι και θα με καταλάβετε.
Φυσικά, αναρωτιέστε "Τι θέλει να πει ο τρισμέγιστος Raggedy Man εδώ;". Είναι απλό. Το πόνημα είναι χάλι, αλλά καλύτερο χάλι από ό,τι έχει βγει από το θάνατο που αναλύω τόση ώρα και μετά. Το κάνει αυτό "καλό" δίσκο; Όχι βέβαια. Αίσχος είναι. Στηρίζεται στο ότι τίποτα άξιο λόγου δεν έχει γίνει εξώφυλλο στην ΝΜΕ που ν' αξίζει έστω και μία λίρα από τα φράγκα σας και μου από... Χμμμμ... Το '97 περίπου και "ξεχωρίζει". Χωρίς να αξίζει ΚΑΙ αυτό ούτε μία λίρα. Στ' αρχίδια σας, λοιπόν, και στα δικά μου. Πάμε παρακάτω. "Έχει;" Όχι. "Καλύτερα".

Prurient - Bermuda Drain

2011-10-01T06:41:00.056+03:00

Δεν μπορώ να περιγράψω καν πόσο γαμάει αυτός ο δίσκος. Μου τον πάσσαρε, όπως και τη φωτό, προ αμνημονεύτων ο άνθρωπος που 'χω πρήξει τ' αρχίδια περισσότερο απ' όλους μπας και ξανανοίξει το γαμημένο μπλογκ του, αλλά αυτός εκεί...

Σκέφτηκα να γράψω κάνα Ψυχοφιξιόν, αλλά είναι αρκετά τέχνη από μόνο του, δε χρειάζεται τις δικές μου μπούρδες. Είναι μια βουτιά στο χάος και τη μιζέρια, άσχημο όσο τίποτα, σήμερα όσο τίποτα, μπροστά όσο τίποτα. Είναι ό,τι περίμενα ν' ακούσω όλο το χρόνο. Πολλά συγκίνησαν, αλλά τίποτα δε μ' έκανε τόσο να θέλω να σηκωθώ από τη γαμημένη καρέκλα μπροστά από τον υπολογιστή και να κάνω κάτι...

Οι λέξεις απλά βγαίνουν στο μεταξύ, σαν αυτόματη γραφή, μόνο που είναι πολύ συγκρατημένο, θέλω το κείμενο να μην ξεφύγει από το στόχο. Θέλω να είναι "καλό", αλλά βολεύομαι και με το "απλά ειλικρινές". Περνάω ανεμπνευσιές τελευταία. Συμβαίνει και στους καλύτερους. Τέλος πάντων...

Το έργο ξεκινάει με ένα ουρλιαχτό που μοιάζει να κρατάει σε όλη του τη διάρκεια. Η αιώνια ανάγκη του να βγεις από "'κει μέσα", ό,τι και να είναι αυτό, ο εγκλωβισμός που προκαλούμε οι ίδιοι, στα τετριμμένα, στις υποχρεώσεις γιατί "έτσι πρέπει", είναι η πουτάνα η τέχνη διέξοδος; Είναι; Είναι ρε;
Αρχίδια είναι. Σοβαρά τώρα. Δεν είναι. Δεν είναι με την καμία. Σε ξεγελάει για λίγο και μετά σ' αφήνει στα σκατά. Σου λέει ψέματα. Όλη - τη γαμημένη - ώρα. Αλλά το σίγουρο είναι ότι θες να επιστρέψεις σ' αυτό το χάλι, τον εθισμό. Ναι, ακόμα για την τέχνη μιλάω.

Είναι το άσπρο, το μαύρο, είναι το γκρι, αυτό το μπάσταρδο το γκρι, η περιοχή που δεν ξεχωρίζεις ακριβώς. Δεν πας, σε πάει. Σε πάει στο διάολο, και να το ξέρεις αυτό. Και να σηκώσεις ψηλά το κεφάλι δεν ωφελεί, γιατί η ομίχλη είναι σαν τα νερά του βάλτου, αλλά η φάση είναι ότι δεν το θες το γαμημένο το φως στην άκρη του τούνελ. Και το κλείνεις... Κλικ...

M83 VS Lil' Wayne

2011-09-29T07:51:00.009+03:00

Αυτό το κείμενο γράφεται υπό πίεση. Το PC τα 'χει φτύσει, αλλά βαράω τρελό εθισμό και έχω σκάσει σπίτι του Animal για να γράψω τρεις γραμμές. Μαλακία όπως έχει αποδειχτεί γιατί με αποκαλεί "έπιπλο" στους φίλους του που σκάνε κάθε τρεις και λίγο και, όταν δε θωπεύουν το ευλογημένο πέος μου, πιάνουν χώρο στο μπαλκόνι στο οποίο βγαίνω τακτικά για να καπνίσω. Ναι, να καπνίσω, έξω καπνίζω. Και στου Σπάιραλ όταν κάναμε εκπομπή έξω κάπνιζα.

Τέλος πάντων...

Η σύγκριση μεταξύ των δύο είναι ό,τι να 'ναι, ο αγώνας τελείως άδικος. Φυσικά, δε θα άφηνα τίποτα απ' αυτά να με εμποδίσει... Να σταματούσαν κι αυτές οι κλεφτές ματιές στην οθόνη τι ωραία που θα 'ταν...

Τέλος πάντων (πάλι)...

Περίληψη των όσων ακολουθούν: Ο δίσκος των M83 είναι υπέροχος (έχει και Zola μέσα, όχι παίζουμε), ενώ του Lil' Wayne είναι σκατά. Παρόλα αυτά οφείλεται να λατρέψετε το 2ο και να αγνοήσετε τον 1ο. Η απάντηση είναι φυσικά: λόγω attitude.

Λεπτομερέστερα...

Ακούς τις γλυκερές μελωδίες των Γάλλων, πνιγμένες σε μια κλειστοφοβική ατμόσφαιρα στην οποία αισθάνεσαι ασφάλεια και μετά σκάει ο τύπος με τα tattoo και τα dreadlocks και τον ακούς να γαμιέται και να γουστάρει όντας πέρα από κάθε προσδοκία γαμημένος... Τα σιρόπια προφανώς κι έχουν μειώσει την αίσθηση του "ποιοτικού" που κάποτε διέθετε για τα όσα παρήγαγε, αλλά ποιος χέστηκε, ειλικρινά.

Ο όποιος κίνδυνος είναι εκεί; Βεβαίως και είναι. Ο ήχος ενός ανθρώπου στο τελευταίο στάδιο της αυτοκαταστροφής για τη φάση ακούγεται; Ω ναι... Ε τι σκατά θες τότε;

Συναίσθημα;

Έρωτα;

Σκέψη, υψηλή διανόηση, αναζητήσεις, ρομαντισμό; Μπα...

Απ' όλες αυτές τις μπούρδες η ειλικρίνεια ήταν πάντα καλύτερη πρόταση.
Στο μεταξύ πρέπει να αναφέρω την ατάκα του Αντώ, τεραστίου μελετητή του Hip Hop από αρχαιοτάτων έως και σήμερα, για Lil' Wayne, ότι σε φάση ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης πήρε το κλισέ - εμφάνιση - στάση ζωής - Cool του Χιπ-Χοπά Drug Dealer και το μετέτρεψε σε Drug User. Πόσο γαμάτο τον κάνει αυτό; Πολύ. Αν σκότωνε και το Pimp της υπόθεσης θα τονε λάτρευα περισσότερο, συμπληρώνω.

Γάμησέ το, είμαι ψιλοχάλια από κάτι κρασιά, το νόημα έχει χαθεί, το άρθρο είναι αίσχος. Εντάξει... Το πιάσατε, νομίζω. Δημοσιεύω χωρίς τύψεις. Κι επειδή βαριέμαι να το διορθώσω... Πάνε τα υψηλά στάνταρτζ γραφής... Oh well...

Lungfish - The Unanimous Hour

2011-09-26T07:44:00.001+03:00

Κι άλλη επανέκδοση... Δεν ξέρω που σκατά πάει η μουσική βιομηχανία, δεν ξέρω αν η Dischord θεωρείται μέρος της, απλά, έχουμε φτάσει στην κατάσταση αυτή. Τα φράγκα βγαίνουν πλέον ποντάροντας στις αναμνήσεις των - ίσως κάποτε - αγοραστών, θεωρείται αφελώς ότι η νέα γενιά καταναλωτών απλά κατεβάζει, τσεκάρει, πετάει. Και μένουν οι παλιοί... "Μαλάκα, το θυμάσαι αυτό; Θυμάσαι πότε το ακούγαμε; μου το 'χει φάει αυτή, ξέρεις, από 'κείνα που της είχα δανείσει και δε θεώρησε σκόπιμο να μου επιστρέψει όταν χωρίσαμε. Επανεκδόθηκε...". Αυτό εν ολίγοις. Κάτι τέτοιο.

Το "the Unanimous Hour" δεν το είχα τσεκάρει όταν πρωτοκυκλοφόρησε. Πρώτη φορά το άκουσα πρόσφατα. Κακώς; Ίσως. Το 1999 που βγήκε είχα αρχίσει να κουράζομαι με το post - hardcore, ναι, ξέρω, είχε αρχίσει να γίνεται και emo, είχα μαζέψει και πάρα πολύ... Ήταν το "τώρα" του "τότε", αλλά έψαχνα παράλληλα και κάτι πιο "τώρα" "τότε". Ώσπου ανακάλυψα το post punk και το "τώρα" έπαψε να με απασχολεί. Αλλά αυτή είναι μία ιστορία που 'χω διηγηθεί ένα τρισεκατομμύριο φορές, δεν παίζει να τα ξαναπώ. Όχι σήμερα τουλάχιστον.

Αν ακούγεται σημαντικό σήμερα; Αν ακούγεται ξεχωριστό; Ιδιαίτερο; Αν μπορεί να σταθεί ανάμεσα στις εκατοντάδες κυκλοφορίες με αξιώσεις; Εύκολα. Πολύ εύκολα. Βάλε και ότι ο Higgs θεωρείται και τρελή μορφή του indie undergound των χιλιάδων σπυριάρηδων με κοκάλινα γυαλιά και καθάρισες. Έχεις μία ακόμα σημαντική κυκλοφορία για το 2011. Η οποία πρωτοέσκασε πριν από 12 χρόνια. Έχει σημασία; Καμία.

Robedoor VS Wooden Shjips

2011-09-23T07:11:00.045+03:00

Όταν τα πρωτοτσέκαρα, τα είχα βάλει να παίξουν το ένα πίσω από το άλλο. Το "West" πρώτα και μετά το "Rock Bottom c36"... Αντίθετα από τον τίτλο του άρθρου.

Τελειώνει το πρώτο, ψιλο - νταξ φάση, ψυχεδέλεια, Silver Apples διασκευασμένοι από AOR μπάντα, κλασσικά πράματα, ωραία, λίγο βαρετά, με μπάφους ακούγονται καλύτερα κλπ. κλπ. "Θα πρέπει να το επισκεφθώ ξανά στο μέλλον" σκέφτομαι, γιατί θέλω να καταλάβω τι είναι αυτό που τους κάνει τόσο ελκυστικούς στο ευρύ (καλά όχι και τόσο) κοινό.

Κι ενώ χάνομαι σε σκέψεις που μόνο ο σημαντικότερος μουσικοκριτικός της γενιάς του θα μπορούσε να έχει, από πίσω έχει αρχίσει να χώνεται ένα γαμάτο μπάσσο, σιγά σιγά μπαίνει μια ασύλληπτα εμπνευσμένη κιθάρα και το πράγμα προχωράει... Και πάει... Και ξεχνάω τους Wooden Shjips. Ήταν ψεύτικο όλο αυτό. Να γαμήσω και τις μουσάκλες και τις μαλακίες, τους μαλάκες τους γερο-χίππιδες, εδώ έχουμε κάτι πραγματικά καλό.

Νομίζω φαίνεται κι από τις φωτογραφίες που έχω επιλέξει... Από τη μία έχεις κάτι τύπους στα τέσσερα να κάνουν κάτι μέσα στη θολούρα, απ' την άλλη μια τυπική Rawk μπάντα που "ροκάρει". Δεν ξέρω, η πρώτη εικόνα μου φαίνεται πιο ενδιαφέρουσα. Πιο εύκολα θα έστηνα αυτί να καταλάβω τι παίζει, στους άλλους ξέρω εκ των προτέρων. Ροκιές, μαγκιές, κλανιές και αηδίες... Αυτά δεν τ' ακούνε σήμερα ούτε οι κλασσικοί παλιοροκάδες, ούτε ο Τζίμης ο Σελίδας και η γκόμενά του η Λίνα Σκίνα. Κι ας μην είναι έτσι ακριβώς. Βάλτους δίπλα δίπλα ρε, θα δεις ότι δεν έχω και τόσο άδικο. Εντάξει, είναι φάσεις που το εύκολο χάνει, τι να κάνουμε τώρα.

Black Lips - Arabia Mountain

2011-09-20T08:34:00.022+03:00

Άλλο να τους βλέπεις live, άλλο να τους ακούς. Έτσι είναι πια. Με κούρασε το τελευταίο. Το προηγούμενο ήταν τρελό χάλι, αυτό είναι μέτριο. Δεν ξέρω... Δε χρειάζεται πιστεύω να το αναλύσω περισσότερο. Ο δίσκος κυλάει, χωρίς να μένει και τίποτα. Αυτό...
Τσάμπα ο παραγωγός ο εξπένσιβ. Έκανε ό,τι μπορούσε ώστε ο ήχος τους να ακούγεται ακριβώς όπως ακουγόταν. Τρελό κατόρθωμα. Χίλια μπράβο.
Παίζει και να 'χω σκυλοβαρεθεί λίγο τη φάση τους. Τώρα ακούω Ben Frost, τι να κλάσουν αυτοί. Τώρα τον ανακάλυψα. Είμαι τυχαίος ρε, μη λέμε τα ίδια, κουράζει. Τον ανακάλυψα αφού αγόρασα ένα φανζίν από το καινούριο, αγαπημένο μου μέρος. Ήταν η πρώτη επίσκεψη που έκανα αφού γύρισα από διακοπές και σκοπεύω να συνεχίσω να επισκέπτομαι...
Γκαράζ και μαλακίες. Και Lo-Fi. Και μαλακίες. Δεν είναι το '11 γι' αυτό το χάλι, ξεκολλάτε. Θέλει λούστρο η φάση. Γυαλισμένα πράματα, φροντισμένα, για να πάει κάτι μπροστά.
Προσωπικά πάντως, περνάω avant φάση, θα μου πάρει κανα τριήμερο να συνέλθω. Αλλά τώρα που μου 'σκασαν τα αποπαίδια του Screaming Lord Sutch (έτσι γράφεται;), λυπάμαι χάσατε.

The Horrors - Skying

2011-09-17T06:54:00.000+03:00

Δίσκοι σαν αυτόν με κάνουν να θέλω να κλείσω το blog. Σοβαρά. Δεν έχουν τίποτα κακό, αλλά και τίποτα εξαιρετικό. Κυλάνε, ρε παιδάκι μου, αυτό μόνο.

Δεν είναι τόσο απεχθές να σε έχουν απορροφήσει οι επιρροές σου, φτάνει να τις διαχειρίζεσαι, να μην σε διαχειρίζονται. Σωστά; Πάντα...

Αυτοί εδώ οι βλάκες οι Horrors ζούνε σ' αυτό το Shoegazing πράμα, που πλέον δεν ακούγεται καθόλου μα καθόλου επαναστατικό. Στα '90s ξέρω 'γω είχες My Bloody Valentine, Slowdive, Ride κι εκεί που άραζες, χωρούσανε και οι Chapterhouse... Γιατί τους αναφέρω; Γιατί με την καμία δε θα έφταναν τους υπόλοιπους, πάντα επιδόρπιο ήταν. Σήμερα έχουμε επιδόρπιο για κυρίως πιάτο. Πέρασα ένα αρκετά μεγάλο διάστημα της ζωής μου τρώγοντας μόνο παγωτό και πίνοντας μπύρες και, πιστέψτε με, όσο γαμάτο και να ακούγεται, μακροπρόθεσμα μάλλον κακό κάνει...

Άσε που οι συνθέσεις τους ρε... Δεν ήταν, είναι, θα είναι ποτέ αυτό το "σωστό". Το pop πράγμα που θέλουν γάματα, αλλιώς θα ήταν Αμερικάνοι και θα τους έλεγαν Deerhunter. Να έχουν τα "τέσσερα βήματα" τα συγκεκριμένα, αλλά να ξεφεύγουν και ελάχιστα. Δε γίνεται έτσι, αγόρια, λυπάμαι. Μελετάς ή τους Beatles ή τους Birthday Party, και βγάζεις τα συμπεράσματά σου, γλυκές κιθαρίτσες με ολίγη από μανιοκατάθλιψη; Όχι, κοροϊδία μου φαίνεται. Και λίγο μαλακία.

Παρεμπιπτόντως, δε θα δεχτώ καμία διαφορετική άποψη. Έχω δίκιο κι έχετε άδικο. Το καλύτερο που έχετε να κάνετε, είναι να πάρετε την άποψή μου, να την υιοθετήσετε και να κοροϊδεύετε τους φίλους σας αξιοποιώντας τη.

Στο μεταξύ το δεύτερο - ουσιαστικά πρώτο - ποστ μου ήταν γι' αυτούς... Συγκίνηση, όχι μαλακίες. Κάποια πράματα όμως δεν αλλάζουν, ας μην κοροϊδευόμαστε. Σκουπίδι τότε, σκουπίδι και τώρα. Καλό είναι αυτό. Κάποια πράγματα μένουν έτσι. Καμία έκπληξη. Τέλεια... Τις μισώ τις εκπλήξεις.

K-Holes - K-Holes

2011-09-15T08:56:00.019+03:00

Χτες το βράδυ είδα στον ύπνο μου το Lux Interior. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει τα καλά της μετά θάνατο ζωής, τη γαλήνη, τις μικρές δόσεις έκστασης τα Σαββατοκύριακα. Το πως ξεδίνουν "εκεί πάνω". Ή κάτω. Δε διευκρίνισε. Γελούσε συνέχεια. Φαινόταν χαρούμενος. Ήρεμος. Σα να μην είχε δαίμονες να τον κυνηγάνε πια. Είχε βασανιστεί αρκετά από δαύτους, μη λέμε και μαλακίες...

Μέχρι που το πρόσωπό του άρχισε να λιώνει. Δε σταμάτησε να γελάει, το αρχίδι. Είχα μπερδευτεί, προσπαθούσα μάταια να είμαι ευγενικός, του επέστρεψα, μάλιστα, όλο τρυφερότητα το αυτί του όταν προσγειώθηκε δίπλα από το δεξί μου πόδι. Το πήρε σα να μη συνέβαινε τίποτα. Το έβαλε στη θέση του. Ανάποδα. Αυτό ξανάπεσε. Η προαναφερθείσα ευγένεια δε μου επέτρεψε να του το επιστρέψω ξανά.

Άρχισε να μου μιλάει για γυναίκες, για τις παρτούζες με τον Protrudi, σχεδόν με ρώτησε αν είχα ζήσει κάτι ανάλογο, αλλά από ένα σημείο και μετά δεν τον καταλάβαινα, απλά έλεγε, αλλά όλο το δέρμα που συγκροτούσε τα χαρακτηριστικά του, τώρα σάπιζε στη γη.

Είχα αρχίσει να βαριέμαι λίγο. Χαμογελούσα αμήχανα συνέχεια. Δεν ήθελα να τον προσβάλλω. Και τότε ξαφνικά, έριξα μία γερή στο κεφάλι του, δεν ξέρω γιατί το έκανα, το οποίο έκανε ένα κούφιο ήχο όταν έπεσε κάτω, αφήνοντας το υπόλοιπο σώμα του στη θέση του. Ακλόνητο. Το μόνο που άκουγα ήταν ένα ενοχλητικό "κλακ κλακ" από δόντια που χτυπούσαν μεταξύ τους.

Έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα. Μου προσέφερε ένα. Με το που το άναψα μου έδειξε το κρανίο. Ήθελε να του το βάλω στο στόμα. Δεν ήταν για 'μένα. Ο ξεφτίλας, σκέφτηκα. Ο γερο-τσιγγούνης...

Amen Dunes - Through Donkey Jaw

2011-09-12T06:34:00.010+03:00

Αυτές οι μαλακοταινίες του εγχώριου σινεμά, που γυρίστηκαν στα ‘80s χαρίζοντας εκατοντάδες ονειρώξεις στους και στις έφηβους της εποχής με σταρζ όπως ο Πάνος Μιχαλόπουλος, ο Σταμάτης Γαρδέλης, ακόμα και ο Στάθης Ψάλτης, γιατί ως λαός χαρακτηριζόμαστε από σαβουρογαμίαση, μου βγάζουν μια μελαγχολία… Μια μιζέρια. Ούτε επίπεδο να είχαν. Όπως δεν έχουν και το σωστό soundtrack.
Δηλαδή έχεις μια μεγάλη ατάκα, ας πούμε αυτή που κάνει ο χαιττέος στον έτερο χαιττέο: «Με θυμάσαι, ρε πούστη;» πριν κατεβάσει με βία την αλυσίδα στον καρπό του, μια σκληρή σκηνή, βυθισμένη στην οργή και την απόγνωση, κι από πίσω παίζει μια μαλακία και μισή. Ένα αδύναμο χάλι. Απαράδεκτο.
Ή η πασίγνωστη φάση, που ο Γιώργος Πετρόχειλος καταδεικνύει με σαφήνεια το που βρίσκεται η αλήθεια στον ιερέα πατέρα του (στην ταινία), και στην αμέσως επόμενη σκηνή επιδίδεται, όντας σχεδόν γυμνός, σε ένα χορό αρρωστημένο, σα να είναι ο τελευταίος του. Ο συμβολισμός είναι προφανής. Η νέα γενιά στην κόλαση. Το μίσος, η ντροπή και η λύπηση καθρεφτίζονται στα βλέμματα των γειτόνων που παρατηρούν τα όσα εκτυλίσσονται. Η υπόκρουση; Σκατά και πάλι.
Ή η στιγμή που ο άλλος ο μουστάκιας (δε θυμάμαι το όνομά του, σχωράτε με) βάζει τους βγαλμένους από τεύχος του Λούκυ Λουκ δυναμίτες στη μηχανή και ξεκινάει για το μοιραίο, τελευταίο Γύρο του Θανάτου. Με το που γυρνάει η μίζα και πέφτουν οι τίτλοι, αντί να σε γαμήσει αυτό που βγαίνει από τα ηχεία, σε ξενερώνει. Αίσχος.
Κάτσε να θυμηθώ και καμιά άλλη μεγάλη στιγμή… Απ’ τις «Φυλακές Ανηλίκων» ίσως; Το δεύτερο μέρος. Πιο ρεαλιστικό. Όχι… Παίζει πολύ ποιότητα ρε και μπερδεύομαι. Για κάτσε, μου ήρθε. Βάσια Παναγοπούλου, καρεδάκι απ’ το διάολο, στέκα, μάξι φούστα, θυμός και απέναντι ο Σταμάτης Γαρδέλης, παγωμένο βλέμμα, Full Metal… εχμμμ… Leather συνολάκι, κάτασπρο. Μάλλον. Να φτύνουν στίχους ο ένας στα μούτρα του άλλου, Body Horror, χιλιάρα μηχανή. Θάνατος.
Ναι…
Καλά.
Όχι άλλο κάρβουνο.
Παίρνεις τώρα αυτές τις σκηνές, κόβεις τον ήχο τελείως, και χώνεις από πίσω τους Amen Dunes. Και το όραμα του σκηνοθέτη εξαφανίζεται. Η χαρά είναι απερίγραπτη. Οι καρτουνίστικοι βλακοχαρακτήρες που ενσάρκωναν όοοοολες αυτές οι προσωπικότητες της Έβδομης Τέχνης μεταμορφώνονται σε φιγούρες ενός (ακόμα πιο) σουρεαλιστή John Waters, ή ενός λοβοτομημένου Kenneth Anger, που πετάνε πάνω σε καταραμένους ήχους. Στο χάος. Στην ένταση. Στην έκσταση.
Δοκιμάστε το ρε. Δουλεύει. Δουλεύει στ’ αλήθεια. Κάντε αυτή τη χάρη στον εαυτό σας. Μην κάνετε τέχνη, γίνετε τέχνη. Ανεβείτε επίπεδο. Μπορεί να θεωρείτε ότι δε βγαίνει τέχνη από τα σκατά αλλά μια επίσκεψη στο MoMA θα σας πείσει για το αντίθετο.
Ο εφιάλτης είναι δύναμη. Ο πόνος είναι ο μόνος δρόμος για την ουσιαστική αυτοβελτίωση.
Βασικά… Καλησπέρα σας.

Le Corbeau - Moth on the Headlight

2011-09-10T06:36:00.036+03:00

Δεν ξέρω για πόσο ακόμα οι Sonic Youth θα ρυπαίνουν τα μυαλά των νέων ανθρώπων. Εύχομαι να το κάνουν για πάντα. Πραγματικά... Νομίζω ότι η πραγματικά σημαντική μουσική πρέπει να περιέχει αυτές τις στρυφνές μελωδίες τους μέσα. Τις συγχορδίες που ακούγονται λάθος, αλλά αν παρατηρήσεις το σύνολο, βγάζει αυτό το Confusion is SEX πράμα που πρέσβευαν πριν χρόνια. Που είναι εξίσου ουσιώδες σήμερα. Που απευθύνεται στους κατεξοχήν "μπερδεμένους" ανθρώπους, με πάθη, ανασφάλειες, τέχνη.

Το τελευταίο πόνημα των Le Corbeau το έβαλα να παίζει όσο διάβαζα παράλληλα τα τεύχη του Daredevil που είχε γράψει ο Frank Miller... Νομίζω δε θα μπορούσα να βρω ποτέ πιο ταιριαστό soundtrack. Όλη η κόλαση, η παραίτηση, η απελπισία, όλα έδεσαν μ' αυτούς τους ήχους, έγιναν ένα. Σαν την πρέζα με τους τραπεζικούς υπαλλήλους.

Γαμημένα riffs, ερμηνείες πνιγμένες στον κίνδυνο των λανθασμένων επιλογών, γαμημένη τέχνη απ' άκρη σ' άκρη. Όχι ακριβώς καλοκαιρινό άκουσμα, αλλά ποιος στον πούτσο επέβαλλε τη χαρά μες στην πουτάνα τη ζέστη; Δεν τη ζήτησα, ούτε τη μία, ούτε την άλλη. Έτσι λίγο να αφεθώ θέλω μες στη μαυρίλα, σ' αυτά τα ξεσκισμένα σαξόφωνα...

Μια καλή αρχή, λοιπόν, σε ένα γαμημένο πουτσοφθινόπωρο, να ξεκινήσουμε μετρώντας τις απώλειες μας, τις πληγές μας και να συνεχίσουμε. Στ' αρχίδια μου για που... Παρέα υπάρχει.

Υ.Γ.: Ευχαριστώ αυτό το παιδί στο Μαρκόπουλο για την πάσα...

St. Vincent - Strange Mercy

2011-09-08T07:18:00.016+03:00

Κατόπιν ωρίμου σκέψεως, πολλαπλών ακροάσεων και αυνανιζζζμού μετά πρόκλησης ερωτικής ασφυξίας στον εαυτό μου και σε όποιον ήταν πρόθυμος, κατέληξα στο εύλογο συμπέρασμα που συνοψίζεται στην παρακάτω λέξη:

Κλιμακτήριος.

Δεν είμαι δίκαιος, το ξέρω. Πάντα μου συμβαίνει όταν μια "ευγενική" παρουσία αποφασίζει να "ροκάρει" (μπλιαξ). Το αποτέλεσμα είναι άνευρο, κουραστικό, κλαψιάρικο, αίσχος τέλος πάντων κάθε μα κάθε φορά. Να φέρω και παραδείγματα; Δε θέλω. Κούραση. Το εν λόγω πόνημα το έβαλα να παίζει σε άλλο σπίτι και άκουγα από τους αγαπητούς παρευρισκόμενους μόνο: Βγάλ'το, βγάλ'το, ΒΓΑΛ'ΤΟ!!!
Εκεί ειπώθηκε και η παραπάνω λέξη που περιγράφει τους ήχους. Μου φάνηκε περισσότερο από ταιριαστή. Ω ναι...

Υ.Γ.: Δεν πιστεύω κάποιος εκεί έξω να πίστεψε το "πολλαπλών ακροάσεων" που γράφω στην αρχή; Ωραία...
Υ.Γ.+: Όσο φέρνω στο νου μου αυτή τη θλιβερή διασκευή σε Big Black που παίζει... Που απελευθερώθηκε στα ιντερνέτ φέτος... Ή πέρυσι. Που χτυπιέται σαν μην πω, σα να μην ξέρει τι κάνει, σα να άκουσε το κομμάτι προχτές, σα να της το πρότεινε για διασκευή ο μπασσίστας και να είπε "Ααααα... Ένα Ροκ κομμάτι! Δεν είχαμε κανα τέτοιο, μέσα!", αηδιάζω περισσότερο και θέλω να τη χέσω περισσότερο, αλλά η αυτοκυριαρχία μου είναι τρελός φίλος... Το αφήνω εδώ, λοιπόν.

Suede - Suede (Remastered κι έτσι...)

2011-09-06T07:40:00.028+03:00

Λοιπόν... Το άκουγα τις προάλλες. Είχα να το βάλω να παίξει από τότε που βγήκε. Το είχα σε βινύλιο, αλλά είχα την κακή συνήθεια να αγοράζω συνέχεια καινούρια πράματα, και τα φράγκα μου τέλειωναν απίστευτα γρήγορα. Έτσι δανειζόμουν από φίλους. Δάνεια που δεν έπαιζε να αποπληρώσω, έτσι οι φίλοι μου προχωρούσαν σε κατασχέσεις. Τα μουνιά. Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή. Τέλος πάντων, κατάσχεση έφαγε κι αυτός. Μικρό το κακό. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα...

Η αλήθεια είναι ότι με το που ξανάρθα σε επαφή μαζί του, μου έσκασαν διάφορα. Όπως το ότι τον είχα αποστηθίσει τελείως. Το 'χα ξεχάσει. Ό,τι τα ριφφς του Butler ακούγονται "ιδανικά". Απόλυτα σωστά. Εντάξει, τη φωνή του Anderson δεν μπόρεσα να τη χωνέψω ποτέ, ούτε την αηδιαστική φάτσα του ντράμμερ και το κόλλημά του με τα ανήλικα αγόρια... Αλλά ξέρεις τώρα.

Από το ντεμπούτο κι έπειτα δε γούσταρα τίποτα πέρα από το "Stay Together" και το "Wild Ones", είχε χαθεί αυτή η πρώτη... χμμμ... Φρεσκάδα, να το πω; Ας το πω. Δε μου πήγαινε όλη αυτή η αυταρέσκεια, το ότι αντικατέστησε ένα χαρισματικό κιθαρίστα με ένα... εχμμμ... πληκτρά, το γάμησε ο Brett, κοινώς, ενώ υποτίθεται ότι ήθελε να γίνει πιο πειραματική η φάση, να ξεφύγει από τη Britpop. Χάλι...

Αλλά αυτός ο πρώτος δίσκος... Είναι υλικό που σακατεύει εφηβείες ρε. Που κάθεσαι, ακούς και ξανακούς, γιατί σ' αυτή την ηλικία δεν είσαι cool, σαν τους Suede, ούτε αυτοί ήταν. Απόβλητοι, ανδρόγυνοι, ευαίσθητοι, σε στιγμές σπαρακτικοί. Ταιριάζουν όταν σκοτώνεις κουνούπια σπάζοντας καυλόσπυρα.

Στο σήμερα τώρα... Δεν ακούγεται φρέσκος ο δίσκος, δεν μπορείς να τον προτείνεις σε κανένα, ούτε βίντεο μπορείς να σπρώξεις, απευθύνεται μόνο σ' αυτούς που "έμπλεξαν" μαζί του τότε. Οι indie τύποι σήμερα εκθειάζουν την πρωτοπορία (ας καγχάσω...) του chillwave (appropriate κουραδόχρωμα) και των υπόλοιπων ημι-ποπ αηδιών, αδυνατούν να καταλάβουν το πόσο ελκυστικό ήταν το αίσχος της Britpop καταστασάρας, αυτής της τερατώδους ομαδικής ψευδαίσθησης μεγαλείου όλων των μουσικών μιας χώρας. Και το τι δυνατότητες είχε και τι έδωσε τελικά... Και τι απέμεινε. Και αν έχει κάποια αξία η επίσκεψη σ' αυτές τις στιγμές μετά από τόσα χρόνια.

TV Ghost - Mass Dream

2011-09-03T07:06:00.068+03:00

Ο φόνος είναι αναπόσπαστο μέρος του Αμερικάνικου Ονείρου. Γι' αυτό και οι "σημαντικότεροι" δολοφόνοι, οι πιο ακραίοι, οι κατά συρροή, συμπληρώνουν ένα μέρος του "μύθου", σαν οντότητες οι ίδιοι, μέλη μιας και καλά προχωρημένης κοινωνίας, αλλά βαθιά καταπιεσμένης στην πραγματικότητα. Παροιμιωδώς αμόρφωτοι άνθρωποι, που έζησαν τη βία και την εφάρμοσαν με τη σειρά τους σε άλλους, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, για ένα ξεκαύλωμα τις περισσότερες φορές, γιατί μπορούσαν.

Αυτή η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, μου φαινόταν κάποτε συναρπαστική, όσο και απωθητική. Ήμουν περίεργο παιδάκι, το ξέρω. Ο Charles Manson, o Ed Gein, η Aileen Wuornos, o Ted Bundy, o Jeffrey Dahmer, η Gertude Baniszewski... Γαμημένες ιστορίες όλες τους... Μέσα σε όλες τους, το αιώνιο ερώτημα. Τι στον πούτσο οδηγεί ένα άνθρωπο στο να κάνει κακό σε κάποιον άλλο. Ακόμα διαβάζω τις "βιογραφίες" τους και με πιάνει κάτι στο στομάχι. Κάτι μεταξύ της άγριας χαράς του να έρχεσαι σε επαφή με το απαγορευμένο, αλλά κι ένα αίσθημα ασφάλειας. Επειδή αυτά τα άτομα, ό,τι και να έκαναν, πιάστηκαν. Δε γλίτωσαν. Τιμωρήθηκαν. Το καλό νίκησε...

Στα '90s, των οποίων είμαι γνήσιο τέκνο, είχαν φτάσει σε ύψη Rock Stardom, οι φάτσες τους έγιναν εξώφυλλα, φάκελοι ξανάνοιξαν, τυπάρες με κιθάρες διασκεύαζαν τα τραγούδια τους ή φορούσαν μπλούζες με τις φάτσες τους, είδαν δημοσιογράφους να τους επισκέπτονται με ενδιαφέρον και συνέβη κι αυτός ο θλιβερός τυπάκος, ο Marilyn Manson, κορυφώνοντας και παράλληλα δίνοντας τέλος σ' αυτή την αναζήτηση του απεχθούς...

Η μουσική των TV Ghost μου θύμισε αυτή τη φάση. Τον εκτροχιασμό της προσωπικότητας, μια ημι-ονειρώδης εμπειρία, είναι εκεί και φεύγει, τη στιγμή που θεωρείς ότι έχεις συλλάβει τη σύνθεση, ξαφνικά απογειώνεται και δε βρίσκεται πια στα χέρια σου. Δεν υπάρχει έλεγχος. Μόνο ένα είδος έκφρασης, ακραίας, διαφορετικής... Σαν τους πίνακες του Joe Coleman που κοσμούν το παρόν άρθρο.

Κάθε ένα τους κι ένα πορτραίτο της Αμερικάνικης Ψύχωσης, του American Scream που έγραφε και ο Milligan στο Shade, The Changing Man, μια ματιά πάνω απ' τον ώμο για τη σιγουριά ότι όλα είναι εντάξει. Ότι θα επιβιώσεις κι απ' αυτό. Κι ας έρχεται κατά πάνω σου με μια λεπίδα μήκους έξι ιντσών...

Dum Dum Girls – Only In Dreams

2011-09-01T08:08:00.001+03:00

Είναι κάτι κορίτσια που, σε φάση, έχεις εξιδανικεύσει, είναι στο «εκεί πάνω» βάθρο και δεν κατεβαίνουν με τίποτα. Με τα φορέματα, τα καλσόν τους… Κοίτα, το πάω κάπου συγκεκριμένα, εντάξει; Έχω γράψει ήδη δύο φορές για τις Dum Dum Girls, δε σκοπεύω να ξεφτιλιστώ τρίτη φορά.

Αλλά είναι κάτι κορίτσια που, σε φάση, δε θες να ξέρεις ότι έχει πεθάνει η μάνα τους. Ακούγεται απαίσιο. Σίγουρα ακούγεται απαίσιο. Παραμένει γεγονός, βέβαια.

Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα. Έστω ότι είσαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες θαυμαστές της Sasha Grey. Διόλου απίθανο. Θα ‘θελες να ξυπνήσεις μια μέρα και να μάθεις ότι έχει μια αδερφή με HIV και στην πρέζα, ένα αδερφό στη φυλακή γιατί έσφαξε το παιδί της γκόμενάς του, ότι η μάνα της πέθανε από αιμορραγία όταν έσκισε το μουνί της με ένα μπουκάλι την ώρα που έπιασε τη διάσημη πλέον κορούλα της με το καυλί του πατέρα της στο στόμα; Πόσο θα καυλώσεις την επόμενη φορά που θα δεις να την ξεσκίζουν τριάντα μαλάκες με μεγαλύτερο πούτσο από το δικό σου, αν ξέρεις όλα αυτά; Μπορεί και το ίδιο, μπορεί και περισσότερο. Μεταξύ μας όμως, αμφιβάλλω…

Προφανώς κάπου θέλω να καταλήξω εδώ…

Στα κορίτσια του εν λόγω «βάθρου». Για κάποιο λόγο, κυρίως γιατί οι ίδιες το επιτρέπουν, μαθαίνεις κάποια από τα «ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα» τους. Και παίζει αυτή η φάση, που είσαι «μισό λεπτό, δεν ήθελα να το μάθω αυτό. Δε χρειαζόταν. Μου κόστισε μία υπέροχη στύση». Υπερβάλλω, βέβαια, το κάνω καλά, το ξέρω.

Τα σιχαίνομαι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα. Όταν δεν έχεις ζωή δεν μπορείς να καταλάβεις το λόγο που «αφού είναι πούστης, γιατί δεν το λέει να τελειώνουμε;» ή «αφού είναι πουτάνα, γιατί δηλώνει μοντέλο;» κι άλλες τέτοιες μαλακίες. Βασικά, δε σιχαίνομαι τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, αλλά την ανάγκη τους να είναι προστατευμένα. Να μην τα μάθει κανείς. Ή να τα μάθει σε δόσεις, προσεκτικά επιλεγμένες, λίγα και καλά, γιατί έχουμε και μια υστεροφημία να φροντίσουμε.

Ένας από τους μαλάκες «ανώνυμους» που κατά καιρούς επικοινωνούν μαζί μου, γιατί το βλέπουν σαν καλή ευκαιρία μάλλον να βρίσουν το θεό επειδή ο μπαμπάς τους δεν τους πήρε Gameboy, νόμιζε ότι είχε βγάλει άκρη με το τι έπαιζε από πίσω, είπε λοιπόν να μου τα πει ένα χεράκι. Έκανε ένα ψεύτικο μέηλ και άρχισε να με λέει μισογύνη, σεξιστή, αδερφή και άλλα τέτοια νόστιμα, του ‘ριξα κι εγώ λοιπόν μια δόση του τι παίζει γενικά και σταμάτησε να μου μιλάει. Με απομυθοποίησε. Φαντάζομαι θα έδειξε τη συνομιλία μας σε όλους τους, εξίσου βλάκες, φίλους του. Χέστηκα. Πήρε αυτό που ήθελε άραγε; Δε νομίζω. Πιστεύω ότι ψόφαγε να είχε δίκιο. Να χτύπησε το κακό στη ρίζα του με πέντε λέξεις. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα.

Αυτή είναι και η μαλακία με την πληροφορία. Συχνά δε θες να την αποκτήσεις όσο και να θεωρείς ότι θες. Καλύτερα κάποια πράγματα να μένουν κρυφά, λοιπόν.

Όπως και να ‘χει, όπου και να είναι αφιερωμένος ο νέος δίσκος της Kathy (δεν ξέρω πως τη λένε, θα τη λέω Kathy όσο μου θυμίζει αυτή από το Shade, the Changing Man, την καλύτερη ιστορία αγάπης που γράφτηκε ποτέ) είναι υπέροχος, και η εξωτερίκευση κάτι τόσο προσωπικού με έκανε να την εκτιμήσω περισσότερο, να την αισθανθώ πιο οικεία… Αν με καυλώνει ακόμα; Έτσι και την πετύχαινα θα της έκανα το μουνί καινούριο, εννοείται…

The Return of the Prodigal Son...

2011-08-31T10:51:00.003+03:00

Επέστρεψα... Επέστρεψα... Δεν το πιστεύω, ρε πούστη...

Let's take a big pause, everyone...

2011-08-14T07:31:00.008+03:00

Πάω διακοπές. Με βαριά καρδιά, ομολογουμένως, γιατί ο χειμώνας που έρχεται, έτσι πως πάνε τα πράγματα στη ζωή μου, θα είναι κάτι περισσότερο από εμετικός και δύσκολος. Αλλά, μέχρι τότε βλέπουμε. Κάτι θα σκεφτώ πάλι. Νομίζω... Καλά μπορεί και όχι. Το να σκέφτομαι όλα αυτά τις μέρες που θα λιώνω σε κάποια παραλία παίζει και να με γαμήσει. Παίζει και όχι. Τέλος πάντων, θα δείξει...

Όπως και να 'χει, τα λέμε σε δεκαπέντε...

The Men - Leave Home

2011-08-12T07:15:00.072+03:00

Καμιά φορά κάνεις αυθόρμητα ομαδοποιήσεις στο κεφάλι σου, πράγματα που "ταιριάζουν" μεταξύ τους, αλλά για σένα μόνο. Για παράδειγμα συγγραφέας είναι και ο Henry Miller αλλά και ο Warren Ellis. Κάτι γενικό, να τους χωράει όλους.

Κάπως έτσι και με τους The Men... Τους έχω τοποθετήσει μαζί με την παρέα που 'χει στήσει την Katorga Works, που έχει το μπλογκ με τις πιο περίεργα ενδιαφέρουσες μουσικές προτάσεις που υπάρχει εκεί έξω, είτε πρόκειται για punk, shoegaze ή death metal, τις φωτογραφίες της Nina Hartmann, τους θεούς τους Merchandise, το συγκλονιστικό hardcore των Natural Law, τις κυκλοφορίες της Youth Attack Records... Μια σκηνή στα βάθη της Αμέρικας που είναι ό,τι πιο ενδιαφέρον έχει προσφέρει αυτή η ήπειρος εδώ και πολύ καιρό. Μια σκηνή που είναι πρώτα και κύρια κοινότητα, ένα σύνολο ανθρώπων που παρακολουθούν ο ένας τη δουλειά του άλλου, χωρίς να τους ενδιαφέρει η όποια καταξίωση. Με πράγματα που γίνονται για να γίνουν, όχι για να γίνουν γνωστά.

Τέχνη... Ακόμα κι αυτή η Not Not Fun μπροστά τους φαίνεται να 'χει κάνει τον κύκλο της, οι punks ήταν πάντα πιο ξεχωριστοί, πιο δύσκολοι από τους χίππηδες, πως να το κάνουμε δηλαδή. Ο λακωνικός είναι πάντα προτιμότερος από το φλύαρο, τόσο απλά.

Στο πόνημα τώρα... Είναι μία περίληψη των όσων αναφέρω παραπάνω. Ένα σημείο αναφοράς για την εν λόγω παρέα. Καταπληκτικό πανκ, που χώνει μέσα χίλια δυο πράγματα, πετυχαίνει να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερο αμάλγαμα επιρροών και εκτέλεσης, ένα συναρπαστικό κάτι που σε αρπάζει απ' τα μούτρα και απαιτεί την προσοχή σου.

Στο μεταξύ πρώτη φορά χώνω τόσα λινκς σε ένα άρθρο, αλλά νομίζω ότι έχει τη σημασία του εδώ. Να παρουσιαστεί μια φάση που αξίζει τον κόπο να επισκεφτεί κανείς. Και δεν έχω αναφέρει καν ότι ο δίσκος έχει βγει στη Sacred Bones...

Handsome Furs - Sound Kapital

2011-08-06T07:10:00.049+03:00

Boy Meets Girl. Η γνωστή ιστορία. Το αγόρι τυγχάνει ημι-διάσημος μουσικός, μέλος καταξιωμένης στα μυαλά των κριτικών τέχνης του 21ου αιώνα μπάντας, το κορίτσι απ' την άλλη είναι μεγαλωμένο κάτω από τα ράφια προϊόντων αυτοβελτίωσης. Όταν ο μπαμπάς του το ρώτησε τι όργανο θα 'θελε να μάθει, χωρίς να το σκεφτεί και πολύ, του απάντησε "αρμόνιο".

Boy Meets Girl. Στην κυριολεξία. Καψούρα γάματα, το αγόρι αφήνει την, καταξιωμένη στα μυαλά των κριτικών τέχνης του 21ου αιώνα, μπάντα του στον πάγο και κάνει άλλη με το κορίτσι. Αυτό με το αρμόνιο. Όχι σοβαρά τώρα.

Boy Meets Girl. Μαλακίες, το συνάντησε, βγάλανε τα μάτια τους αρκετές φορές, αλλά το κορίτσι, όπως συνηθίζουν τα κορίτσια, είχε κι άλλες απαιτήσεις. Από τη στιγμή και μετά που του έκατσε του "ροκ σταρ" (ας γελάσω κινέζικα: τσιν τσαν τσον) του λέει "ρε συ, έχω κι ένα αρμόνιο στο πατάρι, δεν κάνουμε ένα συγκροτηματάκι;". Το αγόρι στραβομουτσουνιάζει, αλλά είναι τόση η πουτάνα η καψούρα που λέει "Ναιαιαιαιαιαιαι". Ο μαλάκας. Ο ξεφτίλας. Δεν κάνεις μπάντα με τη γκόμενά σου αν δεν είναι η Kim Gordon. Νόμος.

Boy Meets Girl και σαν κίνηση καριέρας είναι το χειρότερο πράγμα που μπορούσε να του συμβεί ever. Φτάνουνε στον τρίτο δίσκο μετά από ακόμα δυο προσπάθειες στη μετριότητα, το κορίτσι έχει απομυζήσει και την τελευταία ρανίδα έμπνευσης του αγοριού και τη μετέφερε σε νότες, φριχτές, εμετικές, απαίσιες. Συνθέσεις που θα μπορούσαν με διαφορετική ενορχήστρωση να λένε κάτι, θάβονται κάτω από τόνους πανηλίθιων ήχων και παιδαριώδους εκτελεστικής δεινότητος δίνοντας μια νέα απάντηση στην ερώτηση "παιδάκια, αν ξεράσω τις αγκινάρες α λα πολίτα που έφαγα χτες βράδυ στο πεντάγραμμο που έχω μπροστά μου και σας βάλω να εκτελέσετε τη σύνθεση που θα αποτυπωθεί θεωρώντας τον άνηθο σαν παύσεις, ξέρετε τι θα βγει;". Έτσι μου 'ρχεται να δώσω το λινκ για να σας πείσω... Γιατί όλα αυτά; Γιατί ο μαλάκας ο πατέρας του γυναικακίου, εκτός του ότι δεν έβαλε προφυλακτικό όταν του το έλεγε ρητά το ζώδιό του εκείνη την αποφράδα ημέρα, αυτά τα ξεσκισμένα στην πούτσα χριστούγεννα του 1992 είπε να ικανοποιήσει την επιθυμία του και του πήρε αυτό το γαμημένο αρμόνιο...

Touché Amoré - Parting The Sea Between Brightness And Me

2011-08-01T07:14:00.065+03:00

Οι από κάτω γαμιούνται πάλι. Φοιτητόνια που Αύγουστο μήνα στην Αθήνα δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Δεν έχουν αμάξι να πάνε καμιά παραλία να λιώσουν στον ήλιο, αν και είμαι σίγουρος ότι τη θέση πάρκινγκ που προβλέπεται στο συμβόλαιο του ενοικίου την πληρώνουν και με το παραπάνω.

Τους έχω δει μια φορά να βγαίνουν από το ασανσέρ. Ο τύπος είναι ο κλασσικός επαρχιώτης που πρόσκειται στη δεξιά παράταξη της σχολής του, κάτι που τον καθιστά αυτομάτως σ' αυτούς που ξεχωρίζουν. Τους έχοντες. Τους πολλά υποσχόμενους νέους. Αυτή από την άλλη είναι η κακομοίρα των ονείρων του. Ένα κορίτσι με το βλέμμα πάντα στο πάτωμα που όλες τις ώρες της μέρας είναι βαμμένη σαν πουτάνα. Για να του αρέσει. Τη λυπάμαι.

Το βραδινό τσιγάρο στο μπαλκόνι πριν κοιμηθώ τον ύπνο των νεκρών για να ξαναπάω στη δουλειά την επόμενη, αφού εμφανίστηκε αυτή, έχει πάρει μια ηδονοβλεπτική, ηδονοακουστική πιο σωστά, μορφή. Την ακούω να ωρύεται από το μεσημέρι πολλές φορές και προσπαθώ να διώξω τις εικόνες που αναπόφευκτα σχηματίζονται στο κεφάλι μου... Κάθε μέρα.

Δεν έχουν και κλιματιστικό και το κάνουν με όλα τα παράθυρα ανοιχτά. Κάτι μάγκες βγαίνουν από τη γειτονιά στα μπαλκόνια το βράδυ και χειροκροτάνε, λένε τη μαλακία τους, το φοβερό ζευγάρι όμως δεν πτοείται... Εκεί, αγωνίζεται πυρετωδώς, αγκομαχώντας γι' ακόμα μία κορύφωση. Δικιά του, όχι δικιά της.

Έχω σκεφτεί άπειρες φορές, μια μέρα που ο επιβήτορας θα λείπει, να κατέβω και να της ζητήσω ζάχαρη, μια τέτοια μαλακία. Τη φαντάζομαι να κλαίει στο κρεβάτι, να πλησιάζω και να της μιλάω, να τη ρωτάω τι την αναγκάζει να μένει μαζί του, αν αυτό ψάχνει πραγματικά... Δεν έχω κάνει τίποτα. Μπορεί να είναι ευτυχισμένη, μπορεί να κάνω λάθος, είμαι ο χειρότερος κριτής χαρακτήρα στον πλανήτη άλλωστε...

Εκείνη τη μέρα στο ασανσέρ ο τύπος μου χαμογέλασε σχεδόν συνωμοτικά. Αυτός μπροστά, η μικρή ακολουθούσε. Η μικρή πάντα ακολουθεί. Αυτό το σιχαμένο χαμόγελό του... Σα να μοιραζόμαστε το ίδιο μυστικό. Δεν ξέρω τι περίμενε. Ένα βλέμμα μου ίσως, που θα του 'δινε κάτι σαν επιβράβευση, φαντάζομαι. Μια τόνωση του ανδρισμού του. Δεν του το 'δωσα. Χαιρέτησα με τη χαρακτηριστική, μάλλον ψυχρή ευγένειά μου και συνέχισα το δρόμο μου...

Όπως έκλεινε η πόρτα, όμως, είδα ότι, φεύγοντας, η τύπισσα συνέχισε να περπατάει πίσω του. Δεν την αγκάλιασε, δεν της έπιασε το χέρι, δεν της μίλησε, δε γύρισε να την κοιτάξει καν. Σα να του προσέφερε μία υπηρεσία και τίποτα άλλο. Αυτό κατάλαβα. Αλλά μπορεί να κάνω και λάθος...

Ritual - Paper Skin

2011-07-29T06:51:00.015+03:00

Την έχετε πουλέψει όλοι έτσι; Διακοπές και τα σχετικά; Στ' αρχίδια μου. Εγώ ακόμα εδώ είμαι. Πήζω. Πήζω στη σκατοδουλεία. Δε θα την κάνω καθόλου μου φαίνεται έτσι όπως πάει.

Δε με νοιάζει ρε. Ανακάλυψα μετά από καιρό καλή μπάντα από Γερμανία. Hardcore παίζουν βασικά. Ναι, οι ίντυδες πιουρίστες, καλό είναι να μη δοκιμάσουν και μου πάθουν και τίποτα. Λιγότερο σκλεροί από Isis, Mastodon που είναι και της μοδός και της μαλακίας στους εν λόγω κύκλους, δεν ξέρω γιατί τους ανέφερα, δεν έχουν καμία σχέση απολύτως, είναι τελείως αμέταλλοι οι Ritual, όλο ψυχή κι αρχίδια. Και μυαλό. Κυρίως αυτό.

Χώνουν διάφορα μέσα στις συνθέσεις τους, οι κιθάρες είναι θα έλεγα "ανήσυχες", δεν κολλάνε στο κλασσικό "πέμπτες παιγμένες γρήγορα", ψυχωμένη φάση ρε... Συναίσθημα. Ένα και μόνο. Θυμός.
Έχουνε χώσει και μία τρελή Swamp Blues κομματάρα. Δεν ξέρω αν το έκαναν για πλάκα. Θα έλεγα να μην το αφήσουν πάντως. Το 'χουν τρελά. Είναι ψαγμένα ατομάκια. Ακούνε διάφορα... Σε στιγμές με έκαναν να πιστεύω ότι ακούνε και τις φωνές στο κεφάλι μου. Αλλά δε σκέφτομαι στα γερμανικά. Ούτε καν στα αγγλικά. Δε γαμιέται...

Έκαναν και μια βόλτα από τα μέρη μας. Δεν τους ήξερα τότε. Τυχαία κατέβασα το δίσκο, όπως δεκάδες άλλους. Αντίθετα με τους υπόλοιπους όμως, αυτός δε με απογοήτευσε.